Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Gawain at Pagpasok (5)

Ngayon alam na ninyong lahat na dinadala ng Diyos ang mga tao patungo sa tamang landas ng buhay, na pinangungunahan Niya ang tao upang humakbang tungo sa isa pang kapanahunan, na pinangungunahan Niya ang tao upang pangibabawan ang madilim at lumang kapanahunang ito, palábás sa lamán, paláyô mula sa pang-aapi ng mga puwersa ng kadiliman at sa impluwensiya ni Satanas, nang sa gayon ang bawa’t isang tao ay mabuhay sa isang mundo ng kalayaan. Para sa kapakanan ng isang magandang bukas, at upang mas lumakas ang loob ng mga tao sa kanilang mga hakbang bukas, binabalak ng Espiritu ng Diyos ang lahat ng bagay para sa tao, at upang magkaroon ang tao ng higit na kasiyahan, iniuukol ng Diyos ang lahat ng Kanyang mga pagsisikap sa katawang-tao sa paghahanda nang patiuna sa landas ng tao, pinabibilis ang pagdating ng araw na pinananabikan ng tao. O, na mahalin ninyong lahat ang magandang sandaling ito; hindi madaling gawin ang magtipun-tipon kasama ang Diyos. Bagaman hindi ninyo kailanman Siya nakilala, matagal na kayong kasama Niya. Kung maaari lamang matandaan ng lahat ang magaganda kahit maikling mga araw na ito magpakailanman, at gawin ang mga ito bilang kanilang itinatanging mga pag-aari sa lupa. Ang gawain ng Diyos ay matagal nang naibunyag sa tao—pero dahil ang mga puso ng tao ay masyadong kumplikado, at dahil kailanma’y hindi sila nagkaroon ng anumang interes dito, ang gawain ng Diyos ay nanatiling pansamantalang nakatigil sa orihinal na saligan nito. Ang kanilang mga kaisipan, mga pagkaintindi, at pangkaisipang pananaw, ay waring, nananatiling lipás sa panahon, anupa’t ang pangkaisipang pananaw ng karamihan sa kanila ay nahahawig sa mga sinaunang tao noong unang panahon, at hindi nagbago kahit katiting. Dahil dito, ang mga tao ay naguguluhan pa rin at hindi nalilinawan tungkol sa gawaing ginagawa ng Diyos. Lalo pa nga silang hindi nalilinawan tungkol sa kung ano ang ginagawa nila at kung ano ang dapat nilang pasukin. Ang mga bagay na ito ay nagbibigay ng matitinding kahirapan sa gawain ng Diyos at hinahadlangan ang mga buhay ng mga tao mula sa pagsulong kahit kailan. Dahil sa kakanyahan ng tao at sa pinakaugat ng pagiging mahina ng kanilang kakayahan sa kasalukuyan, pangunahing hindi nila kayang tarukin ang mga bagay na ito, at hindi pinahahalagahan ang mga ito kahit kailan. Kung gusto ninyo ng pag-unlad sa inyong buhay, dapat ninyong simulang pagtuunan ng pansin ang mga detalye ng inyong pag-iral, tinatarok ang bawa’t isa sa mga iyon upang makontrol ang inyong pagpasok sa buhay, lubusang mabago ang puso ng bawa’t isa sa inyo, at malutas ang mga problema ng kahungkagan sa loob ng inyong mga puso at ng wala sa kundisyon at nakababagot na pag-iral na nagpapahirap sa inyo, upang ang bawa’t isa sa inyo ay mababago mula sa loob palabas at tunay na tatamasahin ang buhay na napataas, nakahihigit, at malaya. Ang layunin ay na bawa’t isa sa inyo’y magagawang mabuhay, mapasigla sa inyong espiritu, at magtaglay ng pagkakahawig sa nabubuhay na nilalang. Sa lahat ng mga kapatid na nakakaugnay ninyo, bibihira ang mga masigla at sariwa. Lahat sila ay tulad ng mga sinaunang taong bakulaw, mababaw mag-isip at hangal, mukhang walang anumang inaasahang pag-unlad. Ang masahol pa, ang mga kapatid na nakaugnayan Ko ay gaya sa mga taong-bundok na bastos at di-sibilisado. Halos wala silang alam tungkol sa kagandahang-asal, lalong hindi ang alinmang pinakasaligan ng kung paano kikilos. Marami ang mga kabataang kapatid na babae na, bagaman maaaring mukha silang matalino at maganda, at lumaki na singganda ng mga bulaklak, ay nagbibihis pa rin sa isang “alternatibong” moda. Ang buhok ng isang babaeng kapatid[a] ay tumatakip na sa kanyang buong mukha, kaya wala nang nakikita sa kanyang mga mata. Kahit na malinis at maayos ang hitsura ng kanyang mukha, ang ayos ng buhok niya ay nakapandidiri, nagsasanhi ng kakatwang pakiramdam, na para bang siya ang numero unong pasáwáy sa isang pansamantalang kulungan para sa kabataan. Ang kanyang mga mata, malinaw at maningning, tulad ng mga esmeralda sa tubig, ay pinapawi ng kanyang kasuotan at ayos ng buhok, pinagmimistula ang mga iyon na parang isang pares ng parol, biglang nakita sa dilim ng gabi, na kumikislap-kislap nang nakabubulag na kaningningan na naghahasik ng takot sa mga puso ng mga tao, at gayunma’y lumilitaw rin na para bang sadya siyang nagtatago mula sa isang tao. Kapag nakikipagkita Ako sa kanya, lagi siyang gumagawa ng mga paraan para makaiwas sa “eksena,” gaya ng isang mamamatay-tao na kapapatay lamang ng isang tao at, sa takot na mabisto, ay palagiang paíwás; gayundin, tulad siya ng mga itim na Aprikano[1] na naging mga alipin sa loob ng maraming henerasyon at hindi kailanman maitaas ang kanilang mga ulo sa harap ng iba. Itong samut-saring mga pag-uugali, hanggang sa pananamit at paggagayak ng mga taong ito, ay mangangailangan ng ilang buwang gawain upang mapabuti.

Sa loob ng libu-libong taon, namuhay ang mga Tsino bilang mga alipin, at lubhang nasikil nito ang kanilang mga kaisipan, mga konsepto, buhay, wika, pag-uugali, at mga pagkilos na di nag-iwan kahit kaunting kalayaan sa kanila. Nanlupaypay sa loob ng ilang libong taon ng kasaysayan ang mahahalagang tao na nagtataglay ng espiritu at sila’y naging parang mga bangkay na walang espiritu. Marami yaong mga namumuhay sa ilalim ng kutsilyong pangkatay ni Satanas, marami yaong mga nakatira sa mga tahanan na parang mga lungga ng mga hayop, marami yaong mga kumakain ng kagaya ng pagkain ng mga baka o kabayo, at marami yaong mga hindi nagsasabi ng totoo, manhid at magulo sa “daigdig ng mga patay”. Sa hitsura, hindi naiiba ang mga tao sa sinaunang tao, ang kanilang lugar na pahingahan ay tulad ng isang impiyerno, at bilang mga kasama ay nakapaligid sa kanila ang lahat ng uri ng maruruming mga demonyo at masasamang mga espiritu. Sa panlabas, ang mga tao ay mukhang nakatataas na mga “hayop”; sa katunayan, namumuhay at naninirahan sila kasama ng maruruming mga demonyo. Walang sinumang nag-aalaga sa kanila, namumuhay ang mga tao sa loob ng panánámbáng ni Satanas, nahuli sa mga pagpapagal dito na walang daan ng pagtakas. Sa halip na sabihing nagsasama-sama sila ng kanilang mga minamahal sa maginhawang mga tahanan, namumuhay nang masaya at matagumpay na mga buhay, dapat na sabihin ng isa na ang mga tao ay nakatira sa Hades, nakikitungo sa mga demonyo at nakikisama sa mga diyablo. Sa katunayan, nakagapos pa rin ang mga tao kay Satanas, nakatira sila kung saan nagtitipon ang maruruming mga demonyo, minamanipula sila ng mga maruruming mga demonyong ito, na para bang ang kanilang mga kama ay isang lugar para tulugan ng kanilang mga bangkay, na parang ang mga iyon ay isang lugar ng kaginhawahan. Sa pagpasok sa kanilang tahanan, ang bakuran ay malamig at mapanglaw, isang malamig na simoy ang humuhugong sa mga tuyong sanga. Pagbukas ng pintuan sa “sala,” ang silid ay napakadilim—maiuunat mo ang iyong kamay at hindi mo makikita ang iyong mga daliri. Isang munting liwanag ang tumatagos sa siwang ng pintuan, na lalo pang nagpapadama na ang silid ay mapanglaw at kakila-kilabot. Paminsan-minsan, ang mga daga ay kumakaluskos nang kakaiba, na para bang nagkakatuwaan. Ang lahat sa loob ng silid ay nakapandidiri at nakakatakot, tulad sa isang bahay kung saan ang isang taong kalalagay lamang sa kabaong ay dating naninirahan. Ang kama, kubrekama, at ang pangkaraniwang maliit na aparador sa loob ng silid ay punong lahat ng alikabok, sa sahig ilang maliliit na bangko ang nagpapakita ng kanilang mga pangil at mga pangalmot, at naglawit sa mga dingding ang mga agiw. Isang salamin ang nakapatong sa mesa, may isang suklay na kahoy sa tabi nito. Paglakad palapit sa salamin, dumadampot ka ng kandila at sinisindihan ito. Nakikita mo na ang salamin ay punô ng alikabok, nagsasanhi na parang may “kolorete” ang hitsura ng mga tao[b] anupa’t mukha silang kalalabas lamang ng libingan. Ang suklay ay punô ng mga buhok. Lahat ng mga bagay na ito ay luma at sinauna, at parang kagagamit lamang ng isang taong kamamatay lamang. Sa pagtingin sa suklay, ang pakiramdam ay parang may bangkay na nakahiga sa isang tabi. Ang mga buhok sa suklay, na walang dugong dumadaloy sa mga iyon, ay may amoy ng patay. Isang malamig na simoy ang pumapasok sa siwang ng pintuan, na para bang may multong sumisiksik sa siwang, bumabalik para tumira sa silid. May mapaniil na lamig sa silid, at bigla, isang alingasaw ng para bang nabubulok na bangkay, at sa sandaling ito makikita na may sari-saring mga bagay ang nakasabit sa mga dingding, sa kama ay lukot na kumot, marumi at mabaho, may butil sa sulok, ang aparador ay punô ng alikabok, ang sahig ay punô ng mga siit at dumi, at kung anu-ano pa—na para bang kagagamit lamang ang mga iyon ng isang patay na tao, gumigiwang paabante, nagngangalit ang kanilang mga ngipin at dinadaklot ang hangin. Ito’y sapat para kilabutan ka. Walang bakas ng buhay saanman sa silid, lahat ay madilim at halumigmig, tulad ng Hades at impiyerno na binanggit ng Diyos. Ito’y gaya lamang ng puntod ng isang tao, kasama ang walang pinturang aparador, mga bangko, mga hamba ng bintana, at mga pintuan na nakabihis ng panluksa at tahimik na nagbibigay-pugay sa patay. Ang tao’y ilang dekada nang naninirahan dito sa daigdig ng mga patay, o ilang siglo, o maging ilang milenyo, lumalabas nang maaga at umuuwing gabing-gabi na. Lumalabas sila sa kanilang “puntod” pagsikat ng liwanag, kapag tumitilaok ang mga tandang, at, tumitingala sa langit at sumusulyap pababa sa lupa, nag-uumpisa ng kanilang araw-araw na gawain. Kapag ang araw ay tumatago sa likod ng mga bundok, kinakaladkad nila ang kanilang pagod na katawan pabalik sa “puntod”; kapag nabusog na sila ay takipsilim na. Sa gayon, dahil tapos na ang paghahanda sa pag-alis muli sa “puntod” kinabukasan, pinapatay nila ang ilaw, na ang liwanag ay parang mula sa mga apoy ng posporo. Sa sandaling ito, ang makikita lamang sa ilalim ng liwanag ng buwan ay mga bunton ng mga puntod na nagkalat gaya ng maliliit na burol sa bawa’t sulok. Mula sa loob ng “mga puntod” maririnig ang tunog ng mga paghilik, pataas at pabábâ. Tulog na tulog ang lahat ng mga tao, at gayundin ang maruruming mga demonyo at mga multo ay tila nagpapahingang lahat nang mapayapa. Paminsan-minsan, ang isa’y nakakarinig ng huni ng mga uwak mula sa malayo—ang tunog ng mapapanglaw na pagdaing na ito sa isang gabing walang-gumagalaw at tahimik tulad nito ay sapat para magdulot ng pangingilabot sa iyong buong katawan at patirikin ang iyong mga buhok…. Sino’ng nakakaalam kung ilang taon ang nagugol nila sa gayong mga katayuan, namamatay at ipinanganganak muli, sino’ng nakakaalam kung gaano katagal na silang nanatili sa pantaong mundo kung saan magkahalubilo ang mga tao at mga multo, at higit pa, sino’ng nakakaalam kung ilang beses silang nakapagpaalam sa mundo. Sa impiyernong ito sa lupa nabubuhay nang masaya ang mga tao, para bang wala sila kahit kaunting reklamo, dahil matagal na nilang nakasanayan mula pa noon ang buhay sa Hades. Kung kaya’t, ang mga tao’y namamangha sa lugar na ito kung saan naninirahan ang maruruming demonyo, na para bang mga kaibigan nila at kasama ang maruruming mga demonyo, na para bang ang mundo ng tao ay pangkat ng mga sanggano[2]—dahil ang orihinal na diwa ng tao ay matagal nang naglaho noon pa man nang wala kahit bulong man lamang, naglaho ito nang walang bakas. Ang anyo ng mga tao ay para bagang may isang bagay na mula sa maruruming demonyo; higit pa riyan, ang kanilang mga pagkilos ay minamanipula ng maruruming demonyo. Ngayon, hindi na naiiba ang hitsura nila sa maruruming demonyo, na para bang ipinanganak sila mula sa maruruming demonyo. Bukod pa riyan, ang mga tao ay lubhang maibigin tungo sa, at sumusuporta sa, kanilang mga ninuno, na nakakaalam na ang tao ay matagal nang pinakakaapi ni Satanas mula pa noon kaya naging gaya na sila ng mga bakulaw sa kabundukan. Ang kanilang namumulang mga mata ay nagtataglay ng nagsusumamong tingin, at sa malamlam na liwanag na sumisilay mula sa kanila ay isang malabong bahid ng mapaminsalang hangarin ng maruming demonyo. Punô ng mga kulubot ang kanilang mga mukha, putuk-putok tulad ng balat ng puno ng pino, nakausling palabas ang kanilang mga bibig, na para bang hinubog ni Satanas, punô ng putik ang kanilang mga tainga sa loob at labas, kuba na ang kanilang mga likod, nangangalog na ang kanilang mga binti sa pagsuporta sa kanilang mga katawan, at ang kanilang butuhang mga braso ay uuguy-ugoy nang paroo’t parito. Para bagang sila’y buto’t balat na lamang, gayunpaman sila rin ay kasing-taba ng osong bundok. Sa loob at labas, sila’y inayusan at nakadamit gaya ng isang bakulaw mula sa sinaunang panahon—na para bang, sa ngayon, ang mga bakulaw na ito ay hindi pa lubos na nahuhubog sa anyo ng makabagong tao,[3] masyado silang napag-iwanan!

Nakatira ang tao na kaagapay ang mga hayop, at maayos silang magkasama, na walang mga alitan o mga pagtatalu-talo. Maselan ang tao sa kanyang pag-aalaga at pagmamalasakit sa mga hayop, at umiiral ang mga hayop para sa pananatiling buháy ng tao, tanging para sa kanyang kapakinabangan, na walang anumang bentahe sa kanilang mga sarili at sa ganap at buong pagkamasunurin sa tao. Kung titingnan sa kabuuan, ang relasyon sa pag-itan ng tao at hayop ay malápít[4] at magkasundo[5]—at ang maruruming mga demonyo, sa wari, ay ang perpektong kumbinasyon ng tao at hayop. Kaya, ang tao at ang maruruming mga demonyo sa lupa ay mas lalong malápít at hindi maaaring paghiwalayin: Kahit na hiwalay sa mga masasamang mga demonyo, ang tao ay nananatiling nakaugnay sa mga iyon; samantala, ang maruruming mga demonyo ay walang itinatago sa tao, at “inilalaan” sa kanila ang lahat nang mayroon ito. Bawa’t araw, naglulundagan ang mga tao sa “palasyo ng hari ng impiyerno,” naglalaro kasama ang “hari ng impiyerno” (ang kanilang ninuno), at minamanipula nito, kaya’t ngayon, nanígás na sa dumi ang mga tao, at, pagkalipas ng matagal na panahon sa Hades, ay matagal nang tumigil sa pagnanais na bumalik sa “mundo ng mga buháy.” Kaya, sa sandaling nakita nila ang liwanag, at nakita ang mga hinihingi ng Diyos, at pag-uugali ng Diyos, at Kanyang gawain, ninenerbiyos sila at nababahala; nananabik pa rin silang bumalik sa daigdig ng mga patay at manirahan kasama ng mga multo. Matagal na nilang nakalimutan ang Diyos, at sa gayon ay naggagala na sila sa libingan. Kapag nakakakilala Ako ng isang tao, sinisikap Kong kausapin siya, at saka Ko lamang natutuklasan na ang taong nakatayo sa harap Ko ay hindi tao sa paanuman. Di-sinusuklay ang kanyang buhok, marungis ang kanyang mukha, at mayroong pagka-lobo ang kanyang ngiting litaw ang mga ngipin. Gayundin, tila mayroon siyang pagkaasiwa ng isang multong kalalabas lamang mula sa puntod at nakakita ng tao sa daigdig ng nabubuhay. Ang taong ito ay palaging nagsisikap na pangitiin ang kanyang mga labi; ito’y mukhang kapwa pailalim at nagbabanta. Kapag siya’y ngumingiti sa Akin, para bang may sasabihin siya pero hindi makahagilap ng mga salita, at sa gayon ang tanging nagagawa niya ay tumayo sa isang tabi, mukhang blangko at hangal. Kung titingnan mula sa likuran, tila ipinakikita niya ang “malaking imahe ng uring manggagawa ng mga Tsino”; sa mga sandaling ito mukha siyang mas lalo pang kasuklam-suklam, ipinaaalala ang imahe ng mga inápô ng maalamat na Yan Huang/Yan Wang ng sinaunang panahon[c] na binabanggit ng mga tao. Kapag tinatanong Ko siya, tahimik niyang iniyuyuko ang kanyang ulo. Natatagalan siya bago sumagot, at siya’y sobrang pigil na pigil kapag ginagawa ito. Hindi niya mapanatiling di-gumagalaw ang kanyang mga kamay at sinisipsip ang kanyang dalawang daliri gaya ng isang pusa. Ngayon Ko lamang napagtanto na ang mga kamay ng tao ay parang kapapangalkal lamang sa basura, may mga kukong nanlilimahid anupa’t naiiba ang kulay na hindi mo kailanman malalaman na dapat puti pala, mga kukong “maninipis” na nasisiksikan ng makapal na dumi. Higit pang nakakaalibadbad, ang mga likod ng kanilang mga kamay ay kamukha ng bago pa lamang nababalahibuhang balat ng manok. Ang mga guhit sa kanilang mga kamay ay halos napalamnan lahat ng halaga ng dugo at pawis ng mga pagpapagal ng tao, nakapaloob sa bawa’t isa ang isang bagay na mukhang dumi, waring naglalabas ng “halimuyak ng lupa,” upang mas mainam na kumatawan sa kahalagahan at pagiging-kapuri-puri ng espiritu ng pagdurusa ng tao—kaya nga ang espiritung ito ng pagdurusa ay lalo pang malalim na nakabaon sa bawa’t guhit sa mga kamay ng tao. Mula ulo hanggang paa, wala sa dinaramit ng tao ang gaya ng anumang tulad ng balahibo ng hayop, pero wala silang kaalam-alam na, kahit na maging sobrang “kagalang-galang” sila, ang halaga nila sa totoo lang ay mas mababa kaysa balahibo ng soro—mas mababa pa nga, kaysa isang plumahe ng paboreal, dahil matagal na silang nagawang napakapangit ng kanilang pananamit kaya mukha silang mas masahol pa kaysa baboy o aso. Ang maikli niyang pang-itaas ay nakalawit sa kalagitnaan ng kanyang likod, at ang kanyang pantalon—gaya ng bituka ng manok—ay lubusang inilalantad ang kanyang kapangitan sa maningning na sikat ng araw. Maiikli at makikitid ang mga ito, na para bang para sa kapakanan ng pagpapakita na ang kanyang mga paa ay malaon nang hindi nakatali: Malalaking paa ang mga ito, hindi na ang “tatlong-pulgadang paang lotus” ng lumang lipunan. Ang pananamit ng taong ito ay sobrang maka-Kanluranin, gayundin ay masyadong mumurahin. Kapag nagkikita Kami, lagi siyang mahiyain, namumulang matingkad ang mukha niya, at hindi niya kayang itaas man lamang ang ulo, na para bang natatapak-tapakan siya ng maruruming demonyo, at hindi na makatingin pa nang mukhaan sa mga tao. Punô ng alikabok ang mukha ng tao. Ang alikabok na ito, na bumagsak mula sa langit, ay waring bumabagsak lahat nang di-makatarungan sa mukha ng tao, pinagmumukha itong patay na maya. Ganoon din, tulad ng mga mata ng maya ang sa tao: maliit at walang sigla, walang anumang kaningningan. Kapag nagsasalita sila, palaging pahintu-hinto at paiwas ang kanilang pananalita, karima-rimarim at kasuklam-suklam sa iba. Pero marami ang ipinagbubunyi ang gayong mga tao bilang “mga kinatawan ng bansa.” Hindi ba ito isang biro? Ninanasa ng Diyos na baguhin ang mga tao, iligtas sila, sagipin sila mula sa puntod ng kamatayan, upang makatakas sila mula sa pamumuhay sa Hades at sa impiyerno.

Mga Talababa:

1. Ang “Itim na mga Aprikano” ay tumutukoy sa mga itim na tao na sinumpa ng Diyos, na naging mga alipin sa maraming henerasyon.

2. Ang “Isang pangkat ng mga sangganó” ay isang metapora para sa grupo ng masasamang tao. Tinutukoy nito ang kasamaan ng sangkatauhan, at kung paanong walang mga banal na tao sa sangkatauhan.

3. Ang pangungusap na ito ay tumutukoy sa “ebolusyon” ng taong bakulaw tungo sa anyo ng mga tao ngayon. Ang layunin ay panunuya: Sa katunayan, wala namang tinatawag na teorya ng sinaunang bakulaw na nagbabago tungo sa mga taong lumalakad nang patáyô.

4. Ang “Malápít” ay ginagamit na may panlilibak.

5. Ang “Magkasundo” ay ginagamit na may panlilibak.

a. Ang orihinal na teksto ay nasasaad na “Siya (isang babae).”

b. Ang orihinal na teksto ay nasasaad na “mukha ng mga tao.”

c. Ang “Yan” at “Huang” ay mga pangalan ng dalawang emperador sa mitolohiya na kasama sa mga unang nagkaloob ng kultura sa Tsina. Ang “Yan Wang” ay ang pangalang Tsino para sa “hari ng impiyerno.” Ang “Yan Huang” at “Yan Wang” ay halos magkasing-tunog kapag sinambit sa Mandarin.

Sinundan:Gawain at Pagpasok (4)

Sumunod:Gawain at Pagpasok (6)