Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Mga Tupa ng Diyos ay Naririnig ang Tinig ng Diyos

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Kabanata 6 Iba’t-ibang Anyo ng Pagkakaiba-iba na Dapat Mong Taglayin sa Iyong Pananampalataya sa Diyos

4. Paano Mo Masasabi ang Kaibahan sa Pag-itan ng Totoo at Bulaang Mga Daan, at Totoo at Bulaang Mga Iglesia?

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Ano ang pinaka-pangunahing alituntunin sa paghahanap sa tunay na daan? Kailangan mong tingnan kung naroon ang gawain ng Banal na Espiritu o wala, kung ang mga salitang ito ay pagpapahayag ng katotohanan, sino ang pinatototohanan, at kung ano ang maidudulot nito sa iyo. Ang pag-alam sa pag-itan ng tunay na daan at maling daan ay nangangailangan ng maraming aspeto ng pangunahing kaalaman, kung saan ang pinakasaligan ay ang pagsasabi kung naroon ang gawain ng Banal na Espiritu o wala. Sapagka’t ang sangkap ng paniniwala ng tao sa Diyos ay ang paniniwala sa Espiritu ng Diyos, at kahit ang paniniwala niya sa Diyos na nagkatawang-tao ay dahil sa ang katawang-tao na ito ay ang pagsasakatawan ng Espiritu ng Diyos, na nangangahulugan na ang gayong paniniwala ay paniniwala pa rin sa Espiritu. May mga pagkakaiba sa pag-itan ng Espiritu at ng katawang-tao, nguni’t dahil ang katawang-tao na ito ay nagmumula sa Espiritu, at ang Salita na naging katawang-tao, sa gayon anuman ang pinaniniwalaan ng tao ay ang likas na sangkap ng Diyos. Kaya’t, sa pagkilala kung ito ay tunay na daan o hindi, higit sa lahat dapat mong tingnan kung naroon ang gawain ng Banal na Espiritu o wala, kung saan pagkatapos nito ay dapat mong tingnan kung naroon ang katotohanan sa daang ito o wala. Ang katotohanang ito ay ang disposisyon sa buhay ng normal na pagkatao, na ang ibig sabihin, yaong kinailangan sa tao nang lalangin siya ng Diyos sa pasimula, ang sumusunod, ang buong normal na pagkatao (kasama ang katinuan ng tao, panloob-na-pananaw, karunungan, at ang pangunahing kaalaman ng pagiging tao). Ibig sabihin, kailangan mong tingnan kung dinadala ba ng daan na ito ang tao sa buhay ng normal na pagkatao o hindi, kung ang katotohanan na sinasalita ay kailangan ayon sa pagka-totoo ng normal na pagkatao o hindi, kung ang katotohanang ito ay praktikal at tunay o hindi, at kung ito ay talagang pinaka-napapanahon o hindi. Kung mayroong katotohanan, makakaya nitong dalhin ang tao sa normal at tunay na mga karanasan; higit pa rito, ang tao ay nagiging lalong higit na normal, ang katinuan ng tao ay lubos na nagiging ganap, ang buhay ng tao sa laman at ang espirituwal na buhay ay nagiging lalong higit na maayos, at ang emosyon ng mga tao ay nagiging lalong higit na normal. Ito ang ikalawang alituntunin. Mayroong isa pang alituntunin, na kung nadaragdagan ang pagkakilala ng tao sa Diyos o hindi, kung ang pagdanas ng ganoong gawain at katotohanan ay may kakayahang pumukaw ng pag-ibig sa loob niya para sa Diyos, at madala siya upang maging malapit sa Diyos o hindi. Sa ganito masusukat kung ito ang tunay na daan o hindi. Ang pinakasaligan ay kung ang daang ito ay makatotohanan sa halip na higit-sa-karaniwan, at kung ito ay nakapagkakaloob ng buhay ng tao o hindi. Kung ito ay kaayon sa mga alituntuning ito, maaaring mabuo ang konklusyon na ang daang ito ang tunay na daan. ... Kung ito ay ang gawain ng Banal na Espiritu, ang tao ay nagiging lalong higit na normal, at ang kanyang pagkato ay nagiging lalong higit na normal. Ang tao ay may nadaragdagang pagkakaalam ng kanyang disposisyon, na ginawang tiwali ni Satanas, at ng kakanyahan ng tao, at mayroon siyang higit na pananabik sa katotohanan. Na ang ibig sabihin, ang buhay ng tao ay lumalago nang lumalago, at ang tiwaling disposisyon ng tao ay nakakayanan ang parami nang paraming mga pagbabago—ang lahat ng ito ay ang kahulugan ng ang Diyos ay nagiging buhay ng tao. Kung ang isang daan ay walang kakayahang ibunyag ang gayong mga bagay na siyang kakanyahan ng tao, walang kakayahang baguhin ang disposisyon ng tao, at higit pa rito, hindi kayang dalhin siya sa harap ng Diyos o bigyan siya ng tunay na pagkaunawa sa Diyos, at nagsasanhi pa sa kanyang pagkatao na maging lalo pang mas mababa at ang kanyang katinuan ay mas nagiging hindi normal, kung gayon ang daang ito ay hindi ang tunay na daan, at maaaring ito ay gawain ng masamang espiritu, o ang lumang daan. Sa madaling sabi, hindi ito maaaring ang gawain ng Banal na Espiritu sa kasalukuyan. Naniwala kayo sa Diyos sa kabuuan ng mga taong ito, nguni’t wala kayong malay sa mga alituntunin ng pagkilala sa pagkakaiba ng tunay na daan at maling daan o sa paghahanap sa tunay na daan. Ang karamihan sa mga tao ay hindi man lamang interesado sa ganitong mga bagay; sila ay sumusunod kung saan pumupunta ang karamihan, at inuulit ang sinasabi ng nakararami. Paanong ang isang ito ay humahanap sa tunay na daan? At paanong ang gayong mga tao ay masusumpungan ang tunay na daan? Kung panghahawakan mo ang mga pangunahing alituntuning ito, kung gayon anuman ang mangyari ay hindi ka madadaya.

mula sa “Tanging Yaong mga Kilala ang Diyos at Kanyang Gawa ang Makapagbibigay-kasiyahan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Lahat niyaong mga nasa loob ng agos ng Banal na Espiritu ay nagtataglay ng presensiya at disiplina ng Banal na Espiritu, at yaong mga wala sa loob ng agos ng Banal na Espiritu ay nasa ilalim ng pag-uutos ni Satanas, at wala ang anumang gawain ng Banal na Espiritu. Ang mga tao na nasa agos ng Banal na Espiritu ay yaong mga tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos, ang mga nakikipagtulungan sa bagong gawain ng Diyos. Kung yaong mga nasa loob ng agos na ito ay walang kakayahang makipagtulungan, at walang kakayahang isagawa ang katotohanan na kinakailangan ng Diyos sa panahong ito, kung gayon sila ay parurusahan, at ang pinakamalala ay tatalikuran ng Banal na Espiritu. Yaong mga tumatanggap sa bagong gawain ng Banal na Espiritu, ay mamumuhay sa loob ng agos ng Banal na Espiritu, tatanggapin ang pangangalaga at pag-iingat ng Banal na Espiritu. Yaong mga handang isagawa ang katotohanan ay nililiwanagan ng Banal na Espiritu, at yaong mga hindi handa na isagawa ang katotohanan ay dinidisiplina ng Banal na Espiritu, at maaari pang maparusahan. Hindi alintana kung anong uri ng tao sila, basta’t sila ay nasa loob ng agos ng Banal na Espiritu, panánagútán ng Diyos ang lahat ng mga tumatanggap sa bagong gawain Niya para sa kapakanan ng Kanyang pangalan. Ang mga lumuluwalhati sa Kanyang pangalan at handang isagawa ang mga salita Niya ay makakatanggap ng Kanyang mga pagpapala; ang mga hindi sumusunod sa Kanya at hindi nagsasagawa ng Kanyang mga salita ay makakatanggap ng Kanyang kaparusahan. ... Hindi ganoon para sa mga taong hindi tumatanggap sa bagong gawain: Sila ay nasa labas ng agos ng Banal na Espiritu, at ang disiplina at pamumuna ng Banal na Espiritu ay hindi para sa kanila. Buong araw, ang mga taong ito ay namumuhay sa loob ng laman, sila ay namumuhay sa loob ng kanilang mga isipan, at ang lahat ng ginagawa nila ay ayon sa katuruang bunga ng paghihimay at pananaliksik ng kanilang sariling mga utak. Hindi ito ang mga kinakailangan ng bagong gawain ng Banal na Espiritu, at lalong hindi rin ito pakikipagtulungan sa Diyos. Yaong mga hindi tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos ay walang presensiya ng Diyos, at, higit sa lahat, salat sa mga pagpapala at pag-iingat ng Diyos. Ang karamihan sa kanilang mga salita at mga pagkilos ay nakaayon sa mga nakalipas na mga kinakailangan ng gawain ng Banal na Espiritu; ang mga ito ay katuruan at hindi katotohanan. Ang gayong katuruan at alituntunin ay sapat na upang patunayan na ang nag-iisang bagay na nagtitipon sa kanila ay relihiyon; hindi sila ang mga napili, o ang mga pinag-uukulan ng gawain ng Diyos. Ang pagtitipon nilang lahat na magkakasama ay matatawag lamang na maringal na kongreso ng relihiyon, at hindi matatawag na iglesia. Ito ay isang katunayan na hindi mababago.

mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Bakit sinasabi na lipas na sa panahon ang mga pagsasagawa ng mga nasa relihiyosong simbahan? Ito ay dahil ang kanilang isinasagawa ay hiwalay mula sa mga gawain ngayon. Sa Kapanahunan ng Biyaya, ang kanilang isinasagawa ay tama, nguni’t habang lumilipas ang panahon at nagbabago ang gawain ng Diyos, ang mga pagsasagawa nila ay unti-unti na ring nilipasan ng panahon. Ito ay naiwan ng bagong gawain at ng bagong liwanag. Batay sa taal nitong saligan, ang gawain ng Banal na Espiritu ay sumulong ng maraming hakbang na palalim. Nguni’t ang mga taong yaon ay nananatili pa ring nakadikit sa taal na yugto ng gawain ng Diyos, at kumakapit pa rin sa mga lumang pagsasagawa at sa lumang liwanag. Maaaring magbago nang malaki ang gawain ng Diyos sa paglipas ng tatlo o limang taon, kaya hindi ba’t mas malaki pang mga pagbabago ang mangyayari sa loob ng 2,000 na taon? Kung ang tao ay walang bagong liwanag o pagsasagawa, ito ay nangangahulugang siya ay hindi nakasabay sa gawain ng Banal na Espiritu. Ito ang pagkabigo ng tao; ang pag-iral ng bagong gawain ng Diyos ay hindi maipagkakaila dahil, ngayon, ang mga may orihinal na gawain ng Banal na Espiritu ay sumusunod pa rin sa mga lumang pagsasagawa. Ang gawain ng Banal na Espiritu ay laging sumusulong, at ang lahat ng nasa agos ng Banal na Espiritu ay nararapat ding sumusulong palalim at nagbabago baytang-baytang. Hindi sila dapat tumigil sa isang yugto. Ang mga hindi lamang nakakaalam sa gawain ng Banal na Espiritu ang mananatili sa kalagitnaan ng Kanyang orihinal na gawain, at hindi tatanggapin ang bagong gawain ng Banal na Espiritu. Tanging ang mga hindi sumusunod ang hindi makakayanang makamit ang gawain ng Banal na Espiritu. Kung ang pagsasagawa ng tao ay hindi sumasabay sa bagong gawain ng Banal na Espiritu, ang pagsasagawa ng tao ay tiyak na naputol mula sa gawain ngayon, at siguradong hindi kasundo ng gawain ngayon. Ang gayong mga taong lipas na sa panahon ay walang kakayahang tuparin ang kalooban ng Diyos, at lalong hindi maaaring maging sila yaong kahuli-hulihang mga tao na tatayo bilang patotoo sa Diyos. Ang buong gawaing pamamahala, higit pa rito, ay hindi matatapos sa kalagitnaan ng ganoong kalipunan ng mga tao. Sapagka’t yaong mga dati ay kumapit sa kautusan ni Jehova, at yaong mga nagdusa dahil sa krus, kung hindi nila matatanggap ang yugto ng gawain sa mga huling araw, kung gayon ang lahat ng kanilang ginawa ay mawawalan ng saysay, at walang kabuluhan. ... Kung ang tao ay nananatiling nakakapit sa isang yugto, kung gayon ito ay nagpapatunay na wala siyang kakayahan sa pagsabay sa gawain ng Diyos at sa bagong liwanag; hindi ito nagpapatunay na ang gawain sa pamamahala ng Diyos ay hindi nagbago. Yaong mga nasa labas ng agos ng Banal na Espiritu ay laging nag-iisip na sila ay tama, nguni’t sa katunayan, ang gawain ng Diyos sa kanila ay matagal nang tumigil, at ang gawain ng Banal na Espiritu ay wala sa kanila. Ang gawain ng Diyos ay matagal nang inilipat sa ibang kalipunan ng mga tao, isang kalipunan kung kanino Niya hinahangad na tapusin ang Kanyang gawain. Dahil yaong mga nasa relihiyon ay walang kakayahang tanggapin ang bagong gawain ng Diyos, at nais lamang kumapit sa lumang gawain ng nakaraan, tinalikuran Niya ang mga taong ito, at ginagawa ang Kanyang bagong gawain sa mga taong tumatanggap sa bagong gawaing ito. Ang mga ito ay mga tao na siyang nakikipagtulungan sa bago Niyang gawain, at tanging sa paraang ito matutupad ang Kanyang pamamahala. Ang pamamahala ng Diyos ay palaging sumusulong, at ang pagsasagawa ng tao ay palaging umaakyat pataas. Gumagawa lagi ang Diyos, at laging nangangailangan ang tao, sa gayon kapwa nila nararating ang kanilang tugatog, ang Diyos at ang tao ay nagsanib nang lubos. Ito ang pagpapahayag ng katuparan ng gawain ng Diyos, at ang pangwakas na kinalabasan ng buong pamamahala ng Diyos.

mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Ang Pagbabahagi ng Tao:

Ang tunay na daan ang landas na makakapagligtas ng mga tao, makakapagpabago ng mga tao, at makakamit nila ang pagsang-ayon ng Diyos at makakapasok sa tunay na destinasyon. Ito ang tanging tunay na daan. Kung iniisip ng mga tao na naniniwala sila sa tunay na daan, subalit hindi nakamit ang mga layunin at mga epektong ito, kung gayon ito’y maaaring sabihin na mali ang kanilang daan, na ito’y hindi ang tamang daan. Sinasabi ng ilang mga tao: “Paano ko masasabi ang kaibahan sa pagitan ng positibo at negatibo?” Nagagawa ito ayon sa mga salita ng Diyos. Ang lahat na inaprubahan ng Diyos, ang lahat na Kanyang hinihingi sa tao para taglayin, at ang lahat na gusto ng Diyos na gawin ng tao ay positibo; ang lahat na hinihiling ng Diyos sa mga tao na itakwil at talikuran, at ang lahat na kinokondena ng Diyos, ay negatibo. Ang pagtatasa ng positibo at negatibo ay hinahatulan kaya, ayon sa mga salita ng Diyos; ang mga salita ng Diyos ang sukatan na nagbeberipika kung ang anumang bagay ay tama o mali, at sila ang tanging pamantayan kung ang anumang bagay ay tama o mali. Paano mo sinusuri kung anong daan ang tama, at kung ano ang mali? Ang daan na makapagdadala sa iyo ng tamang buhay, na makapagpapakita sa iyo ng liwanag, na maaaring magpaalis sa iyong sarili sa katiwalian at impluwensiya ni Satanas, at makapagpapakuha sa iyo ng pagsang-ayon at mga pagpapala ng Diyos—ito ang tamang daan. Hindi ba tama iyon? Ano ba ang dinala sa atin ng paghatol at pagkastigo ng Diyos? Dinala nito ang lahat ng katotohanan na kailangang taglayin ng tiwaling sangkatauhan para makamit ang kaligtasan, dinala nito ang tamang daan ng buhay, hinayaan nito na makita natin ang liwanag ng buhay, ibinigay nito sa atin ang pinakadakilang kaligtasan, at ang tunay na kaligtasan, na itinadhana ng Diyos sa paglikha ng mundo, at tayo’y pinagbago nito mula sa mga tao na tiniwali ni Satanas, at nauukol kay Satanas, sa isang tunay na mga tao na tunay na nilinis ng Diyos at may taglay na katotohanan at pagkatao. Ito ang lahat ng epekto na nakamit ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, sa pamamagitan ng gawain ng Diyos sa mga huling araw. Kapag wala ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, hindi natin makukuha ang katotohanan, mananatiling walang kalutasan ang ating katiwalian, hindi natin kailanman makikita ang liwanag ng buhay, at hindi kailanman makukuha ang pagsang-ayon ng Diyos. Kaya, ang lahat ng mga pagpapala na ating natanggap ngayon ay resulta mula sa pagdanas at pagsunod sa paghatol at pagkastigo ng Diyos.

…………

Sinasabi ng ilang mga tao: “Uy, kung ito ang tamang daan, bakit napakakaunting tao ang sumali dito? Dahil ito ang tamang daan, hindi ba dapat marami ang mga mananampalataya nito? Hindi ba dapat maniniwala ang buong sangkatauhan dito?” Ang mga taong nagsasabi ng mga naturang bagay ay hindi naiintindihan ang katotohanan, mahina ang kanilang mata. Ang katiwalian ng lahat ng sangkatauhan ay umabot sa partikular na punto; paunti nang paunti ang mga tao na nagmamahal sa katotohanan, parami nang parami ang naghahangad ng kanilang mga sariling interes, at kahit ano pa mang pananalig ang kanilang tatanggapin, una nilang tinitignan kung ito ba’y mapapakinabangan nila—na nangangahulugan na yaong mga naniniwala sa tamang daan ay tiyak na magiging kaunti, at yaong mga naniniwala sa mga maling daan, at mga daan na nagbibigay ng biyaya at mga pakinabang, ay tiyak na magiging marami. Matapos pakinggan ang aking paliwanag, magagawa mong makita ang diwa ng isyu. Ang paraan natin sa paniniwala ay hindi nakakapagpagaling ng mga tao, o nakakapagpuno sa kanilang mga tiyan ng tinapay, o nagbibigay sa kanila ng biyaya, o nagpapalayas sa kanila ng mga demonyo. Ngunit kung magdadagdag tayo ng isa pang bagay sa paraan ng ating paniniwala—na ang mga mananampalataya ay hindi mamamatay kapag dumating ang anumang sakuna sa kanila—sa gayon ang lahat ng mga tao sa mundo ay maniniwala dito. Ngayon, hindi ito kasama sa ating paraan. Hindi sinabi ng Diyos, “Sinisiguro Ko na ang lahat ng naniniwala sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos ay hindi mamamatay.” Kaya, maingat ka kapag ikinakalat mo ang ebanghelyo. Nagtatanong ang mga tao, “Hindi ba ako mamamatay kapag naniwala ako sa Makapangyarihang Diyos?” “Hindi ko alam.” “Kung hindi Niya ako kayang pigilan na mamatay, sa gayon walang saysay na maniwala sa Kanya.” Tatanungin din ng mga tao, “Ano ang makukuha ko sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos?” “Makukuha mo ang katotohanan.” “Ano ang ibibigay sa akin ng pagkakaroon ng katotohanan?” “Makakaligtas ka.” “Sinong nakakita na nito? Sinong makakasiguro nito? Ano ang ibig sabihin ng pagkakaroon ng katotohanan?” “Hindi ko alam.” Walang paraan para maniwala ako.” Kaya, mahirap para sa amin na magpatotoo sa Makapangyarihang Diyos at ikalat ang ebanghelyo, dahil yaong nagmamahal sa katotohanan ay napakakaunti. Katunayan ito. Subalit matapos tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, lalo kaming naniniwala, lalo naming nararamdaman na ito’y totoo, at mas lalong lumalakas ang aming pananalig. Bakit ganoon? Ito ang epekto ng pag-unawa sa katotohanan. Habang mas naiintindihan ng isang tao ang katotohanan, mas lalo nilang nararamdaman na ito ang tunay na daan, at ang gawain ng Diyos. Habang mas naiintindihan nila ang katotohanan, mas lalo nilang sinasabi sa kanilang mga sarili, “O, ang pagliligtas ng Diyos sa tao sa ganitong paraan ay napakatotoo, ang pag-unawa sa katotohanan ay talagang makakapagligtas sa akin, nagdudulot ng mga pagbabago sa aking disposisyon, ginagawa akong tunay na tao, at hinahayaan ako na mamuhay ng tunay na buhay ng normal na pagkatao—at kaya ang paraang ito ay makahulugan.” Pakiramdam nila na ang pagkakaroon ng katotohanan ay mas makahulugan, karapat-dapat, at mahalaga kaysa sa anumang pakinabang, o ang paggaling ng may sakit, o pagpuno ng tinapay sa mga tiyan ng mga tao. Bilang resulta, yaong mga naniwala sa Makapangyarihang Diyos ng ilang mga taon ay nararamdaman na walang kahalagahan ang tungkol sa anumang biyaya na maaaring ibigay sa kanila, na tanging ang pagkakaroon ng katotohanan ang mahalaga—at dito, nakita nila ang tamang daan. Tignan mo, mayroon ba sa mga nananalig sa Makapangyarihang Diyos ang umalis? Kahit na ang ilan sa mga tao ay hindi hinahangad ang katotohanan, basta’t sila’y nakinig sa pangangaral nang ilang mga taon, gugustuhin ba nilang umatras? Wala sa kanila ang may gusto. At bakit ayaw nila? Ang nalalaman nila ay “Ito ang tunay na daan. Basta’t ako ay nagsusumikap, at ginagawa nang mabuti ang aking tungkulin, ako’y malamang na makakaligtas, na hindi kamatayan ang aking magiging katapusan. Napakahalaga na hindi mamatay.” Ngayon, hindi alam ng mga tao kung ano ang kailangan para maiwasan ang kamatayan. Sa sandaling magawa nila, ang bawat isa ay magiging mananampalataya, at magiging malakas ang kanilang paniniwala.

mula sa “Apat na Pansaligang Aralin na Dapat Mapasok Upang Masunod ang Gawain ng Diyos” sa Mga Sermon at Pagsasama sa Pagpasok sa Buhay (VI)

Kung ang buong relihiyosong komunidad ay hindi kontra at sumalungat dito, sa gayon hindi ito magiging tunay na daan. Tandaan: Ang tunay na daan ay kinakailangang salungatin ng karamihang tao, at maging ng mundo. Noong ang Panginoong Jesus ay unang dumating para gumawa at mangaral, hindi ba Siya sinalungat ng buong Judaismo? Sa bawat panahon na nagsisimula ng bagong gawain ang Diyos, ang tiwaling sangkatauhan ay mayroong napakalaking problema sa pagtanggap nito, dahil ang gawain ng Diyos ay sumasalungat at pinapabulaanan ang mga pagkakaintindi ng mga tao; kulang ang mga tao ng kapasidad para makaunawa, at walang kapasidad na pasukin ang espirituwal na daigdig, at kung hindi dahil sa gawain ng Banal na Espiritu, hindi nila matatanggap ang tunay na daan. Kung ito’y pinaniniwalaan na gawain ng Diyos, ngunit hindi ito sinalungat ng relihiyosong komunidad, at kulang sa pagsasalungat at kalupitan ng mundo, sa gayon pinapatunayan nito na ang gawaing ito ng Diyos ay mali. Bakit walang kapasidad ang sangkatauhan na tanggapin ang katotohanan? Una, ang tao ay sa laman, siya ay sa pisikal na diwa. Ang mga pisikal na bagay ay hindi makakapasok sa espirituwal na daigdig. Ano itong ibig sabihin ng “hindi makapasok sa espirituwal na daigdig”? Ang ibig sabihin nito ay ang pagiging walang kakayanang makita ang mga espiritu, ang mga aktibidad ng mga espiritu at ang espirituwal na daigdig, ang pagiging hindi makita ang ginagawa at sinasabi ng Diyos. Ang mga tao ay magiging bulag sa espirituwal na daigdig. Kung pipikit ka sa pisikal na mundo, wala kang makikita. Kapag binuksan mo ang mga ito, ano ang nakikita mo? Ang pisikal na mundo. Nakikita mo ba kung anong espiritu ang gumagawa ng mga bagay sa mga tao? Maaari mo bang makita kung ano ang ginagawa at sinasabi ng Espiritu ng Diyos? Hindi mo kaya. Minsan maaari mong marinig ang Kanyang tinig, at nababasa ang mga salita ng Diyos na nakasulat sa libro, ngunit hindi mo pa rin alam kung paano o kailan sinambit ng Diyos ang mga salitang ito. Maaari mong marinig ang Kanyang tinig, ngunit hindi mo alam kung saan ito nagmumula; nakikita mo ang mga salita ng Diyos na nakaimprenta sa pahina, ngunit hindi mo alam kung ano ang kanilang ibig sabihin. Hindi kayang pasukin ng mga tao ang espirituwal na daigdig, o maintindihan ang pinagmulan ng mga salita ng Diyos, at kaya kinakailangan nila ang pagliliwanag at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu, at ang gawain ng Banal na Espiritu, para makamit ang mga epekto. Pangalawa, masyado nang malalim na natiwali ang sangkatauhan, at ang kanyang kalooban ay napuno na ng hindi mabilang na kamandag ni Satanas at hindi mabilang na kaalaman; kung sinusuri niya ang lahat ng bagay gamit ang iba’t-ibang malasatanas na pilosopiya at kaalaman, sa gayon hindi niya kailanman maitatatag kung ano ang katotohanan. Kapag wala ang pagliliwanag at paglilinaw ng Banal na Espiritu, walang kapasidad ang tao para maintindihan ang katotohanan. Ang tiwaling sangkatauhan sa pamamagitan ng likas na taglay ay walang kapasidad sa pagpasok sa espirituwal na daigdig. Napuno siya ng malasatanas na pilosopiya at kaalaman, at hindi niya kayang matukoy ang katotohanan. At kaya ang tunay na daan ay hindi maiiwasang mapasailalim sa pag-uusig at pagtanggi ng tao. Bakit madali para sa mga tao na tanggapin ang kaalaman at mga pilosopiya ni Satanas? Una, ayon ito sa kanilang mga pagkakaintindi at sa mga interes ng kanilang laman, at ito’y kapaki-pakinabang sa kanilang laman. Sinasabi nila sa kanilang mga sarili, “Ang pagtanggap ng kaalaman tulad nito ay nakakatulong sa akin: Magdadala ito sa akin ng promosyon, gagawin akong matagumpay nito, at hahayaan akong makamit ang mga bagay. Kapag may kaalaman na tulad nito, titingalain ako ng mga tao.” Tignan kung papaano iyon na napapakinabangan ng mga tao ay naayon sa kanilang mga pagkakaintindi. … Sa pagiging tiwali hanggang sa puntong ito, at hindi kayang pasukin ang espirituwal na daigdig, maaari lang salungatin ng mga tao ang Diyos, at kaya ang pagdating ng gawain ng Diyos ay nakatagpo ang pagtanggi, pagsalungat, at pagkondena ng tao. Hindi ba ito ang inaasahan? Kung hindi nakatagpo ng pagdating ng gawain ng Diyos ang pagkondena at pagsalungat ng mundo at sangkatauhan, sa gayon papatunayan nito na hindi ito ang katotohanan. Kung ang lahat ng sinambit ng Diyos ay naayon sa mga pagkakaintindi ng mga tao, kokondenahin ba nila ito? Sasalungatin ba nila ito? Tiyak na hindi nila gagawin.

mula sa “Ang Pagsasama at Pangangaral ng Nasa Itaas Hinggil sa Pagpapalaganap ng Ebanghelyo”

Tanging ang iglesia na mayroong gawain ng Banal na Espiritu ay ang iglesia ng Diyos, at kung may mga tao lang ito na tunay na hinahangad ang katotohanan at sinusunod ang gawain ng Diyos maaaring ang iglesia ay magtaglay ng gawain ng Banal na Espiritu; kinikilala ng Diyos ang mga iglesia na mayroong gawain ng Banal na Espiritu, at hindi kinikilala ang mga iglesia na walang gawain ng Banal na Espiritu. Dapat itong maintindihan ng mga pinili ng Diyos.

…………

Ang tunay na iglesia ay binubuo ng mga tunay na naniniwala sa Diyos at minamahal ang katotohanan, at isang kongregasyon ng lahat ng natatakot sa Diyos. Doon lamang ito matatawag na iglesia. … Tanging ang kongregasyon ng mga itinadhana at pinili ng Diyos at nagtataglay ng gawain ng Banal na Espiritu ay isang iglesia.

mula sa “Paano Aasikasuhin at Lulutasin ang Kaguluhan sa mga Lokal na Iglesia” sa Piling mga Salaysay ng mga Pag-aayos ng Gawain ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos

Ang iglesia ay binubuo ng mga yaong tunay na itinadhana at pinili ng Diyos—ito’y binubuo ng mga nagmamahal sa katotohanan, naghahangad ng katotohanan, at nagtataglay ng gawain ng Banal na Espiritu. Tanging kapag ang mga taong ito ay nagsama-samang kumain at uminom ng salita ng Diyos, itinataguyod ang buhay ng iglesia, nararanasan ang gawain ng Diyos, at isinasagawa ang kanilang tungkulin bilang mga nilalang ng Diyos ay maaari itong maging isang iglesia. Kung sinasabi ng isang nanggugulong tao na ito’y tunay na naniniwala sa Diyos, ngunit hindi nagmamahal o hinahangad ang katotohanan, at walang gawain ng Banal na Espiritu, at nagsasagawa ng mga relihiyosong seremonya, at nagdadasal, at nagbabasa ng mga salita ng Diyos, sa gayon ito’y hindi isang iglesia. Lalo na, ang mga iglesia na walang gawain ng Banal ng Espiritu ay hindi mga iglesia; sila ay mga relihiyosong lugar lamang at mga taong nagsasagawa ng mga relihiyosong seremonya. Hindi sila mga tao na tunay na sumusunod sa Diyos at nararanasan ang gawain ng Diyos.

…………

Ang iglesia ay pagtitipon ng mga tao na tunay na naniniwala sa Diyos at hinahangad ang katotohanan, at tiyak na hindi kasama ang masama dito—hindi sila nabibilang sa iglesia. Kapag ang isang grupo ng mga tao na hindi hinahangad ang katotohanan at hindi gumagawa ng anumang bagay para isagawa ang katotohanan, ito ba’y magiging iglesia? Magiging ano ito? Ito’y magiging relihiyosong lugar, o magugulong tao. Ang iglesia ay kinakailangang binubuo ng mga tao na tunay na naniniwala sa Diyos at hinahangad ang katotohanan, na kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos, at sinasamba ang Diyos, ginagampanan ang kanilang tungkulin, at nararanasan ang gawain ng Diyos at mayroong gawain ng Banal na Espiritu. Tanging ito ay isang iglesia. Kaya, kapag sinusuri mo ang isang iglesia, kailangan mo munang tignan kung anong uri ng mga tao mayroon ito. Pangalawa, kailangan mong tignan kung mayroon ba o wala silang gawain ng Banal na Espiritu; kung ang kanilang pagtitipon ay walang gawain ng Banal na Espiritu, hindi ito isang iglesia, at kung ito ay hindi isang pagtitipon ng mga naghahangad ng katotohanan, ito’y hindi isang iglesia. Kung walang sinuman sa iglesia ang tunay na naghahangad ng katotohanan, at talagang walang gawain ng Banal na Espiritu, kung mayroong isang tao dito na handang hangarin ang katotohanan, at sila’y nanatili sa naturang iglesia, maaari bang mailigtas ang taong iyon? Hindi sila maaaring maligtas, at dapat nilang iwan ang magugulong taong iyon at maghanap sila agad ng iglesia. Kung, sa loob ng iglesia, mayroong tatlo o limang tao na naghahangad ng katotohanan, at 30 o 50 magugulong tao, iyong tatlo o limang tao na tunay na naniniwala sa Diyos at hinahangad ang katotohanan ay dapat magsama-sama; kung sila’y magsasama-sama, ang kanilang pagtitipon ay isa pa ring iglesia, isang iglesia na may pinakakaunting miyembro, ngunit dalisay.

mula sa “Ang Pag-unawa sa Totoong Kahulugan ng Iglesia at Paggawa Ayon sa Limang Prinsipyo ng Gawain ng Iglesia ay may Kritikal na Kahalagahan sa Huling Panahon” sa Mga Sermon at Pagsasama sa Pagpasok sa Buhay (VII)

Maraming tao ang naniniwala sa Diyos ngunit sinasamba ang mga katedral at naglalagay ng bulag na paniniwala sa mga pastor—nang may resulta na, pagkatapos maniwala sa Diyos ng maraming taon, hindi pa rin nila naintindihan ang katotohanan o nakapasok sa realidad, nakakuha lang ng ilang mga relihiyosong doktrina at relihiyosong seremonya at mga kasanayan, at hindi tunay na kilala ang Diyos. Bilang resulta, wala ni katiting na pagbabago sa kanilang disposisyon sa buhay. Hindi kataka-taka, kung gayon, na yaong mga relihiyosong lider at mga pastor ay ginugugol ang kanilang buong buhay na naniniwala sa Diyos at nangangaral, subalit wala ni isa sa kanila ang tunay na nakakakilala sa Diyos, o kahit may puso man lang na natatakot sa Diyos; nananatili silang mga Fariseo mula sa mga pinakaunang panahon, ginagawa ang kanilang makakaya para samalungat kay Cristo, kondenahin ang tamang daan, at namimitag at kinokontrol ang mga piniling tao ng Diyos para sa kanilang sariling katayuan at kabuhayan. Ang dahilan kung bakit nagmumukha silang napakamapagmahal at magpag-alaga sa kawan ng Diyos ay para protektahan ang kanilang sariling kabuhayan, tulad kung paano itinuturing ng mga negosyante ang kanilang mga kustomer bilang mga diyos para kumita at yumaman. Ang lahat ng bagay na ginagawa ng relihiyosong komunidad ay manipestasyon ng pagsasalungat nito sa Diyos; ito’y walang iba kundi relihiyosong seremonya, at walang nilalaman ni kaunting realidad ng katotohanan, ni walang anumang bakas ng gawain ng Banal na Espiritu. Malinaw na, ang relihiyosong komunidad ay hindi sinasamba ang tunay na Diyos, kundi ang malabo at kathang-isip na Diyos. Ipinangangaral nito ang mga relihiyosong doktrina, at ang literal na kaalaman ng Biblia, at ito’y salat sa pagliliwanag at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu. Kaya, ang relihiyosong komunidad ay pangunahing walang kakayahang magdala ng mga tao sa harapan ng Diyos, hindi nito kayang akayin sila sa tamang landas sa paniniwala sa Diyos, at saka, hindi nito kayang dalhin ang mga tao sa realidad ng katotohanan, o tulungan silang maligtas. Iyon ay dahil ang mga lider at pastor nito ay hindi naperpekto at naitayo ng Banal na Espiritu habang nararanasan ang gawain ng Diyos, ngunit sa halip ay naging mga lider at pastor sa relihiyosong komunidad pagkatapos magtapos mula sa seminaryo at nabigyan ng diploma. Wala silang gawain at kumpirmasyon ng Banal na Espiritu, wala sila ni katiting na tunay na kaalaman sa Diyos, at ang kanilang mga bibig ay nakakapagsalita lang ng mga teolohikal na kaalaman at mga teorya. Sa katunayan ay wala silang naranasang anumang bagay. Ang mga naturang tao ay hindi talaga kwalipikado na magamit ng Diyos; paano nila maaakay ang tao sa harapan ng Diyos? Arogante nilang itinataas ang pagtatapos mula sa seminaryo bilang patunay ng kanilang sariling titulo, ginagawa nila ang lahat ng bagay na makakaya nila para ipagyabang ang kanilang kaalaman sa Biblia, sila ay lubhang arogante—at dahil dito, sila ay kinondena ng Diyos, at kinamuhian ng Diyos, at nawala ang gawain ng Banal na Espiritu. Dahil dito, walang duda. Kung bakit ang relihiyosong komunidad ay naging mahigpit na kaaway ni Cristo ay isang malubhang kaisip-isip na katanungan. Anong ipinapakita nito na, sa Kapanahunan ng Biyaya, ipinako ng Judaismo si Jesucristo sa krus? Sa Kapanahunan ng Kaharian ng mga huling araw, ang relihiyosong komunidad ay nagkaisa at itinuon ang lahat ng pagsisikap nito sa pagsalungat at paghatol sa gawain ng Diyos ng mga huling araw, itinatanggi nito at itinatakwil si Cristo na nagkatawang-tao sa mga huling araw, gumawa ito ng iba’t-ibang bulong-bulungan, at nang-atake, nanirang-puri, at nanlapastangan laban sa Diyos na nagkatawang-tao at sa iglesia ng Diyos, matagal na nitong ipinako ang nagbalik na Jesus, ang Cristo ng mga huling araw, sa krus. Pinapatunayan nito na ang relihiyosong komunidad ay matagal nang naging puwersa ni Satanas na sumasalungat at nagrerebelde laban sa Diyos. Ang relihiyosong komunidad ay hindi pinagharian ng Diyos, ni hindi ito pinagharian ng katotohanan; ito’y lubos na pinagharian ng mga tiwaling tao, at saka, ng mga anticristo.

Kapag ang mga tao ay naniniwala sa Diyos sa isang relihiyosong lugar na tulad nito—isang lugar kung saan nabibilang kay Satanas at pinaghaharian at kinokontrol ng mga demonyo at mga anticristo—kaya lang nilang intindihin ang mga relihiyosong doktrina, kaya lang nilang sumunod sa relihiyosong seremonya at regulasyon, at hindi nila kailanman maiintindihan ang katotohanan, hindi kailanman mararanasan ang gawain ng Diyos, at talagang walang kakayahan na maligtas. Ito ay ganap. Dahil walang gawain ng Banal na Espiritu sa mga relihiyosong lugar, at ang mga lugar na iyon ay mga nakakamuhi sa Diyos, kung saan nakakasuklam sa Diyos, at kinondena at isinumpa Niya. Hindi kailanman kinilala ng Diyos ang relihiyon, ni hindi Niya ito pinuri, at simula sa panahon ni Jesus, ang relihiyosong komunidad ay kinondena na ng Diyos. Kaya, kapag naniniwala ka sa Diyos kailangan mong maghanap ng mga lugar na mayroong gawain ng Banal na Espiritu; tanging ang mga ito ay ang tunay na mga iglesia, at tanging sa mga tunay na iglesia ka makakarinig ng tinig ng Diyos, at matutuklasan ang mga yapak ng gawain ng Diyos. Sa mga naturang paraan nahahanap ang Diyos.

mula sa “Mga Resulta na Maaaring Matamo sa Tunay na Pag-unawa sa Katotohanan” sa Koleksyon ng mga Sermon—Panustos para sa Buhay

Sinundan:Paano Mo Masasabi ang Kaibahan sa Pag-itan ng Totoong Cristo at mga Bulaang Cristo?

Sumunod:Ang Kaibahan sa Pag-itan ng Pagsunod sa Diyos at Pagsunod sa Mga Tao.

Baka Gusto Mo Rin