Mga Talata ng Biblia para Sanggunian:

“At pumasok si Jesus sa templo ng Diyos, at itinaboy Niya ang lahat ng nagtitinda at namimili sa loob ng templo, at itinaob Niya ang mga lamesa ng mga nagpapalit ng salapi, at ang mga upuan ng mga nagbebenta ng mga kalapati, at sinabi Niya sa kanila, ‘Nasusulat, ang Aking bahay ay dapat tawaging bahay-panalanginan; ngunit ginawa ninyo itong lungga ng mga tulisan’” (Mateo 21:12–13).

“At sa anghel ng iglesia sa Laodicea ay isulat mo: Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng Siya Nawa, ng saksing tapat at totoo, ng pasimula ng paglalang ng Dios: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na ikaw ay hindi malamig o mainit man: ibig ko sanang ikaw ay malamig o mainit. Kaya naman sapagkat ikaw ay maligamgam, at hindi mainit ni malamig, isusuka kita sa Aking bibig. Sapagka’t sinasabi mo, Ako’y mayaman, at nagkamit ng kayamanan, at hindi ako nangangailangan ng anoman; at hindi mo nalalamang ikaw ang aba at maralita at dukha at bulag at hubad” (Pahayag 3:14–17).

“At siya’y sumigaw ng malakas na tinig, na nagsasabi, ‘Naguho, naguho ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kulungan ng bawa’t espiritung karumaldumal, at kulungan ng bawa’t karumaldumal at kasuklam-suklam na mga ibon.’ Sapagka’t dahil sa alak ng galit ng kaniyang pakikiapid ay nangaguho ang lahat ng mga bansa; at ang mga hari sa lupa ay nangakiapid sa kaniya, at ang mga mangangalakal sa lupa ay nagsiyaman dahil sa kapangyarihan ng kaniyang kalayawan” (Pahayag 18:2–3).

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Ang isang normal na espirituwal na buhay ay hindi limitado sa mga pagsasagawang tulad ng pagdarasal, pagkanta ng mga himno, paglahok sa buhay iglesia, at pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos. Sa halip, kinapapalooban ito ng pamumuhay ng sariwa at masiglang espirituwal na buhay. Ang mahalaga ay hindi kung paano kayo nagsasagawa, kundi kung ano ang ibinubunga ng inyong pagsasagawa. Naniniwala ang karamihan sa mga tao na ang isang normal na espirituwal na buhay ay kailangang kapalooban ng pagdarasal, pagkanta ng mga himno, pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, o pagninilay sa Kanyang mga salita, hindi mahalaga kung may tunay na epekto ang gayong mga pagsasagawa o kaya’y humahantong man ang mga ito sa tunay na pagkaunawa. Nakatuon ang mga taong ito sa pagsunod sa mababaw na mga pamamaraan nang hindi iniisip ang magiging resulta ng mga ito; sila ay mga taong nabubuhay sa mga ritwal ng relihiyon, hindi mga taong nabubuhay sa loob ng iglesia, at lalong hindi sila mga tao ng kaharian. Lahat ng kanilang panalangin, pagkanta ng mga himno, at pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos ay isang anyo lang ng pagsunod sa mga regulasyon, na ginagawa dahil napipilitan sila at para makaagapay sa mga kalakaran, hindi dahil sa pagkukusa at ni hindi mula sa puso. Gaano man manalangin o kumanta ang mga taong ito, hindi magkakaroon ng bunga ang kanilang mga pagsisikap, sapagkat ang isinasagawa nila ay mga regulasyon at ritwal lamang ng relihiyon; hindi talaga sila nagsasagawa ng mga salita ng Diyos. Nagtutuon lamang sila sa pagbubusisi sa mga pamamaraan, at itinuturing nilang mga regulasyong susundin ang mga salita ng Diyos. Hindi isinasagawa ng gayong mga tao ang mga salita ng Diyos; pinagbibigyan lamang nila ang laman, at gumagawa sila para makita ng ibang mga tao. Lahat ng regulasyon at ritwal na ito ng relihiyon ay tao ang pinagmulan; hindi nagmumula ang mga ito sa Diyos. Ang Diyos ay hindi sumusunod sa mga regulasyon, ni hindi rin Siya sumusunod sa anumang batas. Sa halip, gumagawa Siya ng mga bagong bagay araw-araw, gumagampan ng praktikal na gawain. Gaya ng mga tao sa Three-Self Church, na nililimitahan ang kanilang sarili sa mga pagsasagawa tulad ng pagdaraos sa morning watch araw-araw, pag-aalay ng mga panalangin sa gabi at panalangin ng pasasalamat bago kumain, at pasasalamat sa lahat ng bagay—gaano man karami ang kanilang ginagawa at gaano man katagal nila iyon isinasagawa, hindi mapapasakanila ang gawain ng Banal na Espiritu. Kapag nabubuhay ang mga tao sa gitna ng mga regulasyon at nakatutok ang kanilang puso sa mga pamamaraan ng pagsasagawa, hindi makakagawa ang Banal na Espiritu, dahil ang kanilang puso ay puno ng mga regulasyon at kuru-kuro ng tao. Sa gayon, hindi nagagawang mamagitan at gumawa ang Diyos sa kanila, at maaari lamang silang patuloy na mabuhay sa ilalim ng mga paglimita ng batas. Ang gayong mga tao ay hindi makakatanggap ng pagsang-ayon ng Diyos magpakailanman.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Hinggil sa Isang Normal na Espirituwal na Buhay

Sa bawat yugto ng gawain ng Diyos mayroon ding katumbas na mga hinihingi sa tao. Lahat ng nasa loob ng daloy ng Banal na Espiritu ay nagtataglay ng presensiya at disiplina ng Banal na Espiritu, at iyong mga wala sa loob ng daloy ng Banal na Espiritu ay nasa ilalim ng paghahari ni Satanas, at walang anumang gawain ng Banal na Espiritu. Ang mga tao na nasa daloy ng Banal na Espiritu ay iyong mga tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos, at sila iyong mga nakikipagtulungan sa bagong gawain ng Diyos. Kung iyong mga nasa loob ng daloy na ito ay walang kakayahang makipagtulungan, at walang kakayahang isagawa ang katotohanan na hinihingi ng Diyos sa panahong ito, kung gayon sila ay didisiplinahin, at ang pinakamalala ay tatalikuran ng Banal na Espiritu. Dahil tinanggap nila ang bagong gawain ng Banal na Espiritu, namumuhay sila sa loob ng daloy ng Banal na Espiritu, tumatanggap ng pangangalaga at proteksyon ng Banal na Espiritu. Iyong mga handang isagawa ang katotohanan ay binibigyang-liwanag ng Banal na Espiritu, at iyong mga hindi handa na isagawa ang katotohanan ay dinidisiplina ng Banal na Espiritu, at maaari pang maparusahan. Hindi alintana kung anong uri ng tao sila, basta’t sila ay nasa loob ng daloy ng Banal na Espiritu, pananagutan ng Diyos ang lahat ng tumatanggap sa bagong gawain Niya para sa kapakanan ng Kanyang pangalan. Ang mga lumuluwalhati sa Kanyang pangalan at handang isagawa ang mga salita Niya ay makakatanggap ng Kanyang mga pagpapala; ang mga naghihimagsik laban sa Kanya at hindi nagsasagawa ng Kanyang mga salita ay makakatanggap ng Kanyang kaparusahan. Ang mga tao na nasa daloy ng Banal na Espiritu ay ang mga tumatanggap sa bagong gawain, at yamang natanggap na nila ang bagong gawain, sila ay nararapat na makipagtulungan sa Diyos nang naaayon, at hindi dapat kumilos na parang mga mapaghimagsik na hindi ginagampanan ang kanilang tungkulin. Ito ang tanging hinihingi ng Diyos sa tao. Hindi ganoon para sa mga taong hindi tumatanggap sa bagong gawain: Sila ay nasa labas ng daloy ng Banal na Espiritu, at ang disiplina at pagsaway ng Banal na Espiritu ay walang kinalaman sa kanila kahit kaunti. Buong araw, ang mga taong ito ay namumuhay sa loob ng laman, sila ay namumuhay sa loob ng kanilang isipan. Ang lahat ng ginagawa nila ay ayon sa mga doktrinang bunga ng kanilang sariling mental na pag-aanalisa at pananaliksik; hindi ito ang hinihingi ng bagong gawain ng Banal na Espiritu, at lalong hindi ito pakikipagtulungan sa Diyos. Iyong mga hindi tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos ay walang presensiya ng Diyos, at mas lalo pang salat sa mga pagpapala at proteksyon ng Diyos. Ang karamihan sa kanilang mga salita at mga pagkilos ay kumakapit sa mga hinihingi ng nakalipas na gawain ng Banal na Espiritu; ang mga ito ay mga doktrina, hindi mga katotohanan. Ang gayong mga doktrina at regulasyon ay sapat na upang patunayan na ang pagtitipon ng mga taong ito ay walang iba kundi relihiyon; hindi sila ang hinirang na mga tao, o ang mga pinag-uukulan ng gawain ng Diyos. Ang pagtitipon nila nang magkakasama ay matatawag lamang na halo-halong relihiyon; hindi ito matatawag na iglesia. Ito ay isang katunayan na hindi mababago. Wala sa kanila ang bagong gawain ng Banal na Espiritu; ang kanilang ginagawa ay may anyo ng relihiyon, ang kanilang isinasabuhay ay puno ng relihiyon; hindi sila nagtataglay ng presensiya at gawain ng Banal na Espiritu, lalo nang hindi sila karapat-dapat na tumanggap ng disiplina o kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Lahat ng taong ito ay mga walang buhay na bangkay, at mga uod na walang pagka-espirituwal. Wala silang pagkakilala sa paghihimagsik at paglaban ng tao, walang pagkakilala sa lahat ng masasamang gawa ng tao, lalong wala silang pagkakilala sa lahat ng gawain ng Diyos at kasalukuyang mga layunin ng Diyos. Lahat sila ay walang alam, mabababang-uring tao, at sila ay mga tampalasan na hindi nararapat tawaging mananampalataya! Wala sa kanilang mga ginagawa ang may kaugnayan sa pamamahala ng Diyos, lalong hindi nito masisira ang mga plano ng Diyos. Ang mga salita at pagkilos nila ay lubhang nakasusuklam, nakakaawa rin, at talagang hindi karapat-dapat banggitin. Wala sa anumang ginawa ng mga wala sa daloy ng Banal na Espiritu ang may anumang kinalaman sa bagong gawain ng Banal na Espiritu. Dahil dito, kahit na ano ang kanilang gawin, sila ay walang disiplina—lalong walang kaliwanagan—ng Banal na Espiritu. Dahil lahat sila ay mga taong walang pag-ibig para sa katotohanan, at sila ay itinaboy na ng Banal na Espiritu. Sila ay tinatawag na mga taong gumagawa ng masama dahil ginagawa nila kung ano ang kanilang nais, kumikilos batay sa kanilang laman at nagwawagayway ng bandila ng Diyos habang ginagawa ito, at dahil sila ay sadyang mapanlaban sa Diyos at kumikilos nang kontra sa Kanya habang ginagawa Niya ang Kanyang gawain. Ang hindi pakikipagtulungan ng tao sa Diyos ay sukdulang mapanghimagsik sa ganang sarili, kaya’t hindi ba ang mga taong sadyang sumasalungat sa Diyos ay partikular na tatanggap ng nararapat na kaparusahan?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao

Ang paglilingkod na nasa labas ng pinakabagong mga salita ng Banal na Espiritu ay paglilingkod na mula sa laman, at mula sa mga kuru-kuro, at imposible itong maging alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Kung ang mga tao ay nabubuhay sa gitna ng mga relihiyosong kuru-kuro, wala silang magagawang anuman na alinsunod sa mga layunin ng Diyos, at kahit na naglilingkod sila sa Diyos, naglilingkod sila sa gitna ng kanilang mga imahinasyon at mga kuru-kuro, at ganap na walang kakayahan na maglingkod alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Hindi nauunawaan niyaong mga hindi nagagawang sundan ang gawain ng Banal na Espiritu ang mga layunin ng Diyos, at yaong mga hindi nakauunawa sa mga layunin ng Diyos ay hindi maaaring maglingkod sa Diyos. Nais ng Diyos ang paglilingkod na naaayon sa Kanyang mga layunin; ayaw Niya sa paglilingkod na mula sa mga kuru-kuro at sa laman. Kung walang kakayahan ang mga tao na sundan ang mga hakbang ng gawain ng Banal na Espiritu, sila ay nabubuhay sa gitna ng mga kuru-kuro. Ang paglilingkod ng gayong mga tao ay nakakagambala at nakakagulo, at ang gayong paglilingkod ay sumasalungat sa Diyos. Kaya yaong mga hindi nagagawang sundan ang mga yapak ng Diyos ay walang kakayahan na maglingkod sa Diyos; yaong hindi magawang sundan ang mga yapak ng Diyos ay tiyak na tiyak na kinakalaban ang Diyos, at tiyak na mga walang kakayahan na maging kaayon ng Diyos. Ang “pagsunod sa gawain ng Banal na Espiritu” ay nangangahulugan ng pagkaunawa sa mga kasalukuyang layunin ng Diyos, at ang magawang kumilos alinsunod sa kasalukuyang mga hinihingi ng Diyos, magpasakop at sundan ang Diyos sa kasalukuyan, at pumasok alinsunod sa pinakabagong mga salita ng Diyos. Tanging ito ang isang tao na sumusunod sa gawain ng Banal na Espiritu at nasa daloy ng Banal na Espiritu. Ang gayong mga tao ay hindi lamang may kapabilidad na matanggap ang pagsang-ayon ng Diyos at makita ang Diyos, kundi makikilala rin nila ang disposisyon ng Diyos mula sa pinakabagong gawain ng Diyos, at makikilala rin ang mga kuru-kuro at paghihimagsik ng tao, at kalikasan at diwa ng tao, mula sa Kanyang pinakabagong gawain; bukod dito, nagagawa nilang unti-unting matamo ang mga pagbabago sa kanilang disposisyon sa panahon ng kanilang paglilingkod. Ang mga tao lamang na kagaya nito ang nagagawang kamtin ang Diyos, at tunay na nakasumpong na sa tunay na daan. Ang mga taong itinitiwalag ng gawain ng Banal na Espiritu ay mga tao na walang kakayahan na sundan ang pinakabagong gawain ng Diyos, at mga naghihimagsik laban sa pinakabagong gawain ng Diyos. Ang gayong mga tao ay hayagang kinakalaban ang Diyos sapagkat ang Diyos ay gumawa ng bagong gawain, at sapagkat ang wangis ng Diyos ay hindi kagaya ng nasa kanilang mga kuru-kuro—bilang resulta nito, hayagan nilang kinakalaban ang Diyos at hinuhusgahan ang Diyos, na humahantong sa pagtataboy sa kanila ng Diyos. Ang pagtataglay ng kaalaman tungkol sa pinakabagong gawain ng Diyos ay hindi madaling bagay, ngunit kung magagawa ng mga tao na sadyang magpasakop sa gawain ng Diyos at hanapin ang gawain ng Diyos, magkakaroon sila ng pagkakataon na makita ang Diyos, at magkakaroon ng pagkakataon na makamit ang pinakabagong paggabay ng Banal na Espiritu. Yaong mga sinasadyang kalabanin ang gawain ng Diyos ay hindi makakatanggap ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu o ng paggabay ng Diyos. Kaya, kung matatanggap man o hindi ng mga tao ang pinakabagong gawain ng Diyos ay nakasalalay sa biyaya ng Diyos, gayundin sa kanilang paghahangad, at sa kanilang mga intensiyon.

Lahat ng kayang magpasakop sa mga pinakabagong salita ng Banal na Espiritu ay mga pinagpala. Hindi mahalaga kung paano ang mga tao dati, o kung paano gumawa ang Banal na Espiritu sa kanila dati—ang lahat niyaong mga nagkamit na ng pinakabagong gawain ng Diyos ang mga pinakapinagpala, at ang lahat niyaong hindi nakasusunod sa pinakabagong gawain ngayon ay ititiwalag. Nais ng Diyos yaong kayang tanggapin ang bagong liwanag, at nais Niya yaong tumatanggap at nakakakilala sa Kanyang pinakabagong gawain. Bakit sinasabi na dapat kang maging isang malinis na birhen? Nagagawa ng isang malinis na birhen na hanapin ang gawain ng Banal na Espiritu at maunawaan ang mga bagong bagay, at higit pa rito, nagagawang isantabi ang mga dating kuru-kuro, at magpasakop sa gawain ng Diyos sa kasalukuyan. Ang grupong ito ng mga tao, na tumatanggap sa pinakabagong gawain sa kasalukuyan, ay paunang itinadhana ng Diyos bago pa ang mga kapanahunan, at ang mga pinakapinagpala sa lahat ng tao. Naririnig ninyo nang tuwiran ang tinig ng Diyos, at nakikita ang pagpapakita ng Diyos, at kaya, sa kabuuan ng langit at lupa, at sa kabuuan ng mga kapanahunan at henerasyon, walang sinuman ang naging mas pinagpala kaysa sa inyo, ang grupong ito ng mga tao. Ang lahat ng ito ay dahil sa gawain ng Diyos, dahil sa paunang pagtatadhana at pagpili ng Diyos, at dahil sa biyaya ng Diyos; kung hindi sinabi at binigkas ng Diyos ang Kanyang mga salita, maaari kayang ang inyong mga kalagayan ay maging kagaya ng sa kasalukuyan? Kaya, lahat nawa ng kaluwalhatian at papuri ay mapasa-Diyos, sapagkat ang lahat ng ito ay pagtataas ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Alamin ang Pinakabagong Gawain ng Diyos at Sumunod sa Kanyang mga Yapak

Sa panahon ng pagpasok ng tao, ang buhay ay palaging nakakabagot, puno ng mga walang-pagbabagong elemento ng espirituwal na buhay, katulad ng pananalangin, pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, o pagdalo sa mga pagtitipon, kaya’t palaging nadarama ng mga tao na ang pananampalataya sa Diyos ay hindi nagdudulot ng malaking kasiyahan. Ang gayong mga espirituwal na aktibidad ay laging isinasagawa batay sa orihinal na satanikong tiwaling disposisyon ng sangkatauhan. Bagaman paminsan-minsan ay nakakatanggap ang mga tao ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu, ang kanilang orihinal na pag-iisip, disposisyon, paraan ng pamumuhay, at mga kaugalian ay nag-uugat pa rin sa kaloob-looban, kaya’t ang kanilang angking kalikasan ay nananatiling hindi nagbabago. Ang kinasusuklaman ng Diyos nang higit sa lahat ay ang mga mapamahiing aktibidad na ginagawa ng mga tao, ngunit marami pa ring tao ang hindi kayang bumitiw sa mga iyon, iniisip na ang mga mapamahiing aktibidad na ito ay inorden ng Diyos, at kahit ngayon ay hindi pa lubusang naiwawaksi ang mga iyon. Ang mga bagay na kagaya ng mga isinasaayos ng mga kabataan para sa mga handaan sa kasal at panggayak sa mga babaeng ikakasal; mga regalong pera, mga salu-salo, at katulad na mga pamamaraan ng pagdiriwang ng masasayang okasyon; mga sinaunang pormula na ipinamana; ang lahat ng walang-kabuluhang mapamahiing aktibidad na isinasagawa para sa mga patay at sa mga seremonya ng paglilibing sa kanila: lalo nang kasuklam-suklam sa Diyos ang mga ito. Kahit ang araw ng pagsamba (pati na ang Sabbath, na ipinapangilin ng mundo ng relihiyon) ay kasuklam-suklam sa Kanya; at lalo pang higit na itinataboy ng Diyos ang mga kaugnayang panlipunan at makamundong pag-uugnayan ng mga tao. Maging ang Pista ng Tagsibol at Araw ng Pasko, na alam ng lahat ng tao, ay hindi inorden ng Diyos, lalo na ang mga laruan at dekorasyon para sa masasayang kapistahang ito tulad ng mga pulang pabiting may tula, mga paputok, mga parol, Banal na Komunyon, mga regalo sa Pasko, at mga pagdiriwang sa Pasko—hindi ba’t mga diyos-diyosan sa isipan ng mga tao ang mga ito? Ang pagbabahagi ng tinapay at alak sa Sabbath, at ang pinong lino ay lalo nang mga diyos-diyosan. Ang lahat ng iba’t ibang tradisyonal na araw ng kapistahan na kilala sa Tsina, tulad ng Araw ng Pagtataas ng mga Ulo ng Dragon, Pista ng mga Bangkang Dragon, Pista sa Kalagitnaan ng Taglagas, Pista ng Laba, at Araw ng Bagong Taon, at ang mga pista sa mundo ng relihiyon tulad ng Pasko ng Pagkabuhay, Araw ng Pagbibinyag, at Araw ng Pasko, ang lahat ng walang katuturang pistang ito ay inimbento at ipinamana ng maraming tao mula noong unang panahon hanggang sa kasalukuyan. Ang mayamang imahinasyon at malikhaing ideya ng sangkatauhan ang nagtulot na maipasa ang mga ito hanggang sa ngayon. Ang mga iyon ay tila walang kapintasan, ngunit sa katunayan ay mga panlilinlang ni Satanas sa sangkatauhan. Habang mas pinamumugaran ng mga Satanas ang isang lokasyon, at habang mas lipas at paurong ang lugar na iyon, mas malalim na nakabaon ang mga pyudal na kaugalian nito. Ang mga bagay na ito ay nagbibigkis sa mga tao nang mahigpit, na hindi na sila makakilos. Tila nagpapakita ng lubhang pagiging orihinal ang marami sa mga pista sa mundo ng relihiyon at tila lumilikha ang mga ito ng isang tulay sa gawain ng Diyos, ngunit ang mga iyon sa katunayan ay di-nakikitang mga tali na ginagamit ni Satanas para igapos ang mga tao upang hindi nila makilala ang Diyos—ang lahat ng ito ay mga pagpapakana ni Satanas. Sa katunayan, kapag ang isang yugto ng gawain ng Diyos ay natapos na, nawasak na Niya ang mga kasangkapan at ang estilo ng panahong iyon, nang walang iniiwang anumang bakas. Gayunman, ang “mga debotong mananampalataya” ay patuloy na sinasamba ang mga nahihipong materyal na bagay na iyon; samantala, isinasantabi nila sa kanilang isipan kung ano ang mayroon ang Diyos, hindi ito pinag-aaralan, tila ba puno ng pag-ibig sa Diyos ngunit ang totoo ay matagal na nila Siyang itinulak palabas ng bahay at inilagay si Satanas sa hapag upang sambahin. Ang mga larawan ni Jesus, ng Krus, ni Maria, ng Bautismo ni Jesus, at ng Huling Hapunan—sinasamba ng mga tao ang mga ito bilang ang “Panginoon ng Langit,” habang paulit-ulit na sumisigaw ng “Panginoon, Ama sa langit.” Hindi ba’t biro ang lahat ng ito? Hanggang ngayon, kasuklam-suklam sa Diyos ang maraming katulad na mga kasabihan at kaugalian na ipinamana sa sangkatauhan; seryosong hinahadlangan ng mga iyon ang daan pasulong ng Diyos at, higit pa rito ay nagsasanhi ng malalaking kawalan sa pagpasok ng sangkatauhan. …

Ang pinakamahusay na paraan upang baguhin ang disposisyon ng tao ay ang pagalingin ang mga bahagi sa kaibuturan ng mga puso ng mga tao na pinakamatinding nalason, na nagpapahintulot sa mga tao na magsimula sa pamamagitan ng pagbago sa kanilang pag-iisip at moralidad. Una sa lahat, kailangang malinaw na makita ng mga tao na ang lahat ng seremonyang ito ng relihiyon, mga relihiyosong aktibidad, mga taon at mga buwan, at mga pista ay kinamumuhian ng Diyos. Dapat silang lumaya mula sa mga gapos na ito ng pyudal na pag-iisip at dapat nilang wasakin ang bawat bakas ng kanilang malalim na pagkahilig sa pamahiin. Ang lahat ng ito ay kasama sa pagpasok ng sangkatauhan. Dapat ninyong maunawaan kung bakit inaakay ng Diyos ang sangkatauhan palabas ng mga kaugalian, at muli kung bakit Niya inaakay ang sangkatauhan palayo sa mga regulasyon. Ito ang pintuan kung saan kayo papasok, at kahit walang kinalaman ang mga bagay na ito sa inyong espirituwal na karanasan, ang mga ito ang pinakamatitinding sagabal na humahadlang sa inyong pagpasok, na humahadlang sa inyong pagkakilala sa Diyos. Bumubuo ang mga iyon ng isang lambat na humuhuli sa mga tao.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok (3)