Mga Talata ng Biblia para Sanggunian:

“Pagka ang matuwid ay humihiwalay sa kaniyang katuwiran, at gumagawa ng kasamaan, at kinamamatayan; sa kasamaan na kaniyang nagawa ay mamamatay siya. Muli, pagka ang masama ay humihiwalay sa kaniyang kasamaan na kaniyang nagawa, at gumawa ng tapat at matuwid, kaniyang ililigtas na buhay ang kaniyang kaluluwa. Sapagka’t siya’y nagmunimuni, at humiwalay sa lahat niyang pagsalangsang na kaniyang nagawa, siya’y walang pagsalang mabubuhay, siya’y hindi mamamatay” (Ezekiel 18:26–28).

“At ang salita ni Jehova ay dumating kay Jonas na ikalawa, na nagsasabi, ‘Bumangon ka, pumaroon ka sa Ninive, sa malaking bayang yaon, at ipangaral mo ang pangaral na Aking iniutos sa iyo.’ Sa gayo’y bumangon si Jonas, at naparoon sa Ninive, ayon sa salita ni Jehova. Ang Ninive nga ay totoong malaking bayan, na tatlong araw na lakarin. At pumasok si Jonas sa bayan na may isang araw na gumagala, at siya’y sumigaw, at nagsabi, ‘Apatnapung araw pa at ang Ninive ay mawawasak.’ At ang bayan ng Ninive ay naniwala sa Diyos; at sila’y nangaghayag ng ayuno, at nangagsuot ng kayong magaspang, mula sa kadaki-dakilaan sa kanila hanggang sa kaliit-liitan sa kanila. At ang salita ay dumating sa hari ng Ninive, at siya’y tumindig sa kanyang luklukan, at hinubad niya ang kanyang balabal, at nagbalot siya ng kayong magaspang, at naupo sa mga abo. At kanyang inihayag at iniatas sa buong Ninive sa pasya ng hari at ng kanyang mga mga maharlika, na sinasabi, ‘Huwag tumikim maging tao ni hayop man, bakahan ni kawan man, ng anumang bagay: huwag silang magsikain, ni magsiinom man ng tubig; Kundi mangagbalot ng kayong magaspang ang tao at gayon din ang hayop, at manangis sila nang malakas sa Diyos: oo, talikdan ng bawat isa ang kanyang masamang gawi, at ang karahasan na nasa kanilang mga kamay. Sino ang nakaaalam kung mapanunumbalik ang Diyos at magsisisi, at tatalikod sa Kanyang mabangis na galit, upang tayo’y huwag mangamatay.’ At nakita ng Diyos ang kanilang mga gawa, na sila’y tumalikod sa kanilang masamang gawi; at binawi ng Diyos ang masama, na Kanyang sinabing Kanyang gagawin sa kanila; at hindi Niya ginawa” (Jonas 3:1–10).

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Ang layon ng gawain ng Diyos sa tao ay upang bigyang-daan ito na matugunan ang mga layunin ng Diyos, at ginagawa ito para iligtas ang tao. Sa gayon, sa panahon ng Kanyang pagliligtas sa tao, hindi Niya ginagawa ang gawain ng pagpaparusa dito. Habang inililigtas ang tao, hindi pinarurusahan ng Diyos ang masama o ginagantimpalaan ang mabuti, ni hindi Niya ibinubunyag ang mga hantungan ng lahat ng uri ng mga tao. Sa halip, kapag kompleto na ang huling yugto ng Kanyang gawain, saka lamang Niya gagawin ang gawain ng pagpaparusa sa masama at paggantimpala sa mabuti, at saka pa lamang Niya ibubunyag ang mga kinalabasan ng lahat ng uri ng mga tao. Iyong mga pinarurusahan ay iyong hindi talaga nagagawang iligtas, samantalang iyong mga inililigtas ay iyong mga nagkamit ng pagliligtas ng Diyos sa panahon ng Kanyang pagliligtas sa tao. Habang ginagawa ang Kanyang gawain ng pagliligtas, inililigtas ng Diyos ang bawat isang tao na maaaring iligtas hangga’t posible, at hindi itinatapon ang sinuman sa kanila, dahil ang layon ng gawain ng Diyos ay iligtas ang tao. Lahat sila, sa panahon ng pagliligtas ng Diyos sa tao, na hindi nagagawang magkamit ng mga pagbabago sa kanilang disposisyon—pati na lahat ng hindi nagagawang lubos na magpasakop sa Diyos—ay magiging mga pakay ng kaparusahan. Ang yugtong ito ng gawain—ang gawain ng mga salita—ay maghahayag para sa mga tao ng lahat ng Daan na hindi nila nauunawaan, pati na ang mga misteryo na hindi nila nauunawaan. Nagbibigay-daan ito sa kanila na maunawaan ang mga layunin ng Diyos at mga hinihingi ng Diyos sa kanila, at na magkaroon ng mga paunang kinakailangan upang maisagawa ang mga salita ng Diyos at magkamit ng mga pagbabago sa kanilang disposisyon. Ang Diyos ay gumagamit lamang ng mga salita upang gawin ang Kanyang gawain at hindi pinarurusahan ang mga tao dahil sa pagiging medyo mapanghimagsik. Ito ay dahil ngayon na ang panahon ng gawain ng pagliligtas, at kung parurusahan ang mga tao sa tuwing mapaghimagsik sila, walang sinumang magkakaroon ng pagkakataon na maligtas, at ang lahat ay parurusahan at babagsak sa Hades. Ang layunin ng paggamit ng mga salita para hatulan ang tao ay upang tulutan ito na makilala ang sarili nito at magpasakop ito sa Diyos; hindi ito para parusahan ang tao sa gayong paghatol. Sa panahon ng gawain ng mga salita, ilalantad ng maraming tao ang kanilang paghihimagsik at paglaban, gayundin ang kanilang pagsuway at kawalan ng pagpapasakop sa Diyos na nagkatawang-tao. Gayumpaman, hindi Niya parurusahan ang lahat ng taong ito dahil dito, kundi sa halip ay itatakwil lamang iyong mga lubos na tiwali at hindi maaaring iligtas. Ibibigay Niya ang kanilang laman kay Satanas, at sa iilang sitwasyon, wawakasan ang kanilang laman. Iyong mga natira ay patuloy na susunod at mararanasang mapungusan. Kung, habang sumusunod, hindi pa rin kayang tanggapin ng mga taong ito na mapungusan, at lalong sumama nang sumama, mawawalan sila ng pagkakataong maligtas. Bawat taong tumanggap sa paglupig ng mga salita ng Diyos ay magkakaroon ng ilang pagkakataon para maligtas; sa pagliligtas ng Diyos sa bawat tao ay magiging magaan Siya sa kanila hangga’t maaari. Sa madaling salita, pakikitaan sila ng lubos na kaluwagan. Hangga’t tumatalikod ang mga tao mula sa maling landas, at hangga’t nakakapagsisi sila, bibigyan sila ng Diyos ng mga pagkakataong makamit ang Kanyang pagliligtas. Noong unang maghimagsik ang mga tao laban sa Diyos, wala Siyang hangad na hampasin sila; sa halip, ginagawa Niya ang lahat upang iligtas sila. Kung wala talagang paraang mailigtas ang isang tao, aabandonahin siya ng Diyos. Kaya hindi madaling nagpaparusa ang Diyos sa isang tao ay dahil nais Niyang iligtas ang lahat ng maaaring iligtas. Gumagamit lang Siya ng mga salita para maghatol, magbigay-liwanag, at gumabay sa mga tao; hindi Siya gumagamit ng pamalo para hampasin sila. Ang paggamit ng mga salita upang iligtas ang mga tao ay ang layon at kabuluhan ng huling yugto ng gawain.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Bitiwan ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Layunin ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao

“Ang kalapastanganan at paninirang-puri sa Diyos ay isang kasalanang hindi patatawarin sa buhay na ito o sa darating na mundo, at ang mga gumagawa ng kasalanang ito ay hindi kailanman marereinkarnasyon.” Nangangahulugan ito na hindi kinukunsinti ng disposisyon ng Diyos na salungatin ito ng tao. Tiyak at walang pag-aalinlangan na hindi patatawarin ang kalapastanganan at paninirang-puri sa Diyos sa buhay na ito o sa mundong darating. Ang kalapastanganan sa Diyos, sinadya man ito o hindi, ay isang bagay na sumasalungat sa disposisyon ng Diyos, at ang pagsasabi ng mga salitang lumalapastangan sa Diyos, anuman ang dahilan, ay tiyak na kokondenahin. Gayumpaman, may mga taong nagsasabi ng mga salita ng pagkondena at paglapastangan sa mga sitwasyon kung saan hindi nila ito nauunawaan, o kung saan sila ay nailihis, kinontrol, at sinikil ng iba. Matapos nilang sabihin ang mga salitang ito, hindi sila mapalagay, pakiramdam nila ay naakusahan sila, at labis ang pagsisisi nila. Pagkatapos nito, naghahanda sila ng sapat na mabubuting gawa habang nagkakamit ng kaalaman at nagbabago rito, at samakatwid, hindi na tinatandaan ng Diyos ang kanilang mga dating pagsalangsang. Dapat ninyong tumpak na malaman ang mga salita ng Diyos at hindi arbitraryong gamitin ang mga ito ayon sa inyong mga kuru-kuro at imahinasyon. Dapat ninyong maintindihan kung kanino nakatuon ang Kanyang mga salita, at kung ano ang konteksto ng Kanyang sinasabi. Hindi ninyo dapat arbitraryong gamitin o kaswal na bigyang kahulugan ang mga salita ng Diyos. Ang mga taong hindi alam kung paano dumanas ay hindi pinagninilayan ang kanilang sarili sa anumang bagay, at hindi nila ikinukumpara ang kanilang sarili sa mga salita ng Diyos, habang ang mga may ilan nang karanasan at kabatiran ay madaling maging sobrang sensitibo, arbitraryong ikinukumpara ang sarili nila sa mga salita ng Diyos kapag binabasa nila ang Kanyang mga sumpa o ang Kanyang pagkamuhi at pagtitiwalag sa mga tao. Hindi naiintindihan ng mga taong ito ang mga salita ng Diyos at palaging mali ang pagkaunawa nila sa Kanya. May ilang taong hindi binasa ang mga kasalukuyang salita ng Diyos o siniyasat ang kasalukuyan Niyang gawain, lalo nang hindi nakamit ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Nagsalita sila ng panghuhusga sa Diyos, at pagkatapos ay may isang taong nangaral ng ebanghelyo sa kanila, na kanilang tinanggap. Pagkatapos nito, pinagsisihan nila ang kanilang ginawa at handa silang magsisi, kung saan makikita natin ang kanilang magiging mga pag-uugali at pagpapamalas sa hinaharap. Kung ang pag-uugali nila ay labis na hindi mabuti pagkatapos nilang magsimulang manampalataya, at isinusuko nila ang kanilang sarili sa kawalan ng pag-asa, “Nagsabi na ako ng mga salitang lumalapastangan, naninirang-puri, at nanghuhusga sa Diyos, at kung kokondenahin ng Diyos ang ganitong uri ng mga tao, wala nang silbi ang aking mga paghahangad,” kung gayon ay ganap na katapusan na nila. Inabandona na nila ang kanilang sarili sa kawalan ng pag-asa at hinukay ang sarili nilang libingan.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

Kapag nakagawa ng maliit na pagsalangsang, ipinagpapalagay ng ilang tao na: “Ibinunyag at itiniwalag na ba ako ng Diyos? Hahampasin ba Niya ako?” Naparito ang Diyos para gumawa sa pagkakataong ito hindi upang hampasin ang mga tao, kundi upang iligtas sila, sa pinakamataas na antas na posible. Walang sinuman na walang pagsalangsang—kung hahampasin ang lahat ng tao, magiging pagliligtas ba iyon? Ang ilang pagsalangsang ay ginagawa nang sadya, samantalang ang iba ay hindi sinasadya. Kung kaya mong magbago pagkatapos mong magkamit ng pagkakilala sa mga bagay na ginagawa mo nang hindi mo napipigilan, hahampasin ka ba ng Diyos bago mo iyon magawa? Ililigtas ba ng Diyos ang mga tao sa ganoong paraan? Hindi Siya ganoon gumawa! Mayroon ka mang mapaghimagsik na disposisyon o kumilos ka man nang hindi napipigilan, tandaan mo ito: Dapat kang magnilay-nilay at kilalanin ang iyong sarili. Baguhin mo ang iyong landas, kaagad, at magpunyagi ka nang buong lakas mo para sa katotohanan—at, anumang sitwasyon ang dumating, huwag sumuko sa kawalan ng pag-asa. Ang gawaing ginagawa ng Diyos ay ang pagliligtas ng tao, at hindi Niya basta-bastang hahampasin ang mga taong nais Niyang iligtas. Tiyak ito. Kahit may isa ngang mananampalataya sa Diyos na Kanyang hinampas sa huli, garantisado pa rin na ang ginawang iyon ng Diyos ay matuwid. Pagdating ng panahon, ipapaalam Niya sa iyo ang dahilan kaya Niya hinampas ang taong iyon, para lubos kang makumbinsi. Sa ngayon, pagsikapan mo lang ang katotohanan, pagtuunan ang buhay pagpasok, at hangarin na tuparin nang maayos ang iyong tungkulin. Iyon ang tamang gawin! Paano ka man pakitunguhan ng Diyos sa huli, sigurado itong matuwid; hindi ka dapat magduda rito at hindi mo kailangang mag-alala. Kahit na hindi mo nauunawaan ang pagiging matuwid ng Diyos sa ngayon, darating ang araw na ikaw ay makukumbinsi. Gumagawa ang Diyos nang makatarungan at marangal; hayagan Niyang ibinubunyag ang lahat ng bagay. Kung maingat ninyo itong pagbubulayan, taos-puso ninyong mararating ang konklusyon na ang gawain ng Diyos ay ang iligtas ang mga tao at baguhin ang kanilang mga tiwaling disposisyon. Dahil ang gawain ng Diyos ay para baguhin ang mga tiwaling disposisyon ng mga tao, imposibleng walang mga pagbubunyag ng katiwalian ang mga tao. Sa mga pagbubunyag lamang na iyon ng tiwaling disposisyon na makikilala ng mga tao ang kanilang sarili, at maaamin na mayroon silang tiwaling disposisyon, at magiging handang tanggapin ang pagliligtas ng Diyos. Kung walang tatanggaping anumang katotohanan ang mga tao matapos magbunyag ng tiwaling disposisyon, at patuloy silang mamumuhay ayon sa kanilang tiwaling disposisyon, malamang na masasalungat nila ang disposisyon ng Diyos. Magsasagawa ng iba’t ibang antas ng pagpaparusa ang Diyos sa kanila, at pagbabayaran nila ang kanilang mga pagsalangsang. …

Tulad ng unang nabanggit, maaaring linisin sa isang pasada ang mga kaganapan sa nakaraan; maaaring halinhan ng hinaharap ang nakaraan; ang pagpaparaya ng Diyos ay walang-hangganan na tulad ng dagat. Subalit mayroon ding mga prinsipyo sa mga salitang ito. Hindi naman talaga lilinisin ng Diyos ang anumang kasalanang nagawa mo, gaano man iyon kalaki. Ginagawa ng Diyos ang lahat ng Kanyang gawain nang may mga prinsipyo. Noong araw, nagtakda ng isang atas administratibo na lumulutas sa isyung ito: Pinatatawad at pinawalang-sala ng Diyos ang lahat ng kasalanang nagagawa ng isang tao bago tanggapin ang Kanyang pangalan. Pero iba ang kaso para sa mga patuloy na nagkakasala matapos manalig sa Kanya: Ang taong isang beses na inulit ang isang pagkakasala ay binibigyan ng pagkakataong magsisi, samantalang ang mga taong inuulit ito nang dalawang beses o tumatangging magbago sa kabila ng paulit-ulit na pagsaway ay pinatatalsik, nang wala nang pagkakataon pang magsisi. Laging nagpaparaya ang Diyos sa mga tao hangga’t maaari sa Kanyang gawain. Dito, makikita na ang gawain ng Diyos ay talagang ang gawain ng pagliligtas sa mga tao. Gayunman, kung, sa huling bahaging ito ng gawain, gagawa ka pa rin ng mga pagkakasalang hindi maaaring mapatawad, hindi ka talaga matutubos, at hindi ka maliligtas.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

Marami ang mga lumalaban sa Diyos, pero sa kanila ay marami ring iba’t ibang kalagayan ng paglaban sa Diyos. Kung paanong mayroong lahat ng uri ng mga mananampalataya, gayundin ay mayroong lahat ng uri ng mga lumalaban sa Diyos, na ang bawat isa ay naiiba sa iba. Wala ni isa man sa mga nabibigong malinaw na makilala ang layunin ng gawain ng Diyos ang maaaring maligtas. Paano man lumaban sa Diyos ang isang tao noon, kapag naunawaan niya ang layunin ng gawain ng Diyos at nagawa niyang magsumikap na palugdan ang Diyos, papawiin ng Diyos ang lahat ng dati niyang kasalanan. Hangga’t kaya ng isang tao na hanapin at isagawa ang katotohanan, hindi tatandaan ng Diyos ang lahat ng nagawa niya. Bukod pa rito, itinuturing ng Diyos na nakaaayon sa katuwiran ang mga tao depende sa kung kaya nilang isagawa ang katotohanan. Ito ang katuwiran ng Diyos. Bago makita ng isang tao ang Diyos o maranasan ang Kanyang gawain, paano man niya tinrato ang Diyos, hindi Niya ito tinatandaan. Gayumpaman, sa sandaling makita ng isang tao ang Diyos at maranasan ang Kanyang gawain, ang lahat ng kanyang gawa at kilos ay itatala ng Diyos sa “mga talaan,” dahil nakita niya ang Diyos at namuhay siya sa gitna ng Kanyang gawain.

Kapag tunay nang nakita ng isang tao ang mga tinataglay ng Diyos at ang Kanyang pagiging Diyos, namasdan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, at tunay na nakilala ang gawain ng Diyos—at, bukod pa rito, kapag nabago ang kanyang lumang disposisyon—ganap na niyang maiwawaksi ang kanyang mapaghimagsik na disposisyon na lumalaban sa Diyos. Masasabi ito sa ganitong paraan: Ang lahat ay lumaban sa Diyos, at ang lahat ay naghimagsik laban sa Diyos. Gayumpaman, kung kaya mong sadyang magpasakop sa nagkatawang-taong Diyos, at mula sa puntong ito ay palugdan ang puso ng Diyos gamit ang iyong katapatan, isagawa ang katotohanang dapat mong isagawa, gampanan ang tungkuling dapat mong gampanan, at sumunod sa mga regulasyong dapat mong sundin, kung gayon ikaw ay isang taong handang iwaksi ang iyong paghihimagsik para palugdan ang Diyos at isang taong maaaring maperpekto ng Diyos. Kung matigas ang ulo mo sa pagpupursigi sa iyong mga maling paraan, nang walang pagsisisi sa iyong puso, at ipagpapatuloy mo ang iyong mapaghimagsik na asal nang walang kahit katiting na intensiyong makipagtulungan sa Diyos at palugdan Siya, kung gayon, ang isang matigas ang ulo at hindi na mababagong tao na tulad mo ay itatakdang parusahan, at itatakda bilang isang taong hindi gagawing perpekto ng Diyos. Kung mangyayari ito, ikaw ang magiging kaaway ng Diyos ngayon at kaaway rin ng Diyos bukas, at mananatiling kaaway ng Diyos sa susunod na araw—ikaw ay magiging isang taong lumalaban sa Diyos magpakailanman, isang kaaway ng Diyos. Paano ka pa kaya palalampasin ng Diyos kung gayon?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Lumalaban sa Diyos

Hangga’t may kaunti pa kayong pag-asa ngayon, naaalala man ng Diyos o hindi ang mga pagsalangsang ninyo sa nakaraan, anong kaisipan ang dapat ninyong panatilihin? “Dapat akong maghangad ng pagbabago sa aking disposisyon, maghangad ng kaalaman tungkol sa Diyos, na hindi na muling maloko ni Satanas, at hindi na muling gumawa ng anumang bagay na magbibigay ng kahihiyan sa pangalan ng Diyos.” Ang mga tao ngayon ay ginawang tiwali nang napakalalim at walang anumang halaga. Anong mga pangunahing larangan ang nagtatakda kung sila ay maaaring maligtas at kung sila ay mayroong anumang pag-asa? Ang susi ay, pagkatapos makinig sa isang sermon, kung nauunawaan mo ang katotohanan o hindi, kung kaya mong isagawa ang katotohanan o hindi, at kung kaya mong magbago o hindi. Ito ang mga pangunahing larangan. Kung ikaw ay nakakaramdam lang ng pagsisisi, at kapag dumarating ang panahon para gumawa ng mga bagay ay ginagawa mo lang kung ano ang gusto mo, sa parehong mga dating paraan, hindi lang sa hindi hinahanap ang katotohanan, kumakapit pa rin sa mga dating pananaw, pamamaraan, at regulasyon, at hindi lang sa hindi pinagninilayan at sinusubukang kilalanin ang iyong sarili, pero sa halip ay sumasama pa nang sumasama, at ipinipilit pa ring lakaran ang dati mong landas, ikaw ay magiging walang pag-asa, at dapat isantabi. Sa mas malawak na kaalaman tungkol sa Diyos at mas malalim na kaalaman tungkol sa sarili mo, mas magiging kaya mong pigilan ang sarili mo sa paggawa ng masama at sa pagkakasala. Kapag mas lubusan ang kaalaman mo tungkol sa iyong kalikasan, mas mabuti mong mapoprotektahan ang iyong sarili, at pagkatapos ibuod ang mga karanasan at natutunan mo, hindi ka na muling mabibigo. Sa aktuwal na katunayan, lahat ng tao ay may ilang kapintasan; hindi lamang sila pinapanagot ng Diyos para sa mga ito. Lahat ng tao ay mayroon ng mga ito, ito ay usapin lamang ng antas; may ilang puwedeng sabihin, may ibang hindi. Ang ilang tao ay gumagawa ng mga bagay na alam ng iba, habang may ilang taong gumagawa ng mga bagay nang walang nakakaalam tungkol dito. Lahat ng tao ay may mga pagsalangsang at kapintasan sa kanila, at lahat sila ay nagbubunyag ng mga partikular na tiwaling disposisyon, gaya ng pagmamataas o pagmamagaling; lahat sila ay may ilang paglihis sa kanilang gawain o paminsan-minsang naging mapaghimagsik. Madaling unawain ang lahat ng ito; hindi maiiwasan ang mga ito ng tiwaling sangkatauhan. Pero sa sandaling maunawaan ng mga tao ang katotohanan, dapat kaya nila itong iwasan at hindi na muling sumalangsang; hindi na sila kailangan pang maligalig ng mga nakaraang pagsalangsang. Ang susi ay kung nagsisisi ang mga tao, kung sila ay tunay na nagbago. Ang mga taong nagsisisi at nagbabago ay ang mga taong ligtas, habang ang mga nananatiling hindi nagsisisi at hindi nagbabago sa kabuuan ay dapat itiwalag. Kung, pagkatapos maunawaan ang katotohanan, sinasadya pa rin ng mga taong sumalangsang, kung matatag silang hindi nagsisisi, lubusang hindi nagbago, paano man sila pinungusan o binalaan, ang ganitong mga tao ay hindi na maililigtas.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

Habang sumusunod sa praktikal na Diyos, dapat nating taglayin ang determinasyong ito: Gaano man katindi ang mga kapaligirang kinakaharap natin, o anumang uri ng mga paghihirap ang hinaharap natin, at gaano man tayo kahina o kanegatibo, hindi tayo maaaring mawalan ng pananalig sa ating pagbabago sa disposisyon o sa mga salitang binigkas ng Diyos. Nangako ang Diyos sa mga tao, at hinihingi sa kanila ng pangakong ito na magkaroon ng determinasyon, pananalig, at pagtitiyaga para manahin nila ito. Ayaw ng Diyos sa mga duwag; gusto Niya ang mga taong may determinasyon. Kahit pa nakapagbunyag ka ng maraming katiwalian, kahit pa gumawa ka na ng maraming pasikot-sikot, o nakagawa ng maraming pagsalangsang, nagreklamo tungkol sa Diyos, o habang nasa relihiyon ay lumaban ka sa Diyos o nagkimkim ng kalapastanganan laban sa Kanya sa iyong puso, at iba pa—hindi tinitingnan ng Diyos ang lahat ng iyon. Tinitingnan lang ng Diyos kung hinahangad mo ang katotohanan at kung makapagbabago ka balang araw. May kuwento sa Bibliya tungkol sa pagbabalik ng alibughang anak—bakit ginamit ng Panginoong Jesus ang parabulang ito? Ito ay para ipaunawa sa mga tao na ang layunin ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan ay taos-puso, at na binibigyan Niya ang mga tao ng pagkakataon na magsisi at magbago. Sa buong prosesong ito, nauunawaan ng Diyos ang mga tao, mayroon Siyang malalim na kaalaman sa kanilang mga kahinaan at sa antas ng kanilang katiwalian. Alam Niyang madarapa at mabibigo ang mga tao. Tulad lamang ng isang batang nag-aaral na maglakad, gaano man kalakas ang kanyang katawan, may mga pagkakataon na matutumba at madarapa siya, at may mga pagkakataong tatama siya sa mga bagay at matatalisod. Nauunawaan ng Diyos ang bawat tao tulad ng pagkaunawa ng isang ina sa kanyang anak. Nauunawaan Niya ang mga paghihirap ng bawat tao, ang kanilang mga kahinaan, at kanilang mga pangangailangan. Higit pa roon, nauunawaan ng Diyos kung ano-ano ang mga paghihirap, kahinaan, at kabiguang kahaharapin ng mga tao sa proseso ng buhay pagpasok at pagbabago ng disposisyon. Ang mga ito ang mga bagay na pinakanauunawaan ng Diyos. Kung gayon, nasasabi na sinisiyasat ng Diyos ang kaibuturan ng puso ng mga tao. Gaano ka man kahina, basta’t hindi mo itinatakwil ang pangalan ng Diyos, o iniiwan Siya at ang daan na ito, lagi kang magkakaroon ng pagkakataong magtamo ng pagbabago sa disposisyon. Kung mayroon kang pagkakataong ito, may pag-asa kang manatiling buhay, at sa gayon ay mailigtas ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Landas ng Pagsasagawa Tungo sa Pagbabago ng Disposisyon ng Isang Tao