Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Gawain at Pagpasok (6)

Likas na praktikal ang gawain at pagpasok at tumutukoy sa gawain ng Diyos at pagpasok ng tao. Ang ganap na kakulangan ng pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa gawain ng Diyos ay nagdala ng matitinding paghihirap sa kanyang pagpasok. Hanggang sa araw na ito, hindi pa rin alam ng maraming tao ang gawain na tinutupad ng Diyos sa huling mga araw o kung bakit nagtitiis ang Diyos ng matinding kahihiyan sa pagparito sa katawang-tao at samahan ang tao sa kaligayahan at kapighatian. Walang alam ang tao sa layunin ng gawain ng Diyos, ni sa layunin ng plano ng Diyos para sa huling mga araw. Sa iba’t ibang kadahilanan, palaging maligamgam at walang katiyakan[1] ang mga tao sa pagpasok na hinihingi ng Diyos, na nagdala ng matitinding paghihirap sa gawain ng Diyos sa katawang-tao. Lahat ng tao ay tila naging mga balakid at, hanggang sa araw na ito, wala pa rin silang malinaw na pagkaunawa. Kaya mangungusap ako tungkol sa gawain na ginagawa ng Diyos sa tao, at ang madaliang hangarin ng Diyos, upang lahat kayo ay maging tapat na mga lingkod ng Diyos, gaya ni Job, na mas nanaisin pang mamatay kaysa tanggihan ang Diyos at tiisin ang bawa’t kahihiyan, at na, tulad ni Pedro, ay mag-aalay ng inyong buong katauhan sa Diyos at maging mga kanííg na nakamit ng Diyos sa huling mga araw. Nawa’y gawin ng lahat ng mga kapatirang lalaki at babae ang lahat sa kanilang kapangyarihan upang ialay ang kanilang buong katauhan sa makalangit na kalooban ng Diyos, maging mga banal na lingkod sa bahay ng Diyos, at matamasa ang walang-katapusang mga pangakong ipinagkaloob ng Diyos, upang sa lalong madaling panahon ang puso ng Diyos Ama ay matamasa ang mapayapang kapahingahan. “Tuparin ang kalooban ng Diyos Ama” ang dapat maging kasabihan ng lahat ng umiibig sa Diyos. Dapat ang mga salitang ito ay magsilbing gabay ng tao sa pagpasok at ang kompas na nagtuturo ng kanyang mga pagkilos. Ito ang paninindigan na dapat taglayin ng tao. Upang lubusang tapusin ang gawain ng Diyos sa lupa at makipagtulungan sa gawain ng Diyos sa katawang-tao—ito ang tungkulin ng tao. Isang araw, kapag tapos na ang gawain ng Diyos, ang tao ay magpapaalam sa Kanya sa maagang pagbalik sa Ama sa langit. Hindi ba ito ang responsibilidad na dapat tuparin ng tao?

Nang, sa Kapanahunan ng Biyaya, bumalik ang Diyos sa ikatlong langit, ang gawain ng pagtubos ng Diyos sa buong sangkatauhan ay talagang nakasulong na tungo sa pangwakas na yugto nito. Ang tanging natira sa daigdig ay ang krus na pinasan ni Jesus, ang pinong lino na ibinalot kay Jesus, at ang koronang tinik at matingkad-na-pulang balabal na isinuot ni Jesus (ito ang mga bagay na ginamit ng mga Judio upang libakin Siya). Samakatuwid nga, ang gawain ng pagpapapako sa krus ni Jesus ay nagdulot ng panandaliang kaguluhan at pagkatapos ay natahimik na. Mula noon, ang mga disipulo ni Jesus ay nag-umpisang isulong ang Kanyang gawain, nagpapastol at nagdidilig sa mga iglesia sa lahat ng dako. Ito ang nilalaman ng kanilang gawain: mapapagsisi ang lahat ng tao, mapaamin sa kanilang mga kasalanan, at mabautismuhan; pinalalaganap ng lahat ng mga apostol ang kuwentong napapaloob sa pagpapapako sa krus ni Jesus at kung ano talaga ang nangyari, lahat ay walang magáwâ kundi lumuhod sa harap ni Jesus upang aminin ang kanilang mga kasalanan, at bukod diyan pinalalaganap ng mga apostol sa lahat ng dako ang mga salitang binigkas ni Jesus at ang mga batas at kautusan na itinatag Niya. Mula sa puntong iyon ay nagsimula ang pagtatayo ng mga iglesia sa Kapanahunan ng Biyaya. Ang sinabi ni Jesus sa kapanahunang iyon ay nakatuon din sa buhay ng tao at kalooban ng Ama sa langit. Dahil lamang magkaiba ang mga kapanahunan kaya malaki ang pagkakaiba sa ngayon ng marami sa mga kasabihan at mga pagsasagawang iyonsa ngayon. Pero magkapareho ang diwa ng dalawa. Kapwa ay walang-iba kundi ang gawain ng Espiritu ng Diyos sa katawang-tao. Ang ganoong uri ng gawain at ang mga salitang iyon ay nagpapatuloy hanggang sa araw na ito, at iyan ang dahilan kung bakit ang ibinabahagi pa rin sa mga relihiyosong iglesia ngayon ay gayong uri at talagang di-nabago. Nang matapos ang gawain ni Jesus, ang tamang landas ni Jesu-Cristo ay tumatangan sa daigdig, pero nagsimula ang Diyos ng mga plano para sa iba pang yugto ng Kanyang gawain, ang tungkol sa pagkakatawang-tao sa mga huling araw. Sa tao, winakasan ng pagpapapako sa krus ng Diyos ang gawain ng pagkakatawang-tao ng Diyos, tinubos ang buong sangkatauhan, at tinulutan Siyang agawin ang susi sa Hades. Iniisip ng lahat na ang gawain ng Diyos ay ganap nang natupad. Sa katunayan, sa Diyos, maliit lamang na bahagi ng Kanyang gawain ang natupad. Natubos Niya lamang ang sangkatauhan; hindi Niya nalupig ang sangkatauhan, lalo pa ang mabago ang kapangitan ni Satanas sa tao. Iyon ang dahilan kung bakit sinabi ng Diyos, “Bagaman dumanas ng sakit ng kamatayan ang Aking nagkatawang-taong laman, hindi iyon ang buong layunin ng pagkakatawang-tao Ko. Si Jesus ang sinisinta Kong Anak at ipinako sa krus para sa Akin, ngunit hindi Niya ganap na tinapos ang Aking gawain. Ginawa Niya lamang ang isang bahagi nito.” Kaya nagsimula na ang Diyos sa ikalawang ikot ng mga plano upang ipagpatuloy ang gawain ng pagkakatawang-tao. Ang gawing perpekto at matamo ang lahat ng taong sinagip mula sa mga kamay ni Satanas ang pinakahuling hangarin ng Diyos, kung kaya naghandang muli ang Diyos sa pakikipagsapalaran sa mga panganib upang dumating sa katawang-tao. Ang tinatawag na “pagkakatawang-tao” ay hindi nagpapahiwatig ng pagsasaluwalhati (hindi pagsasaluwalhati dahil hindi pa tapos ang gawain ng Diyos), kundi pagpapakita sa pagkakakilanlan ng minamahal na Anak, at na Siya ang Cristo, na labis na kinalulugdan ng Diyos. Kaya nga ito’y sinasabing posibleng magdulot ng mga panganib. Ang laman ay may katiting na kapangyarihan at dapat lubusang mag-ingat,[2] malayung-malayo sa awtoridad ng Ama sa langit, at tinutupad lamang Niya ang ministeryo ng katawang-tao, isinasakatuparan ang gawain at utos ng Diyos Ama nang hindi nasasangkot sa ibang gawain. Isinasakatuparan lamang Niya ang isang bahagi ng gawain. Kaya nga tinatawag na “Cristo” ang Diyos nang pumarito sa daigdig. Ito ang nakapaloob na kahulugan. Ang dahilan kaya sinasabi na may kasamang mga tukso ang pagparito ay dahil iisa lamang na proyektong gawain ang isinasakatuparan. Bukod diyan, ang dahilan kaya tinatawag lamang Siya ng Diyos Ama na “Cristo” at “minamahal na Anak” at hindi ipinagkaloob sa Kanya ang lahat ng luwalhati ay mismong dahil dumating ang nagkatawang-taong laman para gawin ang isang proyektong gawain, hindi para kumatawan sa Ama sa langit, bagkus ay upang tuparin ang ministeryo ng minamahal na Anak. Kapag nakumpleto ng minamahal na Anak ang buong utos na natanggap Niya sa Kanyang mga balikat, pagkakalooban Siya ng Ama ng buong luwalhati pati na ang pagkakakilanlan na Ama. Masasabing ito ang patakaran sa langit. Dahil ang Isa na dumating sa katawang-tao at ang Ama sa langit ay nasa dalawang magkaibang kalagayan, ang dalawa ay nakatitig lamang sa isa’t-isa sa Espiritu, sinusubaybayan ng Ama ang minamahal na Anak pero hindi magawang makita ng Anak ang Ama mula sa malayo. Dahil ang gamit ng laman ay napakaliit at Siya’y posibleng mapatay anumang sandali, kaya ang pagdating na ito ay sinasabing may kasamang malaking panganib. Katumbas ito ng muling pagpapaubaya ng Diyos sa Kanyang minamahal na Anak at paglalagak sa Kanya sa bunganga ng tigre. Mapanganib sa buhay na inilagak Siya ng Diyos sa lugar kung saan pinaka-nagkúkutà si Satanas. Kahit sa gayong kahirap na mga kalagayan, iniabot pa rin ng Diyos ang Kanyang minamahal na Anak sa mga tao ng isang marumi at mahalay na lugar para kanilang “palakihin”. Ito’y dahil ito lamang ang tanging paraan upang ang gawain ng Diyos ay magkaroon ng lubos na katuturan at ang tanging paraan upang tuparin ang lahat ng inaasam ng Diyos Ama at isakatuparan ang huling bahagi ng Kanyang gawain sa gitna ng sangkatauhan. Isinakatuparan lamang ni Jesus ang isang yugto ng gawain ng Diyos Ama. Dahil sa hadlang ng nagkatawang-taong laman at ang mga kaibahan sa gawaing isinakatuparan, si Jesus Mismo ay hindi alam na magkakaroon ng ikalawang pagbalik sa katawang-tao. Kaya walang sinumang nakabasa ng mga makasaysayang ulat tungkol sa Kanya ang nakatuklas kailanman na hinuhulaan ni Jesus na nais ng Diyos na magkatawang-tao Siya sa ikalawang pagkakataon upang tapusin ang kabuuan ng Kanyang gawain sa katawang-tao. Yamang hindi man lamang nalalaman ni Jesus ang tungkol sa bagay na ito, ang mga dakilang propeta at manunuri ay hindi rin alam na nais ng Diyos na bumalik sa katawang-tao, ibig sabihin ay dumating muli sa katawang-tao upang gawin ang ikalawang bahagi ng Kanyang gawain sa katawang-tao. Kaya, walang nakakatanto na itinago ng Diyos ang Sarili Niya sa katawang-tao simula pa noon. Maiintindihan ito dahil matapos lamang nabuhay muli at umakyat sa langit si Jesus na tinanggap Niya ang utos na ito, kaya ang ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay walang pinag-ugatan at walang basehan at, tulad ng tubig sa palibut-libot, ay mahirap tarukin. Isa pa, mahirap makakita ng mga sanggunian dito kahit sa pinagpipitaganang[3] Biblia. Sa lahat ng maraming kabanata at talata ng Biblia, wala kahit isang pangungusap o salita ang bumabanggit sa usaping ito. Pero ang pagdating ni Jesus sa mundo ay malaon nang hinulaan at higit pa ay sa paraan ng paglilihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Gayunpaman, sinabi pa rin ng Diyos na mapanganib ito sa buhay. Kung gayon ano ang sinasabi niyan tungkol sa ngayon? Hindi kataka-takang sinasabi ng Diyos na ang pagkakatawang-tao sa pagkakataong ito ay nagdudulot ng mga panganib na maka-libong higit na matindi kaysa roon noong Kapanahunan ng Biyaya. Sa maraming lugar, nahulaan ng Diyos ang pagkakamit sa isang grupo ng mga mananagumpay sa lupain ng Sinim. Nasa Silangan ng mundo kung saan nakakamit ang mga mananagumpay, kaya walang duda na ang lupain ng Sinim ay ang lugar na lunsaran ng ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos, eksakto kung saan namamalaging nakapulupot ang malaking pulang dragon. Doon tatamuhin ng Diyos ang mga inápó ng malaking pulang dragon upang ito ay lubusang matalo at mapahiya. Nais gisingin ng Diyos ang mga matinding naghihirap na mga taong ito, upang ganap silang gisingin, at upang lumakad sila palábás ng hamog at tanggihan ang malaking pulang dragon. Nais silang gisingin ng Diyos mula sa kanilang panaginip, ipakilala sa kanila ang kakanyahan ng malaking pulang dragon, ibigay ang kanilang buong puso sa Diyos, umahon mula sa pang-aapi ng mga pwersang madilim, tumayo sa Silangan ng mundo, at maging patunay ng tagumpay ng Diyos. Pagkatapos lamang noon matatamo ng Diyos ang kaluwalhatian. Sa dahilang ito, dinala ng Diyos ang gawaing natapos sa Israel sa lupain kung saan namamalaging nakapulupot ang malaking pulang dragon at, halos dalawang libong taon pagkatapos umalis, ay dumating muli sa laman upang ipagpatuloy ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya. Sa paningin ng tao, naglulunsad ang Diyos ng bagong gawain sa katawang-tao. Nguni’t sa Diyos, ipinagpapatuloy Niya ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, na may pagkakahiwalay lamang sa panahon ng ilang libong taon, at may pagbabago lamang sa lokasyon ng gawain at proyekto ng gawain. Kahit na ang imaheng katawang-tao na ibinihis ng Diyos sa gawain ngayon ay ganap na ibang persona kaysa kay Jesus, magkabahagi Sila sa parehong diwa at ugat, at mula Sila sa parehong pinagmulan. Siguro marami Silang panlabas na mga pagkakaiba, nguni’t ang panloob na mga katotohanan ng Kanilang mga gawain ay ganap na magkapareho. Ang mga kapanahunan, pagkatapos ng lahat, ay magkaiba gaya ng gabi at araw. Paanong maaaring manatiling di-nagbabago ang gawain ng Diyos? O paano magagambala ng gawain ang isa’t isa?

Ibinihis ni Jesus ang hitsura ng isang Judio, umayon sa pananamit ng mga Judio, at lumaki na kumakain ng pagkain ng Judio. Ito ang Kanyang karaniwang pantaong aspeto. Nguni’t ang nagkatawang-taong laman ngayon ay nagbibihis ng anyo ng mga tao ng Asya at lumalaki sa pagkain ng bansa ng malaking pulang dragon. Ang mga ito ay hindi salungat sa layunin ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Sa halip, binubuo nila ang isa’t isa, mas ganap na kinukumpleto ang tunay na kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Dahil tinutukoy ang nagkatawang-taong laman bilang “Anak ng tao” o “Cristo,” ang panlabas ng Cristo ngayon ay hindi maaaring ipareho kay JesuCristo. Matapos ang lahat, tinatawag ang laman na “Anak ng tao” at nasa larawan ng laman. Naglalaman ang bawa’t yugto ng gawain ng Diyos ng lubhang malalim na kahulugan. Ang dahilan kung bakit ipinaglihi si Jesus sa pamamagitan ng Banal na Espiritu ay dahil tutubusin Niya ang mga makasalanan. Kailangang Siya ay walang kasalanan. Kundi sa katapusan lamang noong napilitan Siya na maging ang anyo ng makasalanang laman at inákò ang mga kasalanan ng mga makasalanan doon sinagip Niya sila paalis sa sinumpang krus na ginamit ng Diyos upang kastiguhin ang mga tao. (Ang krus ay ang kasangkapan ng Diyos para sa pagsumpa at pagkastigo sa mga tao; ang mga pagbanggit ng mga pagsumpa, at pagkastigo ay partikular na tungkol sa pagsumpa at pagkastigo sa mga makasalanan.) Ang layunin ay mapapagsisi ang lahat ng mga makasalanan at gamitin ang pagpapapako upang mapaamin sila sa kanilang mga kasalanan. Iyon ay, para sa kapakanan ng pagtubos sa buong sangkatauhan, nagkatawang-tao ang Diyos Mismo sa isang laman na ipinaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu at inákò ang mga kasalanan ng buong sangkatauhan. Ang palasak na paraan ng paglalarawan nito ay pag-aalok ng isang banal na laman kapalit ng lahat ng mga makasalanan, ang katumbas ni Jesus bilang isang handog para sa kasalanan na inilagay sa harap ni Satanas upang “magsumamo” kay Satanas na ibalik sa Diyos ang buong walang-salang sangkatauhan na niyurakan nito. Kaya kinailangan ang paglilihi ng Banal na Espiritu upang tuparin ang yugtong ito ng gawain ng pagtubos. Kinakailangan itong kundisyon, isang “kasunduan” sa panahon ng labanan sa pag-itan ng Diyos Ama at ni Satanas. Iyon ang dahilan kung bakit ibinigay si Jesus kay Satanas, at doon lamang natapos ang yugtong ito ng gawain. Gayunpaman, ang gawain ng pagtubos ng Diyos ngayon ay may lubhang kaningningan sa kauna-unahang pagkakataon, at walang dahilan si Satanas na gumawa ng mga panghihingi, kaya hindi nangangailangan ng paglilihi ng Banal na Espiritu ang pagkakatawang-tao ng Diyos, sapagka’t likas na banal at walang-sala ang Diyos. Kaya ang nagkatawang-taong Diyos sa panahong ito ay hindi na ang Jesus ng Kapanahunan ng Biyaya. Nguni’t Siya ay para pa rin sa kapakanan ng kalooban ng Diyos Ama at para sa kapakanan ng pagtupad ng mga kagustuhan ng Diyos Ama. Paano ito maituturing na isang hindi-makatwirang pagsasalita? May dapat bang sunding mga patakaran ang pagkakatawang-tao ng Diyos?

Maraming mga tao ang tumitingin ng katibayan sa Biblia, nagnanais makakita ng hula sa pagkakatawang-tao ng Diyos. Paano malalaman ng sirang pag-iisip ng tao na matagal nang tumigil sa “paggawa” ang Diyos sa Biblia at “nakátálón na” sa labas nito upang malayang gawin ang gawain na matagal na Niyang binalak nguni’t hindi kailanman nasábi sa tao ang tungkol dito? Ang mga tao ay masyadong kulang sa katinuan. Pagkatapos matikman nang kaunti lamang ang disposisyon ng Diyos, sila ay basta na umakyat sa mataas na entablado at umupo sa isang mataas-na-uri ng “upuang de gulong” na sinisiyasat ang gawain ng Diyos, hanggang sa punto na simulang turuan ang Diyos nang may mayabang at magulong pananalita. Maraming “matatandang lalaki,” may suot na salaming pambasa at hinahaplos ang kanyang balbas, binubuksan ang kanyang dilaw na “lumang almanake” (Biblia) na binabasa na niya sa kanyang buong buhay. Bumubulong ng mga salita at tila kumikislap ang mga mata, binubuklat niya ngayon sa Aklat ng Pahayag at ngayon sa Aklat ng Daniel, at ngayon sa Aklat ng Isaias na kilala sa lahat ng dako. Nakatitig sa isang pahina na siksik ng maliliit na mga salita, nagbabasa siya sa katahimikan, umiikot nang walang tigil ang kanyang isipan. Biglang tumitigil ang kamay na humahaplos sa balbas at nagsisimulang hilahin ito. Paminsan-minsan nakakarinig ang isa ng tunog nang nababaling balbas. Ang ganoong di-pangkaraniwang gawì ay nakaliligalig. “Bakit gagamit ng ganoong puwersa? Ano ang lubha niyang ikinagagalit?” Balik sa matandang lalaki, ang kilay niya ngayon ay naninirik. Ang pinilakang kilay ay bumábâ na tulad ng mga pakpak ng gansa sa eksaktong dalawang sentimetro mula sa mga talukap ng mata ng matandang lalaking ito, na parang nagkataon at gayunman ay ganap na ganap, habang nananatiling nakatitig ang matandang lalaki sa mukhang-inaamag na mga pahina. Inulit niya nang maraming beses ang sunud-sunod na mga aksyon sa itaas, at pagkatapos ay hindi niya naiwasang paluksong tumayo at nagsimulang magdadaldal na parang sandaling nakikipag-usap[4] sa isang tao, kahit na ang kanyang paningin ay hindi naaalis sa almanake. Bigla niyang tinakpan ang kasalukuyang pahina at lumipat sa “isa pang mundo.” Ang kanyang mga galaw ay lubhang nagmamadali at nakakatakot, na halos ikinagugulat ng mga tao. Sa kasalukuyan, ang daga na lumabas sa butas nito at nagsimula lamang na “makaramdam na malaya” sa panahon ng kanyang katahimikan ay lubhang naalarma ng kanyang hindi normal na paggalaw kaya tumakbo ito na diretsong pabalik sa butas, naglaho nang walang bakas. Ngayon ang hindi-gumagalaw na kaliwang kamay ng matandang lalaki ay nagpatuloy sa muling pataas-pababang paghaplos sa balbas. Lumáyô siya sa upuan, iniwan ang aklat sa lamesa. Pumasok ang hangin sa bahagyang nakakawang na pinto at bukas na bintana, basta hinipang pasárá ang aklat, pagkatapos ay pabúkás, at pagkatapos ay pasárá at pabúkás muli. Mayroong hindi-maipahayag na kalungkutan sa tagpo, at maliban sa tunog ng mga pahina ng aklat na kumakaluskos sanhi ng hangin, ang lahat ay mistulang natahimik. Siya, na may mga kamay na magkadaop sa kanyang likod, palakad-lakad sa kuwarto, ngayo’y tumitigil, ngayo’y nagsisimula, iiling-iling paminsan-minsan, tila inuulit-ulit ang “O! Diyos! Talaga bang gagawin Mo iyon?” Tumatango rin siya paminsan-minsan, “O Diyos! Sino ang makakaarok sa lalim ng Iyong gawa? Hindi ba mahirap hanapin ang Iyong mga bakás? Naniniwala akong hindi Ka gumagawa ng hindi-makatwirang mga bagay.” Ngayon naman ang mga kilay ng matandang lalaki ay nagsalubong, mariing ipinikit ang kanyang mga mata, na nagpapakita ng napahiyang hitsura, at mukha ring lubhang nasasaktan, na parang gusto niyang dahan-dahang bagalan. Talagang hinahamon nito itong “magiting na matandang lalaki.” Sa malaong yugtong ito ng kanyang buhay, “sa kasamaang-palad” dumating siya sa bagay na ito. Ano ang maaaring gawin tungkol dito? Hindi ko rin alam ang gagawin at walang-kapangyarihang gawin ang anumang bagay. Sino ang nagsanhi sa kanyang lumang almanake na manilaw? Sinong nagsanhi sa kanyang balbas at mga kilay na basta lumagong tulad ng puting niyebe sa iba’t ibang bahagi ng kanyang mukha? Tila ba ang kanyang balbas ay kumakatawan sa kanyang pinagmulan. Nguni’t sino ang nakakaalam na maaring maging hangal ang tao hanggang sa antas na ito, naghahanap ng presensya ng Diyos sa lumang almanake? Gaano karaming mga pilas ng papel ang kayang taglayin ng lumang almanake? Tunay bang kayang itala rito ang lahat ng mga gawain ng Diyos? Sino ang mangangahas gumarantiya niyan? Tunay na hinahanap ng tao ang hitsura ng Diyos at sinusubukang tuparin ang kalooban ng Diyos sa pamamagitan ng labis na pagsusuri ng mga salita.[5] Ang paraan bang ito ng pagsubok pumasok sa buhay ay ganoong kadali? Hindi ba ito isang kahangalan, maling pangangatuwiran? Hindi mo ba ito nakikitang katawa-tawa?

Mga Talababa:

1. Ang “Paliguy-ligoy” ay nagpapahiwatig na walang malinaw na pananaw tungo sa gawain ng Diyos ang mga tao.

2. Ang “Ay may katiting na kapangyarihan at dapat lubusang mag-ingat” ay nagpapahiwatig na napakarami ang mga paghihirap ng laman, at masyadong limitado ang gawaing nagagawa.

3. “Pinagpipitaganan” ay sinasabi nang patuya. Tumutukoy ito sa kung paano sinasamba ng mga dalubhasa sa relihiyosong mga kamalian ang naninilaw na “lumang almanake” bilang Diyos.

4. “Mababaw-na-usapan” ay isang metapora para sa pangit na mukha ng mga tao kapag nagsasaliksik sila tungo sa gawain ng Diyos.

5. “Sobrang pagsusuri ng mga salita” ay ginagamit para libakin ang mga dalubhasa sa mga kamalian, na nakikipagtalo sa maliliit na bagay tungkol sa mga salita pero hindi hinahanap ang katotohanan o inaalam ang gawain ng Banal na Espiritu.

Sinundan:Gawain at Pagpasok (5)

Sumunod:Gawain at Pagpasok (7)

Baka Gusto Mo Rin