Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Mga Tupa ng Diyos ay Naririnig ang Tinig ng Diyos

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Kabanata 6 Iba’t-ibang Anyo ng Pagkakaiba-iba na Dapat Mong Taglayin sa Iyong Pananampalataya sa Diyos

6. Paano Mo Masasabi ang Kaibahan sa Pag-itan ng Totoo at Bulaang Mga Pinuno, at Totoo at Bulaang Mga Pastol?

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Yaong mga hindi sumusunod sa gawain ng Banal na Espiritu ay hindi nakapasok sa gawain ng mga salita ng Diyos, at gaano man sila gumawa, o gaano man katindi ang kanilang pagdurusa, o gaano man sila magparoo’t-parito, walang anuman dito ang may kabuluhan sa Diyos, at hindi Niya pupurihin ang mga ito. Sa kasalukuyan, lahat niyaong sumusunod sa kasalukuyang mga salita ng Diyos ay nasa daloy ng Banal na Espiritu; yaong mga estranghero sa mga salita ng Diyos ay nasa labas ng daloy ng Banal na Espiritu, at ang gayong mga tao ay hindi pupurihin ng Diyos. Ang paglilingkod na hiwalay mula sa kasalukuyang mga pagbigkas ng Banal na Espiritu ay paglilingkod na ukol sa laman, at ukol sa mga pagkaintindi, at wala itong kakayahan na maging alinsunod sa kalooban ng Diyos. Kung ang mga tao ay nabubuhay sa gitna ng relihiyosong mga pagkaintindi, kung gayon wala silang magagawang anuman na akma para sa kalooban ng Diyos, at bagamat naglilingkod sila sa Diyos, naglilingkod sila sa kalagitnaan ng kanilang guni-guni at mga pagkaintindi, at ganap na walang kakayahan na maglingkod alinsunod sa kalooban ng Diyos. Hindi nauunawaan niyaong mga hindi nagagawang sundin ang gawain ng Banal na Espirituang kalooban ng Diyos, at yaong mga hindi nakauunawa sa kalooban ng Diyos ay hindi maaaring maglingkod sa Diyos. Nais ng Diyos ang paglilingkod na hinahangad ang Kanyang sariling puso; ayaw Niya sa paglilingkod na ukol sa mga pagkaintindi at sa laman. Kung walang kakayahan ang mga tao na sundin ang mga hakbang ng gawain ng Banal na Espiritu, kung gayon sila ay nabubuhay sa gitna ng mga pagkaintindi, at ang paglilingkod ng gayong mga tao ay nakakaantala at nakakagambala. Ang gayong paglilingkod ay sumasalungat sa Diyos, at kaya yaong mga hindi nagagawang sundin ang mga yapak ng Diyos ay walang kakayahan na maglingkod sa Diyos; yaong hindi magawang sundin ang mga yapak ng Diyos ay tiyak na tiyak na kinakalaban ang Diyos, at mga walang kakayahan ng pagiging katugma ng Diyos. “Ang pagsunod sa gawain ng Banal na Espiritu” ay nangangahulugan ng pagkaunawa sa kalooban ng Diyos sa kasalukuyan, ang magawang kumilos alinsunod sa kasalukuyang mga kinakailangan ng Diyos, ang magawang talimahin at sundin ang Diyos sa kasalukuyan, at pagpasok alinsunod sa pinakabagong mga pagbigkas ng Diyos. Tanging ito ay ang tao na sumusunod sa gawain ng Banal na Espiritu at nasa daloy ng Banal na Espiritu. Ang gayong mga tao ay hindi lamang mayroong kakayahan na tanggapin ang papuri ng Diyos at nakikita ang Diyos, ngunit makakaya ding malaman ang disposisyon ng Diyos mula sa pinakahuling gawain ng Diyos, at makakaya ding malaman ang mga pagkaintindi at pagkamasuwayin ng tao, at kalikasan at katuturan ng tao, mula sa Kanyang pinakahuling gawain; bukod dito, nagagawa nilang unti-unting matamo ang mga pagbabago sa kanilang disposisyon sa panahon ng kanilang paglilingkod. Ang mga tao lamang kagaya nito ang nagagawang kamtin ang Diyos, at tunay na nakasumpong sa tunay na daan. Ang mga taong inalis sa pamamagitan ng gawain ng Banal na Espiritu ay mga tao na walang kakayahan na sundin ang pinakahuling gawain ng Diyos, at mga naghihimagsik laban sa pinakahuling gawain ng Diyos. Na ang gayong mga tao ay hayagang kinakalaban ang Diyos sapagkat ang Diyos ay gumawa ng bagong gawain, at sapagkat ang larawan ng Diyos ay hindi kagaya ng sa kanilang mga pagkaintindi—bilang resulta nito hayagan nilang kinakalaban ang Diyos at hinahatulan ang Diyos, na humahantong na sila ay kasuklaman at itakwil ng Diyos.

mula sa “Alamin ang Pinakabagong Gawain ng Diyos at Sumunod sa Mga Yapak ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Hindi ba maraming mga tao ang sumasalungat sa Diyos at hinahadlangan ang gawain ng Banal na Espiritu dahil hindi nila alam ang iba’t-iba at malawak na gawain ng Diyos, at, higit pa, dahil sila ay nagtataglay ng napakaliit na kaalaman at doktrina na ginagamit bilang panukat sa gawain ng Banal na Espiritu? Kahit na ang mga karanasan ng mga taong iyon ay mababaw, sila ay mayabang at likas na abusado, at hinahamak nila ang gawain ng Banal na Espiritu, hindi pinapansin ang mga disiplina ng Banal na Espiritu, at, bukod dito, ginagamit nila ang kanilang mga walang halagang lumang argumento upang pagtibayin ang gawain ng Banal na Espiritu. Sila rin ay nagkukunwari, at lubos na naniniwala sa kanilang sariling natutunan at kaalaman, at sila ay nakakapaglakbay sa ibang dako ng mundo. Ang ganoong mga tao ba ay hindi yaong mga kinasuklaman at tinanggihan ng Banal na Espiritu, at hindi ba sila ang mga aalisin ng bagong kapanahunan? Hindi ba silang mga taong lumalapit sa Diyos at lantarang sinasalungat Siya ay mga hamak na taong makitid ang pananaw, na nagpapakita lamang kung gaano sila katalino? Sa kanilang kaunting kaalaman sa Biblia, sinusubukan nilang sakupin ang mga “academia” sa mundo, may angking mababaw na doktrina na ituturo sa mga tao, sinusubukan nilang baligtarin ang gawain ng Banal na Espiritu, at sinusubukan nilang paikutin ito sa kanilang mga pansariling proseso ng pag-iisip, at bilang sila ay maigsi ang pananaw, sinusubukan nilang makita sa isang tingin ang 6,000 taong gawain ng Diyos. Mayroon bang katuwirang magsalita ang mga taong ito? Sa katunayan, mas malawak ang pagkakilala ng mga tao sa Diyos, mas mabagal nilang huhusgahan ang Kanyang gawain. Bukod dito, kaunti lamang ang kanilang sinasabi tungkol sa kaalaman nila sa gawain ng Diyos ngayon, nguni’t hindi sila padalus-dalos sa kanilang mga paghatol. Kapag mas kaunti ang pagkakilala ng tao sa Diyos, mas mayabang sila at may labis-labis na pagtitiwala sa sarili, at mas lalo nilang walang-pakundangang inihahayag ang kabuuan ng Diyos—nguni’t ang kanila lamang sinasalita ay teorya, at walang tunay na katibayang ipinakikita. Sila ang mga taong walang halagang anuman. Silang nagtuturing sa gawain ng Banal na Espiritu bilang isang laro ay di-seryoso! Silang mga hindi maingat kapag kanilang nakakatagpo ang bagong gawain ng Banal na Espiritu, mabibilis ang mga bibig na magsalita, ay mabibilis humusga, na malayang hinahayaan ang kanilang likas na pakiramdam na tanggihan ang pagkamatuwid ng gawain ng Banal na Espiritu, at iniinsulto rin at nilalapastangan ito—ang mga ganoong napakawalang-galang na tao ba ay hindi mangmang sa gawain ng Banal na Espiritu? Hindi ba sila, bukod dito, ang mga mayayabang, likas na mapagmataas at hindi nagpapasakop? Kahit na dumating ang araw na ang ganoong uri ng mga tao ay tumanggap sa bagong gawain ng Banal na Espiritu, hindi pa rin sila palalampasin ng Diyos. Hindi lamang nila hinahamak ang mga taong gumagawa para sa Diyos, nilalapastangan din nila ang Diyos Mismo. Ang ganoong mga mapangahas na hangal na mga tao ay hindi patatawarin, maging sa kapanahunang ito o sa darating mang kapanahunan at sila ay walang-hanggang mamamatay sa impiyerno! Ang ganoong napakawalang-galang at maluhong mga tao ay nagpapanggap na naniniwala sa Diyos, at habang mas lalo nilang ginagawa ito, maaaring mas lalo nilang malalabag ang mga kautusan ng Diyos sa pangangasiwa. Hindi ba lahat yaong mga mayayabang na likas na pakawala, at hindi pa kailanman sumunod sa kahit kanino, ay lalakad lahat sa landas na ito? Hindi ba nila sinasalungat ang Diyos sa bawa’t araw, Siya na laging bago at hindi kailanman luma?

mula sa “Ang Pag-alam sa Tatlong mga Yugto ng Gawain ng Diyos ay ang Daan Patungo sa Pagkilala sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ang gayong tao ay laging nagpapanatili ng poot laban sa bagong gawa ng Diyos, nagpapakita ng walang layuning sumailalim, at kailanman ay hindi naging masayang sumunod o nagpakababa ang sarili. Itinataas niya ang kanyang sarili sa harap ng iba at kailanman ay hindi sumailalim sa iba. Sa harap ng Diyos, itinuturing niya ang kanyang sarili na pinaka-marunong sa pangangaral ng “salita” at pinaka-bihasa sa paggawa sa iba. Kailanman ay hindi siya nagtapon ng kayamanan na nasa kaniyang pag-aari, ngunit itinuring ang mga ito bilang mga pamana ng pamilya na dapat sambahin, na ipangaral sa iba, at ginagamit upang turuan ang mga hangal na sumasamba sa kanya. Mayroon talagang iilang ganoong mga tao sa iglesia. Maaaring sabihin na sila ay “matigas na mga bayani,” sali’t salinlahing nakikipamayan sa bahay ng Diyos. Iniisip nila na ang pangangaral sa “salita” (doktrina) ang kanilang pinakamataas na tungkulin. Isang taon pagkatapos ng isa pa at isang henerasyon pagkatapos ng isa pa, isinasagawa nila ang kanilang mga banal at sagradong tungkulin. Walang naglalakas-loob na hawakan sila at walang naglalakas-loob na lantarang sisihin sila. Sila ay naging “hari” sa bahay ng Diyos, na kumikilos ng napakalupit sa mga kapanahunan.

mula sa “Yaong Mga Sumusunod sa Diyos na Mayroong Isang Tunay na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos ” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ikaw ay naglilingkod sa Diyos gamit ang iyong likas na karakter, at ayon sa iyong personal na mga kagustuhan; ano pa nga ba, patuloy mong iniisip na nalulugod ang Diyos sa anumang nais mong gawin, at napopoot sa anumang hindi mo nais gawin, at lubusan kang ginagabayan ng iyong sariling mga kagustuhan sa iyong gawain. Maaari bang matawag itong paglilingkod sa Diyos? Sa huli, ang iyong disposisyon sa buhay ay hindi magbabago ng katiting; sa halip, ikaw ay lalong magiging mas matigas ang ulo sapagkat napaglilingkuran mo ang Diyos, at gagawin nito ang iyong masamang disposisyon na nakatanim nang malalim. Sa paraang ito, bubuo ka sa iyong loob ng mga alituntunin tungkol sa paglilingkod sa Diyos na pangunahing batay sa iyong sariling karakter, at sa karanasang nakuha mula sa iyong paglilingkod ayon sa iyong sariling disposisyon. Ito ang aral mula sa karanasan ng tao. Ito ang pilosopiya ng tao sa buhay. Ang mga taong katulad nito ay nabibilang sa mga Fariseo at mga relihiyosong namumuno.

mula sa “Dapat Ipagbawal ang Relihiyosong Paraan ng Paglilingkod” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ang gawain sa isip ng tao ay napakadaling makamit ng tao. Ang mga pastor at mga pinuno sa relihiyosong mundo, halimbawa, ay umaasa sa kanilang mga kaloob at mga katungkulan upang gawin ang kanilang gawain. Ang mga tao na sumusunod sa kanila sa mahabang panahon ay mahahawa sa kanilang mga kaloob at maiimpluwensiyahan ng ilan sa kung ano sila. Nakatuon sila sa mga kaloob ng mga tao, mga kakayahan, at kaalaman, at nagbibigay sila ng pansin sa mga higit-sa-karaniwang mga bagay at sa maraming mga malalalim na di-makatotohanang turo (mangyari pa, ang ganitong mga malalalim na turo ay hindi matatamo). Hindi sila nagtutuon ng pansin sa mga pagbabago sa disposisyon ng mga tao, sa halip ay nakatuon sila sa pagsasanay sa pangangaral ng mga tao at mga kakayahan sa paggawa, pinabubuti ang kaalaman ng mga tao at saganang relihiyosong mga turo. Hindi sila nakatuon sa kung gaano kalaki sa disposisyon ng mga tao ang nabago o gaano karaming tao ang nakauunawa sa katotohanan. Hindi sila nagmamalasakit sa sangkap ng mga tao, o kahit subuking alamin ang normal at di-normal na mga katayuan ng mga tao. Hindi nila sinasalungat ang mga paniwala ng mga tao o ibinubunyag ang kanilang mga paniwala, lalong hindi inaayos ang kanilang mga kakulangan o mga kasamaan. Karamihan sa mga tao na sumusunod sa kanila ay naglilingkod sa pamamagitan ng likas nilang mga kaloob, at ang kanilang ipinahahayag ay kaalaman at malabong relihiyosong katotohanan, na hindi makatotohanan at lubusang hindi nakapagbibigay ng buhay sa mga tao. Sa totoo lang, ang sangkap ng kanilang gawain ay pag-aalaga sa kakayahan, pag-aalaga sa isang tao na walang kahit ano tungo sa isang matalinong nagtapos sa seminaryo na nang maglaon ay gumawa at nanguna.

mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Gawain ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Nakakapangusap ka ng maraming kaalaman na kasing dami ng buhangin sa dalampasigan, datapwat wala sa mga ito ang naglalaman ng anumang tunay na landas. Sa ganito, hindi mo ba niloloko ang mga tao? Hindi ka ba puro salita ngunit walang gawa? Ang kumikilos sa paraang ganito ay nakapipinsala sa mga tao! Mas mataas ang teorya, mas walang-wala ito sa realidad, at mas walang kakayahan ito na dalhin ang mga tao sa realidad; mas mataas ang teorya, masginagawa ka nitong lumaban at sumalungat sa Diyos. Huwag mong tratuhin ang pinakamatatayog na mga teorya tulad ng mahalagang kayamanan; sila ay mapaminsala at walang silbi! Marahil may ilang mga tao na kayang makapagsalita sa pinakamatatayog na mga teorya—ngunit ang mga ganoong teorya ay hindi naglalaman ng realidad, sapagkat ang mga taong ito ay hindi personal na nakaranas sa kanila, at sa gayon wala silang landas sa pagsasagawa. Ang mga ganoong tao ay walang kakayahang dalhin ang tao sa tamang daanan, at ihahantong lamang ang mga tao na maligaw. Hindi ba ito nakapipinsala sa mga tao? Sa pinakamababa, dapat mong makayanang lutasin ang kasalukuyang mga gulo at hayaan ang mga tao na makamit ang pagpasok; ito lamang ang maituturing bilang debosyon, at tanging sa gayon ikaw ay magiging kwalipikadong gumawa para sa Diyos. Huwag ka palaging nangungusap ng mararangya, mabulaklak na mga salita, at huwag mong itatali ang mga tao at gawin silang sumunod sa iyo kasama ang iyong maraming hindi-angkop na mga pagsasagawa. Ang magsagawa ng ganoonay walang epekto, at maaari lamang makadagdag sa pagkalito ng mga tao. Ang pangunahan ang mga tao sa ganitong paraan ay makapagdudulot ng maraming mga piraso ng regulasyon, na kung saan gagawin ang mga tao na kasuklaman ka. Ito ay pagkukulang ng tao, at ito ay tunay na di-kayang-pagtiisan.

mula sa “Mas Magpokus sa Realidad” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ang inyong kaalaman ay maaaring magbigay lamang sa mga tao sa isang saglit. Habang dumadaan ang panahon, kapag palagi mong sinasabi ang parehong bagay, may ilang mga tao ang magagawang makapagsabi; sasabihin nila na ikaw ay napaka-mababaw, kulang na kulang sa lalim. Wala kang magiging opsyon kundi ang subukan at linlangin ang mga tao sa pagsasalita ng mga doktrina, Kung lagi kang ganito, yaong nasa ibaba mo ay susundan ang iyong mga pamamaraan, mga hakbang, at modelo sa paniniwala sa Diyos at pagdaranas, at isasagawa nila ang mga mga salitang iyon at mga doktrina, at sa huli, habang nagsasalita ka sa ganitong paraan, gagamitin ka nila bilang isang dapat tularan. Pinamumunuan mo ang mga tao upang magsalita ng mga doktrina, at yaong mga nasa ibaba mo ay matututo ng mga doktrina mula sa iyo, at habang ang mga bagay ay umuunlad pipiliin mo ang maling daan. Yaong nasa ibaba mo, lahat ay sumusunod sa iyo... Tingnan ang mga pinuno ng bawat denominasyon at sekta. Lahat sila ay mayayabang at mapagmagaling, at ipinapaliwanag nila ang Biblia na wala sa konteksto at ayon sa kanilang sariling imahinasyon. Silang lahat ay umaasa sa mga regalo at katalinuhan upang gawin ang kanilang trabaho. Kung sila ay walang kakayahang mangaral ng kahit ano, susundan kaya sila ng mga taong iyon? Sila, kahit papaano, ay nagtataglay ng ilang kaalaman, at maaaring magsalita nang kaunting doktrina, o alam kung paano akitin ang mga iba at kung paano gamitin ang ilang mga katusuhan, na kung saan dinala nila ang mga tao sa harapan ng kanilang mga sarili at dinaya sila. Sa pangalan lamang, ang mga taong iyon ay naniniwala sa Diyos—subalit sa realidad sila ay sumusunod sa kanilang mga pinuno. Kapag nakatagpo nila yaong mga nangangaral ng tunay na daan, ang ilan sa kanila ay magsasabi, “Kailangang konsultahin natin siya tungkol sa ating paniniwala sa Diyos.” Tingnan kung paanong kinakailangan nila ang pahintulot ng isang tao upang maniwala sa Diyos; hindi ba ito isang problema? Ano na ang kinahinatnan ng mga pinunong iyon, samakatuwid? Hindi ba sila naging mga Fariseo, huwad na mga pastol, mga anticristo, at katitisurang mga hadlang sa pagtanggap ng mga tao sa tunay na daan?

mula sa “Tanging Ang Pagtugis ng Katotohanan Ang Tunay na Paniniwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo

Ang inyong “paglalagom sa katotohanan” ay hindi ginagawa upang hayaan ang mga tao na magtamo ng buhay 0 makamit ang mga pagbabago sa kanilang mga disposisyon mula sa katotohanan. Sa halip, ito ay ginagawa upang ang mga tao ay maaaring maunawaang lubos ang ilang kaalaman at mga doktrina mula sa loob ng katotohanan. Sila ay tila parang nauunawaan ang layunin sa likod ng gawain ng Diyos, na sa totoo lang kanila lamang naunawaang lubos ang ilang mga salita ng doktrina. Hindi nila nauunawaan ang ipinapahiwatig na kahulugan ng katotohanan, at ito ay hindi naiiba sa pag-aaral ng teolohiya o pagbabasa ng Biblia. Tinitipon mo ang mga librong ito o mga materyales na iyon, at sa gayon nagiging nagmamay-ari ng ganitong aspeto ng doktrina o ng ganoong aspeto ng kaalaman. Ikaw ay isang napakagaling na tagapagsalita ng mga doktrina–subalit ano ang nangyayari kapag natapos ka nang magsalita? Ang mga tao sa gayon ay walang kakayahang makaranas, sila ay walang pagkaunawa sa gawain ng Diyos at ni hindi rin nauunawaan ang kanilang mga sarili. Sa huli, lahat ng mga bagay na kanilang matatamo ay mga pormula at mga tuntunin. … Sa pamamagitan nang pagtanong nang pagtanong tungkol sa mga salitang iyon, pagkatapos sumagot, bumuo ng isang balangkas o isang lagom, iniisip mo na yaong mga nasa ibaba ay sa gayon madaling mauunawaan ang mga ito. Bukod sa pagiging madaling matandaan, sila ay malinaw tungkol sa mga katanungang ito sa isang tingin, at iniisip mong mahusay na gawin ang mga bagay sa ganitong paraan. Ngunit ang kanilang nauunawaan ay hindi ang tunay na ipinapahiwatig na kahulugan; ito ay hindi tumatama sa realidad at pang-doktrinang mga salita lamang. Kaya magiging mas mahusay kung hindi mo ginawa ang mga bagay na ito sa anumang paraan. Ginagawa mo ang mga bagay na ito upang pamunuan ang mga tao na unawain ang kaalaman at lubos na maunawaan ang kaalaman. Dinadala mo ang mga iba tungo sa mga doktrina, tungo sa relihiyon, at ginagawa silang sumunod sa Diyos at maniwala sa Diyos sa loob ng relihiyosong mga doktrina. Hindi ka ba sa gayon kapareho lamang ni Pablo? … Sa huli, madadala sila sa isang lugar na kung saan hindi nila maaaring maranasan ang katotohanan at hindi maaaring maranasan ang salita ng Diyos, isang lugar na masasangkapan lamang nila ang kanilang mga sarili ng at matalakay ang mga doktrina at kung saan hindi nila maaaring maunawaan ang Diyos. Ang lahat lang nang masasabi nila ay mga masarap-pakinggang mga doktrina, tamang mga doktrina, subalit doon walang magiging realidad sa loob nila at hindi sila magkakaroon ng landas na malalakaran. Ang uri ng pangunguna ito ay talagang nakagagawa ng malaking pinsala!

mula sa “Kung Wala ang Katotohanan Madaling Saktan ang Damdamin ng Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo

May ilang mga tao na inaarmasan lamang ang kanilang mga sarili ng ilang mga katotohanan para sa panahon ng kagipitan o upang pabayaan ang kanilang mga sarili at tulungan ang iba, hindi upang lutasin ang sarili nilang mga kaguluhan; ang tawag natin sa kanila ay “walang pag-iimbot na mga tao.” Tinuturing nila ang iba bilang mga papet ng katotohanan at ang kanilang mga sarili bilang mga dalubhasa ng katotohanan, tinuturuan ang iba na masunuring mamalagi sa katotohanan at huwag maging pasibo, habang sila sa kanilang mga sarili ay nanonood sa mga tabi— anong uring mga tao sila? Armado ng ilang mga salita ng katotohanan upang turuan lamang ang iba, habang sila ay walang ginagawa upang hadlangan ang kanilang mga sarili na makatagpo ang kanilang sariling pagkawasak—kalunus-lunos! Kung ang kanilang mga salita ay makakatulong sa iba, bakit hindi nila matulungan ang kanilang mga sarili? Dapat nating tawagin silang mga ipokrito na walang realidad. Sila ay nagbibigay ng mga salita ng katotohanan sa iba at hinihiling sa iba na isagawa nila ang mga ito, subalit sila mismo ay walang ginagawa upang isagawa ang mga ito—hindi ba sila ay napakasama? Malinaw na hindi nila kayang gawin ito sa kanilang mga sarili, datapwat pinipilit nila ang iba na isagawa ang mga salita ng katotohanan—napakalupit ang paraan na ito! Hindi nila ginagamit ang realidad upang tulungan ang iba; hindi sila nagbibigay sa iba nang may isang puso ng mapagmahal na ina; sila ay nanlilinlang lamang ng mga tao at pinapasamâ ang mga tao. Kung ito ay magpapatuloy—na bawat tao ay ipinapasa ang mga salita ng katotohanan sa iba—hindi ba magtatapos ang bawat isa sa mga salita lamang ng katotohanan habang walang kakayanang isagawa ang katotohanan?

mula sa “Yaong Mga Nagmamahal sa Katotohanan ang May Paraan Upang Sumunod” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo

Yaong mga nagbabasa ng Biblia sa mga engrandeng iglesia, nagsasalaysay ng Biblia araw-araw, ngunit ni isa ay hindi nauunawaan ang mga layunin ng gawa ng Diyos. Wala ni isa ang kayang makilala ang Diyos; bukod dito, wala ni isa ang nakaayon sa puso ng Diyos. Lahat sila ay mga walang silbi, masasamang tao, bawat isang tumatayo nang mapagmataas para turuan ang Diyos. Kahit iwagayway nila ang ngalan ng Diyos, kusang-loob nila Siyang sinasalungat. Kahit tinatawag nila ang kanilang mga sarili na mananampalataya ng Diyos, sila yaong mga kumakain ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng mga taong iyon ay demonyong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga diyablong sinasadyang manggambala sa mga sumusubok lumakad sa tamang landas, at katitisuran sa landas ng mga naghahanap sa Diyos. Kahit sila ay may “matipunong laman”, paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay anticristo na umaakay sa tao sa pagsalungat sa Diyos? Paano nila malalaman na sila ay demonyong nabubuhay na sadyang naghahanap ng kaluluwang lalamunin?

mula sa “Ang Lahat ng Hindi Kilala ang Diyos ay Yaong Sumasalungat sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Bakit Ko sinasabing ang mga nasa relihiyosong mundo ay mga hindi nananampalataya sa Diyos at mga manggagawa ng kasamaan, at yaong mga kauri ng demonyo? Kapag sinabi Kong sila ay manggagawa ng kasamaan, ito ay dahil hindi nila maintindihan ang kalooban ng Diyos o makita ang Kanyang karunungan. Hindi kailanman ipinakita ng Diyos ang Kanyang gawa sa kanila; sila’y mga bulag na hindi nakikita ang mga gawa ng Diyos. Sila yaong mga tinalikdan ng Diyos at walang taglay na kalinga at pag-iingat ng Diyos, lalo pa ang gawa ng Banal na Espiritu. Yaong mga walang gawa ng Diyos ay manggagawa ng kasamaan at naninindigan sa pagsalungat sa Diyos.

mula sa “Ang Lahat ng Hindi Kilala ang Diyos ay Yaong Sumasalungat sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ang Pagbabahagi ng Tao:

Ang pananagutan ng mga manggagawa ay ang isagawa ang kanilang tungkulin at pangunahan ang mga simbahan batay sa kalooban ng Diyos at ayon sa mga hinihingi at mga pagsasaayos ng Diyos. Ang gawang tulad nito ay pinagpala ng Diyos. Kapag ang mga manggagawa ay hindi nagtataglay ng ganoong pagka-makatuwiran, at lumalabag sa kalooban ng Diyos sa pamamagitan nang pagsasagawa ng mga bagay sa kanilang sariling paraan, tumatayo sa lugar ng pastol at nagtuturo sa mga tao sa paanong paraan na nais nila, pinakakawalan ang kanilang mga pagkaunawa, imahinasyon, at mga doktrina at pinatatanggap sa iba ang mga ito, sa gayon ang mga ganitong manggagawang ay nagiging huwad na mga pastol. Maraming mga halimbawa ng mga manggagawa na nagiging huwad na mga pastol, at isang malaking bilang ay inalis na ng Diyos sa bawat yugto ng Kanyang gawain. Minsan sinabi ng Diyos na sa bawat kapanahunan may maraming mga tao na naglilingkod sa Diyos at datapwat sumasalungat din sa Kanya, hanggang sa huli ginagawa nila ang iba na tumalima at sumamba sa kanila na para bang sila’y Diyos. Ito ang paghahayag ng “huwad na mga pastol.” Dapat nating kuning lahat ito bilang isang babala; ang mga manggagawa ay dapat mag-pokus sa mga pagbabago sa disposisyon, at kapag sila ay hindi magbibigay-pansin at pabaya dito, samakatuwid ito ay lubos na madali para sa kanila na maging huwad na mga pastol. Ang gawa ng huwad na mga pastol ay may partikular na diin sa pangunguna sa mga tao ayon sa sariling pakahulugan ng mga huwad na mga pastol. Ang lahat ng kanilang ginagawa, sinasabi, at hinihiling ay ayon sa kanilang sariling panukala, at kanilang tinatrato ito bilang pinakadalisay sa lahat ng mga katotohanan, at iniisip nila na maaari nilang turuan ang mga tao na maging magpaka-taong nilalang at hayaan ang mga tao na matamo ang katotohanan ayon sa kanilang sariling panukala. Ito ang mga paghahayag ng kataas-taasang kayabangan at sariling-pagkamatuwid ng huwad na mga pastol. Para sa mga taong tunay na makatuwiran, kapag sila’y naniniwala na sila’y tama sila’y partikular na naghahanap at nakikipagniig sa katotohanan, at itinatalaga ang kanilang pansin sa pakikinig ng iba’t-ibang mga pagtanaw at kaalaman ng iba upang patunayan kung lahat ng kanilang naunawaan ay tama. Lahat ng mga sumailalim sa pagpupungos at pakikitungo ng Diyos ay dapat maisantabi ang ilan sa kanilang sariling-pagkamatuwid at kayabangan. Kapag sila’y gumagawa, sila ay maingat sa kanilang mga hakbang upang maiwasang labagin ang kalooban ng Diyos at tahakin ang maling landas. Ang mga kinalabasan sa kanilang pagiging mga huwad na mga pastol ay hindi marapat na pag-isipan. Bawat manggagawa ay may kani-kanilang sariling mga pagsasagawa, lahat sila ay mayroong sariling mga teorya nang pagdidilig sa mga tao; sa katunayan, walang sinuman ang maaaring maging ganap na malinaw tungkol sa kung ganoong katotohanan o kahalagahan ang nilalaman ng sarili nilang paraan. Ang mga tao’y nagkukulang sa sariling kamalayan, hindi sila masugid o malalim na mapagnilay sa kanilang mga katotohanan, at nagkakataong pumupulot ng ilang walang katuturang mga bagay at tinatrato sila bilang mga kayamanan na dapat ipamigay sa iba. Ang mga ganoong gawi ba ay hindi nagpapahiwatig ng isang huwad na pastol? Hindi ba nito pinipinsala kapwa ang iba at kanilang mga sarili? Gaano man ang gawa na isinasagawa ng huwad na mga pastol, sila ay ganap na walang kakayahan na dalhin ang mga tao sa harapan ng Diyos at hayaan silang malaman at tumalima sa Diyos. Ang lahat lamang na pinakakawalan ng huwad na mga pastol ay walang iba kundi mga salita at mga doktrina, at mga pagkakaintindi at imahinasyon, at walang gumagambala sa gawain ng Diyos o sumasalangat sa Kanya nang higit dito.

mula sa “Ang Kahulugan ng ‘Mga Bulaang Pastol’” sa Pagsasama Galing sa Itaas

Ang paglilingkod ayon sa relihiyosong mga pamamaraan ay nangangahulugan ng paggawa ng lahat ng bagay ayon sa pangrelihiyong tradisyunal na mga pamamaraan at mga kasanayan para sa paglilingkod, mahigpit na masunurin sa iba’t-ibang relihiyosong mga seremonya, at pinangungunahan lamang ang mga tao ayon sa kaalaman sa Biblia. Sa panlabas, ito ay tila masigla at makapangyarihan, ito ay may bahid ng relihiyon, ito’y perpektong angkop sa mga pagkakaintindi ng mga tao, at wala silang pagtutol. Datapwat ito ay ganap na walang-wala ng gawain ng Banal na Espiritu, ang ipinangangaral ay walang iba kundi mga relihiyosong mga doktrina at kaalaman sa Biblia, ito ay puno ng mga relihiyosong pagkaintindi, hindi ito naglalaman ng pagliliwanag ng Banal na Espiritu, at ang mga pagtitipon ay walang pagsulong at walang buhay. Sa paglilingkod tulad nito, habang dumadaan ang mga taon ang piniling bayan ng Diyos ay nananatili pa ring nawalan ng katotohanan, wala silang kaalaman sa Diyos o pagtalima tungo sa Diyos, at hindi pa sila pumapasok sa tamang daanan ng paniniwala sa Diyos–pagkat ang tinutugis ng mga tao ay hindi kaligtasan kundi mga biyaya at mga pagpapala, kaya walang pahiwatig ng mga pagbabago sa kanilang disposisyon sa buhay. Nakapaglingkod ng ilang taon, ang mga taong ito ay walang anumang dala pa rin, walang maipakita para sa kanilang mga sarili. Ito ang kinahinatnan ng paglilingkod ayonsa relihiyosong mga pamamaraan. Malinaw, ang mga taong ganito na naglilingkod sa Diyos ay hindi alam ang gawain ng Diyos, hindi nila nauunawaan ang kalooban ng Diyos, hindi nila alam kung ano ang kahulugan ng makipagtulungan sa gawain ng Banal na Espiritu. Ito ay pulos isang kaso ng bulag na pinangungunahan ang bulag, pinangungunahan nila ang piniling bayan ng Diyos na maligaw, tulad ng mga Fariseo naniniwala sila sa Diyos at gayunman sumasalungat sa Diyos, hindi nila kilala ang Diyos, at sila’y pangunahing walang kakayahang makamit ang kaligtasan ng Diyos.

mula sa “Tanging ang Pagpasok Muna sa Tamang Landas ng Paniniwala sa Diyos na Makatatahak ang Isang Tao sa Tamang Landas ng Paglilingkod sa Diyos” sa Piling mga Salaysay ng mga Pag-aayos ng Gawain ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos

Ang mga pastor ng relihiyosong komunidad ay gumagamit ng bawat pagkakataon upang ipagpasikat ang kanilang antas ng kaalaman at magbigay ng hitsura ng kabanalan. Ang layunin nila ay patingalain sa kanila ang mga tao at sambahin sila, at ginagamit nila ang kanilang sariling imahe upang akitin ang mga tao na tumalima at sumunod sa kanila, na ang bunga ay na kanilang pinangungunahanang mga tao na sambahin ang kaalaman sa Biblia, sambahin ang katayuan at kapangyarihan, at sambahin ang kahusayan sa pangangaral. Sa ganitong paraan, sa bawat hakbang pinangungunahan nila ang mga tao sa daan nang pagsalungat sa Diyos. Yaong mga napangunahan ng mga antikristo ay naniniwala sa isang malabong Diyos, magaling sila sa pagsasalita ng mga hindi tapat at hungkag na mga doktrina, at sanay sa pagpapaimbabaw, at lahat sila’y naniniwala sa Diyos at gayunman ay sumasalungat at nagrerebelde laban sa Diyos. Walang duda na ang paraan na kung saan ang mga huwad na mga pinuno at mga antikristo ay gumagawa—yaon na kung saan sila’y naglilingkod sa Diyos at gayunman ay sumasalungat sa Kanya—ay malalim na pinipinsala ang mga tao.

mula sa “Ang Pagbabantay Laban sa mga Anticristo at sa Paraan ng mga Anticristo ang Pinakamahalaga” sa Piling mga Salaysay ng mga Pag-aayos ng Gawain ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos

Sinundan:Ang Kaibahan sa Pag-itan ng Pagsunod sa Diyos at Pagsunod sa Mga Tao.

Sumunod:Ang Kaibahan sa Pag-itan ng Panlabas na Mabubuting Mga Gawa at mga Pagbabago sa Disposisyon.

Baka Gusto Mo Rin