Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 112

Na “nagpapatuloy ang mga salita at realidad nang magkasabay” ay bahagi ng Aking matuwid na disposisyon at, mula sa mga salitang ito, tiyak na hahayaan Ko ang lahat na makita ang lahat ng Aking disposisyon. Iniisip ng mga tao na hindi ito matatamo, pero para sa Akin madali at nakasisiya ito, at hindi kailangan ng pagsisikap. Kapag lumalabas ang Aking mga salita kaagad na may isang realidad na maaaring makita ng lahat. Ito ang Aking disposisyon. Yamang may sinasabi Akong isang bagay kinakailangan itong naisasakatuparan, kung hindi, Ako ay hindi magsasalita. Sa pagkaintindi ng tao ang salitang “kaligtasan” ay sinasabi para sa lahat ng tao, pero hindi ito tumutugma sa Aking intensyon. Sinabi Ko sa nakalipas “Palagi Kong inililigtas ang mga mangmang at ang mga masisigasig na naghahanap,” kung saan ang salitang “iligtas” ay sinabi tungkol sa mga nagbibigay serbisyo sa Akin, at ibig sabihin nito na magbibigay Ako ng natatanging pagtrato sa gayong mga taga-silbi. Sa ibang salita, babawasan Ko ang parusa para sa mga taong iyon. Gayunman, ang mga liko at mapanlinlang na taga-silbi ay mapapabilang sa mga puntirya ng pagkawasak, na ibig sabihin, ipasasailalim Ko sila sa matinding kaparusahan. (Bagaman sila ay kasama sa mga puntirya ng pagkawasak, malaki ang pagkakaiba nila sa mga nawawasak: Tatanggap sila ng matinding walang hanggang kaparusahan, at ang kaparusahang tatanggapin ng mga taong iyon ay ang kaparusahan ng demonyo, si Satanas. Ito rin ang totoong kahulugan ng Aking sinabi, na ang mga taong iyon ay mga inapo ng malaking pulang dragon.) Pero hindi Ko ginagamit ang ganitong mga uri ng salita tungkol sa Aking mga panganay na anak; sa halip sinasabi Ko na panunumbalikin Ko ang Aking mga panganay na anak at babalik sila sa Sion. Kaya nga palagi Kong nasasabi na ang Aking mga panganay na anak ang Aking mga itinalaga at mga pinili. Orihinal na kabilang sa Akin ang Aking mga panganay na anak, nagmula sila sa Akin, kaya dapat bumalik sila rito sa Akin. At ang paghahambing sa mga anak at bayan sa mga panganay na anak, ito ang talagang kaibahan sa pagitan ng langit at lupa: Bagaman ang mga anak at bayan ay mas mabuti kaysa sa mga taga-silbi, walang paraan na sila ang mga kabilang sa Akin. Maaari ding sabihin na ang mga anak at bayan ay karagdagang pinili mula sa sangkatauhan. Kaya nga palaging nakatuon ang Aking lakas sa mga panganay na anak, at sa gayon hahayaan Ko ang mga panganay na anak na gawing ganap ang mga anak at bayang ito. Ito ang Aking mga hakbang sa gawain sa hinaharap. Ngayon walang saysay na sabihin sa inyo, kaya bihirang nababanggit ito sa mga anak at bayan, kundi sa mga panganay na anak lang paulit-ulit nasasabi at paulit-ulit na nababanggit ang mga usaping ito. Ito ang paraan ng pagsasalita at paggawa Ko. Walang makapagbabago nito—Ako lang ang may huling pananalita tungkol sa lahat.

Araw-araw nakikipaglaban Ako sa inyong mga pagkaintindi, araw-araw sinusuri Ko bawat isa sa inyo. Kapag nakapagsalita Ako sa isang partikular na punto, bumabalik kayo sa dati at muling pinaghihiwalay ang Aking pagkatao sa Aking pagka-Diyos. Sa puntong ito dumating na ang panahon para ibunyag ang mga tao: iniisip na namumuhay pa rin Ako sa laman at hindi ang talagang Diyos Mismo, at iniisip na tao pa rin Ako at ang Diyos ay Diyos pa rin, at walang kinalaman sa Akin ang Diyos. Gayon katiwaling sangkatauhan! Napakaraming salita na ang nasabi Ko noon, na matagal na ninyong itinuturing na parang hindi umiiral ang mga ito, na ginagawa nitong kamuhian Ko kayo ng sagad sa buto, ginagawa nitong kapootan Ko kayo! Ako—ang ganap na Diyos Mismo—ang Aking pagkatao at saka ang Aking ganap na pagka-Diyos, sinong nangangahas na magkasala nang gayon lang sa Akin? Sinong nangangahas na tanggihan Ako sa kanilang mga isipan? Matapos mag-umpisang bumaba ang Aking nakakapahamak na sakuna, parurusahan Ko sila isa-isa, hindi hahayaang makawala ang sinuman, sa halip pinarurusahan silang lahat nang matindi. Personal na gumagawa ang Aking Espiritu, na hindi ibig sabihin na hindi Ako ang Diyos Mismo, sa kabaligtaran, nangangahulugan ito na Ako ang Diyos Mismo na makapangyarihan sa lahat. Hindi Ako kilala ng mga tao—nilalabanan nila Akong lahat at hindi nila namamasdan ang Aking walang hanggang kapangyarihan mula sa Aking mga salita, pero sa halip sinusubukan nilang makakita ng isang bagay sa Aking mga salita na magagamit nila laban sa Akin at maghanap ng kamalian sa Akin. Kapag isang araw ay lumilitaw Ako kasama ng Aking mga panganay na anak sa Sion, uumpisahan Kong pakitunguhan ang mga bagay na ito. Sa panahong ito pangunahin Kong ginagawa ang gawaing ito. Kapag nakapagsalita na Ako sa isang punto, mag-aatrasan na ang isang malaking bilang ng mga taga-silbi, at magdurusa rin ang mga panganay na anak ng lahat ng uri ng mga paghihirap. Sa pagsulong nitong dalawang hakbang ng gawain, magwawakas ang Aking gawain. Kasabay nito ibabalik Ko sa Sion ang Aking mga panganay na anak. Ito ang mga hakbang ng aking gawain.

Isang kailangang-kailangang bahagi ng Aking kaharian ang Aking mga panganay na anak na makikita mula rito na ang Aking persona ang kaharian—isinisilang ang Aking kaharian sa kapanganakan ng Aking mga panganay na anak. Sa ibang salita, umiiral na ang Aking kaharian simula ng paglikha ng mundo, at para matamo ang Aking mga panganay na anak (ibig sabihin mabawi ang Aking mga panganay na anak) ay pagpapanumbalik ng Aking kaharian. Makikita ninyo mula diyan na lalo nang mahalaga ang mga panganay na anak. Kung mayroon lang na Aking mga panganay na anak, saka magkakaroon ng kaharian, kaya mangyayari ang realidad ng pamumuno sa kapangyarihan, kung gayon magkakaroon ng bagong buhay, at pagkatapos maaari ng wakasan ang buong lumang kapanahunan. Hindi mapipigilan ang kalakarang ito. Dahil nasa posisyong ito ang mga panganay na anak—dahil palatandaan ang mga panganay na anak sa pagwasak ng mundo, ng pagguho ni Satanas, ng paghahayag ng mga tunay na kulay ng mga taga-silbi, na hindi magkakaroon ng mga inapo at bababa sa lawa ng apoy at asupre ang malaking pulang dragon—kaya naman ang mga humahawak ng kapangyarihan at lahat ng inapo ng malaking pulang dragon ay paulit-uli na humahadlang, paulit-ulit na tumututol, at paulit-ulit na nangwawasak. Pero paulit-ulit Akong nagsusulong, paulit-ulit na sumasaksi, at paulit-ulit na ibinubunyag ang Aking mga panganay na anak. Dahil ang mga nagmula lang sa Akin ang karapat-dapat na sumaksi sa Akin, sila lang ang marapat na isabuhay Ako, at sila lang ang may saligan na manalo ng magandang tagumpay para sa Akin. Ang mga hiwalay sa Akin ay walang iba kundi isang pirasong putik sa Aking kamay, at mga nilalang na bagay silang lahat. Ang mga anak at bayan ay walang iba kundi ang mas mahuhusay na pinili mula sa mga nilalang, pero hindi sila kabilang sa Akin. Kaya mayroong malaking pagkakaiba sa pagitan ng mga panganay na anak at mga anak Hindi marapat na ihambing ang mga anak sa mga panganay na anak—pinamumunuan at pinangingibabawan sila ng mga panganay na anak. Dapat kayong maging napakalinaw tungkol dito ngayon! Totoo ang bawat salitang nasasabi Ko, at hindi mali sa anumang paraan. Bahagi lahat ito ng pagpapahayag ng Aking persona, at pagbigkas Ko ito.

Nasasabi Ko na hindi Ako nangungusap ng mga hungkag na salita, at hindi Ako nagkakamali, na sapat para ipakita ang Aking kamahalan. Pero hindi kaya ng mga tao na masabi ang mabuti sa masama, at lubusan lang silang nahihikayat kapag sumapit sa kanila ang Aking pagkastigo; kung hindi nananatili silang mapanghimagsik at matigas ang ulo, kaya ito ang dahilan bakit gumagamit Ako ng pagkastigo para gumanti laban sa buong sangkatauhan. Sa pagkaintindi ng tao, yamang mayroon lang isang Diyos Mismo, bakit napakaraming panganay na anak ang nagmumula sa Akin? Masasabi Ko ito sa ganitong paraan: Sa Aking sariling mga kalagayan, sinasabi Ko kung ano ang nais Kong sabihin, kaya ano ang magagawa ng mga tao sa Akin? Masasabi Ko rin ito sa ganitong paraan: Bagaman hindi sa isang larawan ang mga panganay na anak at Ako, magkapareho kami sa Espiritu, kaya makakagawa silang lahat na kaisa Ko. Hindi kami sa isang larawan para hayaan ang lahat ng tao na makita nang napaka-pambihirang kalinawan ang bawat bahagi ng Aking persona, kaya nga hinahayaan Kong magkaroon ng kapamahalaan kasama Ko ang Aking mga panganay na anak sa lahat ng bansa at tao. Ito ang koda ng Aking mga atas administratibo (ang koda na sinasabi Ko ay nangangahulugan na ang Aking tono ay malumanay at nag-uumpisa Akong magsalita sa mga anak at bayan). Mayroong pagdududa ang karamihan ng mga tao hinggil sa aspetong ito, pero hindi sila dapat maging masyadong mapagduda. Isisiwalat Ko ang lahat ng pagkaintindi ng mga tao isa-isa para sila mahiya at mapahiya. Naglalakbay Ako sa mga dulo ng sansinukob at nagmamasid sa buong larawan ng sansinukob. Sinusuri Ko ang bawat uri ng tao—walang makakatakas sa Aking kontrol. Nakikibahagi Ako sa bawat uri ng bagay, at walang hindi Ko personal na nilulutas. Sinong nangangahas na itatwa ang Aking walang hanggang kapangyarihan? Sinong nangangahas na hindi lubusang nahihikayat tungkol sa Akin? Sinong nangangahas na hindi ganap na magpatirapa sa kanilang mga sarili sa harapan Ko? Magbabago ang buong kalangitan dahil sa Aking mga panganay na anak, at higit pa, marahas na mayayanig ang buong daigdig dahil sa Akin at dahil sa Aking mga panganay na anak. Luluhod ang lahat ng tao sa harapan ng Aking persona, at mapapasailalim sa kontrol ng Aking mga kamay ang lahat ng bagay, nang walang pagkakamali. Lahat ay dapat lubusang mahikayat at darating ang lahat sa Aking tahanan at magbibigay serbisyo sa Akin. Ito ang huling bahagi ng Aking mga atas administratibo. Simula ngayon sa bawat artikulo ng Aking mga atas administratibo, na pinatatamaan ang iba’t ibang tao, ay mag-uumpisang magbunga ng mga resulta (dahil lubusang ipinaalam sa madla ang Aking mga atas administratibo, at para sa bawat uri ng tao at bawat isang bagay nagawa na ang mga angkop na pagsasaayos. Lahat ng tao ay dapat nasa tamang lugar at masisiwalat ang mga tunay na kulay ng bawat uri ng tao dahil sa Aking mga atas administratibo). ito ang pagdating nga totoo, aktuwal na mga atas administratibo.

Ngayon sinusundan Ko ang mga hakbang ng Aking gawain, sinasabi kung ano ang nais Kong sabihin, at dapat huwag balewalain ito ng lahat. Sa buong kapanahunan, nababanggit ng bibig ng bawat banal ang Bagong Jerusalem, at nalalaman ito ng lahat, pero walang nakauunawa ng totoong kahulugan ng terminong ito. Habang nagpapatuloy ang gawain ngayon sa yugtong ito, ibubunyag Ko ang totoong kahulugan ng terminong ito sa inyo para hayaang maunawaan ninyo ito. Pero may limitasyon Ako—gaano Ko man ipaliwanag ito, at gaano Ko man malinaw na sinasabi ito, hindi ninyo ganap na mauunawaan dahil walang makakaunawa ng realidad ng terminong ito. Sa nakalipas ang tinukoy na Jerusalem ay ang Aking dako na pinaninirahan sa daigdig, iyan ay, ang dako kung saan lumalakad at kumikilos Ako. Pero ang salitang “bago” ay binabago ang terminong ito at hindi ito pareho sa anumang paraan. Hindi ito mauunawaan ng mga tao kahit kaunti. Iniisip ng ilang tao na tumutukoy ito sa Aking kaharian; iniisip ng ilang tao na ito ang taong Ako; iniisip ng ilang tao na ito ang isang bagong langit at lupa; at iniisip ng ilang tao na ito ang bagong mundo matapos Kong wasakin ang mundong ito. Kahit na ang imahinasyon ng tao ay sobrang mayaman, at kahit na napakasalimuot ng isip ng tao, hindi pa rin niya maiintindihan ang anuman tungkol dito. Sa buong kapanahunan, inaasam-asam ng mga tao na malaman o makita ang totoong kahulugan ng terminong ito, pero hindi nila nagawang matupad ang kanilang mga pangarap—nadismaya silang lahat at namatay, iniiwan ang kanilang mga hangarin; dahil hindi pa dumarating ang Aking panahon hindi Ko madaling masasabi kaninuman. Yamang nagagawa na ang Aking gawain hanggang sa yugtong ito sasabihin Ko sa inyo ang lahat. Nasasaklaw ng Bagong Jerusalem ang apat na bagay na ito: ang Aking poot, ang Aking mga atas administratibo, ang Aking kaharian, at ang mga walang katapusang pagpapalang iginagawad Ko sa Aking mga panganay na anak. Ang dahilan kung bakit ginagamit Ko ang terminong “bago” ay dahil ang apat na bahaging ito ang mga nakatagong bahagi. Dahil walang nakakaalam ng Aking poot, walang nakakaalam ng Aking mga atas administratibo, walang nakakita ng Aking kaharian, at walang nakatamasa ng Aking mga pagpapala, ang “bago” ay tumutukoy sa kung ano ang natatago. Walang lubusang makauunawa kung ano ang nasabi Ko na, dahil nakababa na sa daigdig ang Bagong Jerusalem pero walang personal na nakaranas ng realidad ng Bagong Jerusalem. Kahit gaano Ko lubusang sinasabi ang tungkol dito, hindi ito lubusang mauunawan ng mga tao. Kahit na may isang nakakaunawa, mga salita nila ito, isip nila ito, at mga pagkaintindi nila ito. Isa itong di-maiiwasang kalakaran, tanging landas ito, na walang makakatakas.

Sinundan:Kabanata 111

Sumunod:Kabanata 113

Baka Gusto Mo Rin