Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Mga Klasikong Salita Mula sa Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga Huling Araw

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

IX Mga Klasikong Salita tungkol sa Paghahayag sa Napakasamang Disposisyon ng Tiwaling Sangkatauhan at sa Kanilang Diwa

1. Ang pagsalungat at pagka-mapanghimagsik ng tao laban sa Diyos ay ang kanyang katiwalian sa pamamagitan ni Satanas. Dahil siya ay nagawang tiwali na ni Satanas, ang konsensya ng tao ay naging manhid na, siya ay imoral, ang kanyang mga saloobin ay sumasama, at siya ay may paurong na pangkaisipang pananaw. Bago siya ginawang tiwali ni Satanas, ang tao ay likas na tumalima sa Diyos at sumunod sa Kanyang mga salita pagkatapos marinig ang mga ito. Siya ay likas na may maayos na katinuan at konsensya, at normal na pagkatao. Matapos magawang tiwali ni Satanas, ang kanyang dating katinuan, konsensya, at pagkatao ay pumurol at pinahina ni Satanas. Kaya, nawala na niya ang kanyang pagkamasunurin at pag-ibig sa Diyos. Ang katinuan ng tao ay naging lihis na, ang kanyang disposisyon ay naging kagaya na ng sa hayop, at ang kanyang pagka-mapanghimagsik sa Diyos ay nagiging mas madalas at mas matindi. Nguni’t hindi pa rin alam o ni kinikilala ng tao ito, at basta na lang lumalaban at naghihimagsik nang walang taros. Ang pahayag ng disposisyon ng tao ay ang pagpapahayag ng kanyang katinuan, pananaw at konsensya, at sapagkat ang kanyang katinuan at pananaw ay hindi batay sa katotohanan, at ang kanyang konsensya ay sukdulang pumurol, kaya ang kanyang disposisyon ay mapaghimagsik laban sa Diyos. Kung ang katinuan at pananaw ng tao ay hindi maaaring baguhin, kung gayon ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon ay hindi isinasaalang-alang, ganoon din ang kalugdan ng puso ng Diyos. Kung ang katinuan ng tao ay hindi batay sa katotohanan, hindi niya maaaring paglingkuran ang Diyos at hindi siya akmang gamitin ng Diyos. “Ang normal na katinuan” ay tumutukoy sa pagsunod at pagiging tapat sa Diyos, sa paghahangad sa Diyos, sa pagiging malinaw tungkol sa Diyos, at sa pagkakaroon ng konsensya ukol sa Diyos. Ito ay tumutukoy sa pagiging pinag-isang puso at isip patungkol sa Diyos, at hindi ang sadyang paglaban sa Diyos. Yaong mga may lihis na katinuan ay hindi ganito. Yamang ang tao ay ginawang tiwali ni Satanas, siya ay nakagawa ng mga pagkaintindi ukol sa Diyos, at wala siyang katapatan o paghahangad ukol sa Diyos, huwag nang banggitin ang kawalang konsensya ukol sa Diyos. Sinasadya ng tao na lumaban at hatulan ang Diyos, at, bukod pa riyan, ay nagpupukol ng tuligsa kapag Siya’y nakatalikod. Malinaw na alam ng tao na Siya ay Diyos, subalit hinahatulan pa rin Siya habang Siya ay nakatalikod, walang intensyon na susundin Siya, at basta na lang gumagawa ng mga walang basehang kahilingan at mga pakiusap sa Diyos. Ang gayong mga tao—mga taong may lihis na katinuan—ay walang kakayahan na malaman ang kanilang sariling kasuklam-suklam na pag-uugali o ang pagsisihan ang kanilang pagiging mapaghimagsik. Kung may kakayahan ang mga tao na makilala ang kanilang mga sarili, kung gayon ay nabawi nila nang kaunti ang kanilang katinuan; habang ang mga tao ay lalong naghihimagsik sa Diyos subalit hindi nakikilala ang kanilang mga sarili, mas lalo silang mayroong katinuan na hindi batay sa katotohanan.

—mula sa “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

2. Ang sanhi ng pahayag ng tiwaling disposisyon ng tao ay walang iba kundi ang kanyang mapurol na konsensya, kanyang malisyosong kalikasan at kanyang wala sa katotohanang katinuan; kung ang konsensya at katinuan ng tao ay maibabalik sa normal, siya ay magiging akmang magamit sa harap ng Diyos. Ito ay dahil ang konsensya ng tao ay matagal nang manhid, ang katinuan ng tao kailanma’y ’di batay sa katotohanan, at lalo pang pumupurol habang ang tao ay lalo pang naghihimagsik sa Diyos, kaya nga ipinako pa niya si Jesus sa krus at hindi pinapasok ang nagkatawang-taong Diyos ng mga huling araw sa kanyang tahanan, at hinusgahan ang katawang-tao ng Diyos, at itinuturing pa ang katawang-tao ng Diyos bilang hamak at mababa. Kung ang tao ay mayroong kahit na kaunting pagkatao, hindi siya magiging malupit sa kanyang pagtrato sa nagkatawang-taong Diyos; kung mayroon siya kahit na kaunting katinuan, hindi siya magiging malupit sa kanyang pagtrato sa katawang-tao ng Diyos na nagkatawang-tao; kung mayroon siya kahit na kaunting konsensya, hindi siya magiging masyadong “nagpapasalamat” sa Diyos na nagkatawang-tao sa ganitong paraan. Ang tao ay nabubuhay sa panahon na ang Diyos ay naging tao, nguni’t hindi niya magawang magpasalamat sa Diyos sa pagbibigay sa kanya ng ganoong kagandang pagkakataon, at sa halip ay isinusumpa ang pagdating ng Diyos, o lubusang hindi pinapansin ang katotohanan ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at para bang tutol siya rito at nayayamot ukol dito. Hindi alintana paano man tinatrato ng tao ang pagdating ng Diyos, ang Diyos, sa madaling sabi, ay laging nagpatuloy na sa Kanyang gawain kahit anupaman—kahit na ang tao ay wala ni katiting na pagbati ng pagsalubong sa Kanya, at walang taros na humihiling sa Kanya. Ang disposisyon ng tao ay naging napakasama, ang kanyang katinuan ay naging napakapurol, at ang kanyang konsensya ay lubusan nang niyurakan ng masama at matagal nang tumigil bilang orihinal na konsensya ng tao. Ang tao ay hindi lang walang utang na loob sa Diyos na nagkatawang-tao sa pagkakaloob Niya ng gayong buhay at biyaya sa sangkatauhan, ngunit lalo pa ngang naghihinakit sa Diyos sa pagbibigay Niya sa kanya ng katotohanan; ito ay sapagkat ang tao ay wala ni kaunting interes sa katotohanan kaya siya ay naghihinakit sa Diyos. Ang tao ay hindi lang sa walang kakayahang ialay ang kanyang buhay para sa Diyos na nagkatawang-tao, ngunit nagsisikap din siyang makakuha ng mga pabor sa Kanya, at umaangkin ng mga pakinabang na dose-dosenang beses na mas marami kaysa sa naipagkaloob ng tao sa Diyos. Ang mga tao na may gayong konsensya at katinuan ay itinuturing ang lahat ng ito bilang nakatakda, at patuloy na naniniwala na sila ay gumugol na nang napakarami sa Diyos, at ang Diyos ay nakapagbigay lamang ng kaunti sa kanila. May mga tao na nakapagbigay lang sa Akin ng isang mangkok ng tubig ngunit naglahad ng kanilang mga kamay at ang hininging kapalit[a] ay dalawang mangkok ng gatas, o nakapagbigay sa Akin ng isang kuwarto para sa isang gabi nguni’t nagtangkang singilin Ako ng mas maraming beses para sa bayad sa pagpapatira. Sa gayong pagkatao, at sa gayong konsensya, paano ninyo magagawang naisin pa na matamo ang buhay? Kayo ay mga kasuklam-suklam na sawing-palad!

—mula sa “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

3. Makalipas ang ilang libong taon ng katiwalian, ang tao ay naging manhid at mapurol ang pag-iisip, isang demonyong kumakalaban sa Diyos, hanggang sa ang pagiging mapanghimagsik ng tao ay naitala na sa mga aklat ng kasaysayan kung saan hindi man lang kayang isalaysay nang buo ng tao ang kanyang mga mapag-alsang gawi—sapagkat ang tao ay nagawang tiwali na nang husto ni Satanas, at nailigaw na ni Satanas na anupa’t hindi niya nalalaman kung saan tutungo. Kahit sa ngayon, pinagtataksilan pa rin ng tao ang Diyos: Kapag nakikita ng tao ang Diyos, nagtataksil siya sa Kanya, at kapag hindi niya makikita ang Diyos, Siya’y pinagtataksilan pa rin niya. Mayroon ngang iba na kahit nakasaksi na sa mga sumpa ng Diyos at sa poot ng Diyos, ay pinagtataksilan pa rin Siya. Kung kaya masasabi Ko na ang katinuan ng tao ay wala na sa orihinal na gamit, at ang konsensya ng tao, gayundin, ay wala na sa orihinal na gamit. Ang tao na Aking itinatangi ay isang hayop sa anyong tao, isa siyang makamandag na ahas, at gaano man siya magmukhang kahabag-habag sa Aking mga mata, hinding-hindi Ko siya kaaawaan, sapagkat ang tao ay wala nang unawa sa pagkakaiba ng itim at puti, sa pagkakaiba ng totoo at di-totoo. Ang katinuan ng tao ay masyadong nagiging manhid, ngunit siya ay patuloy na naghahangad ng mga pagpapala; ang kanyang pagkatao ay nagiging masyadong walang-dangal ngunit naghahangad pa rin siya na taglayin ang kapangyarihan ng isang hari. Kanino kaya siya magiging hari sa gayong katinuan? Papaano siya sa gayong katauhan mauupo sa isang trono? Tunay na walang kahihiyan ang tao! Siya ay isang palalong kahabag-habag! Para sa inyong nagnanais na makamtan ang mga pagpapala, ipinapayo Kong humarap muna kayo sa salamin at tingnan ang inyong sariling pangit na larawan—taglay mo ba ang katangian ng pagiging hari? Taglay mo ba ang katangian ng isang magtatamo ng mga pagpapala? Wala ka pa ring ginawa ni katiting na pagbabago sa iyong mga disposisyon at hindi mo isinasagawa ang katotohanan, ngunit ikaw ay naghahangad pa rin ng isang magandang kinabukasan. Nililinlang mo lang ang iyong sarili!

—mula sa “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

4. Ang mga mapanirang impluwensya sa kalaliman ng puso ng tao na naiwan ng libu-libong taon ng “matayog na diwa ng pagiging makabayan” at pati na rin ang pyudal na pag-iisip kung saan ang mga tao ay nakatali at nakakadena, nang wala ni ga-tuldok na kalayaan, walang paninindigang maghangad o magtiyaga, walang pagnanais na umunlad, sa halip ay nananatiling walang-pagkilos at paúróng, nakabaon sa kaisipan ng isang alipin, at kaya ang obhetibong mga salik na ito ay nagbahagi ng isang di-mabuburang marumi at pangit na anyo sa pangkaisipang pananaw, mga simulain, moralidad, at disposisyon ng sangkatauhan. Tila nakatira ang mga tao sa isang teroristang mundo ng kadiliman, na walang sinuman sa kanila ang naglalayong pangibabawan, at walang sinuman sa kanila ang nag-iisip na sumulong sa isang mundong uliran; sa halip, kuntento na sila sa kanilang kalagayan sa buhay, ang gugulin ang kanilang mga araw sa panganganak at pagpapalaki ng mga anak, nagsusumikap, nagpapapawis, nagtatrabaho, nangangarap ng isang maginhawa at masayang pamilya, ng pagmamahal ng asawa, ng paggalang ng mga anak sa kanilang mga magulang, ng kagalakan sa kanilang katandaan habang matiwasay na isinasabuhay ang kanilang mga buhay …. Sa loob ng mga dekada, ng libu-libo, sampu-sampung libong taon hanggang sa ngayon, inaaksaya na ng mga tao ang kanilang mga oras sa ganitong paraan, na walang sinuman ang lumilikha ng isang buhay na perpekto, lahat ay naghahangad lamang na makipagpatayan sa madilim na mundong ito, nakikipagkarera para sa katanyagan at kapalaran, at sa pang-iintriga laban sa isa’t isa. Sino ang kahit kailan ay naghanap sa kalooban ng Diyos? Mayroon bang sinuman na kahit kailan ay pumansin sa gawain ng Diyos? Ang lahat ng bahagi ng pagkatao na sinakop ng impluwensiya ng kadiliman ay matagal nang naging kalikasan ng tao mula noon, kaya lubos na mahirap isakatuparan ang gawain ng Diyos, at mas lalo pang walang pagnanais ang mga tao na bigyang-pansin ang ipinagkatiwala ng Diyos sa kanila ngayon.

—mula sa “Gawain at Pagpasok (3)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

5. Ang kalikasan ng tao ay ganap na naiiba sa Aking kakanyahan; ito ay sapagka’t ang tiwaling kalikasan ng tao ay buong nagmumula kay Satanas at ang kalikasan ng tao ay naproseso na at nagawang tiwali na ni Satanas. Iyan ay, nananatili ang tao sa ilalim ng impluwensiya ng kasamaan at kapangitan nito. Ang tao ay hindi lumalaki sa isang mundo ng katotohanan o sa isang banal na kapaligiran, at dagdag pa hindi namumuhay sa liwanag. Samakatuwid, hindi posible para sa katotohanan na likas na mataglay sa loob ng kalikasan ng bawat tao, at dagdag pa hindi sila maipapanganak na may takot-sa-Diyos at sumusunod-sa-Diyos na kakanyahan. Sa kabaligtaran, sila ay nagtataglay ng isang kalikasan na tumututol sa Diyos, sumusuway sa Diyos, at walang pagmamahal para sa katotohanan. Ang kalikasang ito ay ang problemang nais Kong pag-usapan—ang pagkakanulo.

—mula sa “Isang Napakaseryosong Problema: Pagkakanulo (2)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

6. Ang pag-iral ng sangkatauhan ay nababatay naman sa pagkakatawang-tao ng kaluluwa. Sa ibang salita, bawat tao ay nagtatamo ng isang pantaong buhay ng laman sa pagkakatawang-tao ng kanilang kaluluwa. Pagkatapos na ang katawan ng isang tao ay naipanganak, ang buhay na iyon ay nagpapatuloy hanggang sa pinakamalaking limitasyon ng laman, iyan ay, ang pangwakas na sandali kung kailan nililisan ng kaluluwa ang balat nito. Ang prosesong ito ay muli’t muling nauulit sa kaluluwa ng isang tao na dumarating at umaalis, at dumarating at umaalis, sa gayon ay napapanatili ang pag-iral ng buong sangkatauhan. Ang buhay ng laman ay ang buhay din ng kaluluwa ng tao, ang kaluluwa ng tao ay sumusuporta sa pag-iral ng laman ng tao. Na ang ibig sabihin, ang buhay ng bawat tao ay nagmumula sa kanilang kaluluwa; hindi ang kanilang laman ang orihinal na may buhay. Sakamatuwid, ang kalikasan ng tao ay nanggagaling mula sa kanilang kaluluwa, hindi mula sa kanilang laman. Tanging ang kaluluwa ng bawat tao ang nakakaalam kung paano sila napasailalim na sa mga tukso, mga paghihirap, at katiwalian ni Satanas. Hindi ito malalaman ng laman ng tao. Kaya, ang sangkatauhan ay hindi-sinasadyang nagiging parumi nang parumi, pasámâ nang pasámâ at padilim nang padilim, habang ang distansiya sa pagitan Ko at ng tao ay palákí nang palákí, at ang mga araw ng sangkatauhan ay nagiging padilim nang padilim. Ang mga kaluluwa ng sangkatauhan ay lahat nasa abot-kamay ni Satanas. Sa gayon, hindi na kailangang sabihin pa na ang laman ng tao ay nasakop na rin ni Satanas. Paano maaaring ang laman na tulad nito at mga taong tulad nito ay hindi lumaban sa Diyos at maging likas na kaayon sa Kanya? Ang dahilan kung bakit si Satanas ay inihulog Ko sa hangin ay sapagka’t ipinagkanulo nito Ako, kung kaya paano mapapalaya ng mga tao ang kanilang mga sarili mula sa mga bunga nito? Ito ang dahilan kaya ang kalikasan ng tao ay pagkakanulo.

—mula sa “Isang Napakaseryosong Problema: Pagkakanulo (2)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

7. Ang pag-uugali na hindi maaaring lubusang sumunod sa Akin ay pagkakanulo. Ang pag-uugali na hindi maaaring maging tapat sa Akin ay pagkakanulo. Ang pandaraya sa Akin at paggamit ng mga kasinungalingan upang linlangin Ako ay pagkakanulo. Ang pagiging puno ng mga pagkaunawa at pagpapakalat sa kanila sa lahat ng dako ay pagkakanulo. Ang hindi pagpoprotekta sa Aking mga patotoo at mga interes ay pagkakanulo. Ang pagpeke ng isang ngiti kapag ang isa ay iniwan Ako sa kanilang puso ay pagkakanulo. Ang mga pag-uugaling ito ay lahat mga bagay na palaging may kakayahan kayo, at ang mga ito ay karaniwan din sa gitna ninyo. Wala ni isa sa inyo ang maaaring mag-isip na iyon ay isang problema, ngunit hindi iyon ang iniisip Ko. Hindi Ko maaaring tratuhin ang pagkakanulo sa Akin bilang isang bagay na walang kabuluhan, at saka hindi Ko maaaring di-pansinin ito. Ako ay gumagawa sa gitna ninyo ngayon ngunit kayo ay ganito pa rin. Kung isang araw ay walang sinuman ang naroon na mangangalaga at magbabantay sa inyo, hindi ba kayong lahat ay magiging mga hari ng burol?[b] Sa oras na iyon, sino ang mag-aayos ng gusot pagkatapos kapag nakagawa kayo ng isang malaking sakuna?

—mula sa “Isang Napakaseryosong Problema: Pagkakanulo (1)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

8. Huwag magtiwala sa swerte na kayo ay walang kalikasan ng pagkakanulo dahil lamang sa hindi kayo nagkasala sa sinuman. Kung ganoon ang iyong iniisip sa gayon ikaw ay masyadong kasuklam-suklam. Ang mga salita na nabigkas Ko sa bawat oras ay nakatudla sa lahat ng tao, hindi lamang sa isang tao o isang uri ng tao. Dahil lamang sa hindi mo Ako ipinagkanulo sa isang bagay ay hindi nagpapatunay na hindi mo maaaring ipagkanulo Ako sa kahit ano pa man. Ang ilang tao ay nawawala ang kanilang tiwala sa paghahanap ng katotohanan sa panahon ng mga kabiguan sa kanilang pagsasamang mag-asawa. Ang ilang tao ay tinatalikdan ang kanilang obligasyon na maging tapat sa Akin sa panahon ng pagkasira ng isang pamilya. Ang ilang tao ay iniiwan Ako alang-alang sa paghahanap sa isang sandali ng kagalakan at katuwaan. Ang ilang tao ay mas gugustuhin na mahulog sa isang madilim na bangin kaysa mabuhay sa liwanag at matamo ang kaluguran ng gawain ng Banal na Espiritu. Ang ilang tao ay di-pinapansin ang payo ng mga kaibigan alang-alang sa pagbibigay-kasiyahan sa kanilang pagnanasa sa kayamanan, at kahit na ngayon ay hindi maaaring kilalanin ang kanilang mga pagkakamali at manumbalik. Ang ilang tao ay pansamantalang naninirahan lamang sa ilalim ng Aking pangalan upang matanggap ang Aking proteksiyon, habang ang iba ay naglalaan lamang ng kaunti sapagkat sila ay kumakapit sa buhay at takot sa kamatayan. Hindi ba ang mga ito at iba pang mga imoral at higit pa na di-kagalang-galang na mga kilos ay mga pag-uugali lamang na kung saan ang mga tao ay matagal nang ipinagkanulo Ako sa kailaliman ng kanilang mga puso? Siyempre, alam Ko na ang pagkakanulo ng mga tao ay hindi paunang binalak, ngunit ito ay isang natural na pahayag ng kanilang kalikasan. Walang sinuman ang nagnanais na ipagkanulo Ako, at bukod dito, walang sinuman ang masaya sapagkat gumawa sila ng isang bagay upang ipagkanulo Ako. Sa kabaligtaran, sila ay nanginginig na may takot, tama ba? Kaya nga kayo ba ay nag-iisip kung paano ninyo matutubos ang mga pagkakanulong ito, at kung paano ninyo maaaring baguhin ang kasalukuyang kalagayan?

—mula sa “Isang Napakaseryosong Problema: Pagkakanulo (1)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

9. Lahat ng kaluluwa na ginawang tiwali ni Satanas ay nasa ilalim ng kontrol ng sakop ni Satanas. Tanging yaong mga naniniwala kay Cristo ang naihiwalay na, nailigtas mula sa kampo ni Satanas, at nadala sa kaharian ng ngayon. Ang mga taong ito ay hindi na namumuhay sa ilalim ng impluwensiya ni Satanas. Kahit ganoon, ang kalikasan ng tao ay nakaugat pa rin sa laman ng tao. Na ang ibig sabihin bagama’t ang inyong mga kaluluwa ay nailigtas na, ang inyong kalikasan ay nasa lumang anyo pa rin at ang pagkakataon na inyong ipagkakanulo Ako ay nananatili sa isandaang porsiyento. Kaya nga ang Aking gawain ay sadyang pangmatagalan, sapagka’t ang inyong kalikasan ay masyadong di-natitinag. Ngayon lahat kayo ay nagdurusa hanggang sa makakaya ninyo sa pagtupad ng inyong mga tungkulin, subali’t ang di-maikakailang katunayan ay ito: Bawat isa sa inyo ay may kakayahang ipagkanulo Ako at bumalik sa sakop ni Satanas, sa kampo nito, at bumalik sa inyong lumang mga pamumuhay. Sa panahong iyon, hindi magiging posible para sa inyo na magkaroon ng isang pilas ng pagkatao o anyo ng isang tao gaya ninyo ngayon. Sa seryosong mga kaso, kayo ay mawawasak at saka mapapahamak nang walang-hanggan, kailanman ay hindi na magkakatawang-tao muli kundi matinding mapaparusahan. Ito ang problemang nakalatag sa harapan ninyo.

—mula sa “Isang Napakaseryosong Problema: Pagkakanulo (2)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

10. Kayo ay inihiwalay mula sa putik at sa paanuman, kayo ay pinili mula sa mga latak, marumi at kinasusuklaman ng Diyos. Kayo ay napabilang kay Satanas[c] at minsan ay niyurakan at dinungisan nito. Yaon ang dahilan kung bakit sinasabi na kayo ay inihiwalay mula sa putik, at kayo ay hindi banal, ngunit sa halip mga di-taong bagay na mula sa kung saan matagal nang ginawang mga hangal ni Satanas. Ito ang pinakaangkop na pagsasalarawan sa inyo. Dapat ninyong matanto na kayo ay mga karumihan na matatagpuan sa di-umaagos na tubig at putik, bilang kabaligtaran sa kanais-nais na mga huli kagaya ng isda at hipon, sapagkat walang kagalakan ang maaaring tamasahin mula sa inyo. Sa tahasang pananalita, kayo ay mga miyembro ng pinakamababang katayuan sa lipunan, mga hayop na mas malala pa kaysa mga baboy at mga aso. Sa tapat na pananalita, ang patungkulan kayo sa gayong mga salita ay hindi labis na pagpapahayag o kalabisan, ngunit ito ay isang paraan upang pagaanin ang usapin. Ang patungkulan kayo sa gayong mga salita sa totoo lang ay isang paraan upang kayo ay bigyang galang. Ang inyong kabatiran, pananalita, pag-uugali bilang mga tao, at ang lahat ng bagay sa inyong buhay—kabilang ang inyong katayuan sa putik—ay sapat upang patunayan na ang inyong pagkakakilanlan ay “higit sa karaniwan.”

—mula sa “Ang Likas na Pagkakakilanlan ng Tao at ang Kanyang Halaga: Ano ang mga Ito?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

11. Ayaw ng tao na matamo ang Diyos, ayaw niyang gugulin ang kanyang mga ari-arian para sa Diyos, at ayaw niyang maglaan ng magpakailanmang pagsisikap sa Diyos, at sa halip sinasabi na ang Diyos ay lumabis na, na maraming tungkol sa Diyos ang magkasalungat sa pagkaintindi ng tao. Sa ganitong uri ng pagkatao, kahit walang humpay ang inyong mga pagsisikap hindi pa rin ninyo matatamo ang pagsang-ayon ng Diyos, huwag nang sabihin ang katotohanan na hindi ninyo hinahangad ang Diyos. Hindi ba ninyo alam na kayo ang depektibong produkto ng sangkatauhan? Hindi ba ninyo alam na walang katauhan ang higit na mas mababa kaysa sa inyo? Hindi ba ninyo alam kung ano ang “pamitagan na titulo” ninyo? Yaong mga tunay na umiibig sa Diyos ay tinatawag kayong mga ama ng lobo, mga ina ng lobo, mga anak ng lobo, mga apo ng lobo, kayo ang lahi ng mga lobo, ang mga tao ng lobo, at kailangan ninyong malaman ang inyong sariling pagkakakilanlan at kailanman ay huwag limutin ito. Huwag isipin na kayo ay sinumang nakatataas na tao: Kayo ang pinaka-kasuklam-suklam na grupo ng mga hindi-tao sa gitna ng sangkatauhan. Hindi ba ninyo alam ang alinman dito? Hindi ba ninyo alam kung gaanong panganib ang sinuong Ko upang gumawa sa gitna ninyo? Kung ang inyong katinuan ay hindi maibabalik sa normal, at ang inyong konsensya ay hindi gagana nang normal, kung gayon ay hindi kayo kailanman makalalaya sa bansag na “lobo”, hindi ninyo kailanman matatakasan ang araw ng sumpa, kailanman ay ’di matatakasan ang araw ng inyong kaparusahan. Kayo ay isinilang na mababa, isang bagay na walang kabuluhan. Kayo sa inyong kalikasan ay pangkat ng mga gutom na lobo, isang tumpok ng latak at basura, at, hindi kagaya ninyo, hindi Ako gumagawa sa gitna ninyo upang makakuha ng mga pabor, ngunit dahil sa pangangailangan sa gawain. Kung kayo ay magpapatuloy sa pagiging mapaghimagsik sa ganitong paraan, kung gayon ay ititigil Ko ang Aking gawain, at hindi na kailanman gagawa ulit sa gitna ninyo, bagkus, ililipat Ko ang aking gawain sa isa pang grupo na napalulugod Ako, at sa ganitong paraan ay iiwan kayo magpakailanman, sapagkat hindi Ko gustong tingnan ang mga nakikipag-alitan sa Akin. Kaya kung ganoon, nais ba ninyong maging kaayon sa Akin, o makipag-alitan sa Akin?

—mula sa “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

12. Ang sangkatauhan ay walang iba kundi Aking kaaway. Ang sangkatauhan ay ang masama na sumasalungat at sumusuway sa Akin. Ang sangkatauhan ay walang iba kundi ang anak ng masama na Aking isinumpa. Ang sangkatauhan ay walang iba kundi ang inapo ng arkanghel na nagkanulo sa Akin. Ang sangkatauhan ay walang iba kundi ang pamana ng diyablo na, tinanggihan Ko nang matagal na, naging Aking hindi muling-makakasundong kaaway mula noon. Sa ibabaw ng sangkatauhan, ang papawirin ay bumababa, madilim at malungkot, walang anumang banaag ng kalinawan, at ang mundo ng tao ay nalubog sa lubhang kadiliman, upang ang isa na nabubuhay dito ay hindi man lamang makikita ang kanyang nakaunat na kamay sa harap ng kanyang mukha o ang araw kapag siya ay tumitingala. Ang daan sa ilalim ng kanyang mga paa, maputik at puno ng lubak, ay paliku-liko; ang buong lupain ay nakakalatan ng mga bangkay. Ang madidilim na sulok ay puno ng mga labi ng patay, at sa malamig at madidilim na sulok ay naninirahan ang mga pulutong ng mga demonyo. At saanman sa mundo ng mga tao ang mga demonyo ay umaalis at dumarating nang sama-sama. Ang mga anak ng lahat ng klase ng mga ganid, puno ng putik, ay subsob sa matinding paglalaban-laban, na ang ingay ay nakasisindak sa puso. Sa gayong mga pagkakataon, sa gayong mundo, ang gayong “makalupang paraiso,” saan tutungo ang isa upang maghanap ng kagalakan ng buhay? Saan pupunta ang isa upang masumpungan ang hantungan ng kanyang buhay? Ang sangkatauhan, niyurakan sa ilalim ng mga paa ni Satanas matagal nang nakalipas, mula pa sa simula ay naging artistang tinataglay ang larawan ni Satanas–lalong-lalo na, ang pagsasakatawan ni Satanas, nagsisilbing katibayan na sumasaksi kay Satanas, malinaw na malinaw. Paano maaaring ang ganyang lahi ng tao, ang gayong pangkat na masama't kasuklam-suklam, at ang ganyang supling ng tiwaling pamilyang ito ng tao ay sumaksi sa Diyos? Saan nagmumula ang Aking luwalhati? Saan maaaring mag-umpisa ang isa na magsalita ng Aking pagsaksi? Dahil ang kaaway na, nagawang tiwali ang sangkatauhan, naninindigan laban sa Akin, ay nakuha na ang sangkatauhan—ang sangkatauhang nilikha Ko noong sinaunang panahon at napuspos ng Aking luwalhati at Aking pagsasabuhay—at dinumihan sila. Naagaw na nito ang Aking luwalhati, at ang tanging nilipos nito sa tao ay lasong labis na hinaluan ng kapangitan ni Satanas, at katas mula sa bunga ng puno ng kaalaman ng mabuti at masama.

—mula sa “Ano ang Kahulugan ng Maging Isang Tunay na Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

13. “Sa langit, si Satanas ang Aking kaaway, sa lupa, ang tao ang Aking kalaban. Dahil sa pagkakaisa sa pagitan ng langit at lupa, siyam na henerasyon nila ay dapat na ibilang na may-sala dahil sa pag-anib.” Si Satanas ay isang kaaway ng Diyos; sinasabi Ko iyan dahil hindi nito sinusuklian ang dakilang pabor at kabaitan ng Diyos, kundi “sumasagwan pasalungat sa alon,” at sa ganoon ay hindi nito “iginagalang” ang Diyos bilang isang magulang. Hindi ba’t ganito rin ang mga tao? Sila ay hindi nagpapakita ng paggalang-ng-isang-anak sa kanilang “mga magulang” at hindi kailanman sinusuklian ang pag-aalaga at pagtulong ng kanilang “mga magulang.” Ito ay sapat upang ipakita na ang mga tao ng lupa ay ang kamag-anak ni Satanas sa langit. Ang tao at si Satanas ay magkaisang puso at isipan laban sa Diyos, kaya’t hindi nakapagtataka na idinadawit ng Diyos ang siyam na henerasyon bilang nagkasala sa pamamagitan ng pag-anib at walang maaaring mapatawad.

—mula sa “Kabanata 38” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

14. Hindi lumilipas ang isang araw na ang Diyos ay hindi tumatawag sa Kanyang mga taong nahihimbing upang iligtas sila, nguni’t silang lahat ay nasa kalagayang pananamlay na tila sila ay uminom ng pildoras na pampatulog. Kung hindi Niya pinupukaw ang mga ito nang kahit isang sandali ay bumabalik sila sa kanilang kalagayan ng pagtulog, nang walang kamalayan. Tila ang lahat ng Kanyang mga tao ay dalawang-ikatlong paralisado. Hindi nila alam ang kanilang sariling mga pangangailangan o ang kanilang sariling mga kakulangan, o kahit kung ano ang dapat nilang isuot o kung ano ang dapat nilang kainin. Ipinakikita nito na ang malaking pulang dragon ay nakagugol ng malaking pagsisikap upang gawing tiwali ang mga tao. Ang kapangitan nito ay umaabot sa bawat rehiyon ng Tsina. Nagawa pa nga nito na ang mga tao ay mayamot at ayaw nang manatili nang mas matagal pa sa nabubulok at mahalay na bansa. Ang pinaka-kinapopootan ng Diyos ay ang kakanyahan ng malaking pulang dragon, kung kaya't pinaaalalahanan Niya ang mga tao sa Kanyang poot bawat isang araw, at ang mga tao ay nabubuhay sa ilalim ng mata ng Kanyang poot araw-araw. Gayunpaman, ang karamihan ng mga tao ay hindi pa rin alam kung paanong hanapin ang Diyos, nguni’t sila ay umuupo lamang sa panonood at naghihintay upang pakainin sa palad. Kahit na sila ay namamatay na sa gutom hindi sila magkukusang humayong maghanap ng kanilang sariling pagkain. Ang mga konsensya ng mga tao ay malaon nang panahong ginawang tiwali ni Satanas at nagbago ang kakanyahan upang maging walang-puso. Hindi nakakagulat na sinabi ng Diyos: “Kung hindi Ko pa kayo inudyukan, hindi pa kayo magigising, subalit maaaring manatili pa rin na parang nasa kalagayang nagyelo, at muli, parang nasa kalagayan ng pagtulog sa taglamig.” Para bang ang mga tao ay tulad ng mga hayop sa mahabang pagtulog sa panahon na dumaraan ang taglamig at hindi humingi upang kumain o uminom; ito ay eksaktong ang kasalukuyang kalagayan ng bayan ng Diyos, na dahilan kung bakit hinihingi lamang ng Diyos na makilala ng mga tao ang Diyos na nagkatawang-tao Mismo sa liwanag. Wala Siyang pangangailangan sa mga tao na magbago nang matindi o para sa kanila na magkaroon ng malaking pag-unlad sa kanilang buhay. Iyan ay sapat na upang talunin ang maruming, nakapandidiring malaking pulang dragon, kaya mas mahusay na naipamamalas ang dakilang kapangyarihan ng Diyos.

—mula sa “Kabanata 13” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

15. Kapag ang Aking gawain ay magwawakas, hindi Ko na hahanapin itong “tulong na pananalapi” mula sa tao; sa halip, Aking gagampanan ang Aking likas na tungkulin, at ibababa ang lahat ng “bagay-bagay ng Aking bahay” sa mga tao para sa kanilang kasiyahan. Ngayon, bawat isa ay sinusubukan sa gitna ng Aking mga pagsubok. Kapag ang Aking kamay ay pormal na dumating sa gitna ng tao, hindi na Ako titingnan ng mga tao nang may paghanga, kundi kamumuhian Ako, at sa sandaling ito ang kanilang mga puso ay agad Kong dudukutin para magsilbing isang halimbawa. Aking sinusuri ang puso ng tao sa ilalim ng isang “mikroskopyo”—wala roong tunay na pag-ibig para sa Akin. Sa loob ng maraming taon, dinadaya na Ako at niloloko ng mga tao—lumalabas na ang kanilang kaliwang bahagi at kanang bahagi ng puso ay kapwa nagtataglay ng lason ng pagkamuhi tungo sa Akin, at hindi nakapagtataka, kung gayon, na may ganoon Akong pakikitungo sa kanila. At gayunman sila ay nananatiling lubos na mangmang tungkol dito, ni kinikilala man nila ito. Kapag ipinakikita Ko sa kanila ang mga resulta ng Aking imbestigasyon, hindi pa rin sila nagigising; ito ay para bang, sa kanilang mga isipan, ang mga ito ay mga bagay lahat ng nakaraan, at hindi na dapat pang muling ungkatin ngayon. Sa gayon, ang mga tao ay tumitingin lamang sa “mga resulta ng laboratoryo” nang walang-pakialam. Ibinabalik nila ang papel at lumalakad palayo. Higit sa rito, nagsasalita sila ng mga bagay-bagay gaya ng, “Ang mga ito ay hindi mahalaga, walang anumang epekto ang mga iyon sa aking kalusugan.” Sila ay bahagyang ngumingiti nang may panunuya, pagkatapos ay may bahagyang tingin ng pagbabanta sa kanilang mga mata, na parang ipinahihiwatig na Ako ay hindi dapat maging masyadong seryoso, na dapat ay maging mas mababaw Ako. Para bang ang Aking pahayag ng kanilang panloob na mga lihim ay nakasira sa “mga batas” ng tao, kaya’t naragdagan pa ang pagkamuhi nila sa Akin. Doon Ko lamang nakita ang pinagmumulan ng pagkamuhi ng mga tao. Ito ay dahilan sa kapag Ako ay nakamasid, ang kanilang dugo ay dumadaloy, at pagkatapos dumaan sa mga ugat sa kanilang mga katawan ito ay pumapasok sa puso, at sa sandaling ito lamang Ako nagkakaroon ng isang bagong ““natuklasan.” Gayunman ay hindi ito iniisip ng mga tao. Sila ay ganap na pabaya, hindi nila iniisip ang kanilang tutubuin o magiging kalugihan, na sapat para ipakita ang kanilang diwa ng “di-makasariling” pag-aalay. Hindi nila isinasaalang-alang ang kalagayan ng kanilang sariling kalusugan, at “nag-aabala” para sa Akin. Ito rin ang kanilang “katapatan,” at kung ano ang “kapuri-puri” tungkol sa kanila, kaya Ako ay minsan pang nagpapadala ng liham ng “papuri” sa kanila, upang sila ay mapasaya nito. Subali’t kapag binasa nila ang “liham” na ito, sila ay kaagad na bahagyang naiinis, sapagka’t lahat ng ginagawa nila ay natanggihan ng Aking tahimik na liham. Palagi Kong naididirekta ang mga tao sa kanilang pagkilos, gayunman ay tila inaayawan nila ang Aking mga salita; sa gayon, sa sandaling ibuka Ko ang Aking bibig, sila ay pumipikit at tinatakpan ng kanilang mga kamay ang kanilang mga tainga. Hindi nila Ako tinitingnan nang may paggalang dahil sa Aking pag-ibig, kundi kailanman ay kinasuklaman Ako, dahil tinutukoy Ko ang kanilang mga kakulangan, inilalantad ang lahat ng bagay na kanilang pag-aari, at sa gayon ay nalugi sila sa kanilang negosyo, nawala ang kanilang ikinabubuhay. Sa gayon, ang kanilang pagkamuhi para sa Akin ay lalo pang naragdagan makaraan iyon.

—mula sa “Kabanata 32” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

16. Ang kalikasan ng sangkatauhan ay na kung may kahit kapirasong pag-asa pang natitira hindi sila pupunta sa Diyos para sa tulong, ngunit gagamit ng mga sapat na sariling pamamaraan ng likas na pananatiling buhay. Ito ay dahil ang kalikasan ng sangkatauhan ay mapagmagaling, at minamaliit nila ang lahat. Samakatuwid, sinabi ng Diyos: “wala pang kahit isang tao ang nakapagmahal sa Akin habang nasa kaginhawahan. Wala pang kahit isang tao ang nagtangkang tumawag sa akin sa oras ng kanilang katahimikan at kaligayahan nang makabahagi man lamang Ako sa kanilang kagalakan.” Ito ay talagang nakakadismaya: nilalang ng Diyos ang sangkatauhan, nguni’t kapag Siya ay dumarating sa mundo nga tao, hinahangad nilang labanan Siya, itinataboy Siya palayo sa kanilang teritoryo, na tila Siya ay isang ulilang palaboy-laboy, o isang taong walang estado sa mundo. Walang sinumang nakadaramang nakakapit sa Diyos, walang tunay na nagmamahal sa Kanya, walang sinuman ang malugod na tinanggap ang Kanyang pagdating. Sa halip, kapag nakikita ang pagdating ng Diyos, ang kanilang nagagalak na mga mukha ay nagiging madilim sa isang kisap-mata, na parang isang biglaang bagyo ang paparating, na tila aagawin ng Diyos ang kaligayahan ng kanilang pamilya, na tila hindi kailanman pinagpala ng Diyos ang sangkatauhan, nguni’t sa halip ay nagbigay lamang ng kasawian sa sangkatauhan. Samakatuwid, sa mga isipan ng sangkatauhan, ang Diyos ay hindi isang pakinabang sa kanila, kundi Isa na laging sumusumpa sa kanila; samakatuwid, ang sangkatauhan ay hindi nagbibigay-pansin sa Kanya, hindi nila Siya malugod na tinatanggap, sila ay laging malamig sa Kanya, at hindi ito nagbago kailanman. Dahil ang sangkatauhan ay may mga bagay na ito sa kanilang puso, Sinasabi ng Diyos na ang sangkatauhan ay di-makatwiran at imoral, at kahit ang mga damdamin na dapat sana’y mayroon ang tao ay hindi makikita sa kanila. Ang sangkatauhan ay hindi nagpapakita ng anumang pagsasaalang-alang para sa damdamin ng Diyos, nguni’t ginagamit ang tinatawag na "pagkamatuwid" upang pakitunguhan ang Diyos. Ang sangkatauhan ay katulad na nito sa loob ng maraming taon at dahil dito ay nasabi ng Diyos na ang kanilang disposisyon ay hindi nagbago. Ito ay nagpapakita na wala na silang sangkap maliban sa ilang balahibo.

—mula sa “Kabanata 14” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

17. Nakarating dito sa pinakamaruming lupain ng kasamaan ang Diyos ng langit, at hindi kailanman ibinulalas ang Kanyang mga hinaing, o nagreklamo tungkol sa tao, bagkus ay tahimik na tinatanggap ang mga pamiminsala[1] at pang-aapi ng tao. Hindi Siya kailanman gumanti sa hindi-makatwirang mga hinihingi ng tao, hindi Siya kailanman humingi nang labis sa mga tao, at hindi Siya kailanman gumawa ng hindi-makatwirang mga paghingi sa tao; ginagawa lamang Niya ang lahat ng gawain na kinakailangan ng tao nang walang reklamo: pagtuturo, pagliliwanag, pagsaway, pagpipino ng mga salita, pagpapaalala, panghihikayat, pang-aaliw, paghatol at paghahayag. Alin sa Kanyang mga hakbang ang hindi naging para sa buhay ng tao? Kahit naalis Niya ang mga inaasam-asam at kapalaran ng tao, alin sa mga hakbang na isinakatuparan ng Diyos ang hindi para sa kapalaran ng tao? Alin sa mga iyon ang hindi para sa kapakanan ng pananatiling buhay ng tao? Alin sa mga iyon ang hindi para palayain ang tao mula sa paghihirap at pang-aapi ng maitim na pwersa ng kadiliman na kasing-itim ng gabi? Alin sa mga iyon ang hindi para sa kapakanan ng tao? Sino ang maaaring makaunawa sa puso ng Diyos, na tulad ng isang mapagmahal na ina? Sino ang maaaring makaabot sa sabik na puso ng Diyos? Ang masintahing puso ng Diyos at marubdob na mga pag-asam ay ginantihan ng malalamig na pakikitungo, ng mga matang walang pakiramdam at walang-pakialam, ng paulit-ulit na mga pagsaway at mga pang-iinsulto ng tao, ng masasakit na mga salita, at pambabára, at pangmamaliit, ginantihan ang mga iyon ng panlilibak ng tao, ng kanyang pangyuyurak at pagtanggi, ng kanyang hindi tamang pagkaunawa, at pagdaing, at paghiwalay, at pag-iwas, ng walang anuman kundi pandaraya, pag-atake, at kapaitan. Ang magigiliw na salita ay sinalubong ng mababangis na mukha at ng malamig na pagsuway ng isang libong sumasaway na mga daliri. Walang magagawa ang Diyos kundi magtiis, nakayuko ang ulo, pinagsisilbihan ang mga tao na parang maamong baka.[2] Gaano karaming mga araw at buwan, ilang beses Niyang hinarap ang mga bituin, gaano karaming beses Siyang umalis sa madaling-araw at bumalik sa dapit-hapon, at pabaling-baling, tinitiis ang matinding paghihirap na mas matindi ng isang libong beses kaysa sa sakit ng Kanyang pag-alis mula sa Kanyang Ama, tinitiis ang mga pag-atake at pananakit ng tao, at ang pakikitungo at pagtatabas ng tao. Sinuklian ang pagpapakumbaba at pagkatago ng Diyos ng pagkiling[3] ng tao, ng mga di-makatarungang mga pananaw at pakikitungo ng tao, at ang Kanyang pagiging-di-kilala, pagtitiis, at pagpaparaya ay sinuklian ng sakim na titig ng tao; sinusubukan ng tao na magdabog sa Diyos hanggang kamatayan, walang pagsisisi, at sinusubukang yapakan ang Diyos sa lupa. Ang saloobin ng tao sa kanyang pakikitungo sa Diyos ay isa ng “bihirang katalinuhan,” at ang Diyos, na tinatakot at hinahamak ng tao, ay mariing tinapakan ng libu-libong tao habang ang tao mismo ay nakatayo nang tuwid, na para bang siya ay magiging hari ng kastilyo, na para bang nais niyang kunin ang lubos na kapangyarihan,[4] na hawakan ang hukuman mula sa likod ng isang tabing, upang gawin ang Diyos na matapat at masunurin-sa-panuntunang direktor sa likod ng mga eksena, na hindi pinahihintulutang lumaban o magsanhi ng problema; dapat gampanan ng Diyos ang bahagi ng Huling Emperador, dapat Siyang maging isang sunud-sunuran,[5] walang wala ng lahat ng kalayaan. Hindi maikukuwento ang mga gawa ng tao, kaya karapat-dapat ba siya na humingi ng ganito o ganoon sa Diyos? Paano siya naging kwalipikadong magbigay ng mga mungkahi sa Diyos? Paano siya naging kwalipikado na humingi sa Diyos na dumamay sa kanyang mga kahinaan? Gaano siya kaangkop na tumanggap ng awa ng Diyos? Gaano siya kaangkop na tumanggap ng kadakilaan ng Diyos nang paulit-ulit? Gaano siya kaangkop na tumanggap ng kapatawaran ng Diyos nang paulit-ulit? Nasaan ang kanyang budhi? Matagal na niyang dinurog ang puso ng Diyos, matagal na niyang iniwan ang puso ng Diyos na durug-durog. Dumating ang Diyos sa gitna ng tao na puno ng pag-asa at masaya, umaasa na ang tao ay magiging mabait sa Kanya, kahit na kaunti lamang na pagkagiliw. Nguni’t ang puso ng Diyos ay hindi gaanong maaliw ng tao, ang lahat ng Kanyang natanggap ay parang bolang-niyebeng[6] mga pag-atake at paghihirap ng kalooban; masyadong sakim ang puso ng tao, masyadong malaki ang kanyang pagnanasa, hindi siya kailanman magsasawa, lagi siyang pasaway at walang-patumangga, hindi niya kailanman binibigyan ng anumang kalayaan ang Diyos o karapatang magsalita at iniiwan ang Diyos na walang pagpipilian liban sa tiisin ang kahihiyan, at hayaan ang tao na manipulahin Siya kung paano man niya gusto.

—mula sa “Gawain at Pagpasok (9)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

18. Mula sa paglikha hanggang sa ngayon, nakapagtiis nang sobrang sakit ang Diyos, at nagdusa ng napakaraming pag-atake. Nguni’t kahit na ngayon, hindi pa rin nilulubayan ng tao ang Diyos sa kahihingi, sinusuring mabuti pa rin niya ang Diyos, wala pa rin siyang pagpaparaya sa Diyos, at walang ginawa kundi bigyan Siya ng payo, at punahin Siya, at disiplinahin Siya, na tila malalim na natatakot na dadaan ang Diyos sa maling landas, na ang Diyos sa lupa ay malupit at hindi makatwiran, o nanggugulo, o na wala Siyang kahahantungang anuman. Laging may ganitong uri ng saloobin ang tao tungo sa Diyos. Paanong hindi ito makakapagpalungkot sa Diyos? Sa pagiging katawang-tao, dumanas ng matinding sakit at kahihiyan ang Diyos; gaano pa kalala, kung gayon, na ipatanggap sa Diyos ang mga aral ng tao? Ang Kanyang pagdating sa mga tao ay nag-alis sa Kanya ng lahat ng kalayaan, na parang nabilanggo Siya sa Hades, at tinanggap Niya ang pagsusuri ng tao na wala ni bahagya mang pagtutol. Hindi ba ito kahiya-hiya? Sa pagdating sa pamilya ng isang normal na tao, nagdusa si Jesus ng pinakamatinding kawalang-katarungan. Ang mas nakakahiya pa ay yaong dumating Siya rito sa maalikabok na mundong ito at Siya mismo ay nagpakumbaba sa pinakamababang kalaliman, at nagbihis ng katawang-tao na sukdulan ang pagiging karaniwan. Sa pagiging isang maliit na tao, hindi ba nagdurusa ng paghihirap ang Diyos na Kataas-taasan? At hindi ba ang lahat ng ito ay para sa sangkatauhan? Mayroon bang anumang mga sandali na nag-isip Siya para sa Sarili Niya? Pagkatapos Siyang tanggihan at patayin ng mga Judio, at pagtawanan at tuyain ng mga tao, hindi Siya kailanman nagreklamo sa Langit o lumaban sa lupa. Ngayon, itong isang-libong-taóng gulang na trahedya ay muling lumitaw sa gitna nitong mga taong gaya ng Judio. Hindi ba sila gumagawa ng parehong mga kasalanan? Anong nagsasanhi sa tao na maging kwalipikado upang makatanggap ng mga pangako ng Diyos? Hindi ba niya tinututulan ang Diyos at pagkatapos ay tatanggapin ang Kanyang mga pagpapala? Bakit hindi kailanman hinaharap ng tao ang katarungan, o naghahanap para sa katotohanan? Bakit hindi kailanman siya interesado sa kung ano ang ginagawa ng Diyos? Nasaan ang kanyang pagkamatuwid? Nasaan ang kanyang pagiging patas? Mayroon ba siyang lakas-ng-loob na kumatawan sa Diyos? Nasaan ang kanyang pandama ng katarungan? Gaano karami roon sa minamahal ng tao ang minamahal ng Diyos? Hindi kayang kilalanin ng tao ang kaibahan ng yeso sa keso,[7] palagi siyang nalilito sa itim at puti,[8] sinisiil niya ang katarungan at katotohanan, at itinataas nang napakataas ang kawalang-katarungan at di-pagkamatuwid. Itinataboy niya palayo ang liwanag, at naglululundag sa gitna ng kadiliman. Yaong mga naghahanap ng katotohanan at katarungan sa halip ay itinataboy palayo ang liwanag, yaong mga naghahanap sa Diyos ay tinatapakan Siya sa ilalim ng kanilang mga paa, at itinataas ang kanilang mga sarili tungo sa kalangitan. Hindi naiiba ang tao sa isang tulisan.[9] Nasaan ang kanyang katuwiran? Sino ang maaaring magsabi ng tama mula sa mali? Sino ang kayang manindigan para sa katarungan? Sino ang handang magdusa para sa katotohanan? Mapanira at ubod ng sama ang mga tao! Pumapalakpak sila at nagsasaya sa pagkapako ng Diyos sa krus, walang tigil ang kanilang mga malalakas na sigawan. Tulad sila ng mga manok at mga aso, magkasabwat sila at nagbubulag-bulagan, nagtatag sila ng kanilang sariling kaharian, ang kanilang panghihimasok ay walang sinasantong lugar, ipinikit nila ang kanilang mga mata at mistulang hibang na umaalulong nang paulit-ulit, ang lahat ay sama-sama sa kulungan, at lumalaganap ang isang magulong kapaligiran, ito ay matao at buhay na buhay, at yaong bulag na ikinakabit ang kanilang mga sarili sa iba ay patuloy na dumarami, lahat ay humahawak sa “bantog” na mga pangalan ng kanilang mga ninuno. Matagal nang kinalimutan ng mga aso at mga manok na ito ang Diyos, at hindi kailanman nagbigay ng anumang pansin sa kalagayan ng puso ng Diyos. Bahagyang nakapagtataka na sinasabi ng Diyos na ang tao ay tulad ng isang aso o isang manok, isang tumatahol na aso na nagsasanhi sa isandaang iba pa na magsiungol; sa ganitong paraan, nadala ng sobrang publisidad ang gawain ng Diyos sa kasalukuyan, hindi alintana kung ano ang katulad ng gawain ng Diyos, kung may katarungan man, kung ang Diyos man ay may lugar na matutungtungan, kung ano ang kahalintulad ng bukas, ng kanyang sariling kababaan, at ng kanyang sariling karumihan. Hindi kailanman napag-isipan ng tao nang ganoong katindi ang tungkol sa mga bagay-bagay, hindi siya kailanman nag-aalala sa kanyang sarili para sa kinabukasan, at tinipon ang lahat ng kapaki-pakinabang at mahalaga sa kanyang sariling pag-aari, walang iniwan sa Diyos maliban sa mga patapong piraso at mga tira-tira.[10] Kaylupit ng sangkatauhan! Hindi niya alintanang saktan ang anumang damdamin ng Diyos, at pagkatapos lamuning palihim ang lahat na mayroon ang Diyos, inihahagis niya ang Diyos palayo sa likuran niya, hindi na pinapansin ang Kanyang pag-iral. Nasisiyahan siya sa Diyos, datapuwa’t sinasalungat ang Diyos, at niyuyurakan Siya sa ilalim ng kanyang paa, habang sa kanyang bibig nagpapasalamat siya at nagpupuri sa Diyos; nagdarasal siya sa Diyos, at umaasa sa Diyos, habang dinadaya rin ang Diyos; “pinupuri” niya ang pangalan ng Diyos, at tumitingala sa mukha ng Diyos, datapuwa’t siya rin ay bastos at walang-kahihiyan na nakaupo sa luklukan ng Diyos at hinahatulan ang “hindi-pagkamatuwid” ng Diyos; mula sa kanyang bibig lumalabas ang mga salita na siya ay may utang na loob sa Diyos, at kanyang tinitingnan ang mga salita ng Diyos, gayunpaman sa kanyang puso ay tinutuligsa niya ang Diyos; “mapagparaya” siya sa Diyos nguni’t sinisiil ang Diyos, at sinasabi ng kanyang bibig na ito ay para sa kapakanan ng Diyos; sa kanyang mga kamay hawak niya ang mga bagay ng Diyos, at sa kanyang bibig nginunguya niya ang pagkain na ibinigay ng Diyos sa kanya, nguni’t nananatiling malamig at walang emosyon ang kanyang matang nakatitig sa Diyos, na para bang nais niyang lunukin Siya nang buo; tinitingnan niya ang katotohanan nguni’t pilit na sinasabing ito ay panlilinlang ni Satanas; tinitingnan niya ang katarungan nguni’t pilit itong ginagawang pagtatatwa-sa-sarili; tinitingnan niya ang mga gawa ng tao, nguni’t ipinipilit na ang mga iyon ay kung ano ang Diyos; tinitingnan niya ang natural na mga kaloob ng tao nguni’t ipinipilit na ang mga iyon ay ang katotohanan; tinitingnan niya ang mga gawa ng Diyos nguni’t ipinipilit na ang mga iyon ay pagmamataas at kahambugan, ngasngas at pagmamagaling; kapag tumitingin ang tao sa Diyos, ipinipilit niya ang pagbabansag sa Kanya bilang tao, at sinusubukang maigi na tratuhin Siya bilang isang nilalang na nakipagsabwatan kay Satanas; alam na alam niya na ang mga iyon ay ang mga pagbigkas ng Diyos, gayunma’y tatawagin ang mga iyong walang iba kundi mga sinulat ng isang tao; alam na alam niyang ang Espiritu ay natatanto sa katawang-tao, nagkatawang-tao ang Diyos, nguni’t sinasabi lamang na ang katawang-taong ito ay inapo ni Satanas, alam na alam niyang ang Diyos ay mapagpakumbaba at nakatago, ngunit sinasabi lamang na si Satanas ay napahiya, at ang Diyos ay nanalo. Mga walang silbi! Ang tao ay hindi man lamang karapat-dapat na maglingkod bilang mga asong-bantay! Hindi niya nakikilala ang kaibahan sa pagitan ng itim at puti, at sadya pang pinipilipit ang itim na puti. Kaya ba ng mga puwersa ng tao at pagsalakay ng tao na mangyari ang araw ng pagpapalaya sa Diyos? Pagkatapos na sadyang salungatin ang Diyos, ang tao ay walang pakialam, o nagawa pa nitong ipapatay Siya, hindi tinutulutan ang Diyos na ipakita ang Sarili Niya. Nasaan ang pagkamatuwid? Nasaan ang pag-ibig? Umuupo siya sa tabi ng Diyos, at pinaluluhod ang Diyos upang humingi ng kapatawaran, upang sundin ang lahat ng kanyang mga pagsasaayos, upang pumayag sa lahat ng kanyang mga pagmamaniobra, at pinasusunod ang Diyos sa kanyang hudyat sa lahat ng ginagawa Niya, o kung hindi ay magagalit[11] siya at magwawala. Paano kayang hindi malilipos ng kapighatian ang Diyos sa ilalim ng gayong impluwensiya ng kadiliman, na pinipilipit ang itim para maging puti? Paano kayang hindi Siya mag-aalala? Bakit sinabi na noong sinimulan ng Diyos ang Kanyang pinakabagong gawain, ito ay tulad ng pagbubukang-liwayway ng isang bagong kapanahunan? Masyadong “mayaman” ang mga gawa ng tao, ang “patuloy na umaagos na bukal ng buhay na tubig” ay walang-hinto sa “pagpupunong muli” sa linang ng puso ng tao, habang ang “bukal ng tubig na buhay” ng tao ay nakikipagpaligsahan sa Diyos nang walang pangíngímî;[12] ang dalawa ay hindi mapagkakasundo, at nagtutustos ito sa mga tao sa halip na ang Diyos na ligtas sa parusa, samantalang ang tao ay nakikipagtulungan dito nang walang anumang pagsasaalang-alang sa mga panganib na kasangkot. At para sa anong epekto? Walang-pangingimi niyang isinantabi ang Diyos, at inilalayo Siya, kung saan hindi Siya papansinin ng tao, lubhang natatakot na kukunin Niya ang kanilang pansin, at takot na takot na ang bukal ng buhay na tubig ng Diyos ay makakaakit sa tao, at makakamit ang tao. Kaya, pagkatapos makaranas ng maraming taon ng makamundong alalahanin, nakikipagsabwatan siya at iniintriga ang Diyos, at pinatatamaan pa ang Diyos sa kanyang pagmumura. Para bang ang Diyos ay naging tulad ng isang troso sa kanyang mata, at desperado siyang sunggaban ang Diyos at ilagay Siya sa apoy upang mapino at mapalinis. Nakikita ang hindi-maginhawang kalagayan ng Diyos, dinadagukan ng tao ang kanyang dibdib at tatawa, sumasayaw siya sa galak, at sasabihin na ang Diyos ay inilublob din sa pagpipino, at sinasabing susunugin niya nang malinis ang masagwang karumihan ng Diyos, na parang ito lamang ang makatwiran at makabuluhan, na parang ang mga ito lamang ang makatarungan at makatwirang mga pamamaraan ng Langit. Ang marahas na pag-uugaling ito ng tao ay tila parehong sinadya at hindi-namamalayan. Parehong ibinubunyag ng tao ang kanyang pangit na mukha at ang kanyang kakila-kilabot at maruming kaluluwa, pati na rin ang kaawa-awang hitsura ng isang pulubi; matapos magwala nang husto, nagmumukha siyang kaawa-awa at nagsusumamo para sa kapatawaran ng Langit, katulad ng isang sukdulang kahabag-habag na aso. Palaging kumikilos ang tao sa hindi inaasahang mga paraan, palagi siyang “sumasakay sa likod ng isang tigre upang takutin ang iba,”[d] palagi siyang may papel na ginagampanan, hindi niya isinasaalang-alang ni bahagya man ang puso ng Diyos, hindi rin siya gumagawa ng anumang mga paghahambing sa kanyang sariling katayuan. Tahimik niya lamang na sinasalungat ang Diyos, na para bang ang Diyos ay nagkamali sa kanya, at hindi nararapat na tratuhin siya nang ganoon, at para bang walang mga mata ang Langit at sinasadyang gawing mahirap ang mga bagay-bagay para sa kanya. Kaya laging palihim na nagsasakatuparan ang tao ng mapanirang mga pakana, at hindi niya binabawasan kahit bahagya man ang kanyang mga hinihingi sa Diyos, nakatingin nang may mga matang ganid, galit na galit na nandidilat sa bawat galaw ng Diyos, hindi kailanman iniisip na siya ay ang kaaway ng Diyos, at umaasa na ang araw ay darating kung kailan hinawi na ng Diyos ang hamog, at ginawang malinaw ang mga bagay-bagay, at iniligtas siya mula sa “bibig ng tigre” at naghiganti sa kanyang ngalan. Kahit ngayon, hindi pa rin naiisip ng mga tao na ginagampanan nila ang papel ng sumasalungat sa Diyos na ginampanan ng napakarami sa buong mga kapanahunan; paano kaya nila malalaman na, sa lahat ng ginagawa nila, matagal na silang naligaw, na ang lahat ng kanilang naunawaan ay matagal nang nilamon ng mga dagat.

—mula sa “Gawain at Pagpasok (9)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

19. Ang ganito kalayong pag-unlad ng sangkatauhan ay isang sitwasyon na wala pang katulad. Magkasabay na sumusulong ang gawain ng Diyos at ang pagpasok ng tao, at sa gayon ang gawain ng Diyos, din, ay isang malaking okasyong walang katulad. Ang pagpasok ng tao sa ngayon ay isang kababalaghang hindi pa naisip kailanman ng tao. Narating na ng gawain ng Diyos ang kasukdulan nito—at, bilang kasunod, narating na rin ng “pagpasok”[13] ng tao ang rurok nito. Naibaba na ng Diyos ang Sarili hanggang sa posibleng makakaya Niya, at kailanma’y hindi Siya nagprotesta sa sangkatauhan o sa lahat ng bagay sa sansinukob. Ang tao, samantala, ay tumatayo sa ulo ng Diyos, sinisiil Siya hanggang sa rurok; nakarating na sa pinakasukdulan ang lahat, panahon na para sa araw kung kailan nagpapakita ang pagkamakatuwiran. Bakit nagpapatuloy na hayaang matakpan ng karimlan ang lupain, at balutin ng kadiliman ang mga tao? Nagmasid na ang Diyos sa loob ng ilang libong taon—sa loob ng sampu-sampung libong taon pa nga—at matagal nang nasagad ang Kanyang pagpaparaya. Pinagmamasdan Niya ang bawat kilos ng sangkatauhan, minamatyagan Niya kung hanggang kailan lalaganap ang di-pagkamakatuwiran ng tao, gayunma’y ang tao, na matagal nang naging manhid, ay walang nararamdaman. At sino kailanman ang nagmatyag na sa mga gawa ng Diyos? Sino kailanman ang nakatingala na at nakatingin na sa malayo? Sino kailanman ang nakinig nang mabuti? Sino kailanman ang napasa-kamay na ng Makapangyarihan sa lahat? Pinahihirapang lahat ang mga tao ng mga guni-guning takot.[14] Ano’ng silbi mayroon ang bunton ng tuyong damo at dayami? Ang nagagawa lamang ng mga ito ay pahirapan ang buháy at ang nagkatawang-taong Diyos hanggang kamatayan. Bagaman ang mga iyon ay mga bunton ng tuyong damo at dayami lamang, may nagagawa pa rin silang isang bagay na “pinakamagaling sa lahat”:[15] pagpapahirap sa Diyos hanggang kamatayan at pagkatapos ay sumisigaw na “napapasaya nito ang puso ng mga tao.” Mga walang silbing nilalang! Kapansin-pansin, sa gitna ng walang-tigil na daloy ng mga tao, itinutuon nila ang kanilang pansin sa Diyos, pinalilibutan Siya ng di-mapapasok na barikada. Lalong nag-iinit ang nag-aapoy nilang kataimtiman,[16] napalibutan na nila nang pulu-pulutong ang Diyos, upang hindi Siya makakausad kahit isang pulgada. Sa kanilang mga kamay, hawak nila ang lahat ng uri ng mga sandata, at tumitingin sa Diyos na parang tumitingin sa isang kaaway, puno ng galit ang kanilang mga mata; nangangati sila na “paggutay-gutayin ang Diyos.” Sobrang nakapagtataka: Bakit naging gayong di-mapagkakasundong magkaaway ang tao at ang Diyos? Maaaring mayroon kayang hinanakit sa pagitan ng pinaka-kaibig-ibig na Diyos at tao? Maaari kayang ang mga pagkilos ng Diyos ay walang pakinabang sa tao? Napipinsala ba nito ang tao? Pirming pinandidilatan ng tao nang di-natitinag ang Diyos, takot na takot na makakalusot Siya sa barikada ng tao, babalik sa ikatlong langit, at muling itatapon ang tao sa bartolina. Nag-iingat ang tao sa Diyos, siya’y balisang umaasam, at nag-aalumpihit sa lupa na may kalayuan, hawak ang isang “masinggan” na nakatutok sa Diyos sa gitna ng tao. Na para bang, sa pinaka-bahagyang pagkilos ng Diyos, papawiin ng tao ang lahat-lahat sa Kanya—ang buong katawan Niya at lahat na Kanyang isinusuot—walang matitira kahit ano. Hindi na maaayos pa ang relasyon sa pagitan ng Diyos at tao. Di-maintindihan ng tao ang Diyos; ang tao, samantala, ay sinasadyang nagbubulag-bulagan at naglalaro lamang, lubusang ayaw makita ang Aking pag-iral, at di-napapatawad ang Aking paghatol. Sa gayon, kung kailan hindi ito inaasahan ng tao, tahimik Akong lumulutang paláyô, at hindi Ko na ihahambing kung sino ang mataas at mababa sa tao. Pinakamababang “hayop” sa lahat ang sangkatauhan at hindi Ko na nais na pansinin siya. Matagal Ko nang naibalik ang kabuuan ng Aking biyaya sa pook kung saan naninirahan Akong may kapayapaan; dahil napaka-suwail ng tao, ano’ng dahilan ang mayroon siya para tamasahin pa ang Aking mahalagang biyaya?

—mula sa “Gawain at Pagpasok (10)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

20. Bagaman mayaman at masagana ang gawain ng Diyos, labis na nagkukulang ang pagpasok ng tao. Sa pinagsamang “proyekto” sa pagitan ng tao at Diyos, halos lahat ng ito ay gawain ng Diyos; tungkol sa kung gaano nakapasok na ang tao, halos wala siyang maipakita para dito. Ang tao, na sobrang hikahos at bulag, ay sinusukat pa nga ang kanyang lakas laban sa Diyos ng ngayon sa pamamagitan ng “sinaunang mga sandata” sa kanyang mga kamay. Itong “sinaunang mga bakulaw” ay hindi halos makalakad nang matuwid, at walang makitang kahiya-hiya sa kanilang “hubad” na mga katawan. Ano ang karapatan nila para timbang-timbangin ang gawain ng Diyos? Napupuno ng matinding galit ang mga mata ng marami sa mga bakulaw na ito na may apat na biyas, at inilalaban ang kanilang sarili sa Diyos nang may sinaunang sandatang bato sa kanilang mga kamay, sinusubukang pasimulan ang isang paligsahan ng mga taong bakulaw na ang katulad ay hindi pa kailanman nasaksihan ng mundo, magdaos ng isang paligsahan sa mga huling araw sa pagitan ng mga taong bakulaw at Diyos na magiging tanyag sa buong lupain. Marami sa mga kalahating-matuwid na sinaunang taong bakulaw na ito, bukod diyan, ay nag-uumapaw sa pagiging kampante. Buhol-buhol na ang buhok na tumatakip sa kanilang mga mukha, puno sila ng hangaring pumaslang at itaas ang kanilang unahang mga binti. Hindi pa sila lubusang nagiging makabagong tao, kaya minsan tumatayo sila nang matuwid, at minsan gumagapang sila, punô ng mga butil ng pawis ang kanilang noo tulad ng dikit-dikit na mga patak ng hamog, halatang-halata ang kanilang kasigasigan. Minamasdan ang malinis na sinaunang taong bakulaw, ang kanilang kasama, nakatayo sa apat na paa, maumbok at mabagal ang apat na biyas nito, hindi halos kayang salagin ang mga ulós at walang lakas na gumanti, halos hindi nila mapipigilan ang kanilang mga sarili. Sa isang kisap-mata—bago pa makita kung ano ang nangyari—ang “bayani” sa ring ay gumulung-gulong sa lupa, nakataas ang mga biyas. Ang mga biyas na ‘yon, na mali ang pagkakatungtong sa lupa sa loob ng lahat ng taón na iyon, ay biglang nabaligtad nang patiwarik, at ang taong bakulaw ay nawalan na ng ganang lumaban. Mula sa sandaling ito, ang pinaka-sinaunang taong bakulaw ay binubura mula sa ibabaw ng lupa—ito’y tunay na “nakakapighati.” Dumating ang sinaunang taong bakulaw na ito sa gayong biglaang katapusan. Bakit kinailangang maglaho mula sa kamangha-manghang mundo ng tao nang ganoong kabilis? Bakit hindi nito tinalakay sa mga kasama nito ang susunod na hakbang ng estratehiya? Nakakalungkot na namaalam ito sa mundo nang hindi iniiwan ang lihim ng pakikipagsukatan ng lakas laban sa Diyos! Napaka-walang isip ng gayong sinaunang taong bakulaw para mamatay nang walang kamalay-malay, nawala nang hindi ipinapasa ang “sinaunang kultura at sining” sa mga inap0 nito. Wala nang panahon para tawagin nito ang mga pinakamalalapit sa tabi niya upang sabihin sa mga ito ang pag-ibig niya, wala itong iniwang mensahe sa tapyas ng bato, hindi nito nawari ang araw ng langit, at walang sinabi tungkol sa di-mailarawang paghihirap nito. Habang nalalagutan ng hininga, hindi nito tinawag ang mga inápó niya sa tabi ng namamatay niyang katawan para sabihin sa mga ito na “huwag aakyat sa ring para hamunin ang Diyos” bago nito ipinikit ang mga mata niya, ang apat na matitigas na biyas ay magpakailanmang nakataas na parang mga sanga ng punongkahoy na nakaturong pahimpapawid. Waring namatay ito ng isang mapait na kamatayan…. Walang anu-ano, may bumulagang malulutong na halakhak mula sa ilalim ng ring; isa sa mga kalahating-matuwid na taong bakulaw ay nasa tabi mismo; hawak-hawak ang isang “batong batuta” para sa pangangaso ng maiilap na hayop na mas moderno kaysa roon sa nasa sinaunang taong bakulaw, tumalon ito papasok sa ring, puno ng matinding galit, isang pinaghandaan nang maigi na plano ang nasa isip nito.[17] Para bang nakagawa na ito ng isang bagay na kapuri-puri. Gamit ang “lakas” ng batong batuta nito nakayanan nitong tumayo nang matuwid sa loob ng “tatlong minuto.” Gaano kalakas ang “kapangyarihan” nitong ikatlong “binti”! Itinaas nito ang malaki, malamya at hangal na kalahating-matuwid na taong bakulaw na nakatayo sa loob ng tatlong minuto—hindi nga kataka-taka na itong kagalang-galang[18] na matandang taong bakulaw ay sobrang dominante. Tiyak, ang sinaunang batong kasangkapan “ay umaayon sa reputasyon nito”: Mayroong hawakan ng patalim, tagiliran, at dulo, ang kapintasan lamang ay ang kawalan ng kinang sa dulo—nakapanghihinayang iyon. Masdan muli ang “munting bayani” ng sinaunang mga panahon, nakatayo sa ring habang tinitingnan ang mga nasa ibaba nang may mapanghamak na titig, para bang inutil na mabababa sila, at siya ang magiting na bayani. Sa puso nito, lihim itong nasusuklam sa mga nasa harap ng entablado. “Nasa kaguluhan ang bayan at may pananagutan ang bawat isa sa atin, bakit kayo umiiwas? Posible kayang nakikita ninyong nahaharap sa kapahamakan ang bayan, pero hindi makikisali sa madugong labanan? Nasa bingit ng kapahamakan ang bayan—bakit hindi kayo ang unang magpakita ng malasakit, at ang huling masiyahan sa inyong mga sarili? Paano ninyo matatagalang panoorin na bumabagsak ang bayan at nahuhulog sa pagkabulok ang mga tao nito? Nakahanda ba kayong tiisin ang kahihiyan ng pambansang pagkasakop? Mga pangkat ng mga walang-silbi!” Habang iniisip niya ito, nagsisimula ang mga gulo sa harap ng entablado at lalo pang nagpupuyos-sa-galit ang mga mata nito, parang nahahandang manúdlâ[19] ng apoy. Nangangati itong mabigo ang Diyos bago ang laban, desperadong patayin ang Diyos upang mapasaya ang mga tao. Wala itong alam na, bagaman maaaring may marapat na katanyagan ang batong kasangkapan nito, hindi nito kailanman malalabanan ang Diyos. Bago pa nito maipagtanggol ang sarili, bago pa ito makahiga at makatayo, gumigiwang-giwang ito, nawalan na ng paningin ang parehong mata. Gumugulong ito pababa sa sinaunang ninuno nito at hindi na muling bumabangon; mahigpit na niyayapos ang sinaunang taong bakulaw, hindi na ito sumisigaw pa, at kinikilala ang kababaan nito, wala nang anumang pagnanasang lumaban. Yaong dalawang kawawang taong bakulaw ay namatay sa harap ng ring. Nakapanghihinayang na ang mga ninuno ng sangkatauhan, na nanatiling buháy hanggang ngayong araw, ay namatay sa kamangmangan sa araw kung kailan nagpakita ang Araw ng pagkamatuwid! Anong laking kahangalan na pinabayaan nilang nalampasan sila ng gayon kalaking pagpapala—na, sa araw ng kanilang pagpapala, ang mga taong bakulaw na nakapaghintay na sa loob ng libu-libong taon ay nadala na ang mga pagpapala sa Hades para ‘matamasa’ kasama ang hari ng mga diyablo! Bakit hindi pananatilihin ang mga pagpapalang ito sa mundo ng mga buháy upang matamasa kapiling ng kanilang mga anak? Inilalagay lang nila ang sarili sa kagipitan! Ano’ng pag-aaksaya ito na, para sa kapakanan ng bahagyang katayuan, reputasyon, at kayabangan, nagdurusa sila ng kasawian ng pagkakapaslang, nagkukumahog para siyang maunang magbukas ng mga pasúkán ng impiyerno at maging mga anak nito. Napakawalang katuturan ang gayong halaga. Napakalungkot na ang gayong sinaunang mga ninuno, na sobrang “puno ng pambansang espiritu,” ay maaaring sobrang “mahigpit sa kanilang sarili pero sobrang mapagparaya sa iba,” ikinukulong ang kanilang sarili sa impiyerno, at sinasarhan yaong mga inutil na mabababa sa labas. Saan matatagpuan ang ganitong “mga kinatawan ng mga tao”? Para sa kapakanan ng “kagalingan ng kanilang supling” at ng “mapapayapang buhay ng darating na mga henerasyon,” hindi nila pinapayagan ang Diyos na makialam, at sa gayon hindi pinag-uukulan ng anumang pansin ang kanilang sariling mga buhay. Walang pagpipigil, itinatalaga nila ang kanilang sarili sa “pambansang layunin,” pumapasok sa Hades nang walang imik. Saan matatagpuan ang gayong nasyonalismo? Nakikipagdigma sa Diyos, hindi nila kinatatakutan ang kamatayan, ni pagpapadanak ng dugo, lalong hindi sila nag-aalala sa kinabukasan. Basta lamang sila sumusugod sa labanan. Nakakalungkot na ang tanging nakukuha nila para sa kanilang “espiritu ng katapatan” ay walang-hanggang panghihinayang, at pagkatupok sa laging naglalagablab na mga apoy ng impiyerno!

—mula sa “Gawain at Pagpasok (10)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

21. Ginugol Ko ang maraming araw at gabi kasama ang tao, nakatira na Ako sa mundo kasama ang tao, at hindi Ako kailanman nagtalaga na ng anumang mas marami pang kinakailangan sa tao; lagi Ko lamang ginagabayan ang tao pasulong, wala akong ginagawa kundi gabayan ang tao, at, para sa kapakanan ng tadhana ng sangkatauhan, walang tigil Kong isinasakatuparan ang gawain ng pagsasaayos. Sino ang kailanman ay nakaunawa na sa kalooban ng Ama sa langit? Sino ang nakatawid na sa pagitan ng langit at lupa? Hindi ko nais na makasama pa ng tao sa kanyang “katandaan”, dahil masyadong makaluma ang tao, wala siyang nauunawaan, ang tanging nalalaman niya ay busugin ang kanyang sarili sa kapistahang Aking inihanda, wala nang iba pa—hindi kailanman iniisip ang anumang iba pang mga bagay. Masyadong mahirap ang sangkatauhan, ang ingay, lungkot, at ang panganib sa gitna ng tao ay masyadong matindi, at kaya hindi Ko nais na ibahagi ang mahalagang mga bunga na pinagtagumpayang nakamit sa mga huling araw. Hayaan ang tao na tamasahin ang masaganang mga pagpapala na siya mismo ang may likha, dahil hindi Ako tinatanggap ng tao—bakit Ko pipilitin ang sangkatauhan na ngumiti nang pakunwari? Nawalan ng init ang bawat sulok ng mundo, walang bakas ng tagsibol sa buong kalupaan ng mundo, sapagka’t, tulad ng isang naninirahan-sa-tubig na nilalang, wala siya ni bahagyang init, para siyang isang bangkay, at kahit na ang dugong dumadaloy sa kanyang mga ugat ay mistulang matigas na yelo na nagpapanginig sa puso. Nasaan ang init? Ipinako ng tao ang Diyos sa krus nang walang dahilan, at pagkatapos nito’y hindi siya nakadama ni bahagyang pagsisisi. Kailanman walang sinuman ang nakadama na ng panghihinayang, at ang malulupit na maniniil na ito ay nagbabalak pa rin na minsan pang “hulihing buháy”[20] ang Anak ng tao at dalhin Siya sa harap ng isang grupo ng berdugo, upang tapusin ang poot sa kaibuturan ng kanilang mga puso. Anong pakinabang ang mayroon para sa Akin sa pananatili sa mapanganib na lupaing ito? Kung mananatili Ako, ang tanging bagay na idudulot Ko sa tao ay paglalaban at karahasan, at walang katapusan ang problema, dahil hindi Ako kailanman nagdala na ng kapayapaan sa tao, digmaan lamang. Dapat mapuno ng digmaan ang mga huling araw ng sangkatauhan, at ang hantungan ng tao dapat ay ang mabaligtad sa gitna ng karahasan at paglalaban. Ayaw Ko na “makibahagi” sa “kaluguran” ng digmaan, hindi Ko sasamahan ang pagdanak ng dugo at sakripisyo ng tao, dahil ang pagtanggi ng tao ay nagtulak sa Akin sa “kawalang pag-asa,” at wala Akong pagnanais na makita ang mga digmaan ng tao—hayaang lumaban ang tao hangga’t gusto niya, gusto Kong magpahinga, gusto Kong matulog, hayaan ang mga demonyo na makasama ng sangkatauhan sa panahon ng kanyang mga huling araw!

—mula sa “Gawain at Pagpasok (10)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

22. Sa inyong paghahanap, mayroon kayong napakaraming indibidwal na mga pagkaunawa, mga inaasam, at mga hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay sa layuning pakitunguhan ang inyong pagnanasa para sa katayuan at inyong maluluhong mga pagnanasa. Ang mga inaasam, ang pagnanasa para sa[e] katayuan, at ang mga pagkaunawa ay pawang klasikong mga pagkatawan sa maka-Satanas na disposisyon. Ang dahilan na ang mga bagay na ito ay umiiral sa mga puso ng mga tao ay ganap na dahil sa ang lason ni Satanas ay palaging sinisira ang mga kaisipan ng mga tao, at palaging hindi maiwaksi ng mga tao ang mga panunuksong ito mula kay Satanas. Sila ay namumuhay sa gitna ng kasalanan gayunman ay hindi naniniwala na ito ay kasalanan, at sila ay naniniwala pa rin: “Kami ay naniniwala sa Diyos, kaya dapat Siyang magkaloob ng mga pagpapala sa amin at isaayos ang lahat ng akma para sa amin. Kami ay naniniwala sa Diyos, kaya dapat kaming maging mas mataas sa iba, at kami ay dapat na magkaroon ng higit na katayuan at higit na hinaharap kaysa kaninuman. Yamang naniniwala kami sa Diyos, Siya ay dapat na magbigay sa amin ng walang-hangganang mga pagpapala. Kung hindi, ito ay hindi matatawag na paniniwala sa Diyos.” Sa maraming taon, ang mga kaisipan na pinanaligan ng mga tao para sa kanilang pananatiling buhay ay sumisira sa kanilang mga puso hanggang sa punto na sila ay naging mapanlinlang, may-karuwagan, at kasumpa-sumpa. Hindi lamang sila kulang sa matibay na paninindigan at kapasyahan, subali’t sila rin ay naging ganid, mayabang, at matigas ang ulo. Sila ay lubos na nagkukulang sa anumang kapasyahan na dumaraig sa sarili, at higit pa, sila ay walang kahit kaunting katapangan upang iwaksi ang mga pamumuna ng madidilim na impluwensyang ito. Ang mga kaisipan at mga buhay ng mga tao ay bulok, ang kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos ay nananatili pa ring di-matingnan sa kapangitan, at kahit kapag ang mga tao ay nagsasalita tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos ito ay tahasang di-kayang pakinggan. Ang mga tao ay naduduwag lahat, walang-kakayahan, kasumpa-sumpa, gayundin ay marupok. Sila ay hindi nakadarama ng pagkainis para sa mga pwersa ng kadiliman, at hindi sila nakadarama ng pagmamahal para sa liwanag at sa katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya upang mapaalis ang mga ito. Hindi ba’t ang inyong kasalukuyang mga kaisipan at mga pananaw ay ganito lamang? “Yamang ako ay naniniwala sa Diyos ako ay dapat na paulanan ng mga pagpapala at dapat na matiyak na ang aking katayuan ay hindi kailanman bumababa at na ito ay mas mataas kaysa sa mga di-mananampalataya.” Hindi mo nakakandili ang ganyang uri ng pananaw sa loob mo nang isa o dalawang taon lamang; nariyan na ito nang maraming taon. Ang iyong pang-negosyong pag-iisip ay labis ang pagkabuo. Kahit na ikaw ay nakarating sa hakbang na ito ngayon, hindi mo pa rin nabibitawan ang katayuan, ngunit laging nagpipilit upang alamin ang tungkol dito at pinagmamasdan ito araw-araw, nang may lubhang takot na isang araw ang iyong katayuan ay mawawala at ang iyong pangalan ay masisira. Hindi kailanman naisantabi ng mga tao ang kanilang pagnanasa sa kaginhawahan.

—mula sa “Bakit Hindi Ka Handang Maging Isang Hambingan?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

23. Ang paniniwala ng mga tao sa Diyos ay naghahangad upang mabigyan sila ng Diyos ng isang angkop na hantungan, at ibigay sa kanila ang lahat ng biyaya sa ilalim ng araw, upang gawin ang Diyos na kanilang tagapaglingkod, upang mapanatili ng Diyos ang isang mapayapa, palakaibigang ugnayan sa kanila, at para hindi kailanman magkaroon ng anumang sigalot sa pagitan nila. Iyon ay, ang kanilang paniniwala sa Diyos ay kinakailangang mangako ang Diyos na tuparin ang lahat ng kanilang mga kahilingan, upang ipagkaloob sa kanila ang anumang kanilang ipanalangin, kagaya ng sinasabi sa Biblia “pakikinggan Ko ang lahat ng inyong mga panalangin.” Inoobliga nila ang Diyos na huwag hatulan ang sinuman o pakitunguhan ang sinuman, sapagkat ang Diyos ay palaging ang mabait na Tagapagligtas na si Jesus, na pinananatili ang isang mabuting ugnayan sa mga tao sa lahat ng panahon at sa lahat ng dako. Ang paraan ng kanilang paniniwala ay ganito: Ang mga tao ay palaging walang kahihiyang humihiling sa Diyos para sa mga bagay, at ipagkakaloob na lamang ng Diyos sa kanila ang lahat nang pikit-mata, sila man ay mapaghimagsik o masunurin. Sila ay patuloy lamang sa paghingi ng kabayaran ng isang “utang” mula sa Diyos at ang Diyos ay kailangang “magbayad ng Kanyang utang” nang walang pagtutol, at “magbayad” ng doble, nakakuha man ang Diyos sa kanila ng anuman o hindi. Siya ay maaari lamang kaawaan nila; hindi Niya maaaring basta-basta na lamang isaayos ang mga tao, lalong hindi Niya mabubunyag ang Kanyang karunungan at matuwid na disposisyon na nakatago na ng maraming taon na gustuhin man Niya sa mga tao, nang wala ang kanilang pahintulot. Ikinukumpisal lamang nila ang kanilang mga kasalanan sa Diyos at pinapawalang-sala lamang sila ng Diyos, at hindi maaaring magsawa ukol rito, at ito ay nagpapatuloy magpakailanman. Inuutusan lamang nila ang Diyos at sumusunod lamang Siya, sapagkat ito ay nakasaad sa Biblia na ang Diyos ay hindi dumating upang paglingkuran ng tao, kundi upang maglingkod, at na dumating Siya upang maging tagapaglingkod ng tao. Hindi ba noon pa ma’y naniwala na kayo sa ganitong paraan? Kapag hindi ka magkakamit ng anumang bagay mula sa Diyos kung gayon nais mong lumayo. At kapag hindi mo naiintindihan ang isang bagay ikaw ay nagiging masyadong mapaghinanakit, at ikaw ay umaabot pa hanggang sa pagpukol ng lahat ng uri ng pang-aabuso. Hindi ninyo basta-basta na lamang hahayaan ang Diyos Mismo na lubusang ipahayag ang Kanyang karunungan at hiwaga, ngunit sa halip gusto ninyo lamang tamasahin ang panandaliang kapahingaan at kaaliwan. Hanggang sa ngayon, ang inyong saloobin sa inyong pananampalataya sa Diyos ay ang dati pa ring lumang mga pananaw. Kung ipinakikita ng Diyos sa inyo ang kapiraso lamang na kamahalan kayo ay nagiging malungkot; nakikita na ba ninyo ngayon nang husto kung gaano ang inyong tayog? Huwag isipin na kayong lahat ay tapat sa Diyos samantalang ang totoo ang inyong mga lumang pananaw ay hindi pa nagbago. Kapag walang anuman ang sumapit sa iyo, iniisip mo na ang lahat ng bagay ay maayos at iniibig mo ang Diyos sa pinakamataas na antas. Ngunit kapag ang isang bagay na maliit ay sumapit sa iyo, ikaw ay bumabagsak sa Hades. Ikaw ba ito na nagiging tapat sa Diyos?

—mula sa “Dapat Mong Isantabi Ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos Para sa Kaligtasan ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

24. Mas higit pa sa bilang ng mga butil ng buhangin sa tabing-dagat ang Aking mga gawa, at mas lalong dakila pa kaysa sa lahat ng anak ni Solomon ang Aking karunungan, ngunit ang mga tao ay basta na lamang Akong pinapalagay bilang isang manggagamot na maliit ang kabuluhan at isang hindi kilalang guro ng tao! Gaano karami ang naniniwala sa Akin upang pagagalingin lamang sila? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para gagamitin Ko lamang ang Aking kapangyarihan sa pagtaboy ng masasamang espiritu mula sa kanilang katawan? At gaano karami ang naniniwala sa Akin upang makatanggap lamang ng kapayapaan at kaligayahan mula sa Akin? Gaano karami ang naniniwala sa Akin upang hingan lamang Ako ng higit pang materyal na kayamanan, at gaano karami ang naniniwala sa Akin upang gugulin ang buhay na ito sa kaligtasan at upang maging ligtas at tiwasay sa mundong darating? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para maiwasan lamang ang pagdurusa ng impiyerno at tumanggap ng mga pagpapala ng langit? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para lamang sa pansamantalang ginhawa ngunit hindi naghahangad na may makamit man lang sa mundong darating? Nang Ako ay naghatid ng Aking matinding galit sa tao at tanggalin ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Nang ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, naging galit ang kahihiyan ng tao. Nang hilingin ng tao na pagalingin Ko siya, ngunit hindi Ko siya pinakinggan at namuhi Ako sa kanya, lumayo sa Akin ang tao at sa halip ay naghangad ng panggagaway at pangkukulam. Nang alisin Ko ang lahat ng hiningi ng tao sa Akin, naglaho ang tao nang walang bakas. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang tao ay may pananampalataya sa Akin sapagkat Ako’y nagbibigay ng masyadong maraming biyaya, at masyadong maraming pakinabang.

—mula sa “Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

25. Sa kasalukuyan, ang inyong naunawaan, maging ang inyong kaalaman sa mga pagsubok o ang inyong kaalaman sa paniniwala sa Diyos, ay mas mataas kaysa sa sinumang tao sa kabuuan ng kasaysayan na hindi ginawang perpekto. Ang mga bagay na inyong nauunawaan ang siyang inyong nalalaman bago kayo sumailalim sa mga pagsubok ng mga kapaligiran, nguni’t ang inyong tunay na tayog ay ganap na hindi naayon sa kanila. Ang inyong nalalaman ay mas mataas kaysa sa inyong pagsasagawa. Bagama’t sinasabi ninyo na ang mga taong naniniwala sa Diyos ay dapat umibig sa Diyos, at dapat magsikap hindi para sa mga pagpapala kundi para lamang mapalugod ang kalooban ng Diyos, ang ipinahayag sa inyong mga buhay ay masyadong malayo mula rito, at nadudungisan nang husto. Ang karamihan sa mga tao ay naniniwala sa Diyos para sa kapakanan ng kapayapaan at iba pang mga kapakinabangan. Kapag hindi ito sa iyong kapakinabangan, hindi ka naniniwala sa Diyos, at kung hindi ka nakakatanggap ng mga biyaya ng Diyos, nahuhulog ka sa pagmamaktol. Paanong ang iyong sinabi ang iyong tunay na tayog? Pagdating sa hindi maiiwasang mga pangyayari sa sambahayan gaya ng ang mga anak ay nagkakasakit, ang mga mahal sa buhay ay napupunta sa mga pagamutan, mahinang ani, pag-uusig ng mga miyembro ng sambahayan, ni hindi ka makatawid sa mga bagay na ito na nangyayari nang madalas sa pang-araw-araw na buhay. Kapag nangyari ang gayong mga bagay, ikaw ay natataranta, hindi mo alam kung ano ang gagawin—at kadalasan, nagrereklamo ka tungkol sa Diyos. Inirereklamo mo na nilinlang ka ng mga salita ng Diyos, na ginugulo ka ng gawain ng Diyos. Wala ba kayong gayong mga saloobin? Iniisip mo ba na ang gayong mga bagay ay nangyayari sa inyo nang madalang lamang? Ginugugol ninyo ang bawat araw sa gitna ng gayong mga pangyayari. Hindi kayo nagbibigay ni katiting na isipan sa tagumpay ng inyong pananampalataya sa Diyos, at kung paano mapalugod ang kalooban ng Diyos. Ang inyong tunay na tayog ay napakaliit, mas maliit pa kaysa doon sa maliit na sisiw. Kapag ang negosyo ng inyong pamilya ay nawawalan ng pera kayo ay nagrereklamo tungkol sa Diyos, kapag natagpuan ninyo ang inyong sarili sa isang kapaligiran na walang pag-iingat ng Diyos nagrereklamo pa rin kayo tungkol sa Diyos, nagrereklamo pa rin kayo kung ang isa sa inyong mga sisiw ay namatay o ang isang matandang baka sa kulungan ay nagkasakit, nagrereklamo kayo kapag oras na para sa inyong anak na lalaki na magpakasal nguni’t ang inyong pamilya ay walang sapat na salapi, at kapag ang mga manggagawa ng iglesia ay kumakain sa iyong tahanan nang ilang beses nguni’t hindi ka binabayaran ng iglesia o walang sinuman ang nagpapadala sa iyo ng anumang mga gulay, nagrereklamo ka rin. Ang iyong tiyan ay punung-puno ng mga reklamo, at may mga pagkakataon na hindi ka dumadalo sa mga pagtitipon o kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos dahil dito, at malamang na ikaw ay magiging negatibo sa napakahabang panahon. Walang anuman na nangyayari sa iyo sa kasalukuyan ang may kinalaman sa iyong mga inaasahan o kapalaran; ang mga bagay na ito ay mangyayari din kahit hindi ka naniwala sa Diyos, nguni’t sa kasalukuyan ipinapasa mo ang iyong pananagutan para sa kanila sa Diyos, at pilit na sinasabing inalis ka ng Diyos. Alin sa paniniwala mo sa Diyos, ang talagang inihandog mo ang iyong buhay? Kung dinanas ninyo ang kaparehong mga pagsubok kagaya ng kay Job, wala ni isa man sa inyong sumusunod sa Diyos sa kasalukuyan ang makapaninindigan, lahat kayo ay babagsak. At mayroon, sa simpleng pananalita, isang malaking pagkakaiba sa pagitan ninyo at ni Job. Sa kasalukuyan, kung kalahati sa inyong mga ari-arian ang sinamsam mangangahas kayong ikaila ang pag-iral ng Diyos; kung ang inyong anak na lalaki o anak na babae ay kinuha mula sa inyo, magtatatakbo kayo sa mga lansangan na sumisigaw nang napakasama; kung ang iyong tanging paraan para kumita ay wala nang patunguhan, magrereklamo ka sa Diyos, itatanong mo kung bakit Ako nagsabi ng napakaraming salita sa simula upang takutin ka. Walang bagay na hindi ninyo pangangahasang gawin sa gayong mga pagkakataon. Ipinakikita nito na hindi kayo nakatamo ng anumang tunay na pagkaunawa, at walang totoong tayog. Kaya, ang mga pagsubok sa inyo ay napakalaki, sapagka’t napakarami ng inyong nalalaman, nguni’t ang inyong tunay na naiintindihan ay ni hindi isa sa isanlibo ng kung ano ang inyong nababatid. Huwag tumigil sa pagkaunawa at kaalaman lamang; mas mainam ninyong tingnan kung gaano karami ang totoo ninyong maisasagawa, kung gaanong pagliliwanag at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu ang natamo sa pamamagitan ng katas ng inyong sariling pagsisikap, at ilan sa inyong mga pagsasagawa napagtanto ninyo ang inyong sariling kapasyahan. Dapat mong seryosohin ang iyong tayog at pagsasagawa. Sa iyong paniniwala sa Diyos, hindi ka dapat nagtatangkang magpatianod na lamang para kaninuman—kung makapagkakamit ka o hindi sa huli ng katotohanan at buhay ay nakasalalay sa iyong sariling paghahangad.

—mula sa “Pagsasagawa (3)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

26. Umaasa ka na ang iyong pananampalataya sa Diyos ay hindi magsasanhi ng anumang mga hamon o mga kapighatian, o ng kahit katiting na paghihirap. Lagi mong hinahabol ang mga bagay na walang-halaga, at hindi mo pinahahalagahan ang buhay, sa halip ay inuuna mo ang iyong sariling matataas na kaisipan bago ang katotohanan. Ikaw nga ay walang-halaga! Nabubuhay ka na parang isang baboy—ano nga ba ang pagkakaiba sa pagitan mo, at ng mga baboy at mga aso? Hindi ba’t lahat niyaong hindi naghahabol sa katotohanan, at sa halip ay iniibig ang laman, ay mga hayop? Hindi ba’t lahat niyaong taong patay na walang mga espiritu ay lumalakad na mga bangkay? Gaano na karaming salita ang nasambit sa gitna ninyo? Kaunting trabaho lamang ba ang nagawa sa gitna ninyo? Gaano na karami ang naipagkaloob Ko sa inyo? At bakit hindi mo ito nakamit? Ano ang iyong mairereklamo? Hindi ba’t wala kang natamo dahil sa iyong labis na pag-ibig sa laman? At hindi ba’t dahil ito sa iyong mga kaisipan na masyadong mataas? Hindi ba’t dahil ito sa ikaw ay napakahangal? Kung hindi mo kayang matamo ang mga pagpapalang ito, masisisi mo ba ang Diyos sa hindi pagliligtas sa iyo? Ang iyong hinahabol ay para matamo ang kapayapaan pagkatapos na maniwala sa Diyos—upang ang iyong mga anak ay mailayo sa sakit, upang ang iyong asawang lalaki ay magkaroon ng magandang trabaho, upang ang iyong anak na lalaki ay magkaroon ng mabuting asawang babae, upang ang iyong anak na babae ay makatagpo ng disenteng asawang lalaki, upang ang iyong mga baka at mga kabayo ay makapag-araro nang mahusay, upang magkaroon ng isang taon ng magandang panahon para sa iyong mga tanim. Ito ang iyong hinahanap. Ang iyong hinahabol ay para mabuhay lamang nang maginhawa, upang walang mga aksidenteng dumating sa iyong pamilya, upang ang hangin ay lampasan ka lamang, upang ang iyong mukha ay hindi mabahiran ng dumi, upang ang mga tanim ng iyong pamilya ay hindi bahain, upang ikaw ay hindi maapektuhan ng anumang sakuna, upang mabuhay sa pag-iingat ng Diyos, upang mabuhay sa isang maginhawang tirahan. Ang duwag na kagaya mo, na palaging naghahabol sa laman—mayroon ka bang puso, mayroon ka bang espiritu? Hindi ka ba isang hayop? Ibinibigay Ko sa iyo ang tamang daan nang hindi humihingi ng anumang kapalit, gayunman ay hindi ka naghahabol. Hindi ba isa ka sa mga yaong naniniwala sa Diyos? Ipinagkakaloob Ko ang tunay na buhay ng tao sa iyo, gayunman ay hindi ka naghahabol. Hindi ba’t hindi ka naiiba sa isang baboy o isang aso? Ang mga baboy ay hindi naghahabol ng buhay ng tao, hindi nila hinahabol na maging malinis, at hindi nila nauunawaan kung ano ang buhay. Bawat araw, pagkatapos nilang kumain nang busog, natutulog na sila. Naibigay Ko na sa iyo ang tamang daan, gayunman ay hindi mo ito nakamtan: Wala kang pag-aari. Payag ka bang magpatuloy sa ganitong buhay, ang buhay ng isang baboy? Ano nga ba ang kahalagahan ng mga gayong tao na nabubuhay? Ang iyong buhay ay kasumpa-sumpa at walang-dangal, nabubuhay ka sa gitna ng karumihan at kahalayan, at hindi ka naghahabol ng anumang layunin; hindi ba’t ang iyong buhay ang pinakahamak sa lahat? Mayroon ka bang lakas ng loob na tumingin sa Diyos? Kung magpapatuloy ka na dumanas nang ganito, hindi ba’t wala kang matatamo? Ang tamang daan ay naibigay na sa iyo, ngunit kung makakamit mo ito sa kasukdulan o hindi ay nakasalalay sa iyong pansariling paghahabol.

—mula sa “Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

27. Sa tuwing binabanggit ang hantungan, itinuturing ninyo ito nang may espesyal na pagpapahalaga; lubusang maramdamin kayong lahat tungkol sa usaping ito. May ilang taong hindi makakapaghintay na maging sunod-sunuran sa Diyos para lamang makarating sa magandang hantungan. Makikilala Ko ang inyong pagiging masigasig, na hindi na kailangang ilahad pa sa pamamagitan ng mga salita. Tunay na ayaw ninyong humantong ang inyong laman sa kapahamakan, at bukod pa rito, ayaw ninyong mahulog sa kayhabang kaparusahan sa hinaharap. Kayo ay umaasa lamang na mabuhay nang higit na malaya at maalwan. Dahil dito, nakadarama kayo ng ligalig sa tuwing nababanggit ang hantungan, lubos na nangangamba na kapag hindi kayo nakapagtutuon ng pansin, maaaring magkasala kayo sa Panginoon at makatatanggap ng nararapat na parusa. Hindi kayo nag-alinlangan na makipagkompromiso para lamang sa inyong hantungan, at marami sa inyo na dating mapanlinlang at walang galang ay bigla na lamang naging malumanay at tapat; kahit ang inyong katapatan ay nanlalamig. Gayon pa man, lahat kayo’y may mga “tapat” na puso, at mula sa simula hanggang sa katapusan, naging bukas kayo sa Akin nang hindi nagtatago ng anumang lihim sa inyong puso, maging ito man ay paninisi, panlilinlang o pamimintuho. Sa kabuuan, matapat kayong “nangumpisal” sa Akin nang tungkol sa mahahalagang bagay sa inyong pinakakaibuturan. Mangyari pa, hindi Ko iniwasan kailanman ang gayong mga bagay, dahil karaniwan na ang mga ito sa Akin. Mas nanaisin pa ninyong pumasok sa dagat ng apoy para sa inyong huling hantungan kaysa mawalan ng isa mang hibla ng buhok para makuha ang pagsang-ayon ng Diyos. Hindi sa Ako ay nagiging masyadong dogmatiko sa iyo; iyon lamang, ang puso ng inyong pamimintuho ay lalo nang hindi nakasasapat upang harapin ang lahat ng Aking ginagawa. Maaaring hindi ninyo naiintindihan kung ano ang nais Kong sabihin, kaya hayaan ninyo Akong magbigay sa inyo ng payak na paliwanag: Ang kailangan ninyo ay hindi ang katotohanan at buhay; hindi ang mga prinsipyo kung paano kayo kikilos, at sa partikular, hindi ang Aking mahirap na gawain. Ang kailangan ninyo ay ang lahat na taglay ng inyong laman—kayamanan, katayuan, pamilya, buhay may-asawa, at iba pa. Lubos ninyong iwinawaksi ang Aking mga salita at gawain, kung kaya’t malalagom Ko ang inyong pananalampalataya sa iisang salita: matamlay. Gagawin ninyo ang kahit ano upang matamo lamang ang mga bagay na inyong pinipintuho nang labis, ngunit natuklasan Kong hindi ninyo nagagawang iwaksi ang lahat alang-alang sa mga bagay na tungkol sa inyong paniniwala sa Diyos. Sa halip, hindi lubos ang iyong katapatan, at hindi lubos ang iyong pagiging seryoso. Iyan ang dahilan kung bakit sinasabi Kong ang mga taong kapos sa sukdulang katapatan ang puso ay mga bigo sa kanilang paniniwala sa Diyos. Pag-isipang mabuti—marami bang mga pkabiguan sa inyong hanay?

Kailangan ninyong malaman na natatamo ang tagumpay sa paniniwala sa Diyos dahil sa sariling mga kilos ng mga tao; kapag hindi nagtagumpay ang mga tao bagkus ay nabigo, iyon din ay dahil sa sarili nilang mga kilos, hindi ang epekto ng iba pang sanhi. Naniniwala Ako na gagawin ninyo ang lahat ng maaaring gawin para magawa ang isang bagay na mas mahirap at nangangailangan ng higit na pagdurusa kaysa paniwalaan ang Diyos, at inyo itong ituturing na napakaseryoso. Hindi rin ninyo papayagan na magkaroon ng anumang mga pagkakamali; ito ang mga uri ng walang humpay na pagpupunyagi na ibinuhos ninyo sa sarili ninyong mga buhay. Kaya nga ninyong linlangin Ako nang harap-harapan sa mga pagkakataon kung saan hindi ninyo malilinlang ang sarili ninyong pamilya. Ito ang inyong palaging pag-uugali at ang prinsipyong ipinatutupad ninyo sa inyong mga buhay. Hindi ba lumilikha pa kayo ng maling imahe para linlangin Ako, para lamang sa inyong hantungan, at upang magkaroon ng maganda at masayang hantungan? Batid Kong panandalian lamang ang inyong pamimintuho at katapatan; hindi ba’t ang inyong mga hangarin at ang halagang ibinabayad ninyo ay para lamang sa ngayon at hindi para sa darating pa? Nais lamang ninyong magbuhos ng huling pagpupunyagi para matiyak ang isang magandang hantungan. Ang inyong layunin ay para lamang makipagkalakalan; hindi dahil may pagkakautang kayo sa katotohanan, at sa partikular, hindi para isauli sa Akin ang halagang pinagbayaran Ko. Sa iisang salita, pumapayag lamang kayong gamitin ang inyong katalinuhan, pero hindi kayo pumapayag na ipaglaban ito. Hindi ba’t ito ang pinakaninanais ng inyong puso? Hindi kayo dapat magbalatkayo, at higit pa, hindi ninyo dapat pakaisipin ang tungkol sa inyong hantungan hanggang sa hindi na kayo makakain o makatulog. Hindi ba’t totoo na ang inyong hantungan ay maitatakda na sa huli?

—mula sa “Hinggil sa Patutunguhan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

28. Bawat araw, ang mga gawa at pag-iisip ng lahat ng tao ay isinasaalang-alang Niya, kasabay nito, naghahanda para sa kanilang sariling kinabukasan. Ito ang landas na dapat tahakin ng lahat ng buhay at Aking itinalaga para sa lahat. Walang makatatakas dito at walang ginawang mga eksepsyon. Hindi mabilang ang mga salitang Aking binanggit, at bukod dito’y gumawa ng napakaraming bilang ng gawain. Araw-araw, Aking pinanonood habang ang bawat tao ay tinutupad ang lahat ng dapat niyang gawin alinsunod sa kanyang katutubong kalikasan at kung paano ito umuusbong. Walang kamalay-malay, marami nang tumahak sa “tamang landas,” na Aking itinalaga para sa paghahayag ng lahat ng uri ng tao. Aking nailagay na ang bawat uri ng tao sa iba’t ibang mga kapaligiran, at sa kanilang lugar ang bawat isa ay naghahayag ng kanyang mga likas na katangian. Walang sinuman ang nagbibigkis sa kanila, wala ni isa mang umaakit sa kanila. Sila ay malaya sa kanilang kabuuan at lumabas na natural ang kanilang naihahayag. Mayroon lamang isang bagay na nagpapanatili sa kanila, at iyon ang Aking mga salita. Kaya nga, ilang bilang ng mga tao ang labag sa kaloobang binabasa ang Aking mga salita upang ang kanilang katapusan ay hindi maging isa nang kamatayan, ngunit hindi kailanman isinasagawa ang Aking mga salita. Sa kabilang dako, nahihirapang tiisin ng ilang tao ang mga araw na wala ang Aking mga salita para gabayan at matustusan sila, kaya natural nilang pinanghahawakan ang Aking mga salita sa lahat ng oras. Habang ang panahon ay lumilipas, saka nila natutuklasan ang lihim ng buhay ng tao, ang hantungan ng sangkatauhan, at ang halaga ng pagiging tao. Ang sangkatauhan ay hindi hihigit dito sa presensya ng Aking salita, at hinahayaan Ko lang ang mga pangyayari na matapos nang natural. Wala Akong ginagawa upang pilitin ang tao na mabuhay sa pamamagitan ng Aking mga salita bilang pundasyon ng kanilang pag-iral. Kung kaya ang mga taong hindi kailanman nagkaroon ng konsensya o kahalagahan sa kanilang pag-iral ay tahimik na inoobserbahan kung paano nangyayari ang mga bagay at pagkatapos ay mapangahas na isinasantabi ang Aking mga salita at ginagawa ang kanilang gusto. Nagsisimula silang mapagod sa katotohanan at lahat ng nagmumula sa Akin. Bukod dito, sila’y napapagod sa paninirahan sa Aking tahanan. Ang mga taong ito ay pansamantalang nanunuluyan sa loob ng Aking tahanan para sa kapakanan ng kanilang mga hantungan at upang makatakas sa kaparusahan, kahit na sila ay naglilingkod. Ngunit hindi kailanman nagbabago ang kanilang mga intensyon, maging ang kanilang mga pagkilos. Higit pa nitong hinihikayat ang kanilang pagnanais para sa mga pagpapala, para sa nag-iisang daanan sa kaharian kung saan maaari silang manatili nang walang hanggan, at maging ang daanan sa walang hanggang langit. Habang lalo pa nilang hinahangad na mas mapabilis ang pagdating ng Aking araw, mas lalo nilang nararamdaman na naging isang balakid ang katotohanan, isang sagabal sa kanilang daan. Hindi na sila makapaghintay na tumapak sa kaharian upang tamasahin magpakailanman ang mga biyaya ng kaharian ng langit, nang hindi nangangailangang hanapin ang katotohanan o tanggapin ang paghatol at pagkastigo, at higit sa lahat, nang hindi nangangailangang manirahang sunud-sunuran sa Aking bahay at gawin ang Aking utas. Ang mga taong ito ay pumapasok sa Aking bahay hindi upang tuparin ang isang puso na naghahanap ng katotohanan o upang gumawa nang magkakasama sa Aking pamamahala. Naglalayon lamang silang maging isa sa mga taong hindi wawasakin sa susunod na kapanahunan. Kaya ang kanilang mga puso ay hindi kailanman nakilala kung ano ang katotohanan o kung paano tanggapin ang katotohanan. Ito ang dahilan kung bakit ang mga naturang tao ay hindi kailanman isinagawa ang katotohanan o natanto ang matinding lalim ng kanilang katiwalian, at gayunpaman ay nakatira sa Aking tahanan bilang “tagapaglingkod” hanggang sa wakas. Sila ay “matiyagang” naghihintay sa pagdating ng Aking araw, at walang kapaguran kahit nalilito na sila sa paraan ng Aking gawain. Hindi mahalaga kahit gaano man ang kanilang naging pagsisikap. at kung ano ang halaga na kanilang ibinayad, wala sa kanila ang makakakitang sila ay nagdusa para sa katotohanan o nagsakripisyo para sa Akin. Sa kanilang mga puso, hindi nila kayang hintayin na makita ang araw na wawakasan Ko ang lumang kapanahunan, at bukod pa rito, balisa nilang ninanais alamin kung gaano kadakila ang Aking kapangyarihan at awtoridad. Na kung saan hindi nila kailanman minadaling baguhin ang kanilang sarili o hinanap ang katotohanan. Mahal nila ang nakapapagod sa Akin at napapagod sa minamahal Ko. Nananabik sila sa bagay na kinapopootan Ko ngunit kasabay nito ay natatakot na mawala ang mga bagay na Aking kinasusuklaman. Nakatira sila sa masamang mundong ito ngunit hindi kailanman nasuklam dito at natatakot nang masidhi na ito ay Aking wawasakin. Ang kanilang mga layuning pinanghahawakan ay magkakasalungat: Nalulugod sila sa mundong itong Aking kinapopootan, ngunit hinahangad din na wasakin Ko sa lalong madaling panahon ang mundong ito. Sa ganitong paraan, sila ay patatawarin sa pagkawasak at gagawing mga panginoon ng mga susunod na kapanahunan bago sila malihis mula sa tunay na landas. Ito ay dahil hindi nila minamahal ang katotohanan at napapagod sa lahat ng nanggagaling sa Akin. Marahil sila ay magiging “masunuring tao” sa maikling panahon para sa kapakanan na huwag mawalan ng mga pagpapala, ngunit ang kanilang di-mapakaling pag-iisip tungo sa pagpapala at ang kanilang takot sa pagkapahamak at pagpasok sa lawa ng nagniningas na apoy ay hindi kailanman maitatago. Habang papalapit ang Aking araw, unti-unting lumalakas ang kanilang pagnanais. At mas malaki ang kalamidad, mas lalo silang walang magawa, hindi alam kung saan magsisimula upang mapasaya Ako at upang maiwasang mawalan ng mga pagpapala na matagal na nilang inaasam-asam. Kapag nag-umpisang gumawa ang Aking kamay, ang mga taong ito ay sabik gumawa ng pagkilos upang maglingkod bilang pangunang hanay. Iniisip lamang nila na lumusob sa pinakaunahang linya ng mga hukbo, sobrang takot na hindi Ko sila makikita. Ginagawa at sinasabi nila ang sa palagay nila ay tama, hindi kailanman nalalaman na ang kanilang mga gawa at kilos ay hindi kailanman naugnay sa katotohanan, at basta lamang pinatitigil at ginagambala ang Aking mga plano. Bagaman gumawa sila ng malaking pagsisikap at maaaring totoo sa kanilang kalooban at layuning tiisin ang mga paghihirap, lahat ng ginagawa lamang nila ay walang kinalaman sa Akin, dahil hindi Ko kailanman nakitang galing sa mabuting intensyon ang kanilang mga gawa, at mas lalo Ko silang hindi nakitang naglagay ng anumang bagay sa Aking altar. Ganyan ang kanilang mga gawa sa Aking harapan sa maraming taon.

—mula sa “Dapat Ninyong Isaalang-alang ang Inyong mga Gawa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

29. Marami sa mga taong sumusunod sa Diyos ay may pakialam lamang sa kung paano makatamo ng mga pagpapala o umiwas sa mga sakuna. Sa sandaling nababanggit ang gawain at pamamahala ng Diyos, sila ay tumatahimik at nawawalan ng lahat ng interes. Sila ay naniniwala na ang pagkaalam sa gayong kahihirap na katanungan ay hindi magpapalago ng kanilang buhay o magiging anumang pakinabang, kaya’t kahit na mayroon silang narinig na mga mensahe tungkol sa pamamahala ng Diyos, itinuturing nila ang mga iyong pangkaraniwan. At hindi nila nakikita ang mga iyon bilang isang bagay na mahalagang matanggap, mas lalong hindi nila tinatanggap ang mga iyon bilang bahagi ng kanilang mga buhay. Ang ganoong mga tao ay may isang napaka-payak na layunin sa pagsunod sa Diyos: upang makakuha ng pagpapala, at sila ay lubhang tamad mag-asikaso ng anumang bagay na hindi kinapapalooban ng layuning ito. Para sa kanila, ang paniniwala sa Diyos upang makatamo ng mga pagpapala ay ang pinaka-lehitimo sa mga layunin at ang mismong kabuluhan ng kanilang pananampalataya. Sila ay hindi nababagabag ng anumang bagay na hindi magkakamit ng layuning ito. Ganyan ang kalagayan ng karamihan sa mga naniniwala sa Diyos ngayon. Ang kanilang layunin at adhikain ay mukhang totoo, dahil kasabay ng paniniwala sa Diyos, sila ay gumugugol din para sa Diyos, iniaalay ang kanilang mga sarili sa Diyos, at ginagampanan ang kanilang tungkulin. Isinuko nila ang kanilang kabataan, tinalikuran ang pamilya at karera, at gumugol pa ng ilang taon na nag-aabalang malayo sa tahanan. Para sa kapakanan ng kanilang sukdulang layunin, binabago nila ang kanilang mga interes, binabago ang kanilang pananaw sa buhay, at binabago pa ang direksyong kanilang hinahanap, nguni’t hindi nila mababago ang layunin ng kanilang paniniwala sa Diyos. Nag-aabala sila para sa pamamahala ng kanilang sariling mga mithiin; gaano man kalayo ang daan, at gaano man karaming mga paghihirap at balakid ang naroon sa daraanan, nananatili silang nasa panig ng kanilang mga layunin at nananatiling walang takot sa kamatayan. Anong kapangyarihan ang nagsasanhi sa kanilang patuloy na ialay ang kanilang mga sarili sa ganitong paraan? Ito ba ay ang kanilang konsensya? Ito ba ay ang kanilang dakila at marangal na katangian? Ito ba ay ang kanilang matibay na kapasiyahang makipaglaban sa mga puwersa ng kasamaan hanggang sa katapus-tapusan? Ito ba ay ang kanilang pananampalataya kung saan sila ay nagpapatotoo sa Diyos nang hindi naghahanap ng kabayaran? Iyon ba ay ang kanilang katapatan kung saan handa silang isuko ang lahat upang makamit ang kalooban ng Diyos? O ito ba ay ang kanilang espiritu ng pamamanata kung saan palagi nilang isinasakripisyo ang pansariling maluhong mga pangangailangan? Para sa mga tao na hindi kailanman nakilala ang gawain ng pamamahala ng Diyos na magbigay nang ganoong kalaki ay, sa payak na pananalita, isang nakamamanghang himala! Para sa ngayon, huwag nating talakayin kung gaano kalaki ang naibigay ng mga taong ito. Ang kanilang pag-uugali, gayunpaman, ay lubos na karapat-dapat sa ating pagsusuri. Bukod sa mga pakinabang na malápít na nakaugnay sa kanila, mayroon bang maaaring ibang dahilan para sa mga taong ito na hindi kailanman nauunawaan ang Diyos na magbigay nang napakalaki sa Kanya? Dito, natutuklasan natin ang isang dating hindi-natukoy na problema: Ang relasyon ng tao sa Diyos ay isang hubad na pansariling interes lamang. Ito ay ang relasyon sa pagitan ng tagatanggap at tagabigay ng mga pagpapala. Upang maging malinaw, ito ay tulad ng relasyon sa pagitan ng manggagawa at amo. Ang manggagawa ay gumagawa lamang upang tumanggap ng mga gantimpala na ipinagkaloob ng amo. Sa isang relasyong tulad nito, walang pagmamahal, isang kasunduan lamang; walang pagmamahal at minamahal, kawanggawa at awa lamang; walang pag-unawa, pagbibitiw at panlilinlang lamang; walang pagpapalagayang-loob, isa lamang look na hindi maaaring mapagdugtong. Kapag ang mga bagay-bagay ay umaabot sa puntong ito, sino ang makakayang baliktarin ang ganoong kalakaran? At gaano karaming mga tao ang may kakayahang tunay na maunawaan kung gaano naging desperado ang relasyong ito? Naniniwala Ako na kapag ang mga tao ay inilubog ang kanilang mga sarili sa kagalakan ng pagiging pinagpala, walang sinuman ang nakakagunita kung gaano kahiya-hiya at hindi magandang tingnan ang ganoong relasyon sa Diyos.

—mula sa “Ang Tao ay Maliligtas Lamang sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

30. Karamihan sa mga tao ay naniniwala sa Diyos alang-alang sa kanilang hantungan sa hinaharap, o para sa pansamantalang kaluguran. Para sa mga hindi napasailalim na sa kahit anong pakikitungo, ang paniniwala sa Diyos ay alang-alang sa pagpasok sa langit, upang magkamit ng mga gantimpala. Ito ay hindi upang magawang perpekto, o para gampanan ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos. Na ang ibig sabihin na karamihan sa mga tao ay hindi naniniwala sa Diyos upang tuparin ang kanilang responsibilidad, o para ganapin ang kanilang tungkulin. Bihira na ang mga tao ay naniniwala sa Diyos upang magkaroon ng makabuluhang mga buhay, ni mayroong mga naniniwalang sapagka’t ang tao ay buhay, dapat niyang mahalin ang Diyos dahil ito ay batas ng langit at prinsipyo ng daigdig na gawin ang gayon, at ito ay ang likas na tungkulin ng tao. Sa ganitong paraan, kahit na ang iba’t ibang mga tao ay hinahabol ang kanya-kanyang sariling mga nilalayon, ang layunin ng kanilang paghahabol at ang pangganyak sa likod nito ay magkakaparehong lahat, at, higit pa rito, para sa karamihan sa kanila, ang mga layon ng kanilang pagsamba ay malaki ang pagkakapareho. Sa loob ng lumipas na ilang libong taon, maraming mananampalataya ang nangamatay na, at marami na ang nangamatay at muling isinilang. Hindi lamang ito isa o dalawang tao na naghahanap sa Diyos, ni hindi isa o dalawang libo, nguni’t ang paghahabol ng karamihan sa mga taong ito ay para sa kapakanan ng kanilang sariling inaasam o ng kaluwalhatiang kanilang inaasahan para sa kinabukasan. Iilan lamang at madalang ang mga tapat kay Cristo. Maraming debotong mananampalataya ang nangamatay na ring nabitag sa kanilang mga sariling lambat, at ang bilang ng mga tao na nagtagumpay na, higit pa rito, ay kahabag-habag sa kaliitan. Hanggang sa kasalukuyan, ang mga dahilan kung bakit ang mga tao ay nabibigo, o ang mga lihim ng kanilang tagumpay, ay hindi pa rin nila batid. Ang mga nahuhumaling sa paghahanap kay Cristo ay hindi pa nakaranas ng kanilang sandali ng biglang pagkakita, hindi pa nila narating ang kailaliman ng mga misteryong ito, dahil lamang sa hindi nila nalalaman. Kahit na maingat silang nagsusumikap sa kanilang paghahabol, ang landas na kanilang tinatahak ay ang landas ng kabiguan na minsan nang tinahak ng kanilang mga ninuno, at hindi isa ng tagumpay. Sa ganitong paraan, hindi alintana kung paano sila naghahanap, hindi ba nila tinatahak ang landas na patungo sa kadiliman? Hindi ba ang kanilang nakakamit ay mapait na bunga? Mahirap na ngang hulaan kung ang mga taong tumutulad sa mga nagtagumpay sa nakalipas na panahon ay hahantong sa mabuting kapalaran o kapahamakan sa kahuli-hulihan. Gaano pa kayang mas masahol ang mga pagkakataon, kung gayon, para sa mga taong nais makasumpong sa pamamagitan ng pagsunod sa mga yapak ng mga nagkamali? Hindi ba sila nagkakaroon ng higit na mas malaking pagkakataon para magkamali? Anong halaga ang naroroon sa landas na kanilang tinatahak? Hindi ba nila inaaksaya ang kanilang oras? Kung ang mga tao man ay magtagumpay o mabigo sa kanilang paghahabol, sa madaling salita, mayroong dahilan kaya nila ito ginagawa, at hindi ito ang kalagayan na ang kanilang tagumpay o kabiguan ay malalaman sa pamamagitan ng paghahanap kung paano man nila gusto.

—mula sa “Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

31. Ang substansya ng paniniwala sa Diyos ng karamihan ng tao ay ang paniniwala sa relihiyon: Sila ay hindi kayang umibig sa Diyos, at maaari lamang sundin ang Diyos tulad ng isang robot, hindi magawang tunay na maghangad para sa Diyos o sambahin Siya. Sila ay sumusunod lamang sa Kanya nang tahimik. Maraming tao ang naniniwala sa Diyos, ngunit kaunti lamang ang mga umiibig sa Diyos; “iginagalang” lamang nila ang Diyos dahil takot sila sa sakuna, o kaya “hinahangaan” nila ang Diyos dahil Siya ay mataas at makapangyarihan—ngunit sa kanilang paggalang at paghanga ay walang pag-ibig o tunay na matinding paghangad. Sa kanilang mga karanasan kanilang hinahanap ang mga detalye ng katotohanan, o kaya ibang hindi gaanong mahalagang misteryo. Karamihan ng tao ay sumusunod lamang, nangingisda sila sa maburak na tubig upang makatanggap lamang ng mga biyaya; hindi nila hinahanap ang katotohanan, at hindi rin sila tunay na sumusunod sa Diyos upang makatanggap ng mga biyaya ng Diyos. Ang buhay ng lahat ng paniniwala ng tao sa Diyos ay walang kahulugan, ito ay walang halaga, at sa loob nito ay ang kanilang mga pansariling pag-iintindi at paghahangad; hindi sila naniniwala sa Diyos upang ibigin ang Diyos, ngunit para sa kapakanan ng pagiging mapalad. Maraming tao ang kumikilos ayon sa gusto nila, ginagawa nila ang anumang kanilang naisin, at hindi kailanman iniintindi ang mga kagustuhan ng Diyos, o kung ang ginagawa nila ay alinsunod sa kalooban ng Diyos. Ang mga ganitong tao ay hindi kayang magkamit ng tunay na paniniwala, mas lalo na ang pag-ibig sa Diyos.

—mula sa “Ang mga Nagmamahal sa Diyos ay Mamumuhay sa Kanyang Liwanag Magpakailanman” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

32. Ang pinakamalungkot na bagay tungkol sa paniniwala ng sangkatauhan sa Diyos ay na ang tao ay nagsasagawa ng kanyang sariling pamamahala sa gitna ng gawain ng Diyos at walang pagsasaalang-alang sa pamamahala ng Diyos. Ang pinakamalaking kabiguan ng tao ay naroon sa kung paanong, kasabay ng paghahangad na magpasakop sa Diyos at sumamba sa Kanya, ang tao ay bumubuo ng kanyang sariling minimithing hantungan at tinutuos kung paano makatanggap ng pinakamalaking pagpapala at ng pinakamagandang hantungan. Kahit na nauunawaan ng mga tao kung gaano sila kahabag-habag, kasuklam-suklam, at kaawa-awa, gaano ba karami ang maaaring handang talikuran ang kanilang mga mithiin at mga inaasam? At sino ang nakapagpapahinto sa kanilang sariling mga hakbang at ihinto ang pag-iisip lamang sa kanilang mga sarili? Kailangan ng Diyos yaong mga makikipagtulungan nang mabuti sa Kanya upang tapusin ang Kanyang pamamahala. Kinakailangan Niya ang mga maglalaan ng kanilang isipan at katawan sa gawain ng Kanyang pamamahala upang magpasakop sa Kanya; hindi Niya kailangan ang mga taong mag-uunat ng kanilang mga kamay at mamamalimos sa Kanya araw-araw, mas lalo nang hindi Niya kailangan yaong mga nagbibigay nang kaunti at pagkatapos ay naghihintay ng kabayaran sa pabor. Kinamumuhian ng Diyos ang mga taong gumagawa ng maliit na kontribusyon at pagkatapos ay namamahinga na sa kanilang mga katagumpayan. Kinamumuhian Niya yaong mga taong walang-pakialam na umaayaw sa gawain ng Kanyang pamamahala at nais lamang na pag-usapan ang tungkol sa pagtungo sa langit at pagkamit ng mga pagpapala. Siya ay may higit pang pagka-suklam sa mga nagsasamantala sa pagkakataong dinadala ng gawaing Kanyang ginagawa sa pagliligtas sa sangkatauhan. Iyon ay dahil ang mga taong ito ay hindi kailanman nagmalasakit sa kung ano ang mga nais na makamit ng Diyos at makamtan gamit ang gawain ng Kanyang pamamahala. Sila ay may pakialam lamang sa kung paano nila maaaring gamitin ang pagkakataong ibinigay ng gawain ng Diyos upang makatamo ng mga pagpapala. Sila ay walang pagkalinga sa puso ng Diyos, bilang ganap na abálá sa kanilang sariling hinaharap at kapalaran. Yaong mga umaayaw sa gawain ng pamamahala ng Diyos at wala man lamang kahit kaunting interes sa kung paano inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan at sa Kanyang kalooban, ay gumagawa lahat ng kung ano ang kanilang ikinasisiya na hiwalay sa gawain ng pamamahala ng Diyos. Ang kanilang pag-uugali ay hindi natatandaan ng Diyos, hindi sinasang-ayunan ng Diyos, mas lalong hindi pinapaboran ng Diyos.

—mula sa “Ang Tao ay Maliligtas Lamang sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

33. Sa mga karanasan sa buhay ng mga tao, sila ay madalas nag-iisip sa kanilang sarili, Isinuko ko ang aking pamilya at karera para sa Diyos, at ano ang ibinigay Niya sa akin? Dapat kong sumahin ito, at siguraduhin ito—may natanggap ba ako na anumang pagpapala kamakailan? Nagbigay ako ng marami sa pagkakataong ito, ako ay tumakbo nang tumakbo, at nagdusa nang mabigat—may ibinalik bang anumang pangako ang Diyos? Naaalala ba Niya ang aking mga mabuting gawa? Ano ang aking magiging katapusan? Maaari ko bang matanggap ang mga pagpapala ng Diyos? … Ang bawat tao ay patuloy, at madalas na gumagawa ng ganitong mga pagkalkula sa loob ng kanilang puso, at humihingi sila sa Diyos ng kapalit upang itaguyod ang kanilang mga motibasyon, at ambisyon, at kasunduan. Na ang ibig sabihin, sa kanyang puso ang tao ay patuloy na inilalagay ang Diyos sa pagsubok, patuloy na nag-iisip ng mga plano tungkol sa Diyos, at patuloy na nakikipagtalo sa Diyos sa kaso ng kanyang katapusan, at sinusubukang kunin ang pahayag mula sa Diyos, tinitingnan kung maaaring ibigay o hindi ng Diyos ang kanyang nais. Kasabay ng paghahangad sa Diyos, ang tao ay hindi itinuturing ang Diyos na Diyos. Palagi niyang sinubukang gumawa ng mga kasunduan sa Diyos, patuloy na humihingi sa Kanya, at pinipilit pa Siya sa bawat hakbang, sinusubukang kumuha ng isang milya pagkatapos mabigyan ng isang pulgada. Kasabay sa pagsisikap na gumawa ng mga kasunduan sa Diyos, ang tao ay nakikipagtalo rin sa Kanya, at mayroon pang mga tao na, kapag may dumarating na mga pagsubok sa kanila o nalagay sila mismo sa ilang sitwasyon, madalas nagiging mahina, walang kibo at pabaya sa kanilang trabaho, at puno ng mga reklamo tungkol sa Diyos. Mula noong siya ay nagsimulang maniwala sa Diyos, ang tao ay itinuturing ang Diyos na isang kornukopya, isang Swiss Army na lanseta, at itinuturing ang sarili niya na pinakamalaking pinagkakautangan ng Diyos, na para bang ang makakuha ng mga biyaya at pangako mula sa Diyos ay ang kanyang likas na karapatan at obligasyon, habang responsibilidad ng Diyos ay ang ingatan at pangalagaan ang tao at magtustos sa kanya. Ganito ang pangunahing pag-unawa ng “paniniwala sa Diyos” ng lahat ng taong naniniwala sa Diyos, at ang kanilang pinakamalalim na pag-unawa sa mga konsepto ng paniniwala sa Diyos. Mula sa diwa ng kalikasan ng tao hanggang sa kanyang pansariling gawain, walang anumang may kinalaman sa takot sa Diyos. Ang layunin ng tao sa paniniwala sa Diyos ay hindi maaaring may posibleng kinalaman sa pagsamba sa Diyos. Na ang ibig sabihin, ang tao ay hindi kailanman itinuring o naintindihan na ang paniniwala sa Diyos ay nangangailangan ng takot sa Diyos, at pagsamba sa Diyos. Sa harap ng gayong mga kalagayan, ang diwa ng tao ay halatang-halata. At ano ang diwa na ito? Ito ang puso ng tao na may masamang hangarin, ito ay nagkukubli ng pagtataksil at paglilinlang, wala itong pag-ibig sa pagiging patas at pagkamatuwid, o sa mga bagay na positibo, at ito ay napakasama at sakim. Ang puso ng tao ay hindi maaaring mas malapit sa Diyos; hindi niya pa talaga ito ibinigay sa Diyos. Ang Diyos ay hindi kailanman nakita ang tunay na puso ng tao, at hindi rin Siya kailanman sinamba ng tao. Kahit gaano kalaki ang halagang binabayaran ng Diyos, o gaano karaming gawain ang ginagawa Niya, o gaano karami ang binibigay Niya sa tao, ang tao ay nananatiling bulag dito, at lubos na walang malasakit. Hindi kailanman ibinigay ng tao ang kanyang puso sa Diyos, gusto niya lang na pangalagaan ang kanyang sariling puso, na gumawa ng kanyang mga sariling desisyon—ang ibig sabihin ay hindi niya nais na sundin ang mga paraan ng pagkatakot sa Diyos at paglayo sa kasamaan, o sundin ang dakilang kapangyarihan at mga pag-aayos ng Diyos, at hindi niya rin gusto na sambahin ang Diyos bilang Diyos. Ganito ang kalagayan ng tao sa kasalukuyan.

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

34. Sinasabi ng mga tao na ang Diyos ay isang matuwid na Diyos, at hangga’t sinusunod Siya ng tao hanggang sa katapus-tapusan, tiyak na magiging patas Siya tungo sa tao, sapagkat Siya ang pinakamatuwid. Kung sinusunod Siya ng tao hanggang sa katapus-tapusan, kaya ba Niyang isantabi ang tao? Ako ay patas sa lahat ng tao, at hinahatulan ang lahat ng tao ayon sa Aking matuwid na disposisyon, gayunman mayroong akmang mga kundisyon sa mga kinakailangan Ko sa tao, at yaong Aking kailangan ay dapat na matupad ng lahat ng tao, maging sinuman sila. Hindi Ko alintana kung gaano kalawak o kung gaano kagalang-galang ang iyong mga kakayahan; ang pinahahalagahan Ko lamang ay kung lumalakad ka sa Aking daan, at kung umiibig ka at nauuhaw para sa katotohanan o hindi. Kung ikaw ay kulang sa katotohanan, at sa halip nagdadala ng kahihiyan sa Aking pangalan, at hindi kumikilos ayon sa Aking daan, sumusunod lamang nang walang pakialam o malasakit, kung gayon sa sandaling iyon ay pababagsakin kita at parurusahan dahil sa iyong kasamaan, at ano nga ang masasabi mo sa panahong iyon? Masasabi mo bang ang Diyos ay hindi matuwid? Ngayon, kung nakasunod ka sa mga salita na Aking binitiwan, kung gayon ikaw ang uri ng taong Aking sinasang-ayunan. Sinasabi mo na ikaw ay laging nagdurusa habang sumusunod sa Diyos, na nakasunod ka sa Kanya sa anumang kalagayan, at naibahagi sa Kanya ang mga pagkakataong mabubuti at ang masasama, ngunit hindi mo naisabuhay ang mga salitang winika ng Diyos; ninanais mo lamang na magparoo’t parito para sa Diyos at gugulin ang sarili para sa Diyos bawat araw, at kailanman ay hindi naisip na isabuhay ang isang buhay na makahulugan. Sinasabi mo rin, “Sa ano mang katayuan, naniniwala ako na ang Diyos ay matuwid: Nagdusa ako para sa Kanya, gumawa para sa Kanya, at inilaan ang aking sarili sa Kanya, at masigasig akong nakagawa kahit hindi tumatanggap ng anumang pagkilala; tiyak na aalalahanin Niya ako.” Totoo na ang Diyos ay matuwid, gayunman ang pagkamakatuwiran na ito ay walang bahid ng anumang karumihan: Wala itong taglay na kalooban ng tao, at hindi nabahiran ng laman, o pantaong pag-uugnayan. Ang lahat ng mapanghimagsik at kasalungat, at hindi nakaayon sa Kanyang daan, ay parurusahan; walang pinatatawad, at walang ititira!

—mula sa “Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

35. Sapagka’t laging mayroong mga bagong pagsulong ang gawain ng Diyos, kaya mayroong bagong gawain, at kaya mayroon ding gawain na lipas at luma na. Itong luma at bagong gawain ay hindi nagkakasalungat, bagkus ay magkaugnay; bawat hakbang ay sumusunod sa nauna. At dahil may bagong gawain, ang lumang mga bagay ay tiyak na dapat maalis. Halimbawa, ang ilan sa mga matagal nang pagsasagawa at mga kinasanayang kasabihan ng tao, kasama na ang maraming taon ng karanasan at mga turo, ay bumuo ng lahat ng uri ng mga pagkaintindi sa kaisipan ng tao. Nguni’t mas angkop sa pagkakabuo ng gayong mga pagkaintindi ng tao ay ang ’di pa ganap na pagbubunyag ng Diyos ng Kanyang tunay na mukha at likas na disposisyon sa tao, kaalinsabay ng pagkalat, sa loob ng maraming taon, ng mga tradisyunal na teorya mula sa sinaunang panahon. Makatuwirang sabihin na sa buong panahon ng paniniwala ng tao sa Diyos, ang impluwensya ng iba’t ibang pagkaintindi ay nagbigay-daan sa patuloy na pagkabuo at pagsulong ng isang kaalaman sa tao na kung saan ay mayroon siya ng lahat ng uri ng mga pagkaintindi ukol sa Diyos—na nagresulta sa maraming relihiyosong tao na naglilingkod sa Diyos ang naging mga kaaway Niya. At kaya, habang lumalakas ang mga relihiyosong pagkaintindi ng mga tao, lalo lamang nilang kinakalaban ang Diyos, at mas lalong nagiging mga kaaway ng Diyos. Ang gawain ng Diyos ay palaging bago at hindi kailanman luma, at hindi kailanman ito bumubuo ng doktrina at sa halip, ito ay patuloy na nagbabago at napanunumbalik sa mas malaki o sa mas maliit na sakop. Ang gawaing ito ang pagpapahayag ng likas na disposisyon ng Diyos Mismo. Ito rin ang likas na prinsipyo ng gawain ng Diyos, at isa sa mga paraan kung saan isinasakatuparan ng Diyos ang Kanyang pamamahala. Kung hindi sa ganitong paraan gumawa ang Diyos, hindi magbabago ang tao o hindi makukuhang makilala ang Diyos, at si Satanas ay hindi madadaig. Kaya, sa Kanyang gawain may malimit na nangyayaring mga pagbabago na kung titingnan ay pamali-mali, ngunit ang mga ito sa totoo lang ay pana-panahon. Ang paraan kung paano naniniwala ang tao sa Diyos, gayunman, ay lubhang naiiba: Nangungunyapit siya sa luma, kilalang mga doktrina at mga sistema, at habang mas luma ay nagiging mas katanggap-tanggap ang mga ito sa kanya. Papaanong ang hangal na pag-iisip ng tao, isang pag-iisip na kasintigas ng bato, ay tumatanggap ng ganoong di-maarok na bagong gawain at mga salita ng Diyos? Kinasusuklaman ng tao ang Diyos na laging bago at hindi kailanman luma; ang gusto lang niya ay ang makaluma at lumang Diyos na puti ang buhok at walang kibo. Sa gayon, sapagkat ang Diyos at ang tao ay may kani-kanyang mga kagustuhan, ang tao ay naging kaaway ng Diyos. Umiiral pa rin ang marami sa mga salungatang ito hanggang sa ngayon, sa panahon na ang Diyos ay nagsasagawa na ng bagong gawain sa loob ng halos anim na libong taon. Kung gayon, sila ay wala nang lunas. Ito marahil ay dahil matigas ang ulo ng tao o walang sinumang tao ang maaaring labagin ang mga atas administratibo ng Diyos—ngunit ang mga pastor at pastora ay kumakapit pa rin sa mga inaamag na mga lumang libro at mga babasahin, samantalang nagpapatuloy ang Diyos sa Kanyang hindi pa nakukumpletong gawain ng pamamahala na parang wala Siyang kasama sa Kanyang tabi. Sa kabila na ang mga pagsasalungatang ito ay ginagawang magkaaway ang Diyos at ang tao, at lalong hindi maaaring papagkasunduin, hindi sila pinapansin ng Diyos, na parang nandoon sila samantalang wala naman. Gayunman, ang tao ay nananatili pa rin sa kanyang mga paniniwala at mga pagkaintindi, at hindi kailanman binibitawan ang mga ito. Ngunit isang bagay ang maliwanag: Hindi man lumilihis ang tao sa kanyang paninindigan, ang mga paa ng Diyos ay laging kumikilos at lagi Siyang nagbabago ng isip batay sa kapaligiran, at sa katapusan, ang tao ang siyang magagapi nang walang laban. Ang Diyos, samantala, ay ang pinakadakilang kaaway sa lahat ng Kanyang mga kalaban na nagapi na, at Siya rin ang kampeon ng mga kabilang sa sangkatauhan na nagapi na at silang hindi pa nagagapi. Sino ang maaaring makipagtuos sa Diyos at manalo? Ang mga pagkaintindi ng tao ay parang galing sa Diyos sapagkat marami sa kanila ang isinilang pagkatapos ng paggawa ng Diyos. Nguni’t hindi pinapatawad ng Diyos ang tao dahil dito, at higit pa rito, ni hindi Siya nagbubuhos ng papuri sa tao sa paggawa ng pulu-pulutong na mga produkto “para sa Diyos” na nangasa-labas ng gawain ng Diyos. Sa halip, Siya ay labis-labis na nasusuklam sa mga pagkaintindi at makalumang relihiyosong paniniwala ng tao, at ni hindi pinapansin ang petsa kung kailan ang mga pagkaintindi na ito ay nagsimulang lumitaw. Ni hindi Niya tinatanggap na ang mga pagkaintindi na ito ay bunga ng Kanyang gawain, sapagkat ang mga pagkaintindi ng tao ay ipinapalaganap ng tao; ang kanilang pinagmulan ay sa kalooban at pag-iisip ng tao, hindi ng Diyos, nguni’t ni Satanas. Ang layunin ng Diyos ay laging para sa Kanyang gawain upang maging bago at buhay, hindi luma at patay, at yaong iniuutos Niya sa tao ay nag-iiba-iba ayon sa kapanahunan at panahon, at ito ay hindi panghabang-panahon at di-mababago. Ito ay dahil sa isa Siyang Diyos na nagiging dahilan upang mabuhay ang tao at maging bago, sa halip na isang diablo na nagiging dahilan upang mamatay ang tao at tumanda. Hindi pa rin ba ninyo ito maunawaan? May mga pagkaintindi ka tungkol sa Diyos na hindi mo mabitawan dahil sarado ang iyong isip. Hindi ito dahil halos walang saysay ang gawain ng Diyos, o dahil ang gawain ng Diyos ay hindi naaayon sa mga naisin ng tao—ni, higit sa rito, ito ay dahil sa ang Diyos ay palaging pabaya sa Kanyang mga tungkulin. Hindi mo mabitawan ang iyong mga pagkaintindi dahil masyado kang kulang sa pagsunod, at dahil ni katiting ay wala kang wangis ng isang nilalang ng Diyos, at hindi dahil ginagawang mahirap ng Diyos ang mga bagay para sa iyo. Ang lahat ng ito ay kagagawan mo, at walang kinalaman sa Diyos; lahat ng paghihirap at kasawian ay kagagawan ng tao. Ang mga layunin ng Diyos ay palaging mabuti: Ayaw ka Niyang bigyan ng dahilan para magkaroon ng mga pagkaintindi, nguni’t ninanais Niyang magbago ka at mapanibago habang lumilipas ang mga panahon. Nguni’t hindi ka mahusay kumilatis ng pagkakaiba, at palagi na lang nag-aaral o nagsusuri. Hindi naman sa ginagawang mahirap ng Diyos ang mga bagay para sa iyo, lamang ay wala kang paggalang sa Diyos, at napakalawak ng iyong pagsuway. Ang isang maliit na nilalang ay nangangahas na kunin ang ilang walang kuwentang bahagi na ipinagkaloob na noong una ng Diyos, at binabaligtad ito upang atakihin ang Diyos—hindi ba ito ang pagsuway ng tao? Ang tao, makatwiran lamang sabihin, ay lubos na hindi karapat-dapat na ipahayag ang kanyang mga palagay sa harap ng Diyos, lalong hindi siya karapat-dapat maglabas ng kung anumang walang kabuluhan, mabaho, nabubulok na mga kawikaan na gusto niya—huwag nang banggitin ang mga inaamag na mga pagkaintindi. Hindi ba mas lalo silang walang kabuluhan?

—mula sa “Tanging ang mga Nakaaalam ng Gawain ng Diyos Ngayon ang Makapaglilingkod sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

36. Patuloy na sumusulong ang gawain ng Diyos, at bagaman ang layunin ng Kanyang gawain ay nananatiling di-nagbabago, palaging nagbabago ang paraan kung paano Siya gumagawa, at sa gayon pati na rin yaong mga sumusunod sa Diyos. Mas marami ang gawain ng Diyos, mas lubusang nakikilala ng tao ang Diyos, at ang disposisyon ng tao ay nagbabago kasabay ng Kanyang gawain. Gayon pa man, ito ay dahil sa ang gawain ng Diyos ay palaging nagbabago kaya yaong mga hindi nakakakilala sa gawain ng Banal na Espiritu at yaong mga taong katawa-tawa na hindi nakakaalam sa katotohanan ay nagiging kalaban ng Diyos. Hindi kailanman umaayon ang gawain ng Diyos sa mga pagkaintindi ng tao, dahil laging bago ang Kanyang gawain at hindi kailanman luma. Hindi Niya kailanman inuulit ang lumang gawain bagkus ay sumusulong sa gawaing hindi pa nagawa kailanman. Dahil hindi nag-uulit ng Kanyang gawain ang Diyos at karaniwang nanghuhusga ang tao sa gawain ng Diyos ngayon batay sa Kanyang gawain sa nakaraan, lubhang mahirap para sa Diyos na isakatuparan ang bawat isang yugto ng gawain ng bagong kapanahunan. Napakaraming balakid ang tao! Masyadong makitid ang pag-iisip ng tao! Walang taong nakakaalam sa gawain ng Diyos, gayunman nagpapakahulugan silang lahat sa ganoong gawain. Malayo sa Diyos, nawawalan ang tao ng buhay, katotohanan, at mga biyaya ng Diyos, gayon man ni hindi rin tanggap ng tao ang buhay o katotohanan, mas lalo na ang mas malaking mga biyaya na ipinagkakaloob ng Diyos sa sangkatauhan. Ninanais ng lahat ng tao na makamit ang Diyos nguni’t hindi kayang pagtiisan ang anumang pagbabago sa gawain ng Diyos. Yaong mga hindi tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos ay naniniwala na ang gawain ng Diyos ay hindi nagbabago, at na magpakailanmang nananatiling nakapirmi ang gawain ng Diyos. Sa kanilang paniniwala, ang tangi lamang kailangan upang makamit ang walang-hanggang kaligtasan mula sa Diyos ay ang pagsunod sa kautusan, at hangga’t nagsisisi at nangungumpisal sila ng kanilang mga kasalanan, mabibigyang-kasiyahan magpakailanman ang kalooban ng Diyos. Ang akala nila ang Diyos ay nagiging Diyos lamang sa ilalim ng kautusan at ang Diyos na ipinako sa krus para sa tao; akala rin nila na ang Diyos ay hindi dapat at hindi nakakahigit sa Biblia. Ang mga pag-aakalang ito talaga ang mahigpit na nagtatanikala sa kanila sa lumang kautusan at pinanatili silang nakakadena sa mahigpit na mga tuntunin. Marami pa nga ang naniniwala na anupaman ang bagong gawain ng Diyos, kailangan itong mapatunayan ng mga hula, at sa bawat yugto ng gayong gawain, ang lahat ng sumusunod sa Kanya nang may tapat na puso ay dapat mapakitaan ng mga pahayag, kung hindi ang gawaing iyon ay hindi magiging sa Diyos. Hindi na madaling gawain para sa tao na makilala ang Diyos. Karagdagan pa sa katawa-tawang puso ng tao at sa kanyang mapanghimagsik na kalikasan ng pagpapahalaga-sa-sarili at kapalaluan-sa-sarili, sa gayon lalong higit na mahirap para sa tao na tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Hindi pinag-aaralan ng tao ang bagong gawain ng Diyos nang maingat ni tinatanggap ito nang may pagpapakumbaba; sa halip, ang tao ay nang-aalipusta, naghihintay para sa mga pagbubunyag at paggabay ng Diyos. Hindi ba ito ang asal ng tao na naghihimagsik at sumasalungat sa Diyos? Paano makakamit ng ganoong mga tao ang pagsang-ayon ng Diyos?

—mula sa “Paano Makatatanggap ng mga Paghahayag ng Diyos ang Taong Limitado ang Pagkaintindi tungkol sa Diyos?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

37. Kung ginagamit ninyo ang mga sarili ninyong pagkaintindi upang sukatin at limitahan ang Diyos, na parang ang Diyos ay isang di-nababagong estatuwa na gawa sa luwad, at kung ganap na nililimitahan ninyo ang Diyos sa loob ng Biblia at inilalagay Siya sa isang limitadong saklaw ng gawain, ito ay nagpapatunay na hinatulan na ninyo ang Diyos. Dahil, sa kanilang mga puso, itinuring ng mga Judio sa kapanahunan ng Lumang Tipan ang Diyos bilang isang idolo na hindi nagbabago ang anyo, na para bang ang Diyos ay matatawag lamang na Mesiyas, at tanging Siya lamang na tinawag na Mesiyas ang Diyos, at dahil pinaglingkuran at sinamba ng sangkatauhan ang Diyos na para bang Siya ay isang (walang-buhay na) estatuwang gawa sa luwad, ipinako nila ang Jesus ng panahong iyon sa krus, hinahatulan Siya ng kamatayan—ang walang-kasalanang Jesus ay sa gayon hinatulan ng kamatayan. Walang nagawang krimen ang Diyos, nguni’t tumanggi ang tao na patawarin Siya, at nagpumilit na hatulan Siya ng kamatayan, at sa gayon, ipinako si Jesus sa krus. Laging naniniwala ang tao na di-nagbabago ang Diyos, at binibigyang-kahulugan Siya base lamang sa iisang aklat, ang Biblia, na para bang lubusan nang naarok ng tao ang pamamahala ng Diyos, na para bang ang lahat ng mga ginagawa ng Diyos ay nasa mga kamay na ng tao. Ang mga tao ay talaga namang katawa-tawa, sukdulan ang pagmamataas, at lahat sila ay mahilig sa eksaherasyon. Gaano man kadakila ang kaalaman mo sa Diyos, sinasabi Ko pa rin na hindi mo kilala ang Diyos, na ikaw ay isa na pinakatumututol sa Diyos, at na hinatulan mo ang Diyos, dahil lubos kang walang kakayahang sundin ang gawain ng Diyos at lumakad sa landas ng pagiging ginagawang perpekto ng Diyos. Bakit hindi kailanman nasisiyahan ang Diyos sa mga pagkilos ng tao? Sapagka’t hindi kilala ng tao ang Diyos, sapagka’t masyado siyang maraming mga pagkaintindi, at sapagka’t ang kanyang kaalaman sa Diyos ay hindi tumutugma ni katiting sa realidad, nguni’t sa halip ay inuulit-ulit lang ang parehong tema nang walang pagbabago at ginagamit ang parehong paraan sa bawat sitwasyon. Kaya, yamang naparito sa lupa ngayon, ang Diyos ay minsan pang ipinako ng tao sa krus.

—mula sa “Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

38. Sa bawat sakop ng panahon, ang Diyos ay magsisimula ng bagong gawain, at sa bawat panahon, magkakaroon ng bagong simula sa gitna ng tao. Kung ang tao ay sumusunod lamang sa mga katotohanan na “si Jehova ang Diyos” at “si Jesus ang Cristo,” na mga katotohanan na nailalapat lamang sa iisang kapanahunan, sa gayon ang tao ay hindi kailanman makakasabay sa gawain ng Banal na Espiritu, at magpakailanmang walang kakayahang magkamit ng gawain ng Banal na Espiritu. Hindi alintana kung paano gumagawa ang Diyos, ang tao ay sumusunod nang wala ni katiting na pag-aalinlangan, at siya ay sumusunod nang mabuti. Sa paraang ito, paano maaalis ng Banal na Espiritu ang tao? Hindi alintana kung ano ang ginagawa ng Diyos, hangga’t ang tao ay nakatitiyak na ito ay gawain ng Banal na Espiritu at nakikipagtulungan sa gawain ng Banal na Espiritu nang walang pag-aalinlangan, at sinusubukang tugunan ang mga kinakailangan ng Diyos, kung gayon, paano siya maparurusahan? Hindi nahinto kailanman ang gawain ng Diyos, hindi kailanman natigil ang Kanyang mga yapak, at bago pa man matapos ang Kanyang gawain ng pamamahala, Siya ay palaging maraming ginagawa, at hindi kailanman tumitigil. Nguni’t iba ang tao: Dahil nagkamit lamang ng maliit na gawain ng Banal na Espiritu, itinuturing niya ito na parang hindi kailanman magbabago; dahil nagkamit lamang ng maliit na kaalaman, hindi na siya nagpapatuloy sa pagsunod sa mga yapak ng mas bagong gawain ng Diyos; dahil nakakita lamang ng maliit na bahagi ng gawain ng Diyos, agad na niyang itinuturing na kahoy na imahen ang Diyos, at naniniwala na palaging mananatili ang Diyos sa ganoong anyo na nakikita sa harap niya, na ganito rin sa nakalipas at laging magiging ganoon sa hinaharap; dahil nagkamit lamang ng mababaw na kaalaman, napakayabang ng tao kaya’t nakakalimutan niya ang kanyang sarili at nagsisimulang walang pakundangang ipahayag ang disposisyon at kung ano ang Diyos na hindi talaga umiiral; at yamang natitiyak ang tungkol sa isang yugto ng gawain ng Banal na Espiritu, kahit anong uri ng tao ang nagpapahayag ng bagong gawain ng Diyos, hindi ito tinatanggap ng tao. Ang mga ito ay mga taong hindi matatanggap ang bagong gawain ng Banal na Espiritu; masyado silang makaluma, at hindi kayang tumanggap ng mga bagong bagay. Ang gayong mga tao ay naniniwala sa Diyos nguni’t tinatanggihan din ang Diyos. Naniniwala ang tao na mali ang mga Israelita na “maniwala lamang kay Jehova at hindi kay Jesus,” nguni’t karamihan ng mga tao ay gumaganap ng papel kung saan sila ay “naniniwala lamang kay Jehova at tinatanggihan si Jesus” at “nananabik para sa pagbabalik ng Tagapagligtas, nguni’t tinututulan ang Tagapagligtas na tinatawag na Jesus.” Hindi na nakapagtataka, kung gayon, na ang mga tao ay nabubuhay pa rin sa ilalim ng sakop ni Satanas matapos tanggapin ang isang yugto ng gawain ng Banal na Espiritu, at hindi pa rin tinatanggap ang mga pagpapala ng Diyos. Hindi ba’t ito ang bunga ng pagka-mapanghimagsik ng tao?

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

39. Ang pinakamalaking suliranin ng tao ay minamahal lamang niya ang mga bagay na hindi niya makikita o mahahawakan, mga bagay na labis na mahiwaga at kamangha-mangha at hindi lubos na mawari ng tao at hindi kayang maabot ng mga mortal lamang. Mas hindi makatotohanan ang mga bagay na ito, mas pinag-aaralan pa ito ng mga tao, anupa’t hinahangad pa ang mga iyon kaysa sa anupaman, at tinatangkang makamit ang mga iyon. Habang mas hindi makatotohanan ang mga iyon, mas malapitang sinisiyasat at pinag-aaralan ng tao ang mga iyon, gumagawa pa nga ng mga sarili niyang mga malawakang ideya tungkol dito. Sa kabilang banda, habang mas makatotohanan ang mga bagay-bagay, mas ipinagwawalang-bahala ang mga iyon ng tao, minamaliit lang niya ang mga ito at higit pa ay nilalait ang mga ito. Hindi ba ito mismo ang pag-uugali ninyo sa makatotohanang gawaing ginagawa Ko ngayon? Habang mas makatotohanan ang gayong mga bagay, mas kumikiling kayo laban sa mga iyon. Hindi kayo nagbibigay ng panahon para suriin ang mga iyon, sa halip hindi ninyo pinapansin iyon; minamaliit ninyo ang ganitong makatotohanan at tahasang mga kinakailangan, at nagkukupkop pa ng napakaraming pagkaintindi tungkol sa Diyos na ito na totoong-totoo, at wala lamang kakayahang tanggapin ang Kanyang pagkatotoo at pagka-karaniwan. Sa ganitong paraan, hindi ba kayo naniniwala sa gitna ng kalabuan? Mayroon kayong di-natitinag na paniniwala sa malabong Diyos ng nakalipas na panahon, at walang paghahangad sa tunay na Diyos ng ngayon. Hindi ba ito dahil sa ang Diyos ng kahapon at ang Diyos ng ngayon ay mula sa dalawang magkaibang panahon? Hindi ba ito dahil din sa ang Diyos ng kahapon ay ang mabunying Diyos ng kalangitan, samantalang ang Diyos ng ngayon ay isa lamang maliit na tao sa lupa? Karagdagan pa, hindi ba ito dahil sa ang Diyos na sinamba ng tao ay isang kinatha ng kanyang mga pagkaintindi, samantalang ang Diyos ng ngayon ay totoong katawang-tao na iniluwal sa lupa? Pagkatapos na masabi at magawa ang lahat, hindi ba ito dahil sa ang Diyos ng ngayon ay totoong-totoo kaya’t hindi Siya sinusunod ng mga tao? Sapagka’t kung ano ang hinihingi ng Diyos ng ngayon sa tao ay yaong talagang pinakaaayaw niyang gawin, at yaong nakakapagparamdam sa kanya ng kahihiyan. Hindi ba ginagawa lamang nitong mahirap ang mga bagay-bagay para sa tao? Hindi ba nito inilalantad ang kanyang mga peklat? Sa ganitong paraan, marami sa mga hindi naghahangad sa realidad ay nagiging mga kaaway ng Diyos na nagkatawang-tao, nagiging mga anticristo. Hindi ba ito isang maliwanag na katunayan?

—mula sa “Yaon Lamang mga Nakakakilala sa Diyos at Nakakaalam sa Kanyang Gawain ang Makakapagbigay-kasiyahan sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

40. Sa paglipas ng maraming taon, maraming tao ang nakita Kong naniniwala sa Diyos. Ano ang anyo ng paniniwalang ito? May ilang tao ang naniniwala sa Diyos na tila Siya ay walang halaga. Ang mga taong ito ay walang kasagutan sa mga tanong tungkol sa pag-iral ng Diyos dahil hindi nila maramdaman o wala silang kamalayan sa presensiya o pagkawala ng Diyos, mas lalo na ang malinaw na pagkakita o pagkaunawa dito. Hindi namamalayan, iniisip ng mga taong ito na hindi umiiral ang Diyos. Ang ilan naman ay naniniwala sa Diyos na tila Siya ay isang tao. Naniniwala ang mga taong ito na hindi kayang gawin ng Diyos ang lahat ng bagay na hindi nila kayang gawin, at ang pag-iisip ng Diyos ay dapat kagaya ng pag-iisip nila. Ang pakahulugan ng taong ito sa Diyos ay “hindi nakikita at hindi mahipo na tao.” Mayroon ding isang grupo ng mga tao na naniniwala sa Diyos na tila Siya ay isang sunud-sunuran. Naniniwala ang mga taong ito na walang damdamin ang Diyos, na ang Diyos ay isang rebulto. Kapag nahaharap sa isang bagay, ang Diyos ay walang saloobin, walang pananaw, walang mga ideya; Siya ay nasa pagsasaayos ng tao. Naniniwala lamang ang mga tao sa gusto nilang paniwalaan. Kung Siya ay gagawing dakila, Siya ay dakila; kung Siya ay gagawing maliit, Siya ay maliit. Kapag nagkakasala ang mga tao at kailangan nila ang awa ng Diyos, kailangan nila ang pagpaparaya ng Diyos, kailangan nila ang pag-ibig ng Diyos, dapat iabot ng Diyos ang Kanyang awa. Gumagawa ang mga taong ito ng isang Diyos sa kanilang isipan, at ginagamit nila ang Diyos upang matupad ang kanilang mga pangangailangan at bigyang-kasiyahan ang lahat ng kanilang mga pagnanasa. Hindi mahalaga kung kailan o kung saan, at kahit ano ang ginagawa ng taong ito, yayakapin nila ang kahibangan na ito sa pagturing nila sa Diyos, at sa paniniwala nila sa Diyos. Mayroon pa nga yaong mga naniniwala na maaari silang iligtas ng Diyos pagkatapos nilang napalubha ang disposisyon ng Diyos. Ito ay dahil naniniwala sila na walang hanggan ang pag-ibig ng Diyos, ang disposisyon ng Diyos ay matuwid, at kahit gaano magkasala ang tao sa Diyos, hindi aalalahanin ng Diyos ang anuman sa mga ito. Dahil ang mga kapintasan ng tao, mga kasalanan ng tao, at mga pagsuway ng tao ay pansamantalang pagpapahayag ng disposisyon ng taong iyon, magbibigay ang Diyos ng mga pagkakataon sa mga tao, at magpaparaya at titiisin Niya sila. Mamahalin pa rin sila ng Diyos tulad ng dati. Kaya ang pag-asa ng kaligtasan nila ay maganda pa rin. Sa katunayan, kahit paano ang paniniwala ng isang tao sa Diyos, basta hindi nila hinahanap ang katotohanan, negatibo pa rin ang saloobin ng Diyos sa kanila. Ito ay dahil habang sumasampalataya ka sa Diyos, marahil ay pinahahalagahan mo ang aklat ng salita ng Diyos, pinag-aaralan mo ito araw-araw, binabasa mo ito araw-araw, ngunit isinasantabi mo ang tunay na Diyos, itinuturing mo Siya bilang walang halaga, itinuturing Siya bilang isang tao, at ang ilan sa inyo ay itinuturing Siya bilang isang sunud-sunuran. Bakit Ko sinasabi ito? Dahil sa pananaw ko, hindi alintana kung nahaharap kayo sa isang bagay o isang pangyayari, ang mga bagay na umiiral sa inyong isipan, ang mga bagay na nabubuo sa loob—wala sa mga ito ang may anumang kaugnayan sa salita ng Diyos o sa pagsunod sa katotohanan. Ikaw lamang ang nakaaalam sa iniisip mo, kung ano ang sarili mong mga pananaw, at ang sarili mong mga ideya, ipinipilit mo sa Diyos ang sarili mong mga pananaw. Nagiging mga pananaw ng Diyos ang mga ito, na nagsisilbing mga pamantayan na dapat ay matibay na sinusunod. Sa paglipas ng panahon, ang pagpapatuloy nang ganito ang lalong maglalayo sa iyo mula sa Diyos.

—mula sa “Paano Malalaman ang Disposisyon ng Diyos at ang Resulta ng Kanyang Gawain” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

41. Kapag ang mga tao ay nagtitipong kasama Ko, ang puso Ko ay puno ng kagalakan. Agad-agad, Aking ipinagkakaloob ang mga pagpapala na nasa Aking kamay sa gitna ng tao, upang ang mga tao ay makikipagtipon sa Akin, at huwag maging mga kaaway na sumusuway sa Akin kundi mga kaibigan na kaayon sa Akin. Sa gayon, Ako ay taos-puso rin tungo sa tao. Sa Aking gawain, ang tao ay nakikita bilang isang kasapi ng isang mataas-na-antas na samahan, kaya pinag-uukulan Ko siya ng higit na pansin, sapagka’t siya ay palaging nananatiling ang pinag-uukulan ng Aking gawain. Naitatag Ko na ang Aking kinalalagyan sa mga puso ng mga tao upang ang kanilang mga puso ay maaaring makatingin sa Akin—gayunman sila ay nananatiling ganap na mangmang tungkol sa kung bakit Ko ginagawa ito, at walang ginagawa kundi maghintay. Bagaman mayroong pagkakalagyan na naitatag Ko sa mga puso ng mga tao, hindi nila kinakailangan na manahan Ako roon. Sa halip, sila ay naghihintay para sa “Banal na Isa” sa kanilang mga puso na biglang darating. Sapagka’t ang Aking pagkakakilanlan ay masyadong “mababa,” hindi Ako nakakatapat sa mga hinihingi ng mga tao at sa gayon ay inaalis nila. Sapagka’t ang nais nila ay ang “Ako” na mataas at makapangyarihan—samantalang noong Ako ay dumating, hindi Ako nagpakita bilang ganito sa tao, kaya sila ay nanatiling naghahanap sa malayo, naghihintay para sa isa na nasa kanilang mga puso. Noong dumating Ako sa harap ng mga tao, tinanggihan nila Ako sa harap ng karamihan. Maaari lamang Akong tumayo sa isang tabi, naghihintay para sa “sentensya” ng tao, nagmamasid kung ano ang magiging pasya ng mga tao na gagawin sa Akin, ang di-ganap na “produktong” ito. Hindi Ako tumitingin sa mga pilat ng mga tao, kundi sa bahagi nila na walang pilat, at mula rito Ako ay nasisiyahan. Sa mga mata ng mga tao, Ako ay isa lamang “maliit na bituin” na bumaba mula sa kalangitan, Ako lamang ang pinakamababa sa langit, at ang Aking pagdating sa lupa ngayon ay tagubilin ng Diyos. Bilang resulta, ang mga tao ay nakabuo ng marami pang pakahulugan sa mga salitang “Ako” at “Diyos,” lubhang natatakot na ihalo ang Diyos sa Akin. Sapagka’t ang Aking larawan ay hindi nagtataglay ng pagpapakita ng Diyos, ang mga tao ay naniniwalang lahat na Ako ay isang lingkod na hindi mula sa pamilya ng Diyos, at sinasabi na ito ay hindi ang larawan ng Diyos. Marahil ay may mga tao na nakakita sa Diyos—nguni’t dahil sa kawalan Ko ng pananaw sa lupa, ang Diyos ay hindi kailanman “nagpakita” sa Akin. Marahil napakaliit ng Aking “pananampalataya,” kaya’t nakikita Ako ng mga tao na mababa. Naguguni-guni ng mga tao na kung ang isa ay tunay na Diyos, tiyak na siya ay magiging bihasa sa wika ng tao, sapagka’t ang Diyos ang Lumikha. Nguni’t ang mga katunayan ay eksaktong ang kasalungat: Hindi lamang Ako di-bihasa sa wika ng tao, kundi may mga pagkakataon na hindi Ko man lamang maaaring “maipagkaloob” ang kanyang mga “kakulangan.” Bilang resulta, nakakadama Ako ng kaunting “pagkabagabag,” sapagka’t hindi Ako kumikilos ayon sa “hinihingi” ng tao, kundi naghahanda lamang ng mga materyales at gumagawa ayon sa kanilang “kakulangan.” Hindi Ako humihingi ng malaki sa tao, gayunman ay kabaligtaran ang paniniwala ng mga tao. Sa gayon, ang kanilang “pagpapakumbaba” ay nabunyag sa bawat galaw nila. Sila ay laging may pananagutan na lumakad sa unahan Ko pinangungunahan Ako sa daan, lubhang natatakot na Ako ay maliligaw, nahihintakutan na Ako ay gagala tungo sa matandang mga kagubatan sa kaloob-looban ng mga kabundukan. Bunga nito, lagi Akong napapangunahan ng mga tao pasulong, takot na takot na Ako ay lalakad tungo sa madilim na bilangguan. Mayroon Akong tila “kasiya-siyang impresyon” hinggil sa pananampalataya ng mga tao, sapagka’t “nagpakahirap” sila para sa Akin nang hindi nag-iisip para sa pagkain o pagtulog, hanggang sa punto na ang kanilang mga paggawa para sa Akin ay nagsanhi sa kanila na hindi matulog araw at gabi at namutî na ang buhok—na sapat upang ipakita na “nalampasan” ng kanilang pananampalataya ang mga sansinukob, at “nahigitan” ang mga apostol at mga propeta sa buong mga kapanahunan.

—mula sa “Kabanata 32” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

42. Sinumang hindi naniniwala sa Diyos na nagkatawang-tao—iyon ay, ang sinumang hindi naniniwala sa gawain at salita ng nakikitang Diyos at hindi naniniwala sa nakikitang Diyos nguni’t sa halip ay sumasamba sa di-nakikitang Diyos sa langit—ay walang Diyos sa kanyang puso. Sila ang mga taong masuwayin sa at nilalabanan ang Diyos. Ang mga taong ito ay may kakulangan sa pagkatao at katwiran, bukod pa sa katotohanan. Para sa mga taong ito, ang nakikita at nahahawakang Diyos ay lalong hindi maaaring paniwalaan, nguni’t ang hindi nakikita at hindi nahahawakang Diyos ay ang pinakakapani-paniwala at ang pinakanakatutuwa rin sa kanilang mga puso. Ang kanilang hinahanap ay hindi ang katotohanan ng realidad, ni hindi rin ito ang tunay na kakanyahan ng buhay, higit na hindi ang mga intensyon ng Diyos; sa halip, itinataguyod nila ang katuwaan. Alinmang mga bagay ang pinaka-may-kakayahang nagpapahintulot na kanilang makamit ang kanilang sariling mga pagnanasa ay, walang duda, ang kanilang mga paniniwala at paghahangad. Sila lang ay naniniwala sa Diyos upang masiyahan ang kanilang sariling mga pagnanasa, hindi upang hanapin ang katotohanan. Ang mga tao bang ito ay hindi mga manggagawa ng kasamaan? Sila ay lubos na may tiwala sa sarili, at hindi sila naniniwala na wawasakin sila ng Diyos sa langit, ang “mabubuting tao” na ito. Sa halip, naniniwala sila na pahihintulutan sila ng Diyos na manatili at, higit pa rito, ay gagantimpalaan ang mga ito nang sulit na sulit, sapagka’t marami silang mga bagay na nagawa na para sa Diyos at nagpakita ng isang mahusay na pakikitungo ng “katapatan” sa Kanya. Kung hinangad nila ang nakikitang Diyos, sila ay agad na mag-aalsa laban sa Diyos o magwawala sa sandaling ang kanilang mga kagustuhan ay hindi napagbigyan. Ito ang mga napakasamang taong naghahanap na masiyahan ang kanilang mga sariling pagnanasa; hindi sila mga taong may integridad sa paghangad ng katotohanan. Ang ganitong uri ng mga tao ay ang tinatawag na masasamang tao na sumusunod kay Cristo. Yaong mga tao na hindi naghahanap ng katotohanan ay hindi maaaring maniwala sa katotohanan. Silang lahat ang higit na hindi mahiwatigan ang hinaharap na kalalabasan ng sangkatauhan, sapagka’t hindi sila naniniwala sa kahit anong gawain o pagsasalita ng nakikitang Diyos, at hindi sila makakapaniwala sa hinaharap na hantungan ng sangkatauhan. Samakatuwid, kahit na sumusunod sila sa nakikitang Diyos, gumagawa pa rin sila ng masama at hindi hinahanap ang katotohanan, at hindi rin nila isinasagawa ang katotohanan na kinakailangan Ko. Yaong mga tao na hindi naniniwala na sila ay wawasakin ay sa kabaligtaran ang mga mismong indibidwal na wawasakin. Lahat sila ay naniniwala sa kanilang mga sarili na napakatalino, at naniniwala sila na sila mismo ang siyang nagsasagawa sa katotohanan. Isinasaalang-alang nila ang kanilang masasamang pag-uugali bilang katotohanan at sa gayon itinatangi ito. Ang masasamang taong ito ay labis na tiwala sa sarili; tinitingnan nila ang katotohanan bilang doktrina, at ipinagpapalagay ang masasama nilang gawain bilang katotohanan, at sa katapusan ay maaari lang nilang anihin kung ano ang kanilang naihasik na. Higit na mas malaki ang tiwala sa sarili ng mga tao at mas higit ang pagkamataas nila, mas higit na hindi nila maaaring matamo ang katotohanan; mas higit na naniniwala ang tao sa makalangit na Diyos, mas higit na nilalabanan nila ang Diyos. Ito ang mga taong parurusahan.

—mula sa “Ang Diyos at ang Tao ay Magkasamang Papasok sa Kapahingahan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

43. Sa paningin ng mga tao, ang mga salita ng Diyos ay gaya ng pang-araw-araw na kubyertos, hindi man lamang nila itinuturing ang mga iyon na mahalaga. Sa gayon, hindi maisagawa ng mga tao ang mga salita ng Diyos—sila ay naging mga kawawang hampaslupa na nakababatid tungkol sa katotohanan nguni’t hindi ito isinasagawa. Ang pagkukulang na lamang na ito ng tao samakatuwid ay sapat upang magsanhi ng pagkamuhi sa Diyos sa isang sakop ng panahon, at sa gayon maraming ulit Niyang sinasabi na hindi pinakikinggan ng mga tao ang Kanyang mga salita. Gayunman sa kanilang mga pagkaintindi, iniisip ng mga tao ang sumusunod: “Bawat araw aming pinag-aaralan at sinusuri ang mga salita ng Diyos, paanong masasabi na hindi namin pinakikinggan ang mga iyon? Hindi ba ito paggawa ng hindi-makatarungan sa amin?” Nguni’t hayaan mong isa-isahin Ko nang kaunti para sa iyo—ang mga tao ay mamumula. Kapag binabasa nila ang mga salita ng Diyos, sila ay tumatango, sila ay yumuyukod at nagkakayod, tulad ng isang tuta na nagpapaalipin sa mga salita ng amo nito. Sa gayon, sa sandaling ito, nakakaramdam ang mga tao ng hindi pagka-angkop, umaagos ang mga luha sa kanilang mga mukha, na para bang inaasam nilang magsisi at magsimulang muli—nguni’t sa sandaling nakalipas na ang sandaling ito, ang kanilang pagkapahiya ay agad na nawawala, at napapalitan ng kabagsikan, isinasantabi nila ang mga salita ng Diyos, at laging naniniwala na ang kanilang mga sariling kapakanan ay nangunguna, na ang mga bagay-bagay tungkol ng Diyos ay sa hulihan, at dahil sa mga pagkilos nilang ito, hindi nila kailanman naisasagawa ang mga salita ng Diyos. Kapag dumating na ang mga katunayan, iniuunat nila ang kanilang mga siko palabas[f]—ito ay paglilinlang sa kanilang sariling mga tao—hindi kataka-taka na sinasabi ng Diyos, “siya ay ‘tumatakbo sa kabilang daan’ habang umaasa sa Akin para sa ikabubuhay.” Mula lamang dito makikita na wala kahit katiting na kasinungalingan sa mga salita ng Diyos, ang mga iyon ay buong katotohanan, at wala kahit katiting na pagpapalabis, gayunman ay tila kulang ang pagkakalarawan sa mga iyon, sapagka’t ang tayog ng tao ay napakaliit, hindi niya kayang tumanggap.

—mula sa “Kabanata 36” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

44. Maraming tao ang hawak ang salita ng Diyos para basahin araw-araw, hanggang sa puntong maingat na sinasaulo ang lahat ng klasikong talata roon na kanilang pinakaiingatang yaman, at higit pa rito ipinangangaral ang mga salita ng Diyos sa lahat ng lugar, tinutustusan at tinutulungan ang iba sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Iniisip nila na ang paggawa nito ay pagpapatotoo sa Diyos, pagpapatotoo sa mga salita Niya, na ang paggawa nito ay pagsunod sa daan ng Diyos; iniisip nila na ang paggawa nito ay pamumuhay ayon sa mga salita ng Diyos, na ang paggawa nito ay pagdadala ng mga salita Niya sa kanilang mga tunay na buhay, na ang paggawa nito ay magbibigay-daan para matanggap nila ang parangal ng Diyos, at maligtas at maging perpekto. Pero, kahit na nangangaral sila ng mga salita ng Diyos, hindi sila kailanman umaayon sa mga salita ng Diyos sa pagsasagawa, o sinusubukang iayon ang sarili nila sa kung ano ang ipinahayag sa mga salita ng Diyos. Sa halip, ginagamit nila ang mga salita ng Diyos para makamit ang paghanga at pagtitiwala ng iba sa pamamagitan ng pandaraya, para makapasok sa pamamahala nang sarili nila, at lustayin at nakawin ang kaluwalhatian ng Diyos. Umaasa sila, nang walang saysay, na gamitin ang pagkakataong ibinibigay sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng mga salita ng Diyos, para magawaran ng paggawa ng Diyos at Kanyang parangal. Ilang taon na ang lumipas, nguni’t ang mga taong ito’y hindi lamang nabigong umani ng parangal ng Diyos habang ipinangangaral ang mga salita ng Diyos, at hindi lamang sila walang kakayahang tuklasin ang daang dapat nilang sundan sa pagpapatotoo sa mga salita ng Diyos, at hindi lamang sila hindi tumulong o nagtustos sa kanilang mga sarili habang tinutustusan at tinutulungan ang iba sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, at hindi lamang sila walang kakayahang kumilala sa Diyos, o gisingin sa kanilang mga sarili ang tunay na paggalang sa Diyos, habang ginagawa ang lahat ng ito; pero sa kabaligtaran ang maling pagkaintindi nila tungkol sa Diyos ay lalong lumalalim, ang hindi nila pagtitiwala sa Kanya ay lalong lumalala, at ang mga naiisip nila tungkol sa Kanya ay lalong nagiging labis. Dahil mayroon silang tustos at patnubay na mga teorya tungkol sa mga salita ng Diyos, mukha silang masiglang-masigla, na para bang gumagawa gamit ang kanilang mga angking galing nang walang kahirap-hirap, na para bang natagpuan na nila ang layunin nila sa buhay, ang misyon nila, at para bang nagkaroon sila ng bagong buhay at naligtas, habang ang mga salita ng Diyos ay malutong na namumutawi sa bibig kapag binibigkas, para bang nakamit nila ang daan sa katotohanan, natarok ang mga intensyon ng Diyos, at nadiskubre ang daan sa pagkilala sa Diyos, na para bang, habang ipinangangaral ang mga salita ng Diyos, madalas nilang makaharap ang Diyos. Isa pa, madalas silang “nauudyukan” na manaka-nakang tumangis, at, madalas na inaakay ng “Diyos” sa mga salita ng Diyos, mukha silang walang-tigil sa paghawak nang mahigpit sa Kanyang maalab na pagmamalasakit at mabuting intensyon, at kasabay noon natarok ang pagliligtas ng Diyos sa tao at ang Kanyang pamamahala, nakaalam sa Kanyang diwa, at nakaintindi sa Kanyang matuwid na disposisyon. Batay sa ganitong pundasyon, tila mas lalo pa silang naniniwala na mayroong Diyos, na mas nakikilala nila ang Kanyang matayog na kalagayan, at mas nararamdaman nila nang malalim ang Kanyang kadakilaan at pagiging higit sa lahat. Dahil babad sila sa mababaw na kaalaman sa mga salita ng Diyos, tila mukhang ang pananampalataya nila ay lumago, ang determinasyon nilang tiisin ang pagdurusa ay lumakas, at ang pagkakilala nila sa Diyos ay lumalim. Hindi nila alam, hangga’t hindi nila talagang nararanasan ang mga salita ng Diyos, ang lahat ng kaalaman nila sa Diyos at ang kanilang mga palagay tungkol sa Kanya ay galing sa kanilang sariling kathang-isip at haka-haka. Hindi tatagal ang pananampalataya nila sa anumang uri ng pagsusulit mula sa Diyos, ang kanilang di umano’y espirituwalidad at tayog ay hindi talaga tatagal sa pagsubok o pagsusuri ng Diyos, ang kanilang paninindigan ay walang iba kundi isang kastilyong buhangin, at ang di umano’y pagkakilala rin sa Diyos ay mga guni-guni lamang. Sa katunayan, ang mga taong ito na, sa wari ay, nagsisikap para sa mga salita ng Diyos, ay hindi pa kahit kailanman nakatanto kung ano talaga ang pananampalataya, ano ang tunay na pagsunod, ano ang tunay na pagkalinga, o ano ang tunay na pagkakakilala sa Diyos. Kinukuha nila ang teorya, imahinasyon, kaalaman, kaloob, tradisyon, pamahiin, at maging kagandahang-asal ng sangkatauhan, at ginagawa itong “kapital na pampuhunan” at “mga sandatang militar” para sa paniniwala sa Diyos at paghahabol sa Kanya, ginagawa pa ang mga ito na pundasyon ng kanilang paniniwala sa Diyos at paghahabol sa Kanya. Kasabay nito, kinukuha rin nila ang kapital na ito at mga sandata at ginagawa ang mga itong mahikang anting-anting para kilalanin ang Diyos, para katagpuin at labanan ang pagsusuri, pagsubok, pagkastigo, at paghatol ng Diyos. Sa katapusan, ang kanilang naipon ay walang iba kundi mga palagay tungkol sa Diyos na puno ng relihiyosong pakahulugan, mga sinaunang pamahiin, at lahat ng romantiko, katawa-tawa, at misteryoso, at ang kanilang paraan ng pagkilala at pagpapakahulugan sa Diyos ay gaya pa rin ng dati, tulad ng sa mga taong naniniwala lamang sa Langit sa Itaas o sa Matandang Tao sa Himpapawid, samantalang ang katotohanan tungkol sa Diyos, ang Kanyang diwa, Kanyang disposisyon, kung ano ang mayroon Siya at kung ano Siya, at iba pa—lahat ng may kinalaman sa totoong Diyos Mismo—ay mga bagay na hindi nagawang matarok ng kanilang pag-alam, ay ganap na hindi angkop at malayong magkaiba. Sa ganitong paraan, kahit na sila ay nasa ilalim ng pagtutustos at pangangalaga ng mga salita ng Diyos, sila magkagayunman ay hindi tunay na nakatahak sa daan ng pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa masama. Ang tunay na dahilan para dito ay hindi talaga sila nakakilala sa Diyos, at ni hindi rin sila kahit minsan nagkaroon ng tunay na pakikipag-ugnayan o pakikipag-isa sa Kanya, kung kaya imposible para sa kanila na makarating sa pakikipag-unawaan sa Diyos, o magising sa kanila ang isang tunay na paniniwala, paghahabol, o pagsamba para sa Diyos. Na dapat nilang isaalang-alang ang mga salita ng Diyos nang gayon, na dapat nilang isaalang-alang ang Diyos nang gayon—ang pananaw at saloobin nilang ito ang naging dahilan kaya walang bunga ang mga pagsisikap nila, kaya kailanman sa walang-hanggan hindi nila malalakaran ang daan ng pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa masama. Ang layunin na kanilang inaasam, at ang direksyon na kanilang tinutungo, ay nagpapahiwatig na mga kaaway sila ng Diyos sa buong kawalang-hanggan, at na sa buong kawalang-hanggan hindi sila kailanman makakatanggap ng kaligtasan.

—mula sa “Pagkilala sa Diyos ang Landas tungo sa Pagkakaroon ng Takot sa Diyos at Pag-iwas sa Kasamaan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

45. Nagpapakita Ako sa inyo sa inyong mga buhay ngunit palagi kayong walang malay at hindi pati ninyo Ako namumukhaan. Halos kalahati ng mga salitang Aking sinasabi ay paghatol sa inyo, at kalahati sa mga ito ang epektibo kung kaya kayong lahat ay hinihimok sa pagkagambala. Ang natitirang kalahati ay mga salita upang turuan kayo tungkol sa buhay at kung paano dalhin ang inyong mga sarili, ngunit para bang hindi umiiral ang mga ito para sa inyo, at para bang nakikinig kayo sa mga salita ng mga naglalarong bata, kung saan palagi kayong nagbibigay ng isang nakakubling ngiti, at saka walang nagagawa. Hindi kayo kailanman nagkaroon ng malasakit tungkol sa ganitong mga bagay; palagi ninyong naoobserbahan ang Aking mga kilos dahil sa inyong pagkamausisa kaya ngayon nahuhulog na kayo sa kadiliman at hindi na kayang makita ang liwanag—umiiyak kayo nang nakahahabag sa kadiliman. Ang nais Ko ay ang inyong pagkamasunurin, ang inyong walang-pasubaling pagkamasunurin at higit pa rito, kinakailangan Ko na kayo ay maging ganap na tiyak sa lahat ng sinasabi Ko. Dapat hindi ninyo kupkupin ang isang saloobin ng pagpapabaya at partikular na hindi ninyo makayanan ito nang may pagpili, hindi na kailangang sabihin pa na palagi kayong walang malasakit tungo sa Aking mga salita at Aking gawain. Naisasakatuparan ang Aking gawain sa inyong gitna at nagbibigay Ako ng marami sa Aking mga salita sa inyo, ngunit kapag pinaglaruan ninyo Ako sa ganitong paraan, maibibigay Ko lamang ang siyang hindi ninyo nakukuha at hindi naisasagawa sa mga pamilyang Gentil. Ano sa mga nilikha ang wala sa Aking mga kamay? Mula sa “pinakamatandang edad” ang karamihan sa inyo at wala kayong lakas na tanggapin ang ganitong uri ng Aking gawain. Para kayong isang ibong Hanhao,[g] halos nakakaraos lang sa buhay, at kailanma’y hindi ninyo sineryoso ang Aking mga salita. Ang mga kabataan ay labis na walang kabuluhan at labis na mapagbigay at lalong walang pakialam sa Aking gawain. Hindi nila ramdam na makisaya sa masasarap na pagkain sa Aking piging; para silang isang munting ibon na lumipad palabas ng kulungan nito upang magtungo sa malayo. Paanong magiging kapaki-pakinabang sa Akin ang mga ganitong uri ng mga kabataan at matatanda?

—mula sa “Mga Salita para sa mga Kabataan at Matatanda” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

46. May ilang tao na ang paniniwala ay hindi kailanman kinikilala sa puso ng Diyos. Sa ibang salita, hindi kinikilala ng Diyos na mga tagasunod Niya ang mga taong ito, sapagkat hindi pinupuri ng Diyos ang kanilang paniniwala. Para sa mga taong ito, gaano man karami ang taon na pagsunod nila sa Diyos, hindi kailanman nagbago ang kanilang mga ideya at pananaw. Katulad nila ang mga di-mananampalataya, sumusunod sa mga prinsipyo at paraan ng paggawa ng mga bagay ng mga di-mananampalataya, sumusunod sa kanilang mga batas ng kaligtasan at paniniwala. Hindi nila kailanman tinanggap ang salita ng Diyos bilang kanilang buhay, hindi kailanman naniwala na ang salita ng Diyos ay katotohanan, hindi kailanman nilayon na tanggapin ang pagliligtas ng Diyos, at hindi kailanman kinilala ang Diyos bilang kanilang Diyos. Itinuturing nilang libangan ang pagsampalataya sa Diyos, itinuturing nila ang Diyos bilang isa lamang na espirituwal na pagkain, kaya hindi nila inisip na mahalagang subukan at unawain ang disposisyon ng Diyos, o diwa ng Diyos. Maaari mong sabihin na ang lahat na tumutugma sa tunay na Diyos ay walang kinalaman sa mga taong ito. Hindi sila interesado, at hindi sila mag-aabalang makinig. Dahil sa kailaliman ng kanilang mga puso ay mayroong isang malakas na tinig na palaging nagsasabi sa kanila: Ang Diyos ay hindi nakikita at hindi nahihipo, at ang Diyos ay hindi umiiral. Naniniwala sila na pagsasayang lamang ng kanilang pagsisikap ang pagsubok na unawain ang ganitong uri ng Diyos; panloloko lamang ito sa kanilang mga sarili. Kinikilala lamang nila ang Diyos sa mga salita, at wala silang anumang tunay na paninindigan. Wala rin silang ginagawang kahit anong mga praktikal na tuntunin, sa pag-iisip na sila ay matatalino.

—mula sa “Paano Malalaman ang Disposisyon ng Diyos at ang Resulta ng Kanyang Gawain” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

47. Ang inyong maraming taon ng mga pagkilos sa Aking presensya ay nagbigay sa Akin ng sagot na hindi Ko kailanman natanggap noong una. At ang tanong sa sagot na ito ay: “Ano ang saloobin ng tao sa harap ng katotohanan at sa totoong Diyos?” Ang pagsisikap na ibinubuhos Ko sa tao ay nagpapatunay ng Aking diwa ng pagmamahal sa tao, at ang mga pagkilos at gawa ng tao sa harap ng Aking presensya ay pinatunayan din ang diwa ng tao na pagkamuhi sa katotohanan at pagsalungat sa Akin. Sa lahat ng oras Ako ay nag-aalala sa lahat ng sumunod sa Akin, ngunit walang oras na ang mga taong sumunod sa Akin ay magagawang makatanggap ng Aking salita; lubos nilang hindi matanggap kahit na anumang mga mungkahi na nanggaling sa Akin. Ito ang nagpapapalungkot sa Akin higit sa lahat. Walang sinuman ang kayang umunawa sa Akin at, higit pa rito, walang may kakayahang tanggapin Ako, kahit na ang Aking saloobin ay taimtim at ang Aking mga salita ay banayad. Ang lahat ay ginagawa ang gawain na ipinagkatiwala Ko alinsunod sa kanilang mga orihinal na intensyon; hindi nila hinahanap ang Aking mga intensyon, lalo na ang hingin ang Aking mga kahilingan. Sinasabi pa rin nilang naglilingkod sila sa Akin nang tapat, habang ang lahat ay nagrerebelde laban sa Akin. Marami ang naniniwala na ang mga katotohanan ay hindi katanggap-tanggap sa kanila o ang hindi nila kayang isagawa ay hindi mga katotohanan. Dahil sa ganitong uri ng mga tao, ang Aking mga katotohanan ay nagiging bagay na dapat tanggihan at isantabi. Kasabay nito, Ako rin pagkatapos ay naging isa na kinilala ng tao sa salita lamang bilang Diyos, nguni’t itinuring na isang tagalabas na hindi ang katotohanan, daan, o ang buhay. Walang nakaaalam sa katotohanang ito: Ang Aking mga salita ay ang di-nagbabagong katotohanan magpakailanman. Ako ang panustos ng buhay para sa tao at ang tanging gabay para sa sangkatauhan. Ang kahalagahan at kahulugan ng Aking mga salita ay hindi pinagpapasyahan kung ang mga ito man ay kinikilala at tinatanggap ng sangkatauhan, nguni’t sa pamamagitan ng diwa ng mga salita mismo. Kahit na wala ni isang tao sa daigdig na ito ang maaaring makatanggap ng Aking mga salita, ang halaga ng Aking mga salita at ang tulong nito sa sangkatauhan ay hindi masusukat ng sinumang tao. Samakatuwid, kapag nahaharap sa maraming tao na nagrerebelde, tumatanggi, o lubos na nilalait ang Aking mga salita, ang Aking paninindigan ay ito lamang: Hayaang Aking maging saksi ang panahon at mga katunayan at ipakita na ang Aking mga salita ay ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Hayaang ipakita ng mga ito na lahat ng Aking nasabi ay tama, at iyon ang dapat ipagkaloob sa tao, at, higit pa rito, ang dapat tanggapin ng tao. Hahayaan Ko ang lahat ng sumusunod sa Akin na malaman ang katunayang ito: Ang mga hindi kayang tanggapin nang lubos ang Aking mga salita, ang mga hindi kayang isagawa ang Aking mga salita, ang mga hindi makahahanap ng layunin sa Aking mga salita at ang mga hindi kayang tanggapin ang kaligtasan dahil sa Aking mga salita, ay ang mga taong nahusgahan ng Aking mga salita at, bukod dito, nawalan ng Aking pagliligtas, at hindi kailanman nalilihis ang Aking pamalo sa kanila.

—mula sa “Dapat Ninyong Isaalang-alang ang Inyong mga Gawa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

48. Sumunod na kayo sa Akin sa mga nakalipas na taon, ngunit hindi ninyo Ako nabigyan ni katiting na katapatan kailanman. Sa halip, napainog ninyo ang inyong buhay sa mga taong mahal ninyo at sa mga bagay na nagpapasaya sa inyo—kaya sa tuwina, at saanman kayo magpunta, pinanatili ninyo silang malapit sa puso ninyo at hindi sila pinabayaan kailanman. Tuwing kinasasabikan o kinagigiliwan ninyo ang anumang bagay na gustung-gusto ninyo, nangyayari ito habang sumusunod kayo sa Akin, o kahit habang nakikinig kayo sa Aking mga salita. Kaya nga, sinasabi Ko na ginagamit ninyo ang katapatang hinihiling Ko sa inyo upang sa halip ay maging matapat sa inyong mga “paborito” at itangi ang mga ito. Magsakripisyo man kayo ng isa o dalawang bagay para sa Akin, hindi ito kumakatawan sa lahat ng maibibigay ninyo, at hindi nagpapakita na sa Akin kayo talaga matapat. Nakikibahagi kayo sa mga gawaing gustung-gusto ninyo: Matapat ang ilang tao sa mga anak, ang iba naman sa kanilang asawa, kayamanan, trabaho, nakatataas, katayuan, o kababaihan. Hindi kayo nagsasawa o nayayamot kailanman sa mga bagay na matapat kayo; sa halip, lalo pa kayong nasasabik na magkaroon ng mas marami ng mga bagay na ito na mas mataas ang kalidad, at hindi kayo sumusuko kailanman. Ako at ang Aking mga salita ay palaging nahuhuli sa mga bagay na gustung-gusto ninyo. At wala kayong magagawa kundi ihuli ang mga ito. Mayroon pang mga tao na inihuhuli ito para sa mga bagay na matapat sila na kailangan pa nilang tuklasin. Wala ni katiting na bakas kailanman na nasa puso nila Ako. Maaari ninyong isipin na napakarami Kong hinihiling sa inyo o mali Ako sa pag-akusa sa inyo—ngunit naisip na ba ninyo kahit kailan ang katotohanan na habang masaya kayong gumugugol ng oras sa piling ng inyong pamilya, ni minsan ay hindi kayo naging matapat sa Akin? Sa ganitong mga pagkakataon, hindi ba kayo nasasaktan? Kapag puspos ng kagalakan ang inyong puso, at ginantimpalaan kayo para sa inyong mga pagpapagal, hindi ba kayo nalulungkot na hindi ninyo napagkalooban ang inyong sarili ng sapat na katotohanan? Kailan kayo naiyak dahil hindi ninyo natanggap ang Aking pagsang-ayon? Nag-iisip kayong mabuti at lubhang nagpapakasakit alang-alang sa inyong mga anak, ngunit hindi pa rin kayo nasisiyahan; naniniwala pa rin kayo na hindi kayo nagpakasipag para sa kanila, na hindi pa ninyo nagagawa ang lahat ng kaya ninyo para sa kanila. Gayunman, sa Akin, lagi kayong nagpapabaya at walang-ingat; nasa alaala lamang ninyo Ako, ngunit hindi Ako nananatili sa puso ninyo. Ang Aking debosyon at mga pagsisikap ay hindi ninyo nadarama palagi, at hindi kayo kailanman nagkaroon ng pagpapahalaga sa mga iyon. Nagninilay-nilay lamang kayo sandali at naniniwala na sasapat na ito. Hindi ganito ang “katapatan” na matagal Ko nang pinananabikan, kundi ito yaong matagal Ko nang kinasusuklaman.

—mula sa “Kanino Ka Matapat?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

49. Kung maglalatag Ako ng kaunting pera sa harap ninyo ngayon mismo at bibigyan kayo ng kalayaang pumili—at hindi Ko kayo isusumpa nang dahil sa pinili ninyo—pipiliin ng karamihan sa inyo ang pera at tatalikuran ang katotohanan. Ang mas mababait sa inyo ay tatalikuran ang pera at atubiling pipiliin ang katotohanan, habang yaong mga nag-aalangan ay susunggaban ang pera sa isang kamay at ang katotohanan sa kabilang kamay. Hindi kaya lumabas ang tunay na kulay ninyo? Sa pagpili sa pagitan ng katotohanan at ng anumang bagay na matapat kayo, ito ang pipiliin ninyong lahat, at magiging pareho pa rin ang ugali ninyo. Hindi ba ganoon? Hindi ba marami sa inyo ang pabagu-bago ng pagpili sa pagitan ng tama at mali? Sa mga paligsahan sa pagitan ng positibo at ng negatibo, ng itim at ng puti, siguradong alam ninyo ang mga pagpiling nagawa ninyo sa pagitan ng pamilya at ng Diyos, ng mga anak at ng Diyos, ng kapayapaan at ng pagkagambala, ng kayamanan at ng kahirapan, ng katayuan at ng pagiging ordinaryo, ng masuportahan at ng maipagtabuyan, at iba pa. Sa pagitan ng tahimik na pamilya at ng watak-watak na pamilya, pinili ninyo ang una, at ginawa ninyo iyon nang walang pag-aatubili; sa pagitan ng kayamanan at ng tungkulin, muli ninyong pinili ang una, at ayaw pa nga ninyong magbago ng isip;[h] sa pagitan ng luho at ng kahirapan, pinili ninyo ang una; sa pagpili sa pagitan ng inyong mga anak at asawa at sa Akin, pinili ninyo ang una; at sa pagitan ng haka-haka at ng katotohanan, muli ninyong pinili ang una. Nahaharap sa lahat ng klase ng inyong masasamang gawa, talagang nawalan na Ako ng tiwala sa inyo. Talagang manghang-mangha Ako sa katigasan ng puso ninyo. Mukhang walang anumang idinulot sa Akin ang maraming taon ng dedikasyon at pagsisikap kundi ang inyong pagpapabaya at kalungkutan, ngunit lumalago ang pag-asa Ko para sa inyo sa bawat araw na lumilipas, dahil ang araw Ko ay ganap nang nailantad sa harapan ng lahat. Ngunit patuloy ninyong hinahanap ang kadiliman at kasamaan, at ayaw ninyong pakawalan ang mga ito. Ano, kung gayon, ang inyong kahihinatnan? Napag-isipan na ba ninyo itong mabuti? Kung papipiliin kayong muli, ano kaya ang pipiliin ninyo? Ang una pa rin kaya? Bibiguin at palulungkutin pa rin kaya ninyo Ako nang husto? May kaunting pag-aalab pa rin kaya sa puso ninyo? Hindi pa rin kaya ninyo malalaman kung paano aaliwin ang puso Ko?

—mula sa “Kanino Ka Matapat?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

50. Itinatago Ko ang Aking Sarili sa mga oras ng pagiging abala ng mga tao at inihahayag ang Aking Sarili sa kanilang mga oras ng paglilibang. Ang iniisip sa Akin ng sangkatauhan ay alam ang lahat ng bagay sa mundo at ang Diyos Mismo na nagkakaloob ng lahat ng kahilingan. Karamihan nga ay pumarito sa harap Ko upang humingi lamang ng tulong ng Diyos, hindi dahil sa pagnanais na makilala Ako. Kapag nasa matinding paghihirap ng sakit, ang mga tao ay agarang nakikiusap para sa Aking tulong. Tuwing nasa kagipitan, kanilang ipinagkakatiwala sa Akin ang kanilang mga paghihirap nang kanilang buong kakayahan na higit na mabuti upang maibsan ang kanilang pagdurusa. Nguni’t wala pang kahit isang tao ang nakapagmahal sa Akin habang nasa kaginhawahan. Wala pang kahit isang tao ang nagtangkang tumawag sa akin sa oras ng kanilang katahimikan at kaligayahan nang makabahagi man lamang Ako sa kanilang kagalakan. Kapag ang kanilang maliit na pamilya ay masaya at malakas, ang mga tao ay isasantabi na Ako o pagsasarahan Ako ng pinto, na humahadlang sa Akin mula sa pagpasok, at sa gayon tinatamasa ng pamilya ang pinagpalang kaligayahan. Ang isip ng tao ay masyadong makitid, masyadong makitid para hawakan man lamang ang isang Diyos na mapagmahal, maawain, at madaling lapitan gaya Ko. Ilang beses na akong tinanggihan ng mga tao sa oras ng kanilang masayang tawanan; ilang beses na akong sinandalan bilang isang saklay ng mga tao nang sila’y natisod; ilang beses akong sapilitang inilagay sa papel ng doktor ng mga taong naghihirap sa karamdaman. Napakalupit ng sangkatauhan! Lubos na di-makatwiran at imoral. Kahit ang mga damdamin na dapat sana’y mayroon ang tao, ay hindi madarama sa kanila. Sila ay halos ganap na walang kahit anong bakas ng pagkatao.

—mula sa “Kabanata 14” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

51. Sa kaharian, Ako ay Hari—nguni’t sa halip na itinuturing Ako bilang kanyang Hari, tinatrato Ako ng tao bilang ang Tagapagligtas na nakababa na mula sa langit. Bilang resulta, naghihintay siya na magbigay Ako sa kanya ng limos, at hindi naghahabol na Ako’y makilala. Napakarami na ang napaiyak sa Aking harapan tulad ng isang pulubi; napakaraming nakapagbukas ng kanilang mga “sako” sa Akin at nakiusap sa Akin na bigyan sila ng pagkain upang mabuhay; napakaraming nagtuon ng kanilang pagkagahaman sa Akin, tulad ng mga gutom na lobo, nag-aasam na Ako’y malalamon nila at busugin ang kanilang mga tiyan; napakaraming nagyuko ng kanilang mga ulo nang tahimik dahil sa kanilang mga paglabag at nakaramdam ng hiya, nagdarasal para sa Aking kaawaan, o kusang-loob na tinatanggap ang Aking pagkastigo. Kapag Ako ay nagsasalita, lumilitaw na kabaliwan ang iba’t ibang kahibangan ng tao, at lumalabas ang kanyang tunay na anyo sa gitna ng liwanag, at sa makinang na liwanag, hindi magawang patawarin ng tao ang kanyang sarili. Kaya, siya ay nagmamadaling humarap sa Akin upang lumuhod at ikumpisal ang kanyang mga kasalanan. Dahil sa “katapatan” ng tao, siya ay muli kong inakay sa karo ng kaligtasan, at samakatuwid nagpapasalamat sa Akin ang tao, at pinupukol Ako ng kaibig-ibig na sulyap. Nguni’t ayaw pa rin niyang tunay na magkubli sa Akin, at hindi pa niya ganap na naibigay ang kanyang buong puso sa Akin. Ipinagmamalaki niya lamang Ako, nguni’t hindi niya Ako tunay na minamahal, dahil hindi pa niya naibaling ang kanyang isipan sa Akin; ang kanyang katawan ay nasa Aking harapan, nguni’t ang kanyang puso ay nasa Aking likuran. Dahil ang pang-unawa ng tao sa mga alituntunin ay kulang na kulang at wala siyang interes na humarap sa Akin, nagbibigay Ako sa kanya ng angkop na tulong, upang maaari siyang bumaling sa Akin mula sa gitna ng kanyang naninindigang kamangmangan. Ito ang talagang awa na Aking ibinibigay sa tao, at ito ang paraan ng Aking pagsusumikap upang iligtas ang tao.

—mula sa “Kabanata 22” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

52. Sa mga tao sa mundo ngayon—kabilang na ang lahat ng nasa Aking sambahayan—sino ang tunay na nanganganlong sa Akin? Sino ang nagbibigay ng kanilang puso bilang kapalit ng halaga na Aking binayaran? Sino na ang nanahan sa Aking sambahayan? Sino na ang tunay na naghandog ng kanilang mga sarili sa Aking harapan? Kapag gumawa Ako ng mga pangangailangan sa tao, kaagad niyang isinasara ang kanyang “maliit na kamalig.” Kapag nagbibigay Ako sa tao, agad niyang binubuksan ang kanyang bibig upang lihim na makuha ang Aking mga kayamanan, at madalas siyang nanginginig sa kanyang puso, sa lalim ng takot niyang gagantihan Ko siya. Kaya ang bibig ng tao ay kalahating bukas at kalahating sarado, at wala siyang kakayahang tunay na tamasahin ang mga kasaganaan na ipinagkakaloob Ko. Hindi Ko pinarurusahan agad ang tao, ngunit palagi niya Akong kinokontrol at hinihiling na ipagkaloob Ko ang awa sa kanya; ipinagkakaloob Ko lamang muli ang “awa” sa tao kapag nagsusumamo siya sa Akin, at ipinahahayag Ko sa kanya ang pinakamalupit na mga salita ng Aking bibig, para agad siyang makakaramdam ng hiya, at, dahil wala siyang kakayahang tanggapin nang direkta ang Aking “awa,” sa halip ay hinahayaan niya na lang na ipasa ito sa kanya ng iba. Kapag lubusan niyang naunawaan ang lahat ng Aking mga salita, nagiging akma ang tayog ng tao sa mga kagustuhan Ko, at ang mga pagsusumamo niya ay nagiging mabunga at hindi na walang kabuluhan o walang saysay; pinagpapala Ko ang mga pagsusumamo ng sangkatauhan na taos-puso, at hindi pagkukunwari.

—mula sa “Kabanata 28” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

53. Dahil hindi Ako kilala ng mga tao at ang kanilang kalikasan ay sumasalangsang sa Akin, maging ang mga matapat sa Akin ay para sa kanilang sariling kasiyahan. Pero kung mangyayari ang isang bagay na nagdudulot sa kanila ng pighati, nagbabago agad ang kanilang puso at gusto nilang umatras mula sa tabi Ko. Ito ang kalikasan ni Satanas. Hindi kayo dapat mapaggiit, naniniwala sa inyong mga sarili sa pagiging tapat! Kung wala silang mahihita rito para sa kanila, itong kawan ng mga hayop ay talagang hindi kayang maging tapat sa Akin. Kung hindi Ko inihayag ang Aking mga atas administratibo, matagal na kayong magsisiurong na. Lahat kayo ngayon ay napapagitna sa kawali at apoy, ayaw magbigay ng serbisyo sa Akin pero ayaw mapabagsak ng Aking kamay. Kung hindi Ko ipinahayag na ang malalaking sakuna ay sasapit sa sinumang sumasalangsang sa Akin anumang oras, matagal na kayong magsisiurong na. Hindi Ko ba alam paano magiging makitid ang isip ng mga tao? Nagkikimkim ng maliit na pag-asa ang karamihan sa mga tao ngayon, pero kapag ang pag-asang iyan ay nauwi sa kabiguan ayaw na nilang magpatuloy at humihiling na bumalik. Nasabi Ko na noon na hindi Ako nagpapanatili rito ninuman laban sa kanilang kalooban, pero maingat na mag-isip tungkol sa ano ang mga kahihinatnang magiging para sa iyo, at katunayan ito, hindi ito Ako na pinagbabantaan ka. Walang makaaarok sa kalikasan ng tao liban sa Akin, at lahat sila ay nag-iisip na tapat sila sa Akin, hindi nalalaman na marumi ang kanilang katapatan. Sisirain ang mga tao ng mga karumihang ito dahil ang mga ito ay isang pakana ng malaking pulang dragon. Matagal nang panahong inilantad Ko ito; Ako ang makapangyarihan sa lahat na Diyos, at hindi Ko ba mauunawaan ang isang bagay na napakasimple? Kaya Kong tumagos sa iyong dugo at iyong laman para makita ang iyong mga layunin. Hindi mahirap para sa Akin na maarok ang kalikasan ng tao, pero nagsisikap ang mga taong maging nagmamarunong, iniisip na walang sinuman bukod sa kanilang mga sarili ang nakakaalam ng kanilang mga layunin. Hindi ba nila alam na ang makapangyarihan sa lahat na Diyos ay umiiral sa loob ng kalangitan at daigdig at lahat ng bagay?

—mula sa “Kabanata 118” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

54. Kahit paano man sila sinusubukan, ang katapatan ng mga taong nasa puso nila ang Diyos ay nananatiling hindi nagbabago; nguni’t para sa mga taong walang Diyos sa kanilang puso, sa sandaling ang gawain ng Diyos ay hindi kapaki-pakinabang sa kanilang laman, binabago nila ang kanilang pananaw tungkol sa Diyos, at nililisan pa ang Diyos. Ganoon ang mga hindi maninindigan sa katapusan, na naghahanap lamang ng mga pagpapala ng Diyos at walang pagnanais na gumugol sa kanilang mga sarili para sa Diyos at ialay ang kanilang mga sarili sa Kanya. Ang uring ito ng mga hamak na tao ay patatalsikin lahat kapag natapos na ang gawain ng Diyos, at hindi karapat-dapat sa kahit na anong awa. Yaong mga walang pagkatao ay walang kakayahang mahalin ang Diyos nang tunay. Kapag ang paligid ay tiwasay at ligtas, o kung sila ay makikinabang, sila ay lubusang masunurin sa Diyos, nguni’t sa sandaling ang kanilang ninanais ay napalagay sa alanganin o hindi nila nakuha, ay agad silang naghihimagsik. Kahit na pagkatapos lamang ng isang gabi, maaari silang magbago mula sa isang nakangiti at “mabait” na tao tungo sa isang pangit at mabangis na mamamatay-tao, biglang itinuturing na mortal na kaaway ang kanilang tagapagpala kahapon nang walang pagkatugma o kadahilanan. Kung ang mga demonyong ito ay hindi napapalayas, mga demonyong papatay sa isang iglap, hindi ba’t sila ang pagmumulan nang higit pang paghihirap?

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

55. Hinahanap Ako ng tao sa kalagitnaan ng sakit, at tumitingala siya sa Akin sa gitna ng mga pagsubok. Tinatamasa niya Ako sa panahon ng kapayapaan, kapag nasa panganib ipinagkakaila niya Ako, nakakalimutan niya Ako kapag siya ay abala, at kapag tinatamad siya ay sumasabay lang siya sa agos para sa Akin—ngunit wala kailanman ang sinumang nagmahal sa Akin sa buong panahon ng kanilang buhay. Gusto Ko na maging taimtim ang tao sa harapan Ko: Hindi Ko hinihiling na magbigay siya ng anumang bagay sa Akin, ngunit seryosohin lamang sana Ako ng lahat ng tao, na sa halip na inililigaw Ako, hinahayaan nila Akong ibalik ang katapatan ng tao. Lumalaganap ang kaliwanagan, pagpapalinaw, at ang halaga ng mga pagsisikap Ko sa lahat ng tao ay lumalaganap din sa lahat ng tao ang tunay na katotohanan ng bawat pagkilos ng tao, gayon din ang panlilinlang nila sa Akin. Parang ang mga sangkap ng panlilinlang ng tao ay nasa kanya na mula pa sa sinapupunan, parang taglay na niya ang mga natatanging kasanayan sa panlilinlang mula kapanganakan. Ano pa, hindi niya kailanman ibinunyag ang plano; walang sinuman ang nakaaninag sa ugat ng mga kasanayan sa pandarayang ito. Bilang resulta, nabubuhay ang tao sa gitna ng panlilinlang at wala man lang siyang kamalay-malay dito, at parang pinatatawad niya ang kanyang sarili, na parang ang mga ito ay mga pagtatakda ng Diyos sa halip ng sinadyang panlilinlang niya sa Akin. Hindi ba ito ang pinakapinagmulan ng panlilinlang ng tao sa Akin? Hindi ba kanyang tusong gawain ito? Hindi Ako nalito kailanman ng mga pambobola at panlilinlang ng tao, dahil matagal Ko nang napagtanto ang kanyang diwa. Sino ang nakaaalam kung gaano karumi ang nasa dugo niya, at kung gaano karami ang kamandag ni Satanas sa kanyang kaibuturan? Mas lumalagong nasasanay ang tao dito sa bawat pagdaan ng araw, kaya wala na siyang malay sa mga kapighatiang dulot ni Satanas, at dahil dito wala na siyang pagkawiling hanapin ang “paraan ng isang malusog na pamumuhay.”

—mula sa “Kabanata 21” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

56. Marami ang mga panahon na Ako ay tumawag na sa tao sa pamamagitan ng Aking Espiritu, gayunma’y kumikilos ang tao na parang nasaksak Ko na siya, tumitingin sa Akin mula sa malayo, sa malaking takot na pangungunahan Ko siya tungo sa ibang mundo. Marami ang mga panahon na nagtanong na Ako sa espiritu ng tao, gayunma’y nananatili siyang lubos na malilimutin, napakalaki ang takot na papasok Ako sa kanyang tahanan at sasamantalahin ang pagkakataon upang hubaran siya ng lahat ng ari-arian niya. Kaya pinagsasarhan niya Ako sa labas, iniiwan Ako na nakaharap sa walang-iba kundi isang malamig, mahigpit-ang-pagkakasarang pinto. Marami ang mga panahon na bumagsak ang tao at nailigtas Ko siya, ngunit pagkagising agad niya Akong iniiwan at, hindi-nahipo ng Aking pagmamahal, saglit Akong sinusulyapan; hindi Ko kailanman napainit ang puso ng tao. Walang-pandama ang tao, isa siyang malupit na hayop. Kahit na napapainit siya ng Aking yakap, hindi siya kailanman naantig nito. Ang tao ay parang isang taong-bundok. Hindi niya kailanman pinahalagahan ang lahat ng pagmamahal Ko sa sangkatauhan. Ayaw niya Akong lapitan, mas gusto niyang manahan sa mga kabundukan, kung saan tinitiis niya ang banta ng mababangis na hayop—ngunit ayaw pa rin niyang magkubli sa Akin. Hindi ko pinipilit ang sinumang tao: Ginagawa Ko lamang ang Aking gawain. Darating ang araw na mula sa kalagitnaan ng makapangyarihang karagatan, lumalangoy ang tao sa Aking kinaroroonan upang maaari niyang matamasa ang lahat ng yaman sa mundo at iwan sa likuran ang panganib ng pagkalunod sa karagatan.

—mula sa “Kabanata 20” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

57. Malalim Kong nauunawaan ang pagiging mapanlilinlang na umiiral sa loob ng inyong mga puso; sumusunod sa Akin ang karamihan sa inyo dahil sa pagkamausisa at naparito upang hanapin Ako dahil sa kahungkagan. Kapag basag-basag na ang inyong ikatlong hiling—para sa isang mapayapa at masayang buhay—mapapawi rin ang inyong pagkamausisa. Nailalantad sa pamamagitan ng inyong mga salita at mga gawa ang pagiging mapanlinlang na umiiral sa bawat isa sa inyong mga puso. Sa deretsahang pagsasalita, nag-uusisa lamang kayo tungkol sa Akin, hindi natatakot; wala kayong pakialam sa inyong mga dila, at hindi nga ninyo kinokontrol ang inyong pag-uugali kahit kaunti. Kung gayon, paano ba talaga ang inyong pananampalataya? Tunay ba ito? Ginagamit lamang ninyo ang Aking mga salita upang iwaksi ang inyong mga pag-aalala at upang pagaanin ang inyong pagkabagot, upang punan ang mga natitirang hungkag na mga espasyo sa iyong buhay. Sino sa inyo ang isinasagawa ang mga iyon? Sino ang may dalisay na pananampalataya? Patuloy ninyong isinisigaw na ang Diyos ay ang Diyos na nakakakita sa kailaliman ng puso ng mga tao, ngunit paanong kaayon sa Akin ang Diyos na inyong ipinagsisigawan sa inyong mga puso? Dahil sumisigaw kayo gaya nito, kung gayon bakit kayo kumikilos nang ganyan? Maaari ba na ang pag-ibig na ito ang nais ninyong ibayad sa Akin? Walang maliit na halaga ng dedikasyon sa inyong mga labi, ngunit nasaan ang inyong mga sakripisyo, at ang inyong mabubuting gawa? Kung hindi dahil sa inyong mga salita na nakararating sa Aking mga tainga, paano Ko kayo maaaring kamuhian nang labis? Kung tunay kayong naniwala sa Akin, paano kayo mahuhulog sa ganoong balisang kalagayan? Mayroon kayong nalulumbay na hitsura sa inyong mga mukha na para bang nasa Hades kayo na nasa paglilitis. Wala kayong anumang sigla, at mahina kayong nagsasalita tungkol sa inyong panloob na boses; puno pa nga kayo ng mga reklamo at mga sumpa. Nawalan kayo ng tiwala sa kung ano ang ginagawa Ko noon pa at naglalaho kahit ang inyong orihinal na pagtitiwala, kung gayon paano kaya kayo posibleng makakasunod hanggang sa huli? Paano kayo maaaring mailigtas sa ganitong paraan?

—mula sa “Mga Salita para sa mga Kabataan at Matatanda” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

58. Kahit ang tao ay naniniwala sa Diyos, walang Diyos sa puso ng tao, at hindi niya alam kung paano mahalin ang Diyos, ni hindi niya rin gustong mahalin ang Diyos, dahil ang kanyang puso ay hindi kailanman lumalapit sa Diyos at siya ay palaging umiiwas sa Diyos. Bilang resulta, ang puso ng tao ay malayo mula sa Diyos. Kaya nasaan ang kanyang puso? Sa katunayan, ang puso ng tao ay hindi nagpunta saan man: Sa halip na ibigay ito sa Diyos o ibunyag ito para makita ng Diyos, sinarili niya ito. Iyan ay sa kabila ng katunayan na may ilang madalas na nananalangin sa Diyos at sinasabi, “O Diyos, tingnan mo ang aking puso—alam Mo ang lahat ng nasa isip ko,” at ang ilan ay sumusumpa pa na hayaan ang Diyos na tumingin sa kanila, na maaaring parusahan sila kung sirain nila ang kanilang panunumpa. Kahit pinahihintulutan ng tao ang Diyos na tumingin sa loob ng kanyang puso, hindi ito nangangahulugan na siya ay may kakayahang sumunod sa mga pagsasaayos at paghahanda ng Diyos, ni hindi rin ibig sabihin na iniwan niya ang kanyang kapalaran at mga inaasam at ang kanyang lahat sa ilalim ng kontrol ng Diyos. Kaya, kahit pa anong mga pangako ang ginawa mo sa Diyos o anong ipinahayag mo sa Kanya, sa mga mata ng Diyos sarado pa rin ang iyong puso sa Kanya, dahil hinahayaan mo lang ang Diyos na tingnan ang iyong puso ngunit hindi Siya pinapayagang pamahalaan ito. Sa ibang salita, hindi mo pa talaga binibigay ang iyong puso sa Diyos, at nagsasalita lang ng magandang pakinggan na mga salita para marinig ng Diyos; ang iyong iba’t ibang mapanlinlang na mga balak, samantala, ay iyong itinatago sa Diyos, kasama na ang iyong mga lihim na pakana, panlilinlang, at plano, at hinahawakan mong mahigpit ang iyong mga inaasam at kapalaran sa iyong mga kamay, na may matinding takot na kukunin sila ng Diyos. Kaya, ang Diyos ay hindi kailanman tumingin sa katapatan ng tao sa Kanya. Kahit nagmamasid ang Diyos sa kailaliman ng puso ng tao, at makakakita kung ano ang iniisip ng tao at mga nais gawin sa kanyang puso, at makakakita kung anong mga bagay ang nakatago sa kanyang puso, ang puso ng tao ay hindi pag-aari ng Diyos, hindi niya ito ibinigay para sa pamamahala ng Diyos. Sa tamang salita, ang Diyos ay may karapatan na magmasid, ngunit wala Siyang karapatan na mamahala. Sa pansariling kamalayan ng tao, hindi gusto at walang balak ang tao na iwan ang kanyang sarili sa pagsasaayos ng Diyos. Hindi lamang isinara ng tao ang kanyang sarili sa Diyos, ngunit mayroon pang mga taong nag-iisip kung paano itatago ang kanilang mga puso, gamit ang mga kaakit-akit na mga salita at labis-labis na papuri para lumikha ng maling impresyon at makuha ang tiwala ng Diyos, at itinatago ang kanilang tunay na katauhan sa paningin ng Diyos. Ang kanilang layunin sa hindi pagpapahintulot sa Diyos na makakita ay upang hindi payagan ang Diyos na maisip kung ano sila talaga. Hindi nila nais na ibigay ang kanilang mga puso sa Diyos, kundi panatilihin ang mga ito para sa kanilang mga sarili. Ibig sabihin nito na ang ginagawa ng tao at ang gusto niya ay lahat nakaplano, tinantiya at pinagpasiyahan ng tao mismo; hindi niya kailangan ang paglahok o pamamagitan ng Diyos, lalong hindi niya kailangan ang mga pagsasaayos at paghahanda ng Diyos. Sa gayon, alinman patungkol sa mga utas ng Diyos, ang Kanyang tagubilin, o ang mga kinakailangan ng Diyos sa paggawa ng tao, nababatay ang mga desisyon ng tao sa kanyang sariling mga balak at interes, sa kanyang sariling kalagayan at mga pangyayari sa panahong iyon. Laging ginagamit ng tao ang kaalaman at mga kabatiran na pamilyar sa kanya, at ang kanyang sariling pag-iisip, na humatol at pumili ng landas na dapat niyang tahakin, at hindi pumapayag sa panghihimasok o pamamahala ng Diyos. Ito ang puso ng tao na nakikita ng Diyos.

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

59. Ang mga tao ay madalas na nag-aalala at natatakot sa mga pagsubok ng Diyos, gayunman sa lahat ng oras sila ay nabubuhay sa bitag ni Satanas, at naninirahan sa mapanganib na teritoryo kung saan sila ay nilulusob at inaabuso ni Satanas—ngunit wala silang takot, at mapanatag. Ano ang nangyayari? Ang pananampalataya ng tao sa Diyos ay limitado lamang sa mga bagay na kanyang makikita. Wala siya ni kaunting pagpapahalaga sa pagmamahal ng Diyos at pagmamalasakit para sa tao, o sa Kanyang pagmamahal at pagsasaalang-alang sa tao. Ngunit para sa isang maliit na pangamba at takot tungkol sa mga pagsubok, paghatol at pagkastigo, at kamahalan at poot ng Diyos, ang tao ay wala kahit kakaunting pag-unawa sa magagandang balak ng Diyos. Sa pagbanggit ng mga pagsubok, ang pakiramdam ng tao ay para bang mayroong mga natatagong layunin ang Diyos, at ang ilan ay naniniwala pa na may masamang layunin ang Diyos, walang kamalayan sa kung ano ang talagang gagawin ng Diyos sa kanila; kaya naman kasabay nang sumisigaw ng pagsunod sa dakilang kapangyarihan at mga pag-aayos ng Diyos, ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya upang pigilan at labanan ang dakilang kapangyarihan ng Diyos sa tao at mga pag-aayos para sa tao, dahil naniniwala sila na kung hindi sila maingat sila ay ililigaw ng Diyos, na kung hindi nila mahawakan nang mahigpit ang kanilang sariling mga kapalaran sa gayon lahat ng mayroon sila ay maaaring kunin ng Diyos, at ang kanilang buhay ay maaari pang matapos. Ang tao ay nasa kampo ni Satanas, ngunit siya ay hindi kailanman nag-aalala tungkol sa pang-aabuso ni Satanas, at siya ay inaabuso ni Satanas ngunit hindi kailanman natatakot na mabihag ni Satanas. Palagi niyang sinasabi na tinatanggap niya ang pagliligtas ng Diyos, gayon pa man ay hindi kailanman pinagkatiwalaan ang Diyos o naniwala na ang Diyos ay tunay na magliligtas sa tao mula sa mga kuko ni Satanas. Kung, gaya ni Job, ang tao ay nagagawang magpasakop sa mga pagsasaayos at paghahanda ng Diyos, at maaaring ibigay ang kanyang buong katauhan sa mga kamay ng Diyos, sa gayon hindi ba magiging kapareho ang katapusan ng tao sa naging katapusan ni Job—ang pagtanggap ng mga biyaya ng Diyos? Kung magagawa ng taong tanggapin at magpasakop sa pamamahala ng Diyos, anong mawawala roon? Kaya naman, iminumungkahi Ko na maging maingat kayo sa inyong mga kilos, at maingat sa lahat ng bagay na parating sa inyo. Huwag maging pangahas o pabigla-bigla, at huwag tratuhin ang Diyos at ang mga tao, mga usapin, at mga bagay-bagay na inayos Niya para sa iyo depende sa tindi ng iyong damdamin o iyong kalikasan, o ayon sa iyong mga guni-guni at pagkaintindi; dapat kayong maging maingat sa inyong mga kilos, at dapat manalangin at magsumikap nang higit pa, upang maiwasang mapukaw ang galit ng Diyos.

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

60. Ang inyong pananampalataya ay napakaganda; inyong sinasabi na kayo ay handang ialay ang inyong buhay sa Aking gawain, upang gawin ang kahit ano at lahat para dito, nguni’t ang inyong disposisyon ay hindi gaanong nabago. Nagkaroon lamang ng mayabang na mga salita, at ang inyong tunay na mga pagkilos ay lubhang nakakalungkot. Tila ang dila at mga labi ng isa ay nasa langit subali’t ang mga binti ng isa ay napakalayo sa lupa, kaya ang kanyang mga salita at gawa at kanyang dangal ay nasa masamang kalagayan pa rin. Ang inyong karangalan ay nawasak, ang inyong bikas ay nakakahiya, ang inyong paraan ng pagsasalita ay mababa, ang inyong buhay ay kasumpa-sumpa, at maging ang inyong buong pagkatao ay mababa. Kayo ay makitid-ang-isip tungo sa mga tao at kayo ay nakikipagtawaran sa bawat kaliit-liitang bagay. Kayo ay nakikipag-away sa inyong sariling karangalan at katayuan, kahit hanggang sa punto na handa kayong bumaba sa impiyerno, tungo sa lawa ng apoy. Ang inyong kasalukuyang mga salita at gawa ay sapat upang Aking malalaman na kayo ay makasalanan. Ang inyong saloobin tungo sa Aking gawain ay sapat para Aking malaman na kayo ay mga di-matuwid na tao, at lahat ng inyong mga disposisyon ay sapat upang sabihin na kayo ay maruruming kaluluwa na puno ng mga pagkasuklam. Ang inyong mga pagpapahayag at kung ano ang inyong ibinubunyag ay sapat upang sabihin na kayo ay mga tao na nakainom ng sapat na dugo ng di-malinis na mga espiritu. Kapag ang pagpasok sa kaharian ay nasasabi hindi ninyo ipinagkakanulo ang inyong mga damdamin. Naniniwala ba kayo na ang lagay ninyo ngayon ay sapat para sa inyo upang pumasok tungo sa pintuan ng Aking kaharian ng langit? Naniniwala ba kayo na makakapasok kayo tungo sa banal na lupain ng Aking gawain at mga salita kung ang inyong mga salita at gawa ay hindi sumasailalim sa Aking pagsubok? Sino ang kayang matagumpay na linlangin ang Aking dalawang mata? Paanong ang inyong kasumpa-sumpa at mababang mga asal at pag-uusap ay makakatakas sa Aking paningin? Ang inyong mga buhay ay nalaman Ko na bilang mga pamumuhay ng pag-inom ng dugo niyaong maruruming espiritu at pagkain ng laman niyaong maruruming espiritu dahil dinadala ninyo ang kanilang itsura sa harapan Ko bawat araw. Sa harap Ko ang inyong asal ay lalong masama, kaya paano Ako hindi makadarama ng pagkainis? Sa inyong sinasabi naroon ang mga karumihan ng maruming mga espiritu: Kayo ay nandaraya, nagtatakip, at nambobola gaya lamang niyaong gumagawa ng pangkukulam, gaya niyaong nandaraya at umiinom ng dugo ng di-matuwid. Ang lahat ng pagpapahayag ng sangkatauhan ay lubhang di-matuwid, kaya paano ang lahat ng tao ay mailalagay sa banal na lupain kung saan naroroon ang mga matuwid? Inaakala mo ba na ang iyong karumal-dumal na asal ay makakapagtangi sa iyo bilang banal mula sa mga yaong di-matuwid na mga tao? Ang mala-ahas mong dila ay sisirain kalaunan ang iyong laman na gumagawa ng pagwasak at nagsasakatuparan ng mga kasuklam-suklam, at yaong mga kamay mo na nababalutan ng dugo ng maruming mga espiritu ay hihilahin din ang iyong kaluluwa kalaunan sa impiyerno, kaya bakit hindi mo samantalahin ang pagkakataong ito upang linisin ang iyong mga kamay na nababalot ng dumi? At bakit hindi mo samantalahin ang pagkakataong ito na putulin ang dila mong iyan na nagsasalita ng di-matuwid na mga salita? Maaari kaya na handa kang magdusa sa ilalim ng mga ningas ng impiyerno para sa iyong dalawang kamay at iyong dila at mga labi? Nananatili Akong nagbabantay ng Aking dalawang mata sa lahat ng puso ng mga tao dahil malaon na bago Ko nilikha ang sangkatauhan, nahawakan Ko ang kanilang mga puso sa Aking mga kamay. Malaon Ko nang nasilip ang puso ng tao, kaya paano ang mga kaisipan sa puso ng tao ay makakatakas sa Aking mga mata? At paano sila sa kalaunan ay makakatakas sa pagsusunog ng Aking Espiritu?

—mula sa “Ang Inyong Pagkatao ay Napakababa!” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

61. Ang iyong mga labi ay mas mabait kaysa mga kalapati nguni’t ang iyong puso ay mas masama kaysa sinaunang ahas, kahit ang iyong mga labi ay kasingganda ng isang taga-Lebanon na babae, nguni’t ang iyong puso ay hindi kasing-bait niyaong sa mga taga-Lebanon na babae at ito ay tiyak na hindi maihahambing sa kagandahan niyaong mga Canaanita. Ang iyong puso ay napakamandaraya! Ang Aking kinasusuklaman ay hindi lamang ang mga labi ng di-matuwid at ang mga puso ng di-matuwid. Ang Aking mga kinakailangan sa mga tao ay hindi mas mataas kaysa sa mga banal, nakakaramdam lamang Ako ng pagkasuklam para sa masamang mga gawa ng di-matuwid at Ako ay umaasa na ang di-matuwid ay makakayang iwaksi ang kanilang karumihan at tumakas mula sa kanilang kasalukuyang mahirap-na-kalagayan upang sila ay maaaring maiba mula sa mga di-matuwid, at mamuhay at maging banal kasama yaong mga matuwid. Kayo ay nasa kapareho Kong kalagayan, nguni’t kayo ay nababalutan ng dumi, wala sa inyo kahit kaunting wangis ng mga tao na nilikha sa pasimula at dahil araw-araw inyong ginagaya ang wangis niyaong maruruming espiritu at inyong ginagawa ang kanilang ginagawa at sinasabi ang kanilang sinasabi, bawat bahagi ninyo at kahit ang inyong mga dila at mga labi ay nakalubog sa kanilang maruming tubig. Hanggang sa punto na kayo ay ganap na nababalutan ng mga mantsang iyon at wala kahit isang bahagi na maaaring magamit para sa Aking gawain. Lubhang nakakadurog ng puso! Kayo ay namumuhay sa ganoong mundo ng mga kabayo at baka gayunman kayo sa katunayan ay hindi naguguluhan; at kayo ay puno ng kagalakan at kayo ay namumuhay nang malaya at madali. Kayo ay lumalangoy sa paligid ng maruming tubig na ito nguni’t tunay na hindi alam na kayo ay nahuhulog tungo sa mga uring ito ng mga kalagayan. Bawat araw ikaw ay nakikisama sa maruruming espiritu at may pakikitungo sa “dumi ng tao.” Ang iyong buhay ay napakababa, gayunman hindi mo alam na ikaw ay walang-pasubaling hindi nananatiling buhay sa mundo ng tao at na ikaw ay wala sa loob ng iyong sariling paghawak. Hindi mo ba alam na ang iyong buhay ay matagal nang tinapakan ng maruruming espiritu, na ang iyong pagkatao ay matagal nang narumihan ng maruming tubig? Akala mo ba ikaw ay namumuhay sa panlupang paraiso, na ikaw ay nasa kalagitnaan ng kaligayahan? Hindi mo ba alam na ikaw ay namuhay ng isang buhay kasama ng maruruming espiritu, at na ikaw ay namuhay ng isang buhay na ang lahat ng mayroon sila ay naihanda para sa iyo? Paanong ang iyong pamumuhay ay magkakaroon ng anumang kahulugan? Paanong ang iyong buhay ay magkakaroon ng anumang kabuluhan? Ikaw ay naging abalang gumagawa para sa iyong maruming espiritung mga magulang, hanggang ngayon, gayunman hindi mo alam na yaong sumisilo sa iyo ay yaong maruruming espiritu, ang iyong mga magulang na nagsilang sa iyo at nagpalaki sa iyo. Higit pa rito, hindi mo alam na ang iyong karumihan sa katunayan ay ibinigay lahat nila sa iyo; ang alam mo lamang ay na mabibigyan ka nila ng “kasiyahan,” hindi ka nila kinakastigo, ni hinahatulan ka nila, at sa partikular ay hindi ka nila sinusumpa. Hindi pa sila kailanman bumulalas ng galit sa iyo, subali’t tinatrato ka nila nang magalang at may-kabaitan. Ang kanilang mga salita ay nagpapalusog sa iyong puso at bumibihag sa iyo kaya ikaw ay nalilito at hindi ito natatanto, ikaw ay nahigop na at handang maglingkod sa kanila, maging kanilang labasan pati na rin kanilang lingkod. Ikaw ay wala man lamang mga karaingan kundi handang maging nasa kanilang pagpapasiya—ikaw ay nadaya nila. Sa dahilang ito, ikaw ay walang-pasubaling walang reaksyon sa gawaing Aking ginagawa—hindi kataka-takang lagi mong nais na palihim na kumawala sa Aking mga kamay, at hindi kataka-takang lagi mong nais gumamit ng matatamis na salita upang makapanggulang sa Aking pabor. Lumalabas na mayroon ka nang ibang plano, ibang pagsasaayos. Makikita mo ang kaunti sa Akin, ang mga pagkilos ng Makapangyarihan sa lahat, nguni’t hindi mo alam ang kahit kapiraso ng Aking paghatol at pagkastigo. Hindi mo alam kung kailan nagsimula ang Aking pagkastigo; ang alam mo lamang ay kung paano dayain Ako, nguni’t hindi mo alam na hindi Ko kinukunsinti ang paglabag ng tao.

—mula sa “Ang Inyong Pagkatao ay Napakababa!” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

62. Ako ay nasa gitna ninyo, kasama ninyo sa loob ng maraming tagsibol at taglagas, namuhay Ako sa gitna ninyo sa loob ng matagal na panahon, namuhay kasama ninyo—gaano sa inyong karumal-dumal na asal ang nalingid sa mismong harapan ng Aking mga mata? Yaong mga taos-puso ninyong mga salita ay patuloy na umaalingawngaw sa Aking mga tainga; milyun-milyon sa inyong mga inaasam ang nailatag sa Aking altar—hindi kayang mabilang man lamang ang mga iyon. Gayunman hinggil sa inyong pag-aalay at kung anong inyong ginugugol, wala man lamang kahit kaunti. Wala man lamang isang maliit na patak ng inyong katapatan sa Aking altar. Nasaan ang mga bunga ng inyong paniniwala sa Akin? Nakatanggap kayo ng walang-hanggang biyaya mula sa Akin at nakakita kayo ng walang-hanggang mga hiwaga mula sa langit, at naípakita Ko pa sa inyo ang mga ningas ng langit nguni’t hindi Ako nagkaroon ng puso upang sunugin kayo, at gaano ang naibigay ninyo sa Akin bilang kapalit? Gaano ang handa ninyong ibigay sa Akin? Hawak ang pagkaing ibinigay Ko sa iyo, bumaling ka at iniaalay ito sa Akin, sinasabi pang ito ay isang bagay na iyong pinaghirapan, na iniaalay mo sa Akin ang lahat na mayroon ka. Paanong hindi mo malalaman na ang iyong “mga kontribusyon” sa Akin ay lahat ng bagay na ninakaw mula sa Aking altar? At ngayon ay iniaalay mo iyan sa Akin—hindi ba’t dinadaya mo Ako? Paanong hindi mo malalaman na kung ano ang tinatamasa Ko ngayon ay lahat ng handog sa Aking altar, at hindi kung ano ang iyong kinita bilang kapalit ng iyong pagsisikap at pagkatapos ay inialay sa Akin? Sa katunayan ay nangangahas kayong dayain Ako sa paraang ito, kaya paano Ko kayo mapapatawad? Paano Ko pa ito matitiis? Naibigay Ko na ang lahat sa inyo. Nabuksan Ko na ang lahat sa inyo, ipinagkaloob ang lahat ng inyong mga pangangailangan, at binuksan ang inyong mga mata, gayunman ay dinadaya ninyo Ako sa paraang ito, binabalewala ang inyong konsensya. Buong-puso Kong naipagkaloob ang lahat sa inyo, upang kahit na kayo ay magdusa, nakamit ninyo mula sa Akin ang lahat ng nadala Ko mula sa langit. Nguni’t wala man lamang kayong pag-aalay, at kahit na kayo ay may maliit na kontribusyon, kayo ay nakikipag-ayos sa Akin matapos iyon. Ang iyo bang kontribusyon ay hindi mawawalan ng halaga? Ang naíbíbigáy mo sa Akin ay wala kundi isang butil ng buhangin, nguni’t ang nahíhingî mo sa Akin ay isang toneladang ginto. Hindi ka ba nagiging di-makatwiran? Ako ay gumagawa sa gitna ninyo. Walang-pasubaling walang bakas ng sampung porsyento na dapat Kong makamtan, paano pa ang anumang dagdag na mga pagsasakripisyo. Higit pa, ang sampung porsyentong kontribusyon niyaong mga maka-Diyos ay inaagaw ng masama. Hindi ba kayong lahat ay napahiwalay sa Akin? Hindi ba kayong lahat ay palaban sa Akin? Hindi ba winawasak ninyong lahat ang Aking altar? Paanong ang uring ito ng tao ay makikita bilang isang kayamanan sa Aking paningin? Hindi ba sila ay mga baboy, mga aso na Aking kinamumuhian? Paano Ko matutukoy ang inyong masamang gawain bilang isang kayamanan?

—mula sa “Ang Inyong Pagkatao ay Napakababa!” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

63. Lubos Kong kinalulugdan ang mga hindi nagkikimkim ng paghihinala tungkol sa iba at gustung-gusto Ko rin yaong mga tumatanggap kaagad ng katotohanan; ang dalawang uri ng mga taong ito ang lubos Kong kinakalinga, dahil sa Aking paningin sila ay matapat na mga tao. Kung masyado kang mapanlinlang, magkakaroon ka ng mapagsaalang-alang na puso at mga kaisipan ng pagdududa kaugnay sa lahat ng bagay at lahat ng tao. Dahil dito, ang iyong pananampalataya sa Akin ay itinatayo sa pundasyon ng paghihinala. Ang ganitong uri ng pananampalataya ang hindi Ko kailanman kikilalanin. Kung wala ang tunay na pananampalataya, ikaw ay mas mapapalayo sa tunay na pag-ibig. At kung kaya mong pagdudahan ang Diyos at sadyang naghahaka-haka tungkol sa Kanya, walang kaduda-dudang ikaw kung gayon ang pinakatusong tao. Nagbabakasakali ka kung ang Diyos ba ay maaaring katulad ng tao: makasalanang di-mapapatawad, makitid ang utak, walang katarungan at katwiran, walang pagpapahalaga sa hustisya, mahilig sa masasamang taktika, traidor at tuso, nalulugod sa kasamaan at kadiliman, at iba pa. Hindi ba ang dahilan kaya may ganitong kaisipan ang tao ay dahil sa wala ni katiting na kaalaman ang tao tungkol sa Diyos? Ang ganitong uri ng pananampalataya ay kapareho din ng kasalanan! Higit pa rito, mayroong iba pang naniniwala na ang kinalulugdan Ko ay walang iba kundi yaong mga nanlalangis at nambobola, at yaong mga hindi sanay sa mga bagay na ito ay hindi magiging katanggap-tanggap at hindi mananatili sa kanilang kalagayan sa tahanan ng Diyos. Ito bang lahat ang kaalaman na inyong natutuhan sa loob nitong maraming taon? Ito ba ang inyong natamo? At ang kaalaman ninyo tungkol sa Akin ay hindi natatapos sa mga maling pagkaunawang ito; mas masama pa ay ang inyong paglapastangan laban sa Espiritu ng Diyos at panlalait sa Langit. Kaya’t sinasabi Ko na ang ganitong uri ng inyong pananampalataya ang magiging sanhi ng inyong lalo pang paglayo sa Akin at mas higit pang pagsalungat laban sa Akin.

—mula sa “Paano Makikilala ang Diyos na Nasa Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

64. Ang Diyos at ang tao ay hindi maaaring masabing magkapantay. Ang Kanyang substansya at ang Kanyang gawain ay ang pinaka-di-maaarok at hindi-kayang-unawain ng tao. Kung ang Diyos ay hindi personal na gumagawa ng Kanyang gawain at bumibigkas ng Kanyang mga salita sa mundo ng tao, kung gayon hindi kailanman mauunawaan ng tao ang kalooban ng Diyos, at sa gayon, kahit yaong mga naglaan ng kanilang buong buhay sa Diyos ay hindi maaaring makatamo ng Kanyang pagsang-ayon. Kung wala ang gawain ng Diyos, gaano man kabuti ang ginagawa ng tao, mababalewala iyon, pagka’t ang mga pag-iisip ng Diyos ay palaging magiging mas mataas kaysa mga pag-iisip ng tao, at ang karunungan ng Diyos ay hindi maaarok ng tao. At sa gayon sinasabi Ko na yaong mga “nakakakita nang malinaw” sa Diyos at sa Kanyang gawain ay walang silbi, lahat sila ay mayabang at mangmang. Hindi dapat bigyang-kahulugan ng tao ang gawain ng Diyos; higit pa rito, hindi maaaring bigyang-kahulugan ng tao ang gawain ng Diyos. Sa mga mata ng Diyos, ang tao ay mas maliit kaysa isang langgam, kaya paano maaarok ng tao ang gawain ng Diyos? Yaong mga patuloy na nagsasabi, “Ang Diyos ay hindi gumagawa sa ganito o ganoong paraan” o “Ang Diyos ay tulad nito o noon”—hindi ba silang lahat ay mayabang? Dapat nating kilalaning lahat na ang mga tao, na siyang galing sa laman, ay napasamang lahat ni Satanas. Kanilang kalikasan na tutulan ang Diyos, at hindi sila kapantay ng Diyos, lalong hindi nila kayang mag-alok ng payo para sa gawain ng Diyos. Kung paano ginagabayan ng Diyos ang tao ay gawain ng Diyos Mismo. Dapat magpasailalim ang tao, at dapat hindi magkaroon ng gayo’t gayong pananaw, pagka’t ang tao ay alabok lamang. Yamang sinusubukan nating hanapin ang Diyos, hindi natin dapat ipaibabaw ang ating mga pagkaintindi sa gawain ng Diyos para sa pagsasaalang-alang ng Diyos, lalong hindi natin dapat gamitin ang ating mga tiwaling disposisyon upang sadyang subukan na tutulan ang gawain ng Diyos. Hindi kaya gagawin niyan tayong mga anticristo? Paano maaaring sabihin ng mga ganoong tao na sila’y naniniwala sa Diyos? Yamang tayo ay naniniwala na mayroong Diyos, at yamang ninanais natin na bigyang-kasiyahan Siya at makita Siya, dapat nating hanapin ang daan ng katotohanan, at dapat humanap ng paraan upang maging kaayon ng Diyos. Hindi tayo dapat nakikipagmatigasan sa pagsalungat sa Diyos; anong kabutihan ang maaaring maibunga ng ganoong mga pagkilos?

—mula sa Paunang Salita sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

65. Hindi ba maraming tao ang sumasalungat sa Diyos at hinahadlangan ang gawain ng Banal na Espiritu dahil hindi nila alam ang iba’t iba at malawak na gawain ng Diyos, at, higit pa, dahil sila ay nagtataglay ng napakaliit na kaalaman at doktrina na ginagamit bilang panukat sa gawain ng Banal na Espiritu? Kahit na ang mga karanasan ng mga taong iyon ay mababaw, sila ay mapagmataas at likas na abusado, at hinahamak nila ang gawain ng Banal na Espiritu, hindi pinapansin ang mga disiplina ng Banal na Espiritu, at, bukod dito, ginagamit nila ang kanilang mga walang halagang lumang argumento upang pagtibayin ang gawain ng Banal na Espiritu. Sila rin ay nagkukunwari, at lubos na naniniwala sa kanilang sariling natutuhan at kaalaman, at sila ay nakakapaglakbay sa ibang dako ng mundo. Hindi ba ang ganoong mga tao ay yaong mga kinasusuklaman at tinatanggihan ng Banal na Espiritu, at hindi ba sila ang mga aalisin ng bagong kapanahunan? Hindi ba silang mga taong lumalapit sa Diyos at lantarang sinasalungat Siya ay mga hamak na taong makitid ang pananaw, na nagpapakita lamang kung gaano sila katalino? Sa kanilang kaunting kaalaman sa Biblia, sinusubukan nilang sakupin ang mga “academia” sa mundo, may angking mababaw na doktrina na upang turuan ang mga tao, sinusubukan nilang baligtarin ang gawain ng Banal na Espiritu, at tinatangkang paikutin ito sa kanilang mga pansariling proseso ng pag-iisip, at dahil sila ay maigsi ang pananaw, sinusubukan nilang makita sa isang tingin ang 6,000 taong gawain ng Diyos. Walang karapatang magsalita ang mga taong ito! Sa katunayan, habang mas malawak ang pagkakilala ng mga tao sa Diyos, mas mabagal nilang huhusgahan ang Kanyang gawain. Bukod dito, kaunti lamang ang kanilang sinasabi tungkol sa kaalaman nila sa gawain ng Diyos ngayon, nguni’t hindi sila padalus-dalos sa kanilang mga paghatol. Kapag mas kaunti ang pagkakilala ng tao sa Diyos, mas mapagmataas sila at may labis-labis na pagtitiwala sa sarili, at mas lalo nilang walang-pakundangang inihahayag ang kabuuan ng Diyos—nguni’t ang kanila lamang sinasalita ay teorya, at walang tunay na katibayang ipinakikita. Sila ang mga taong walang halagang anuman. Silang nagtuturing sa gawain ng Banal na Espiritu bilang isang laro ay di-seryoso! Silang mga hindi maingat kapag kanilang nakakatagpo ang bagong gawain ng Banal na Espiritu, mabibilis ang mga bibig na magsalita, mabibilis humusga, na malayang hinahayaan ang kanilang likas na pakiramdam na tanggihan ang pagkamatuwid ng gawain ng Banal na Espiritu, at iniinsulto rin at nilalapastangan ito—ang mga ganoong napakawalang-galang na tao ba ay hindi mangmang sa gawain ng Banal na Espiritu? Hindi ba sila, bukod dito, ang mga mayabang, likas na mapagmataas at hindi nagpapasakop? Kahit na dumating ang araw na ang ganoong uri ng mga tao ay tumanggap sa bagong gawain ng Banal na Espiritu, hindi pa rin sila palalampasin ng Diyos. Hindi lamang nila hinahamak ang mga taong gumagawa para sa Diyos, nilalapastangan din nila ang Diyos Mismo. Ang ganoong mga mapangahas na hangal na mga tao ay hindi patatawarin, maging sa kapanahunang ito o sa darating mang kapanahunan at sila ay walang-hanggang mapapahamak sa impiyerno! Ang ganoong napakawalang-galang at maluhong mga tao ay nagpapanggap na naniniwala sa Diyos, at habang mas lalo nilang ginagawa ito, maaaring mas lalo silang nagkakasala sa mga atas administratibo ng Diyos. Hindi ba lahat yaong mga mapagmataas na likas na pakawala, at hindi pa kailanman sumunod sa kahit kanino, ay lalakad lahat sa landas na ito? Hindi ba nila sinasalungat ang Diyos sa bawat araw, Siya na laging bago at hindi kailanman luma?

—mula sa “Pag-alam sa Tatlong Yugto ng Gawain ng Diyos ang Landas tungo sa Pagkilala sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

66. Alamin na sinasalungat ninyo ang gawain ng Diyos, o ginagamit ang inyong sariling mga pagkaintindi upang sukatin ang gawain ngayon, dahil hindi ninyo alam ang mga prinsipyo ng gawain ng Diyos, at dahil hindi ninyo siniseryoso nang husto ang gawain ng Banal na Espiritu. Ang inyong pagsalungat sa Diyos at paghadlang sa gawain ng Banal na Espiritu ay sanhi ng inyong mga pagkaintindi at likas na kayabangan. Hindi ito dahil sa ang gawain ng Diyos ay mali, kundi dahil kayo ay likas na mga masyadong masuwayin. Matapos masumpungan ang kanilang paniniwala sa Diyos, hindi man lamang masasabi ng ilang tao nang may kasiguruhan kung saan nanggaling ang tao, bagkus malakas ang loob nilang gumawa ng mga pampublikong talumpati na sinusukat ang mga tama at mali sa gawain ng Banal na Espiritu. At pinagsasabihan pa nila ang mga apostol na may bagong gawain ang Banal na Espiritu, nagpapasa ng puna at nagsasalita nang wala sa lugar; ang kanilang pagkatao ay masyadong mababa, at walang kahit kaunting katinuan sa kanila. Hindi ba darating ang araw kung kailan ang mga taong ganoon ay itatakwil ng gawain ng Banal na Espiritu, at susunugin ng mga apoy ng impiyerno? Hindi nila alam ang gawain ng Diyos, nguni’t sa halip ay pinipintasan pa ang Kanyang gawain, at sinusubukan ding turuan ang Diyos kung paano gumawa. Paano ba makikilala ng ganoong di-makatwirang mga tao ang Diyos? Nakikilala ng tao ang Diyos habang hinahanap at nararanasan Siya; hindi sa pamamagitan ng pagpintas sa Kanya ayon sa kapritso na nakikilala niya ang Diyos sa pamamagitan ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Kung mas tiyak ang pagkakilala ng tao tungkol sa Diyos, mas hindi nila Siya sinasalungat. Sa kaibahan, kapag mas kaunti ang pagkakilala ng tao sa Diyos, mas lalo nila Siyang sasalungatin. Ang iyong mga pagkaintindi, ang iyong lumang kalikasan, at ang iyong pagkatao, asal at moral na pananaw ay ang “puhunan” na ipinanlalaban mo sa Diyos, at habang ikaw ay mas tiwali, hamak at mababa, mas kaaway ka ng Diyos. Silang mga nagtataglay ng nakahahapis na mga pagkaintindi at mayroong mapagmagaling na disposisyon ay mas lalong kaaway ng Diyos na nagkatawang-tao, at ang mga taong ganoon ay ang mga anticristo. Kung ang iyong mga pagkaintindi ay hindi naitama, kung gayon ang mga ito ay laging magiging laban sa Diyos; hindi ka kailanman magiging kaayon ng Diyos, at laging malalayo sa Kanya.

—mula sa “Pag-alam sa Tatlong Yugto ng Gawain ng Diyos ang Landas tungo sa Pagkilala sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

67. Huwag mong isipin na nauunawaan mo ang lahat. Sinasabi Ko sa iyo na ang lahat ng nakita at naranasan mo na ay hindi sapat para maunawaan mo kahit ang ika-sanlibong bahagi ng Aking plano ng pamamahala. Kaya bakit kung kumilos ka ay labis na mapagmataas? Ang kakapiranggot na talento at ang kakaunting kaalaman mo ay hindi sapat para gamitin ni Jesus sa kahit isang segundo lamang ng Kanyang gawain! Gaano ba talaga karami ang karanasan mo? Ang nakita mo na at lahat ng narinig mo na sa buong buhay mo at ang naguni-guni mo na ay mas maliit kaysa sa gawain na ginagawa Ko sa isang saglit! Pinakamahusay na huwag kang mamintas at maghanap ng kamalian. Gaano ka man kamapagmataas, isa ka lamang nilalang na mas maliit pa sa langgam! Ang nakakarga mo sa iyong tiyan ay mas kaunti kaysa sa binubuhat ng langgam sa kanyang tiyan! Huwag isipin na, dahil nagkamit ka lamang ng ilang karanasan at pagiging nauna sa tungkulin, ay may karapatan ka nang kumumpas nang magaspang at magmayabang. Hindi ba bunga ng mga salitang nabigkas Ko ang iyong karanasan at iyong pagiging nauna sa tungkulin? Naniniwala ka ba na kapalit ang mga iyon ng sarili mong pagsisikap at pagpapagod? Ngayon, nakikita mong Ako ay naging katawang-tao, at dahil lamang dito ikaw ay napupuno ng gayon kayamang mga konsepto, at nakahirang nang hindi mabilang na mga pagkaunawa mula sa mga iyon. Kung hindi dahil sa Aking pagkakatawang-tao, kahit pa may angkin kang hindi pangkaraniwang mga talento, hindi ka magkakaroon ng napakaraming konsepto; at hindi ba nagmumula sa mga ito ang mga pagkaunawa mo? Kung hindi naging katawang-tao si Jesus sa unang pagkakataong iyan, malalaman mo ba ang tungkol sa pagkakatawang-tao? Hindi ba dahil binigyan ka ng unang pagkakatawang-tao ng kaalaman kaya walang-pakundangan mong sinubukang hatulan ang ikalawang pagkakatawang-tao? Bakit, sa halip na maging masunuring tagasunod, ay isinasailalim mo ito sa pag-aaral? Kapag nakapasok ka na tungo sa daloy na ito at lumapit sa harapan ng nagkatawang-taong Diyos, papayagan ka ba Niyang gumawa ng isang pag-aaral tungkol dito? Ayos lamang para sa iyo na pag-aralan ang kasaysayan ng sarili mong pamilya, nguni’t kung susubukan mong pag-aralan ang “kasaysayan ng pamilya” ng Diyos, papayagan ka ba ng Diyos ng kasalukuyan na isagawa ang naturang pag-aaral? Hindi ka ba bulag? Hindi mo ba hinahamak ang iyong sarili?

—mula sa “Binubuo ng Dalawang Pagkakatawang-tao ang Kabuluhan ng Pagkakatawang-tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

68. Ano ang pinakaangkop na paraan ng paghahanap sa kasalukuyang landas? Anong uri ng pigura dapat mong makita ang iyong sarili gaya ng sa iyong paghahanap? Dapat mong malaman kung paano haharapin ang lahat ng bagay na sumasapit sa iyo ngayon, maging ito man ay mga pagsubok o pagdurusa, malulupit na pagkastigo o mga sumpa—dapat kang magbigay ng maingat na pagsasaalang-alang sa lahat ng ito. Bakit Ko sinasabi ang ganito? Sapagkat pagkatapos ng lahat, ang sumasapit sa iyo ngayon ay maiikling pagsubok na sunod-sunod. Ito marahil ay hindi isang malaking kabigatan sa iyo kaya hinahayaan mo lang ang mga bagay na magdaan na lamang, hindi itinuturing ito bilang napakahalagang kayamanan para sa iyong paghahangad sa pagsulong. Masyado kang bulagsak! Tunay na kinukuha mo ang napakahalagang kayamanang ito gaya ng mga ulap na lumulutang sa harap ng iyong mga mata, at hindi mo pinahahalagahan ang maiikling pagkakataon ng malulupit na paghampas, na tila hindi naman ganoon katindi sa iyo. Malamig ka lamang na nagmamasid at hindi mo dinadala ang mga ito sa iyong puso, ngunit nakikita mo lamang ang mga ito na tinatamaan ang isang pader nang paminsan-minsan. Ikaw ay totoong palalo! Nag-aangkin ka lamang ng isang mapanghamak na saloobin tungo sa isang mabangis, paulit-ulit na paglusob, at kung minsan malamig ka pating ngumingiti, ibinubunyag ang isang tingin ng pagwawalang-bahala. Ito ay dahil hindi kailanman inisip ang tungkol sa kung bakit paulit-ulit mong dinadanas ang ganitong uri ng “kamalasan.” Maaari kayang dahil Ako ay hindi makatarungan sa mga tao? Ako ba’y namimintas lamang sa iyo? Bagama’t ang iyong pag-iisip ay kasing-seryoso nang pagsasalarawan Ko rito, buong linaw na ipinakikita ng kalmadong pag-uugaling iyon ang panloob na mundo ng iyong puso. Mangyari pa, walang nakatago sa kaibuturan ng iyong puso kundi pagtuligsa na hindi-pinag-iisipan at walang katapusang mga bahid ng kalungkutan na halos hindi makikita nang marami. Sapagkat dinanas mo ang ganitong uri ng mga pagsubok kaya nararamdaman mo na masyado itong di-makatarungan, kaya ikaw ay nagpupukol ng mga pagtuligsa sa ganitong paraan. Dahil sa mga pagsubok na ito kaya nararamdaman mo na ang mundo ay totoong mapanglaw, kaya ikaw ay puno ng kalungkutan. Hindi mo nakikita na ang paulit-ulit na paghampas at paulit-ulit na disiplina ay ang pinakamahusay na proteksiyon, bagkus nakikita ito bilang mga di-makatwirang pagpukaw ng galit mula sa Langit o angkop na kagantihan sa iyo. Ikaw ay talagang mangmang! Walang awa mong binakuran ang pinakamahuhusay na panahon sa kadiliman, at nakikita mo ang paulit-ulit na magagandang pagsubok at disiplina bilang mga pag-atake mula sa isang kaaway. Hindi mo nagagawang makibagay sa kapaligiran, at lalo pa, hindi ka nakahandang makibagay. Ito ay dahil hindi ka nakahandang magkamit ng anumang bagay mula sa paulit-ulit na pagkastigo na itinuturing mo na malupit. Hindi ka naghahangad o nagsusuri nang mabuti, at ikaw ay sumusuko sa kalooban ng Langit—saan ka man nagtatapos ay doon ka. Hindi binago ng pagkastigo na itinuturing mo na malupit ang iyong puso sa anumang paraan, ni sinakop nito ang iyong puso. Sa halip, ito ay pininsala lang nito. Itinuring mo lamang itong “malupit na pagkastigo” bilang iyong kalaban sa buhay na ito ngunit wala kang nakakamit. Ikaw ay mapagmagaling! Madalang mo lamang pinaniniwalaan na ikaw ay sumasailalim sa ganitong uri ng mga pagsubok sapagkat ikaw ay totoong kasuklam-suklam, sa halip, pinaniniwalaan mo na masyado kang kapus-palad at higit sa rito, sinasabi mo na palagi kitang hinahanapan ng mali. Hanggang sa ngayon, gaano karaming pagkaunawa ang totoo mong taglay ukol sa kung ano ang Aking sinasabi at kung ano ang Aking ginagawa? Huwag iisipin na isinilang kang henyo, kaunting-kaunti na lamang at langit na at matayog sa ibabaw ng lupa. Hindi ka mas matalino kaysa sa ibang mga tao, at maaari pang sabihin na ikaw ay nakatutuwang higit na hangal kaysa sa sinumang ibang makabuluhang tao sa lupa sapagkat napakataas ng tingin mo sa iyong sarili; hindi ka nagkaroon kailanman ng anumang pakiramdam ng pagiging mababa. Tila nakikita mo ang lahat ng Aking ginagawa na kasing-linaw ng kristal. Ang katotohanan ay hindi ka malayo sa isang matinong tao. Ito ay dahil wala kang ideya kung ano ang Aking gagawin, at lalong hindi mo nalalaman kung ano ang Aking kasalukuyang ginagawa. Kaya sinasabi Ko na hindi ka talaga maaaring ihambing sa isang beteranong magsasaka na walang pagkilala sa buhay ng tao ngunit umaasa sa mga pagpapala mula sa Langit para sa pagsasaka. Masyado kang nagwawalang-bahala tungkol sa iyong sariling buhay at wala kang alam sa iyong sariling karangalan, at kulang pa ang iyong kaalamang pansarili. Masyado kang “mataas at makapangyarihan”! Ako ay tunay na nag-aalala tungkol sa paanong matatagalan ng mga palikero o marurupok na dalagang kagaya mo ang mga pag-atake ng mas malaki, maligalig na mga hangin at mga alon? Ang mga palikerong iyon ay walang malasakit tungkol sa uri ng kapaligiran na dumating sa kanila ngayon. Tila ito isang bagay na walang kabuluhan—wala silang pagsasaalang-alang sa mga bagay na ito. Hindi sila negatibo at hindi nila nakikita ang kanilang mga sarili bilang mababa. Sa halip, sila pa ay pumapasyal-pasyal at naglalakad sa palibot ng “mga abenida” pinapaypayan ang kanilang mga sarili. Walang palatandaan ang mga “kilalang tao” na ito na hindi natututo at walang anumang nalalaman kung bakit Ko sinasabi ang mga bagay na ito sa kanila. Bahagya lamang nilang nakikilala ang kanilang mga sarili kasama ang isang matalim na titig, at pagkatapos noon ang kanilang masasamang paraan ay hindi nagbabago. Pagkatapos nilang lumayo sa Akin patuloy silang nagwawala sa mundo at naghahambog at manggagantso. Ang ekspresyon sa iyong mukha ay napakabilis na nagbabago—nililinlang mo pa rin Ako sa ganitong paraan. Taglay mo ang gayong kapangahasan! At yaong mga maseselang kadalagahan ay talagang nakakatawa. Naririnig nila ang Aking kagyat na mga pagbigkas, nakikita nila ang kapaligiran na kanilang kinaroroonan at wala silang magagawa kundi ang umiyak; pinipilipit nila ang kanilang katawan na parang sinusubukan nilang mang-akit. Ito ay talagang kasuklam-suklam! Nakikita niya ang kanyang sariling tayog at nakahiga sa kama at nananatili doon, umiiiyak nang walang humpay, halos hindi na makahinga. Nakikita niya mula sa mga salitang ito ang kanyang sariling pagiging hilaw at pagiging mababa, at pagkatapos noon napuno siya nang husto ng pagiging negatibo. Siya ay nakatulala, at walang liwanag sa kanyang mga mata; hindi siya nagrereklamo, at hindi niya Ako kinasusuklaman—masyado lamang siyang negatibo na ni hindi man lamang siya kumikilos. Hindi rin siya natututo at walang nalalaman. Pagkatapos niyang lumayo sa Akin muli siyang nagbibiro at mapaglaro, at yaong tawang kagaya ng mga kampanang pilak ay kagaya lamang ng isang “prinsesa ng kampanang pilak.” Ang mga ito ay parehong masyadong marupok at masyadong kulang sa habag sa sarili! Lahat kayo, ang mga sirang produkto sa gitna ng sangkatauhan—kulang kayo masyado sa pagkatao! Hindi ninyo alam ang pag-ibig sa sarili o ang proteksiyon sa sarili, hindi ninyo nauuunawaan ang katuwiran, hindi ninyo hinahanap ang tunay na daan o iniibig ang tunay na liwanag, at lalong hindi ninyo nalalaman kung paano pahalagahan ang inyong mga sarili. Itinutulak ninyo nang paulit-ulit ang ukol sa Aking mga salita ng pangangaral sa likod ng iyong isip at ginamit pa ang mga ito para libangan sa iyong bakanteng oras. Palagi ninyong ginagamit ang mga ito bilang inyong sariling agimat. Kapag inaakusahan ka ni Satanas, nananalangin ka lamang nang kaunti. Kapag ikaw ay negatibo, natutulog ka, at kapag ikaw ay maligaya takbo ka nang takbo na parang baliw. Kapag ikaw ay Aking pinagsasabihan, tumatango ka at yumuyuko, ngunit kapag iniiwan mo Ako tumatawa ka nang malupit. Sa mga tao palaging ikaw ang pinakamataas at hindi mo kailanman naisip ang iyong sarili bilang pinakamakasarili. Palagi kang mataas at makapangyarihan, masyadong nasisiyahan sa sarili at masyadong mapagmataas. Paano mangyayari na ang gayong uri ng “binatilyo,” “dalagita,” “binata” o “dalaga” na hindi natututo at walang anumang nalalaman ay tinatrato ang Aking mga salita kagaya ng isang napakahalagang kayamanan? Ikaw ay Akin pang tatanungin—ano ba talaga ang natutuhan mo mula sa Aking mga salita at Aking gawain sa buong panahong ito? Ang iyo bang mga panlalansi ay higit na magaling? Ang iyo bang laman ay higit na mas makabago? Ang iyo bang saloobin tungo sa Akin ay mas mapanghamak? Sasabihin Ko sa iyo nang prangkahan, ang marami Kong gawaing ito ay totoong ginawa ngayon ang iyong katapangan, na dati ay kagaya lamang ng sa isang daga, na naging mas malaki. Ang iyong takot sa Akin ay nababawasan bawat araw sapagkat Ako ay masyadong mahabagin. Hindi Ako kailanman gumagamit ng marahas na mga pamamaraan para parusahan ang iyong laman. Marahil sa iyong paningin, Ako ay nagsasalita lamang nang may kabagsikan, ngunit kadalasan humaharap Ako sa iyo na mayroong ngiti at hindi kita kailanman pinuna nang harapan. At ito ay pangunahin dahil Ako ay palaging mapagbigay sa iyong mga kahinaan at ito ay nagtulak sa iyo na tratuhin Ako tulad ng pagtrato ng ahas sa mabait na magsasaka. Hinahangaan Ko talaga ang kakayahan ng sangkatauhan sa maingat na pagkilatis sa iba—ito ay totoong kapansin-pansin, napakahusay! Sasabihin Ko sa iyo ang katotohanan. Mayroon ka man o walang isang puso ng paggalang sa kasalukuyan ay walang halaga. Hindi Ako kinakabahan o nababalisa, ngunit sasabihin Ko rin sa iyong “henyo” na hindi natututo at walang anumang nalalaman na sa dakong huli ay masisira sa maliit na katalinuhan ng iyong sariling paghanga sa sarili. Ikaw ang siyang magdurusa, at ikaw ang siyang kakastiguhin. Hindi Ako magiging napakahangal na ipagpatuloy na samahan ka sa impiyerno at patuloy na magdusa, sapagkat ikaw at Ako ay hindi magkaparehong uri. Huwag kalilimutan na ikaw ay isang nilikha na Aking sinumpa, na siyang tinuruan at iniligtas Ko. Wala Akong anumang kinasasabikan sa iyo. Kahit na kapag Ako ay gumagawa, hindi Ako sumasailalim sa pagmamanipula ng sinumang mga tao, anumang mga pangyayari, o mga bagay. Maaaring sabihin na ang Aking saloobin at pananaw sa sangkatauhan ay palaging nananatiling gaya ng dati. Wala Akong anumang pabor sa iyo sapagkat ikaw ay isang karagdagan sa Aking pamamahala; wala ka talagang taglay na higit na lakas kaysa sa anumang bagay. Pinapayuhan Kita na palaging alalahanin na ikaw ay hindi hihigit kaysa sa isang nilikha! Bagama’t namumuhay kang kasama Ko, dapat mong malaman ang iyong katayuan at huwag tingnan ang iyong sarili nang masyadong mataas. Kahit na hindi Kita pinupuna o nakikitungo sa iyo, at hinaharap Kita sa pamamagitan ng isang ngiti, hindi nito pinatutunayan na ikaw at Ako ay magkaparehong uri. Dapat mong malaman na naghahangad ka ng katotohanan, ikaw mismo ay hindi ang katotohanan! Kailangan mong magbago alinsunod sa Aking mga salita anumang oras—hindi mo maaaring matakasan ito. Aking pinapayuhan ka na matuto ng isang bagay habang ikaw ay nasa gitna ng ganitong kamangha-manghang mga panahon, habang ang madalang na pagkakataong ito ay naririto, at huwag mo Akong pagtangkaang linlangin. Hindi mo kailangang gumamit ng papuri para linlangin Ako. Ang inyong paghahanap sa Akin ay hindi lahat para sa Sarili Ko—ito ay para sa iyo!

—mula sa “Yaong mga Hindi Natututo at Walang Alam: Hindi Ba Sila mga Hayop?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

69. Ang paggawa ng tao sa kanyang tungkulin ay, sa totoo lang, ang pagtupad ng lahat ng likas sa loob ng tao, iyan ay, yaong maaari para sa tao. Doon lamang natutupad ang kanyang tungkulin. Ang mga pagkukulang ng tao sa panahon ng paglilingkod ng tao ay unti-unting nababawasan sa pamamagitan ng umuunlad na karanasan at ng proseso ng kanyang karanasan sa paghatol; hindi nakapipigil o nakaaapekto ang mga ito sa tungkulin ng tao. Yaong mga tumigil sa paglilingkod o sumuko at umatras dahil sa takot sa mga kakulangan na maaaring umiral sa paglilingkod ay ang mga pinakaduwag sa lahat ng tao. Kung hindi kayang ipahayag ng tao ang nararapat niyang ipahayag sa panahon ng paglilingkod o makamit kung ano ang likas na posible para sa kanya, at sa halip ay naglalaro lamang at nagpapadala sa agos, naiwala na niya ang ginagampanan na kailangang mataglay ng isang taong nilalang. Ang ganitong uri ng tao ay itinuturing na isang mababang walang-kaanyuan at walang-kabuluhang pagsasayang ng espasyo; papaano ang isang gaya nito ay mapaparangalan gamit ang titulo ng isang taong nilalang? Hindi ba’t sila ay mga kaanyuan ng katiwalian na nagniningning sa panlabas nguni’t nabubulok sa loob? Kung ang tao ay tinatawag ang kanyang sarili na Diyos nguni’t hindi kayang ipahayag ang kabuuan ng pagka-Diyos, gawin ang gawain ng Diyos Mismo, o katawanin ang Diyos, siya ay walang-alinlangang hindi Diyos, dahil wala sa kanya ang diwa ng Diyos, at yaong likas na kayang makamit ng Diyos ay hindi umiiral sa loob niya. Kung naiwawala ng tao kung ano ang likas na kayang makamit, hindi na siya maituturing na tao, at hindi siya karapat-dapat na tumayo bilang isang taong nilalang o lumapit sa harap ng Diyos at paglingkuran Siya. Higit pa rito, hindi siya karapat-dapat na tumanggap ng biyaya ng Diyos o mabantayan, maingatan at gawing perpekto ng Diyos. Maraming mga naalisan na ng tiwala ng Diyos ang tuluyan nang mawawalan ng biyaya ng Diyos. Hindi lamang nila hindi kinasusuklaman ang kanilang mga pagkakamali nguni’t tahasang pinalalaganap ang kaisipan na ang paraan ng Diyos ay mali. At yaong mga suwail ay ipinagkakaila pa ang pag-iral ng Diyos; papaanong ang ganoong uri ng tao na may ganoong pagkasuwail ay nagkakaroon ng karapatan ng pagtatamasa sa biyaya ng Diyos? Ang mga taong nabigo na sa pagtupad ng kanilang tungkulin ay naging napakasuwail sa Diyos at malaki ang pagkakautang sa Kanya, gayunman sila’y bumabaling at nagsasaway na ang Diyos ay mali. Papaanong ang ganoong uri ng tao ay magiging karapat-dapat na gawing perpekto? Hindi ba’t ito ang tagapagpauna ng pagkakaalis at pagpaparusa? Ang isang taong hindi gumagawa ng kanyang tungkulin sa harap ng Diyos ay nakagawa na ng pinakakasuklam-suklam sa mga krimen, kung saan kahit ang kamatayan ay hindi isang sapat na kaparusahan, gayunman ang tao ay may lakas pa rin ng loob na makipagtalo sa Diyos at itumbas ang kanilang sarili laban sa Kanya. Ano ang kahalagahan na gawing perpekto ang ganoong uri ng tao? Kung ang tao ay nabibigong tuparin ang kanyang tungkulin, siya ay nararapat na makaramdam ng kahatulan at pagkakautang; nararapat niyang kasuklaman ang kanyang kahinaan at kawalang-saysay, ang kanyang pagiging suwail at pagiging-tiwali, at higit pa rito, nararapat niyang ialay ang kanyang buhay at dugo para sa Diyos. Doon lamang siya isang taong nilalang na tunay na nagmamahal sa Diyos, at ang gayong uri lamang ng tao ang karapat-dapat sa pagtatamasa ng mga biyaya at pangako ng Diyos, at gawing perpekto sa pamamagitan Niya. At paano naman ang nakararami sa inyo? Paano ninyo trinatrato ang Diyos na nabubuhay sa kalagitnaan ninyo? Paano ninyo nagawa na ang inyong tungkulin sa harap Niya? Nagawa na ba ninyong lahat ang mga ipinagawa sa inyo, kahit na ang kapalit nito ay ang inyong sariling buhay? Ano ang inyong naisakripisyo? Hindi ba kayo nakatanggap nang malaki mula sa Akin? Nakikita ba ninyo ang pagkakaiba? Gaano kayo katapat sa Akin? Paano na ninyo Ako napaglingkuran? At paano na ang lahat ng Aking naipagkaloob sa inyo at nagawa para sa inyo? Nasukat na ba ninyo ang lahat ng mga ito? Nahatulan na ba ninyong lahat at naihambing ito sa kung gaano kaliit na konsensya ang mayroon kayo sa loob ninyo? Sino ang magiging karapat-dapat para sa inyong mga salita at mga pagkilos? Maaari kayang ang gayong kaliit na sakripisyo ninyo ay karapat-dapat sa lahat ng Aking naipagkaloob na sa inyo? Wala Akong ibang magagawa at buong-pusong nakalaan na sa inyo, gayunman kayo ay nagkikimkim ng masasamang paghihinala tungkol sa Akin at kulang sa katapatan. Iyan ang lawak ng inyong tungkulin, ang inyong tanging ginagampanan. Hindi ba ganito? Hindi ba ninyo alam na hindi ninyo natupad kahit kailan ang tungkulin ng isang taong nilalang? Paano kayo maituturing bilang isang taong nilalang? Hindi ba ninyo malinaw na nalalaman kung ano itong inyong ipinahahayag at isinasabuhay? Kayo ay nabigo sa pagtupad ng inyong tungkulin, nguni’t kayo ay naghahanap upang makamit ang awa at masaganang biyaya ng Diyos. Ang gayong biyaya ay hindi naihanda para sa mga walang-silbi at mabababang gaya ninyo, kundi para sa mga yaong hindi humihingi ng kapalit at malugod na nagsasakripisyo. Ang mga taong katulad ninyo, ganyang mga mabababang walang-kaanyuan, ay hindi karapat-dapat kahit kailan na magtamasa ng biyaya ng langit. Tanging paghihirap at walang-tigil na kaparusahan ang inyong mararanasan sa inyong mga buhay! Kung hindi ninyo kayang maging tapat sa Akin, ang inyong kapalaran ay magiging isang pagdurusa. Kung hindi ninyo kayang managot sa Aking mga salita at Aking gawain, ang inyong matatanggap ay isang kaparusahan. Anumang biyaya, mga pagpapala, at kamangha-manghang buhay sa kaharian ay walang magiging kinalaman sa inyo. Ito ang katapusang nararapat ninyong makamtan at isang bunga ng inyong sariling kagagawan!

—mula sa “Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Nagkatawang-taong Diyos at ng Tungkulin ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

70. Tingnan natin ngayon ang mga sumusunod na sipi: “Datapuwa’t sinasabi Ko sa inyo, na dito ay may isang lalong dakila kay sa templo. Datapuwa’t kung nalalaman ninyo kung ano ang kahulugan nito, Habag ang ibig Ko, at hindi hain, ay hindi sana ninyo hinatulan ang mga walang kasalanan. Sapagka’t ang Anak ng tao ay Panginoon ng sabbath” (Mateo 12:6–8). Ano ang tinutukoy na “templo” dito? Upang maging madali, ang “templo” ay tumutukoy sa isang kahanga-hangang, mataas na gusali, at sa Kapanahunan ng Kautusan, ang templo ay lugar para sa mga saserdote upang sambahin ang Diyos. Nang sinabi ng Panginoong Jesus “dito ay may isang lalong dakila kay sa templo,” kanino tumutukoy ang “isa”? Maliwanag, ang “isa” ay ang Panginoong Jesus sa katawang-tao, sapagkat Siya ay mas dakila kaysa sa templo. Ano ang sinasabi ng mga salitang ito sa mga tao? Sinasabi nila sa mga tao na lumabas sila sa templo—nakalabas na ang Diyos at hindi na gumagawa sa loob nito, kaya dapat hanapin ng mga tao ang mga bakas ng Diyos sa labas ng templo at sundan ang Kanyang mga hakbang sa Kanyang bagong gawain. Ang pinagmulan ng pagsasabi nito ng Panginoong Jesus ay sa ilalim ng kautusan, itinuturing na ng mga tao ang templo bilang isang bagay na higit na dakila kaysa sa Diyos Mismo. Iyon ay, sumasamba ang mga tao sa templo sa halip na sambahin ang Diyos, kaya binalaan sila ng Panginoong Jesus na huwag sambahin ang mga idolo, sa halip ay sambahin ang Diyos sapagkat Siya ang kataas-taasan. Kaya, sinabi Niya: “Habag ang ibig Ko, at hindi hain.” Maliwanag na sa mga mata ng Panginoong Jesus, ang karamihan sa mga tao sa ilalim ng kautusan ay hindi na sumasamba sa Diyos na si Jehova, ngunit basta na lamang nagdaraan sa proseso ng pagsasakripisyo, at tiniyak ng Panginoong Jesus na ang prosesong ito ay pagsamba sa idolo. Itinuturing ng mga sumasambang ito sa idolo ang templo bilang isang bagay na mas dakila, at mas mataas kaysa sa Diyos. Sa kanilang mga puso ay mayroon lamang templo, hindi Diyos, at kung mawala nila ang templo, nawala nila ang kanilang tahanang dako. Kung wala ang templo wala silang masasambahan at hindi na matutupad ang kanilang mga pagsasakripisyo. Ang kanilang tinatawag na tahanang dako ay kung saan sila nabubuhay sa ilalim ng bandila ng pagsamba sa Diyos na si Jehova, na nagpapahintulot sa kanila na manatili sa templo at tuparin ang kanilang sariling mga gawain. Ang kanilang tinatawag na pagsasagawa ng mga sakripisyo ay upang tuparin lamang ang kanilang sariling personal na kahiya-hiyang mga pakikitungo sa ilalim ng balatkayo ng pagsasagawa ng kanilang serbisyo sa templo. Ito ang dahilan kung bakit itinuring ng mga tao nang panahong iyon ang templo bilang higit na dakila kaysa sa Diyos. Sapagkat ginamit nila ang templo bilang isang taguan, at ang mga sakripisyo bilang isang balatkayo para sa pandaraya sa mga tao at pandaraya sa Diyos, sinabi ng Panginoong Jesus ito upang balaan ang mga tao. Kung gagamitin ninyo ang mga salitang ito sa kasalukuyan, ang mga ito ay kapwa may bisa pa rin at kapwa mahalaga pa rin. Bagama’t ang mga tao sa araw na ito ay nakaranas ng gawain ng Diyos na kaiba kaysa sa naranasan ng mga tao sa Kapanahunan ng Kautusan, ang sangkap ng kanilang kalikasan ay magkapareho. Sa nilalaman ng gawain sa araw na ito, ginagawa pa rin ng mga tao ang kaparehong uri ng mga bagay gaya ng “ang templo ay higit na dakila kaysa sa Diyos.” Halimbawa, itinuturing ng mga tao na ang pagtupad ng kanilang tungkulin bilang kanilang trabaho; itinuturing nila na ang pagsaksi sa Diyos at ang paglaban sa malaking pulang dragon bilang pagkilos na pulitikal sa pagsasanggalang sa mga karapatang pantao, para sa demokrasya at kalayaan; ginagawa nila ang kanilang tungkulin na gamitin ang kanilang mga kakayahan na mga karera, ngunit itinuturing nila ang pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa kasamaan bilang isa lamang relihiyosong doktrina na susundin; at iba pa. Hindi ba ang mga pagpapahayag na ito sa bahagi ng mga tao ay halos walang pinagkaiba sa “ang templo ay higit na dakila kaysa sa Diyos”? Maliban sa dalawang libong taon na ang nakaraan, tinutupad ng mga tao ang kanilang personal na gawain sa pisikal na templo, ngunit sa araw na ito, tinutupad ng mga tao ang kanilang personal na gawain sa mga hindi totoong mga templo. Ang mga tao na nagpapahalaga sa mga patakaran ay itinuturing ang mga patakaran na higit na dakila kaysa sa Diyos, ang mga taong nagpapahalaga sa katayuan ay itinuturing ang katayuan na higit na dakila kaysa sa Diyos, ang mga umiibig sa kanilang karera ay itinuturing ang karera na higit na dakila kaysa sa Diyos, at iba pa—ang lahat ng kanilang mga pagpapahayag ang nagbunsod sa Akin upang masabing: “Pinupuri ng mga tao ang Diyos bilang pinakadakila sa pamamagitan ng kanilang mga salita, ngunit sa kanilang mga mata ang lahat ng bagay ay higit na dakila kaysa sa Diyos.” Ito ay dahil sa sandaling makakita ng pagkakataon ang mga tao sa kahabaan ng daan ng kanilang pagsunod sa Diyos na maipakita ang kanilang sariling mga kakayahan, o upang matupad ang kanilang sariling gawain o kanilang sariling karera, inilalayo nila ang kanilang mga sarili mula sa Diyos at inilalaan ang kanilang mga sarili sa karera na kanilang pinahahalagahan. At tungkol naman sa ipinagkatiwala sa kanila ng Diyos, at ang Kanyang kalooban, ang mga bagay na iyon ay matagal nang naitapon. Sa senaryong ito, ano ang ipinagkaiba ng mga taong ito at yaong nagsasagawa ng kanilang sariling gawain sa loob ng templo dalawang libong taon na ang nakararaan?

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

71. Maraming tao sa Aking likuran ang nag-iimbot sa pagpapala ng katayuan, nagpapasasa sila sa pagkain, mahilig silang matulog at masusing pinangangalagaan ang laman, laging natatakot na walang paraan upang makaiwas sa laman. Hindi nila ginagampanan ang kanilang karaniwang tungkulin sa iglesia, at kumakain nang walang bayad, o kaya ay pinagsasabihan ang kanilang mga kapatiran gamit ang Aking mga salita, nagmamataas sila at pinaghaharian ang iba. Palaging sinasabi ng mga taong ito na ginagawa nila ang kalooban ng Diyos, lagi nilang sinasabi na sila ay mga kaniig ng Diyos—hindi ba ito katawa-tawa? Kung ikaw ay may matuwid na mga adhikain, nguni’t hindi naglilingkod ayon sa kalooban ng Diyos, kung gayon ikaw ay nananatiling hangal; nguni’t kung ang iyong mga adhikain ay hindi tama, at sinasabi mo pa rin na ikaw ay naglilingkod sa Diyos, kung gayon ikaw ay isang taong sumasalungat sa Diyos, at marapat parusahan ng Diyos! Wala Akong simpatya sa mga naturang tao! Sa bahay ng Diyos kumakain sila nang libre, at laging hinahangad ang kaginhawahan ng laman, at walang pagsasaalang-alang sa mga interes ng Diyos; lagi nilang hinahanap kung ano ang mabuti para sa kanila, hindi nila pinapansin ang kalooban ng Diyos, ang lahat ng kanilang ginagawa ay hindi tinitingnan ng Espiritu ng Diyos, lagi silang nanlilinlang at nagbabalak ng masama laban sa kanilang mga kapatid, at doble-kara sila, parang isang soro sa isang ubasan, laging nagnanakaw ng mga ubas at tinatapak-tapakan ang ubasan. Maaari bang maging mga kaniig ng Diyos ang gayong mga tao? Ikaw ba ay angkop upang matanggap ang mga pagpapala ng Diyos? Hindi mo kinukuha ang pananagutan sa iyong buhay at sa iglesia, ikaw ba ay angkop para tanggapin ang tagubilin ng Diyos? Sino ang mangangahas na magtiwala sa isang katulad mo? Kapag ikaw ay naglilingkod nang ganito, maaari bang mangahas ang Diyos na magtiwala sa iyo ng mas mabigat na gawain? Hindi mo ba inaantala ang mga bagay-bagay?

—mula sa “Paano Maglingkod Nang Kaayon sa Kalooban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

72. Malupit na sangkatauhan! Ang pakikipagsabwatan at intriga, ang pag-aagawan at paghahablutan sa isa’t isa, ang pagkukumahog para sa reputasyon at kayamanan, ang pagpapatayan—kailan ba ito matatapos? Bagama’t nakapagsalita na ang Diyos ng daang-libong mga salita, walang isa man ang natatauhan. Ang mga tao ay kumikilos para sa kapakanan ng kanilang mga pamilya, mga anak na lalaki at babae, para sa kanilang mga propesyon, inaasahan, katayuan, karangyaan, at kayamanan, para sa pagkain, damit, at sa laman, nguni’t mayroon bang sinuman na ang mga pagkilos ay talagang para sa kapakanan ng Diyos? Kahit sa gitna ng mga kumikilos para sa Diyos, kaunti lamang ang nakakakilala sa Diyos. Ilan ang hindi kumikilos para sa kapakanan ng kanilang sariling mga interes? Ilan ang hindi nang-aapi at nagtatakwil ng iba para sa pagpapanatili ng kanilang sariling katayuan? Kaya, ang Diyos ay sapilitang hinatulan na ng kamatayan nang di mabilang na beses, at di-mabilang na mababangis na hukom ang humatol na sa Diyos at minsan pang ipinako Siya sa krus. Gaano karami ang natatawag na matuwid dahil talagang kumikilos sila para sa kapakanan ng Diyos?

—mula sa “Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

73. Kahit kailan ba ay inyong natanto kung ano ang ginagawa ninyo ngayon—ito ay, pagragasa sa mundo, pagpaplano laban sa isa’t isa, panlilinlang sa isa’t isa, pag-aasal nang patraidor, palihim at walang-kahihiyan, hindi nalalaman ang katotohanan, pagiging buktot at mandaraya, pagpuri nang pakunwari, pagpapalagay sa inyong mga sarili na palaging tama at mas mabuti kaysa iba, pagiging mayabang, at pagkilos nang malupit gaya ng mga ligaw na hayop sa mga bundok at magaspang gaya ng hari ng mga hayop—ito ba ang wangis ng isang tao? Kayo ay magaspang at di-makatwiran. Kailanman ay hindi ninyo itinuturing ang Aking salita bilang kayamanan, nguni’t sa halip kayo ay nag-asal nang mapanlinlang na saloobin. Sa paraang ito, saan magmumula ang pagtatagumpay, isang totoong buhay ng tao, at magagandang pag-asa? Ang iyo bang maluhong imahinasyon ay talagang sasagip sa iyo mula sa bibig ng tigre? Talaga bang sasagipin ka nito mula sa nagliliyab na apoy? Mahuhulog ka kaya sa puntong ito kung talagang itinuring mo ang Aking gawain bilang di-matutumbasang kayamanan? Maaari kaya na ang iyong kapalaran ay tunay na hindi maaaring mabago? Handa ka bang mamatay na may ganoong pagsisisi?

—mula sa “Ang Kakanyahan at Pagkakakilanlan ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

74. Bawat isa sa inyo ay nakaakyat na sa tuktok ng maraming tao; nakaakyat na kayo upang maging mga ninuno ng masa. Kayo ay sukdulang di-makatwiran, at kayo ay naghuhuramentado sa gitna ng lahat ng uod, naghahanap ng maginhawang dako at nagtatangkang lamunin ang mga uod na mas maliliit kaysa inyo. Kayo ay malisyoso at masama sa inyong mga puso, hinihigitan ang mga multo na nakalubog sa pusod ng dagat. Kayo ay namumuhay sa ilalim ng dumi ng hayop, ginagambala ang mga uod mula sa ibabaw hanggang ilalim hanggang sa wala ng katahimikan ang mga ito, nakikipag-away sa isa’t isa sa isang sandali at pagkatapos ay kakalma. Hindi ninyo alam ang inyong lugar, gayunma’y naglalaban-laban pa rin kayo sa isa’t isa sa dumi ng hayop. Anong mapapala ninyo mula sa ganyang pakikipagtunggali? Kung totoong mayroon kayong paggalang sa Akin sa inyong mga puso, paano ninyo magagawang mag-away-away sa Aking likuran? Kahit na gaano pa kataas ang iyong katayuan, hindi ba’t ikaw ay isa pa ring umaalingasaw na maliit na uod sa dumi ng hayop? Makakaya mo bang magpatubo ng mga pakpak at maging isang kalapati sa himpapawid?

—mula sa “Kapag ang Mga Dahong Nalalaglag ay Bumalik sa Kanilang Mga Ugat Pagsisisihan Mo ang Lahat ng Kasamaang Iyong Nagawa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

75. Magiging pinakamabuti para sa inyo na mag-ukol pa ng higit na pagsisikap sa katotohanan ng pagkilala sa sarili. Bakit hindi ka nakakasumpong ng pabor ng Diyos? Bakit ang inyong disposisyon ay kasuklam-suklam sa Kanya? Bakit ang inyong pananalita ay pumupukaw ng Kanyang pagkagalit? Sa sandaling kayo ay nakakapagpakita ng katiting na katapatan, inaawitan ninyo ng papuri ang inyong mga sarili, at humihingi kayo ng gantimpala para sa maliit na ambag; minamaliit ninyo ang iba kapag nakapagpakita kayo ng kaunting pagsunod, at nagiging walang-galang sa Diyos sa pagkakatupad ng di-matukoy na simpleng gawain. Sa pag-aasikaso sa Diyos, humihingi ka ng pera, mga regalo, at mga papuri. Nasasaktan ka na mag-abuloy ng isa o dalawang barya; kapag nagbibigay ka ng sampu, umaasam ka ng mga pagpapala at na maituring nang may pagkilala. Ang pagkatao na gaya ng sa inyo ay positibong nakakasakit na masabi o marinig. Mayroon bang anumang kapuri-puri sa inyong mga salita at mga pagkilos? Yaong mga gumaganap ng kanilang tungkulin at yaong mga hindi; yaong mga nangunguna at yaong mga sumusunod; yaong mga nag-aasikaso sa Diyos at yaong mga hindi; yaong mga nag-aabuloy at yaong mga hindi; yaong mga nangangaral at yaong mga tumatanggap ng salita, at iba pa: lahat ng gayong mga tao ay pumupuri sa kanilang mga sarili. Hindi ba ninyo ito nakikitang katawa-tawa? Nalalaman nang lubusan na naniniwala kayo sa Diyos, kayo ay di-maitatangging hindi nakakaayon ng Diyos. Nalalaman nang lubusan na kayo ay lubos na hindi marapat, nagpipilit pa rin kayo sa pagyayabang. Hindi ba ninyo nararamdamang ang inyong katinuan ay nabawasan hanggang sa punto na wala na kayong kontrol sa sarili? Sa ganitong katinuan, paano ka naaangkop na makisama sa Diyos? Hindi ba kayo natatakot para sa inyong mga sarili sa sangandaang ito? Ang inyong disposisyon ay lumala na hanggang sa puntong hindi na kayo kaayon ng Diyos. Yamang ganito, hindi ba ang inyong pananampalataya ay nakakatawa? Hindi ba ang inyong pananampalataya ay walang katuturan? Paano na ang iyong kinabukasan? Paano mo pipiliin kung aling landas ang tatahakin?

—mula sa “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

76. Ngayon ay nakatira Ako sa lupa at namumuhay kasama ang mga tao. Ang lahat ng tao ay nakakaranas ng Aking gawain at binabantayan ang Aking mga pagbigkas, at kasabay nito Aking ipinagkakaloob ang lahat ng katotohanan sa bawat isa sa Aking mga tagasunod upang sila ay maaaring tumanggap ng buhay mula sa Akin at sa gayon ay magkaroon ng landas na kanilang malalakaran. Sapagkat Ako ang Diyos, Tagapagbigay ng buhay. Sa loob ng maraming taon ng Aking gawain, ang tao ay nakakatanggap ng marami at nagsusuko rin ng marami, datapwa’t sinasabi Ko pa rin na ang tao ay hindi totoong naniniwala sa Akin. Ito ay sapagkat ang tao ay kumikilala lamang na Ako ay Diyos gamit ang kanilang mga labi habang sumasalungat sa katotohanan na Aking sinasabi at, lalong hindi isinasagawa ang katotohanan na Aking kinakailangan sa kanila. Ibig sabihin, kinikilala lamang ng tao ang pag-iral ng Diyos, ngunit hindi yaong sa katotohanan; kinikilala lamang ng tao ang pag-iral ng Diyos, ngunit hindi yaong sa buhay; kinikilala lamang ng tao ang pangalan ng Diyos, ngunit hindi ang Kanyang diwa. Dahil sa kanyang sigasig, ang tao ay nagiging kasuklam-suklam sa Akin. Sapagkat gumagamit lamang ang tao ng mga salitang masarap pakinggan upang linlangin Ako, at walang sumasamba sa Akin nang may tapat na puso. Ang inyong pananalita ay nagtataglay ng tukso ng ahas; higit pa, ito ay sukdulang mapagmataas, isang mistulang proklamasyon ng arkanghel. Bukod diyan, ang inyong mga gawa ay gula-gulanit at punit sa isang kahiya-hiyang antas; ang inyong walang-habas na mga pagnanasa at mapag-imbot na intensyon ay masakit sa pandinig. Kayong lahat ay naging mga gamu-gamo sa Aking bahay, mga bagay na dapat itapon nang may pagkamuhi. Dahil walang sinuman sa inyo ang nagmamahal sa katotohanan, bagkus ay mga tao na naghahangad ng biyaya, ng pag-akyat sa langit, at makita ang kagila-gilalas na pangitain ni Cristo na gumagamit ng Kanyang kapangyarihan sa lupa. Ngunit naiisip ba ninyo kahit kailan kung paano ang isang tulad ninyo na napakalalim ang katiwalian, at hindi nakakaalam man lamang kung ano ang Diyos, ay magiging karapat-dapat na sumunod sa Diyos? Papaano kayo makakaakyat sa langit? Paano kayo magiging karapat-dapat na makita ang karingalan, na walang katulad sa kaningningan? Ang inyong mga bibig ay puno ng mga salita ng panlilinlang at karumihan, ng pagkakanulo at kapalaluan. Kailanman ay hindi kayo nagsalita ng mga salita ng katapatan sa Akin, walang mga banal na salita, walang mga salita ng pagpapasakop sa Akin kapag naranasan ang Aking salita. Ano, sa katapusan, ang inyong pananampalataya? Ang inyong mga puso ay puno ng mga pagnanasa at kayamanan; ang inyong mga isipan ay puno ng mga bagay na materyal. Araw-araw, kinakalkula ninyo kung paano makakakuha ng isang bagay sa Akin, kung gaano karaming kayamanan at kung gaano karaming materyal na bagay ang inyong natamo mula sa Akin. Araw-araw, naghihintay kayo ng lalo pang mas maraming biyayang bababa sa inyo nang sa gayon ay maaaring masiyahan kayo sa mas higit at kaaya-aya pang mga bagay. Iyong nasa inyong mga isipan sa bawat sandali ay hindi Ako ni ang katotohanan na nagmumula sa Akin, bagkus ay ang inyong asawang lalaki (asawang babae), mga anak na lalaki, mga anak na babae, o kung ano ang kinakain ninyo at isinusuot, at kung paano kayo masisiyahan nang mas higit at mas kaaya-aya. Kahit kapag pinupuno ninyo ang inyong sikmura hanggang sa umapaw ito, hindi ba’t nakahihigit lamang kayo ng kaunti sa isang bangkay? Kahit pa palamutian ninyo nang marangya ang inyong anyo, hindi ba’t kayo pa rin ay isang naglalakad na bangkay na walang buhay? Nagpapakahirap kayo alang-alang sa inyong sikmura hanggang sa tubuan na kayo ng puting buhok, subali’t wala man lamang handang magsakripisyo ng kahit isang hibla man lamang ng kanyang buhok para sa Aking gawain. Palagi kayong nagmamadali, pinapagod ang inyong katawan, at pinahihirapan ang inyong utak, para sa kapakanan ng inyong laman, at ng inyong mga anak na lalaki at babae, gayon ma’y wala ni isa man sa inyo ang nagpapakita ng anumang malasakit para sa Aking kalooban. Ano pa ang nais ninyong matamo mula sa Akin?

—mula sa “Marami ang Tinatawag, Datapuwa’t Kakaunti ang Nahihirang” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

77. Ang inyong puso ay puno ng kasamaan, pagkakanulo, at panlilinlang, at yamang ganoon, gaano karaming dumi ang nasa inyong pag-ibig? Iniisip ninyo na sapat na ang naisuko ninyo para sa Akin; iniisip ninyo na ang inyong pagmamahal para sa Akin ay sapat na. Ngunit bakit ang inyong mga salita at kilos ay lagi pa ring nagtataglay ng paghihimagsik at panlilinlang? Sumusunod kayo sa Akin, datapuwa’t hindi ninyo kinikilala ang Aking salita. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Sumusunod kayo sa Akin, ngunit isinasantabi naman Ako. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Sumusunod kayo sa Akin, ngunit hindi kayo nagtitiwala sa Akin. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Sumusunod kayo sa Akin, ngunit hindi ninyo matatanggap ang Aking pag-iral. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Sumusunod kayo sa Akin, ngunit hindi ninyo Ako itinuturing na kung ano ang naaangkop sa talagang Ako, at pinahihirapan Ako sa bawat pagbaling. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Sumusunod kayo sa Akin, ngunit sinusubukan ninyo Akong lokohin at nililinlang Ako sa bawat pagkakataon. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Naglilingkod kayo sa Akin, ngunit hindi kayo takot sa Akin. Itinuturing ba ito na pag-ibig? Tinututulan ninyo Ako sa lahat ng paraan at sa lahat ng bagay. Itinuturing ba ang lahat ng ito na pag-ibig? Kayo ay nagsakripisyo nang malaki, ito ay totoo, gayon pa man hindi ninyo kailanman isinasagawa kung ano ang kinakailangan Ko sa inyo. Maituturing ba ito na pag-ibig? Ipinapakita ng maingat na pagdidili-dili na wala kahit katiting na pahiwatig ng pag-ibig para sa Akin sa loob ninyo. Pagkatapos ng napakaraming taon ng gawain at sa dami ng mga salitang naitutustos Ko, gaano ba karami ang aktwal ninyong natatamo? Hindi ba ito karapat-dapat sa isang maingat na pagbabalik-tanaw?

—mula sa “Marami ang Tinatawag, Datapuwa’t Kakaunti ang Nahihirang” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

78. Yaong mga hindi naiintindihan ang kalooban ng Diyos ay mga kalaban ng Diyos; yaong mga naiintindihan ang kalooban ng Diyos ngunit hindi isinasagawa ang katotohanan ay mga kalaban ng Diyos; yaong kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos ngunit tinututulan ang diwa ng mga salita ng Diyos ay mga kalaban ng Diyos; yaong mga may mga pagkaintindi sa Diyos na nagkatawang-tao at sinasadyang maghimagsik ay mga kalaban ng Diyos; yaong mga hinahatulan ang Diyos ay mga kalaban ng Diyos; at ang sinumang hindi nagagawang makakilala sa Diyos at hindi makapagpatotoo sa Kanya ay kalaban ng Diyos. Kaya pakinggan ang Aking pangaral: Kung tunay ngang mayroon kayong pananampalataya na tahakin ang landas na ito, kung gayon ipagpatuloy ang pagsunod dito. Kung hindi ninyo kayang umiwas sa pagsalungat sa Diyos, ang pinakamabuti ay lumakad kayong palayo habang hindi pa huli ang lahat. Kung hindi, tunay ngang ito’y naghuhudyat ng masama kaysa mabuti, sapagkat ang inyong kalikasan ay labis na tiwali. Wala kayong kahit katiting na katapatan o pagsunod, o pusong uhaw sa pagkamakatuwiran at katotohanan. At wala kayong ni katiting na pag-ibig para sa Diyos. Maaaring sabihin na ang inyong kalagayan sa harap ng Diyos ay lubos na kaguluhan. Hindi ninyo kayang panatilihin ang nararapat o sabihin ang nararapat. Hindi ninyo kayang isagawa kung ano ang nararapat, at hindi ninyo magampanan ang nararapat ninyong tungkulin. Wala kayong katapatan, konsensya, pagsunod, o pagpasya na nararapat. Hindi pa ninyo natiis ang pagdurusa na nararapat ninyong taglayin, at wala kayong pananampalatayang nararapat ninyong taglay. Lubos ang inyong kasalatan sa anumang kabutihan; mayroon ba kayong paggalang sa inyong sarili upang patuloy na mamuhay? Hinihimok Ko kayong mas mabuti pang isara ninyo ang inyong mga mata upang mamahinga nang walang hanggan, nang sa gayon ay matulungan ang Diyos mula sa pag-aalala sa inyo at pagtitiis ng pagdurusa para sa inyong kapakanan. Naniniwala kayo sa Diyos ngunit hindi ninyo alam ang Kanyang kalooban; kumakain at umiinom kayo ng mga salita ng Diyos ngunit hindi ninyo nagagawang panatilihin ang mga hinihingi ng Diyos. Naniniwala kayo sa Diyos ngunit hindi ninyo Siya kilala, at nabubuhay kahit wala kayong layon na pagsisikapan. Wala kayong mga pagpapahalaga at walang layunin. Nabubuhay kayo bilang isang tao ngunit wala kahit anong konsensya, katapatan, o kahit kaunting kredibilidad. Paano kayo maituturing na isang tao? Naniniwala kayo sa Diyos ngunit dinadaya ninyo Siya. Bukod dito, kinukuha ninyo ang salapi ng Diyos at kinakain ang mga alay sa Kanya, ngunit, sa katapusan, hindi naipapakita ang pagsasaalang-alang sa damdamin ng Diyos o ang konsensya tungo sa Diyos. Maging ang pinakasimpleng kahilingan ng Diyos ay hindi ninyo matutugunan. Kung gayon paano kayo maituturing na isang tao? Ang pagkain na inyong kinakain at ang hangin na inyong hinihinga ay galing sa Diyos, nagagalak kayo sa Kanyang biyaya, ngunit sa katapusan, wala kayo ni kaunting kaalaman sa Diyos. Taliwas dito, kayo ay naging walang silbing sumasalungat sa Diyos. Kaya, kayo ba ay isang hayop na ni hindi hihigit sa isang aso? Mayroon pa bang mga hayop na may mas masamang hangarin kaysa sa inyo?

—mula sa “Ang Lahat ng Hindi Kilala ang Diyos ay Yaong Sumasalungat sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

79. Ang inyong katapatan ay sa salita lamang, ang inyong kaalaman ay pang-isipan at bunga lamang ng isipan, ang inyong mga pagpapagal ay para lamang magtamo ng mga pagpapala ng langit, kaya paano kayo dapat manampalataya? Kahit ngayon, nagbibingi-bingihan ka pa rin sa bawat isang salita ng katotohanan. Hindi ninyo alam kung ano ang Diyos, hindi ninyo alam kung ano si Cristo, hindi ninyo alam kung paano igalang si Jehova, hindi ninyo alam kung paano pumasok sa gawain ng Banal na Espiritu, at hindi ninyo alam kung paano tukuyin ang gawain ng Diyos Mismo at ang mga panlilinlang ng tao. Ang alam mo lamang ay husgahan ang anumang salita ng katotohanang ipinahayag ng Diyos na hindi naaayon sa iyong kaisipan. Nasaan ang iyong kapakumbabaan? Nasaan ang iyong pagsunod? Nasaan ang iyong katapatan? Nasaan ang paghahangad mong hanapin ang katotohanan? Nasaan ang iyong paggalang sa Diyos? Sinasabi Ko sa inyo, tiyak na yaong mga naniniwala sa Diyos nang dahil sa mga palatandaan ay tiyak na nasa kategorya ng mga daranas ng pagkawasak. Yaong mga hindi kayang tumanggap sa mga salita ni Jesus na nagbalik na sa katawang-tao ay tiyak na mga anak ng impiyerno, mga inapo ng arkanghel, ang kategorya na sasailalim sa walang-katapusang pagkawasak.

—mula sa “Mamamasdan Mo ang Espirituwal na Katawan ni Jesus Kapag Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

80. Ano ang pinag-uukulan ng pansin ng bawat isa sa inyo, maging sila ay lalaki o babae, sa buong maghapon? Nalalaman ba ninyo kung kanino kayo umaaasa para mapakain ang inyong mga sarili? Masdan ang iyong pananamit, masdan ang iyong mga kamay sa kung ano ang iyong naani, haplusin ang iyong tiyan—ano ang bunga mula sa halaga ng dugo at pawis na iyong binayaran sa lahat ng taon ng pananampalataya? Iniisip mo pa ring magliwaliw, iniisip mo pa ring palamutian ang iyong nangangalingasaw na laman—ano ang halaga nito! Sinabihan kang maging isang wastong tao, ngunit sa kasalukyan ay hindi ka wasto, ikaw ang kabaligtaran. Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang gayong tao na lumapit sa harap Ko? Sa isang pagkatao na kagaya nito, ipinaparada ang tungkol sa iyong pang-akit at ipinagmamalaki ang iyong laman, palaging nabubuhay sa loob ng mga kahalayan ng laman, hindi ka ba inapo ng maruruming demonyo at masasamang espiritu? Hindi Ko pahihintulutan ang gayong maruming demonyo na manatili sa matagal na panahon! At huwag isipin na hindi Ko nalalaman kung ano ang iyong iniisip sa iyong puso. Maaari mong mapanatili ang isang mahigpit na renda sa iyong kahalayan at iyong laman, ngunit hindi Ko ba malalaman ang mga saloobin sa iyong puso at ang lahat ng ninanasa ng iyong mga mata? Hindi ba ninyo pinagaganda ang inyong mga sarili kayong mga dalaga kagaya ng isang bulaklak upang ipagmalaki ang inyong laman? Ano ang pakinabang ng mga lalaki sa inyo? Tunay ba nila kayong maililigtas mula sa dagat ng kapighatian? At kayong mga palikerong nangagbibihis upang papagmukhain ang inyong mga sarili na parang may pagkamaginoo at kagalang-galang—hindi ba ito upang ipagyabang yaong bahagya ninyong “makisig” na mga hitsura? At para kanino ninyo ito ginagawa? Ano ang pakinabang ng mga babae sa inyo? Hindi ba sila ang pinagmumulan ng inyong kasalanan? Kayong mga lalaki at mga babae, nagsabi Ako ng maraming salita sa inyo, ngunit kaunti lamang ang sinunod ninyo sa mga ito. Ang inyong pandinig ay natatakpan, ang inyong mga mata ay lumabo, at ang inyong mga puso ay matigas hanggang sa puntong anupa’t walang anumang laman ang inyong mga katawan kundi kahalayan; nabitag kayo rito, hindi makatakas. Sino ang magnanais na lumapit sa inyong mga uod, kumikisa-kisay sa karumihan at dungis? Huwag ninyong kalilimutan na hindi kayo hihigit sa mga ito na Aking ibinangon mula sa bunton ng dumi, na dati, hindi kayo nagtataglay ng wastong pagkatao. Ang hinihingi Ko sa inyo ay ang wastong pagkatao na hindi ninyo dating taglay; hindi Ko hinihiling na ipagmalaki ninyo ang inyong kahalayan, o bibigyan ng ganap na kalayaan ang inyong maantang laman, na sinanay ng diyablo sa maraming taon. Kapag dinadamitan ninyo ang inyong mga sarili kagaya nito, hindi ba kayo natatakot na lalo kayong higit na mabibihag nang husto kailanman? Hindi ba ninyo nalalaman na dati kayong sa kasalanan? Hindi ba ninyo nalalaman na ang inyong mga katawan ay puno ng kahalayan? Anupat ang inyong kahalayan ay tumatagos pa mula sa inyong pananamit, ibinubunyag ang inyong mga kalagayan bilang di-makayanang pangit, maruruming demonyo. Hindi ba kayo ang isang pinakamalinaw dito? Ang inyong mga puso, ang inyong mga mata, ang inyong mga labi—hindi ba ang lahat ng ito ay nadungisan ng maruruming demonyo? Hindi ba sila marumi? Iniisip mo bang hangga’t hindi ka gumagawa ng anumang imoral,[i] ikaw ang pinakabanal? Iniisip mo bang ang pagdadamit nang maganda ay maaaring magkubli sa inyong nakaririmarin na mga kaluluwa? Walang pag-asa sa gayon! Ipinapayo Ko sa inyo na maging mas makatotohanan: Huwag maging mandaraya at huwad, at huwag ninyong ipagmalaki ang inyong mga sarili. Ipinagyayabang ninyo ang inyong kahalayan sa isa’t isa, ngunit lahat ng inyong makukuha ay walang hanggang pagdurusa at walang pusong pagtutuwid! Anong pangangailangan ang mayroon kayo upang upang magharutan sa isa’t isa at magmahalan? Ito ba ang iyong pagkamatuwid? Nagagawa ka ba nitong kagalang-galang? Kinasusuklaman Ko yaong mga nasa gitna ninyo na nagsasagawa ng masamang panggagamot at nakikibahagi sa panggagaway, kinasusuklaman Ko ang mga binata at mga dalaga sa gitna ninyo na umiibig sa kanilang sariling laman. Mas makabubuting pigilan ninyo ang inyong mga sarili, sapagkat sa kasalukuyan hinihiling Ko sa iyo na magtaglay ng wastong pagkatao, at huwag ipagyabang ang iyong kahalayan. Palagi kayong gumagamit ng bawat pagkakataon para sa inyong sarili, sapagkat ang inyong laman ay masyadong napakarumi, at ang inyong kahalayan ay napakatindi!

—mula sa “Pagsasagawa (7)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

81. Sa panahon ng Aking gawain, palagi kayong kumikilos laban sa Akin; hindi kayo kailanman tumalima sa Aking mga salita. Ginagawa Ko ang Aking gawain, at ginagawa mo ang iyong sariling “gawain,” gumagawa ka ng sarili mong maliit na kaharian—kayong kawan ng mga soro at mga aso, lahat ng inyong ginagawa ay laban sa Akin! Palagi ninyong sinusubukang dalhin yaong mahal lamang kayo sa inyong pagkalinga—nasaan ang inyong paggalang? Ang lahat ng inyong ginagawa ay mapanlinlang! Wala kayong pagkamasunurin o paggalang—lahat ng inyong ginagawa ay mapanlinlang at lapastangan! Ang gayon bang mga tao ay maliligtas? Ang mapakiapid, mahahalay na mga tao ay palaging gustong hilahin papunta sa kanila yaong mga kiring mga harot para sa kanilang sariling kasiyahan. Lubos na hindi Ko ililigtas ang gayong mapakiapid na imoral na mga demonyo. Kinasusuklaman Ko kayong maruruming demonyo, ilulublob kayo ng inyong kahalayan at kalandian sa impiyerno—ano ang masasabi ninyo para sa inyong mga sarili? Kayong maruruming demonyo at masasamang espiritu ay talagang nakakadiri! Kayo ay kasuklam-suklam! Paano maliligtas ang gayong basura? Yaon bang mga nagapos sa kasalanan ay maliligtas pa rin? Ngayon, ang katotohanang ito, ang ganitong daan, at ang buhay na ito ay walang pang-akit sa inyo; naaakit kayo sa pagiging makasalanan, sa salapi, katayuan, katanyagan at pakinabang, sa mga kasiyahan sa laman, ang kaguwapuhan ng mga lalaki at kalandian ng mga babae. Ano ang karapatan ninyo upang pumasok sa Aking kaharian? Ang inyong anyo ay mas dakila pa kaysa sa Diyos, ang inyong katayuan ay mas mataas pa kaysa sa Diyos, idagdag pa ang inyong karangalan sa mga tao—kayo ay naging idolo na sinasamba ng mga tao. Hindi ba’t ikaw ay naging ang arkanghel? Kapag ang mga kalalabasan ng mga tao ay nabunyag, na siya ring kapag malapit nang magwakas ang gawaing pagliligtas, marami sa inyo ang magiging mga bangkay na hindi maliligtas at kailangang alisin.

—mula sa “Pagsasagawa (7)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

82. Ang mga tao ay mga miserableng walang-kabuluhan dahil hindi nila pinapahalagahan ang kanilang mga sarili. Kung hindi man lamang nila mahal ang kanilang sarili, kundi niyuyurakan ang kanilang sarili, hindi ba ito nagpapakita na sila ay walang kabuluhan? Ang sangkatauhan ay tulad ng isang imoral na babae na nakikipaglaro sa kanyang sarili at kusang-loob na ibinibigay ang kanyang sarili sa iba upang halayin. Nguni’t gayon pa man, hindi pa rin nila alam kung gaano sila kahamak. Nagkakaroon sila ng kasiyahan sa pagtatrabaho para sa iba, o sa pakikipag-usap sa iba, paglalagay ng kanilang sarili sa ilalim ng kontrol ng iba; hindi ba ito ang tunay na karumihan ng sangkatauhan? Bagaman hindi Ako nakaranas ng isang buhay sa gitna ng sangkatauhan, na hindi talaga naranasan ang buhay ng tao, mayroon Akong napakalinaw na pang-unawa sa bawat hakbang, bawat pagkilos, bawat salita, at bawat gawa ng tao. Nailalantad Ko pa nga ang sangkatauhan sa kanilang pinakamalalim na kahihiyan, hanggang sa punto na hindi na sila naglalakas-loob na ipakita ang kanilang sariling mga pandaraya at hindi na naglalakas-loob na magbigay daan sa kanilang masamang pita. Tulad ng isang suso na umuurong sa kabibe nito, hindi na sila naglalakas-loob upang ilantad ang kanilang sariling pangit na kalagayan. Dahil ang sangkatauhan ay hindi nakakakilala sa kanilang sarili, ang kanilang pinakamalaking kapintasan ay ang kusang-loob na iparada ang kanilang mga alindog sa harap ng iba, ipinaparada ang kanilang mga pangit na mukha; ito ay isang bagay na pinaka-kinamumuhian ng Diyos. Dahil ang mga relasyon sa pagitan ng mga tao ay abnormal, at walang normal na pakikipag-kapwa-taong relasyon sa pagitan ng mga tao, mas lalo nang wala silang normal[j] na relasyon sa Diyos. Napakaraming nasabi ng Diyos, at sa paggawa nito ang Kanyang pangunahing layunin ay upang magkaroon ng isang lugar sa mga puso ng sangkatauhan, upang maalis ng mga tao ang lahat ng diyus-diyusan sa kanilang mga puso, upang ang Diyos ay makakapaglapat ng kapangyarihan sa buong sangkatauhan at makamit ang Kanyang layunin sa pagiging nasa lupa.

—mula sa “Kabanata 14” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

83. Ako ay nakakagawa at nakakapagsalita sa ganitong paraan kasama ninyo, Ako ay gumugugol ng napakaraming lakas at pagsisikap, nguni’t kailan ba kayo nakinig sa sinasabi Ko sa inyo nang malinaw? Saan kayo yumukod sa Akin, ang Makapangyarihan sa lahat? Bakit ninyo Ako tinatrato nang ganito? Bakit lahat ng inyong sinasabi at ginagawa ay pumupukaw ng Aking galit? Bakit napakatigas ng inyong mga puso? Napabagsak Ko ba kayo kahit minsan? Bakit wala kayong ginagawa kundi gawin Akong nalulungkot at nababalisa? Hinihintay ba ninyo ang araw ng poot Ko, si Jehova, na dumating sa inyo? Hinihintay ba ninyo na ipadala Ko ang galit na pinukaw ng inyong pagsuway? Hindi ba ang lahat ng Aking ginagawa ay para sa inyo? Nguni’t laging ang turing ninyo sa Akin, si Jehova, ay ganito: ninanakaw ang Aking mga alay, kinukuha ang mga handog sa Aking altar pauwi upang pakainin ang mga anak at apo sa loob ng tirahan ng lobo; lumalaban sa isa’t isa ang mga tao, humaharap sa isa’t isa na may galit sa mga mata at mga tabak at sibat, itinatapon ang mga salita Ko, ang Makapangyarihan sa lahat, sa palikuran upang maging kasing-dungis ng dumi. Nasaan ang inyong integridad? Ang inyong pagkatao ay naging kahayupan! Ang inyong mga puso ay matagal nang naging bato. Hindi ba ninyo alam na kung kailan dumarating ang araw ng Aking poot ay kung kailan Ko hinahatulan ang masasamang ginawa ninyo sa Akin, ang Makapangyarihan sa lahat, ngayon? Akala ba ninyo na sa pamamagitan ng panlilinlang ninyo sa Akin sa ganitong paraan, sa pagtatapon ng Aking mga salita sa putikan at hindi pagdinig sa mga iyon—iniisip ba ninyo na sa pamamagitan ng pagkilos nang ganito sa Aking likuran kayo ay makatatakas sa Aking napopoot na titig? Hindi ba ninyo alam na kayo ay nakita na ng mga mata Ko, si Jehova, nang ninakaw ninyo ang Aking mga alay at pinagnasaan ang kung anong mayroon Ako? Hindi ba ninyo alam na noong ninakaw ninyo ang Aking mga alay, ito ay sa harapan ng altar kung saan ang mga alay ay inihahandog? Paano ninyo napapaniwalaang sapat ang inyong katusuhan para linlangin Ako sa ganitong paraan? Paano ba maaalis ang Aking nagngangalit na poot sa inyong mga karumal-dumal na kasalanan? Paano ba palalampasin ng Aking ngitngit ang inyong masasamang gawain? Ang kasamaan na inyong ginagawa ngayon ay hindi nagbibigay ng daang palabas para sa inyo, bagkus ito ay nag-iipon ng pagkastigo para sa inyong kinabukasan; pinupukaw nito ang Aking pagkastigo, ang Makapangyarihan sa lahat, patungo sa inyo. Paano makatatakas ang inyong masasamang gawain at masasamang salita mula sa Aking pagkastigo? Paano makararating ang inyong mga panalangin sa Aking mga tainga? Paano Ako magbubukas ng labasan para sa inyong di-pagkamakatuwiran? Paano Ko pababayaan ang inyong masasamang gawain sa paglaban sa Akin? Paano Ko hindi puputulin ang inyong mga dilang makamandag kagaya ng sa ahas? Hindi kayo tumatawag sa Akin para sa kapakanan ng inyong pagkamakatuwiran, bagkus iniipon ang Aking poot dahil sa inyong di-pagkamakatuwiran. Paano Ko kayo mapapatawad? Sa mga mata Ko, ang Makapangyarihan sa lahat, ang inyong mga salita at kilos ay marungis. Ang mga mata Ko, ang Makapangyarihan sa lahat, ay nakakakita sa inyong di-pagkamakatuwiran bilang walang-tigil na pagkastigo. Paano maaalis ang Aking matuwid na pagkastigo at paghatol sa inyo? Dahil ginagawa ninyo ito sa Akin, ginagawa Akong malungkot at napopoot, paano Ko mahahayaang makawala kayo sa Aking mga kamay at mahiwalay sa araw na Ako, si Jehova, ay kakastigo at magsusumpa sa inyo? Hindi ba ninyo alam na ang lahat ng masasama ninyong salita at mga binibigkas ay nakarating na sa Aking mga tainga? Hindi ba ninyo alam na ang inyong di-pagkamakatuwiran ay nakadungis na sa Aking banal na balabal ng pagkamakatuwiran? Hindi ba ninyo alam na ang inyong pagsuway ay nakapukaw na sa Aking matinding galit? Hindi ba ninyo alam na noon pa ninyo Ako iniiwang nagngingitngit, at noon pa ninyo sinusubukan ang Aking pasensiya? Hindi ba ninyo alam na nasira na ninyong parang basahan ang Aking katawang-tao? Nakapagtiis Ako hanggang ngayon, anupa’t pinakakawalan Ko ang Aking galit, hindi na mapagparaya tungo sa inyo. Hindi ba ninyo alam na ang inyong masasamang gawain ay nakarating na sa Aking mga mata, at ang Aking mga hinagpis ay narinig na ng Aking Ama? Paano Niya mapapayagang ituring ninyo Ako nang ganito? Hindi ba ang alinman sa Aking mga ginagawa sa inyo ay para sa inyong kapakanan? Subali’t sino sa inyo ang naging mas mapagmahal sa gawain Ko, si Jehova? Ako ba ay magiging di-tapat sa kalooban ng Aking Ama dahil marupok Ako, at dahil sa pighating napagdusahan Ko? Hindi ba ninyo nauunawaan ang Aking puso? Kinakausap Ko kayo gaya ng ginawa ni Jehova; hindi ba napakarami na Akong tinalikuran para sa inyo? Kahit na Ako ay nakahanda na pasanin ang lahat ng pagdurusang ito para sa kapakanan ng gawain ng Aking Ama, paano kayo makalalaya mula sa pagkastigo na Aking ipinapataw sa inyo dahil sa Aking pagdurusa? Hindi ba ninyo Ako natatamasa nang sobra-sobra? Ngayon, Ako ay ipinagkaloob sa inyo ng Aking Ama; hindi ba ninyo alam na mas marami kayong natatamasa kaysa sa Aking mapagbiyayang mga salita? Hindi ba ninyo alam na ang Aking buhay ay ipinagpalit sa inyong buhay at sa mga bagay na inyong kinalulugdan? Hindi ba ninyo alam na ginamit ang buhay Ko ng Aking Ama upang labanan si Satanas, at ipinagkaloob din Niya ang Aking buhay sa inyo, nagsasanhi sa inyo na tumanggap nang makasandaang beses, at tinutulutang makaiwas kayo sa napakaraming tukso? Hindi ba ninyo alam na sa pamamagitan lamang ng Aking gawain kayo ay nakaiwas sa maraming tukso, at sa maraming nagliliyab na pagkastigo? Hindi ba ninyo alam na dahil lamang sa Akin kaya pinapayagan kayo ng Aking Ama na magsaya hanggang sa ngayon? Paano nananatiling matigas ang inyong mga puso ngayon, na parang naging manhid na? Paanong ang kasamaan na inyong ginagawa ngayon ay makatatakas sa araw ng poot na susunod sa Aking pag-alis mula sa lupa? Paano Ko matutulutan yaong mga napakatigas ang puso na tumakas sa galit ni Jehova?

—mula sa “Walang Sinumang Nasa Laman ang Makatatakas sa Araw ng Poot” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

84. Kayo, mga umaalingasaw na maliliit na uod ay nagnanakaw ng mga handog mula sa altar Ko, si Jehova; sa paggawa noon, kaya ba ninyong masagip ang inyong nasira at bumagsak na reputasyon at maging ang hinirang na bayan ng Israel? Kayo ay mga walang-kahihiyang sawing-palad! Ang mga sakripisyong yaon sa dambana ay inialay sa Akin ng Aking bayan, nagpapahayag ng “mabubuting damdamin” mula sa mga yaon na may takot sa Akin. Ang mga iyon ay para sa Aking pagkontrol at para sa Aking paggamit, kaya paano mangyayaring ninanakawan ninyo Ako ng maliliit na kalapating kaloob ng mga tao? Hindi ka ba natatakot na maging isang Judas? Hindi ka ba natatakot na ang iyong lupain ay magiging isang “bukid ng dugo”? Ikaw na walang-kahihiyang bagay! Iyong iniisip na ang mga kalapating inihandog ng mga tao ay upang maging pansustansya lahat sa tiyan mo na uod ng langaw? Ang naibigay Ko sa iyo ay ang ikinasisiya Ko at handang ibigay sa iyo; ang hindi Ko naibigay sa iyo ay nasa ilalim ng Aking paghahari, at hindi mo maaaring basta nakawin ang Aking mga handog. Ang Isa na gumagawa ay Ako, si Jhova–ang Panginoon ng sangnilikha, at kaya nag-aalay ng mga sakripisyo ang mga tao ay dahil sa Akin. Iniisip mo bang ito ay kabayaran para sa lahat ng pag-aabalang ginagawa mo? Tunay na wala kang kahihiyan! Para kanino ka ba nag-aabala? Hindi ba’t para ito sa iyong sarili? Bakit mo ninanakaw ang Aking mga sakripisyo? Bakit ka nagnanakaw ng pera mula sa Aking supot ng salapi? Hindi ba ikaw ang “anak ni Judas Iscariote”? Ang Akin, ang mga sakripisyo ni Jehova, ay para matamasa ng mga saserdote. Kayo ba ay mga saserdote? Nangangahas kayong basta kainin ang Aking mga sakripisyo at inihahain pa ninyo ang mga iyon sa hapag; kayo ay walang kwenta! Ikaw na walang kwentang sawing-palad! Ang Akin, ang apoy ni Jehova ay susunugin ka!

—mula sa “Kapag ang Mga Dahong Nalalaglag ay Bumalik sa Kanilang Mga Ugat Pagsisisihan Mo ang Lahat ng Kasamaang Iyong Nagawa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

85. Maaaring sa lahat ng iyong mga taon ng pananampalataya sa Diyos, hindi ka pa kailanman nakakapanumpa ng kahit sino o nakakagawa ng masama, ngunit sa iyong pakikisama kay Cristo, hindi ka makakapagsalita ng katotohanan, makakakilos nang may-katapatan, o makakasunod sa salita ni Cristo; sa ganyang lagay, sinasabi Ko na ikaw ang pinakamasama at pinakamalisyosong tao sa mundo. Maaaring pambihira ang iyong kabaitan at tapat ka sa iyong mga kamag-anak, kaibigan, asawa, anak, at magulang, at hindi kailanman nagsasamantala sa iba, ngunit kung hindi mo kayang umayon kay Cristo, kung hindi mo magawang makipag-ugnayan nang maayos sa Kanya, kahit pa iyong gugulin ang iyong lahat-lahat sa pagtulong sa iyong mga kapitbahay o sa masusing pag-aalaga sa iyong ama, ina, at mga miyembro ng iyong sambahayan, sasabihin Ko na masama ka pa rin, at bukod dito isa na puno ng tusong panlilinlang. Huwag isipin na kaayon mo si Cristo dahil lamang sa kasundo mo ang iba o gumagawa ka ng ilang mabubuting gawa. Sa palagay mo ba kayang dayain ng iyong mapagkawanggawang hangarin ang mga pagpapala ng Langit? Sa palagay mo ba ang paggawa ng ilang mabubuting gawa ay kahalili sa iyong pagsunod? Wala kahit isa sa inyo ang may kakayahang tanggapin na mapakitunguhan at matabasan, at nahihirapan kayong lahat na yakapin ang normal na pagkatao ni Cristo, kung saan sa kabila nito ay patuloy ninyong ibinabando ang inyong pagsunod sa Diyos. Ang pananampalatayang gaya ng sa inyo ay magbababa ng isang naaangkop na kagantihan. Tigilan na ang paglulunoy sa kasiya-siyang mga ilusyon at pag-aasam na makita si Cristo, dahil kayo ay napakaliit ang tayog, kaya ni hindi kayo karapat-dapat na makita Siya. Kapag ikaw ay ganap nang nalinis mula sa iyong pagkasuwail, at nakakaayon ka na ni Cristo, sa sandaling iyon ang Diyos ay kusang magpapakita sa iyo. Kung pupunta ka upang makita ang Diyos nang hindi napapasailalim sa pagtatabas o paghatol, kung gayon ikaw ay tiyak na magiging kalaban ng Diyos at nakatadhana para sa pagkawasak. Ang kalikasan ng tao ay likas na palaban sa Diyos, dahil lahat ng tao ay napasailalim sa pinakamalalim na pagtitiwali ni Satanas. Kung sinusubukan ng tao na makisama sa Diyos mula sa kalagitnaan ng kanyang sariling katiwalian, tiyak na wala itong mabuting maibubunga; ang kanyang mga pagkilos at mga salita ay tiyak na maglalantad sa kanyang katiwalian sa bawat pagbaling, at sa pakikisama sa Diyos ang kanyang pagkamapanghimagsik ay mabubunyag sa bawat aspeto nito. Hindi namamalayan, ang tao ay dumarating sa paglaban kay Cristo, sa pandaraya kay Cristo, at sa pagtalikod kay Cristo; kapag nangyayari ito, ang tao ay magiging nasa kalagayang mas alanganin pa at, kung ito ay magpapatuloy, siya ay magiging layon ng kaparusahan.

—mula sa “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

86. Nakapagpahayag Ako ng napakaraming salita, at nakapagpahayag din ng Aking kalooban at disposisyon, ngunit magkagayunman, ang mga tao ay wala pa ring kakayahang makilala Ako at paniwalaan Ako. O, maaaring sabihin, wala pa rin silang kakayahang sumunod sa Akin. Silang mga nabubuhay sa Biblia, silang mga nabubuhay sa gitna ng batas, silang mga nabubuhay sa krus, silang mga nabubuhay ayon sa doktrina, silang mga nabubuhay sa gitna ng Aking mga gawaing Aking ginagawa ngayon—sino sa kanila ang kaayon sa Akin? Iniisip lamang ninyo ang tumanggap ng mga biyaya at gantimpala, at hindi kailanman nag-isip ng kahit kaunti kung papaano magiging kaayon sa Akin, o kung papaano mapipigilan ang inyong sarili sa pakikipag-alitan sa Akin. Ako ay lubos na nabigo sa inyo, dahil napakarami Kong naibigay sa inyo, ngunit napakaliit ng natamo Ko mula sa inyo. Ang inyong pandaraya, ang inyong kayabangan, ang inyong kasakiman, ang inyong labis na pagnanais, ang inyong pagtataksil, ang inyong hindi pagsunod—alin dito ang makatatakas sa Aking pansin? Ako’y inyong pinaglalaruan, Ako’y inyong nililinlang, Ako’y inyong iniinsulto, Ako’y inyong dinaraya, Ako’y inyong kinikikilan para sa mga sakripisyo—paano makatatakas ang ganoong kasamaan sa Aking kaparusahan? Ang inyong masamang gawain ay isang patunay ng inyong pakikipag-alitan sa Akin, at patunay ng inyong hindi pagiging kaayon sa Akin. Bawat isa sa inyo ay naniniwala na kayo ay masyadong kaayon sa Akin, ngunit kung iyon ang kalagayan, kanino nauukol ang mga hindi mapabulaanang patunay na iyon? Naniniwala kayong nagtataglay kayo ng sukdulang katapatan at malasakit para sa Akin. Iniisip ninyong kayo ay napakabait, napakamahabagin at naglaan nang sobra para sa Akin. Sapat na sa tingin ninyo ang inyong mga nagawa na para sa Akin. Ngunit naihambing na ba ninyo ang mga paniniwalang ito laban sa inyong sariling pag-uugali? Sinasabi Kong kayo ay napakayabang, napakasakim, lubhang walang interes; ang mga panlilinlang na ginagamit ninyo sa Akin ay talagang tuso, at marami kayong napakasamang balak at napakasasamang paraan. Ang inyong katapatan ay masyadong kakaunti, ang inyong pagkamasigasig ay walang saysay, at ang inyong konsensya ay higit pang mas kulang. Napakasama ng iniisip ninyo sa lahat, pati sa Akin. Ako ay pinagsarhan ninyo para sa kapakanan ng inyong mga anak, o ng inyong asawa, o ng inyong pangangalaga sa sarili. Sa halip na Ako ay inyong intindihin, iniintindi ninyo ang inyong pamilya, ang inyong mga anak, ang inyong katayuan, ang inyong kinabukasan, at ang inyong sariling kasiyahan. Kailan ninyo Ako inalala man lamang habang kayo’y nagsasalita o kumikilos? Kapag malamig ang panahon, bumabaling ang inyong saloobin sa inyong mga anak, mga asawa, o mga magulang. Kapag mainit ang panahon, ni hindi man lang Ako sumagi sa inyong mga isipan. Kapag ginagawa mo ang iyong tungkulin, iniisip mo ang iyong mga sariling interes, ang iyong sariling kaligtasan, ang mga miyembro ng iyong pamilya. Ano na ba ang iyong mga nagawa na para naman sa Akin? Kailan mo ba Ako naalala man lamang? Kailan mo ba inialay man lang ang iyong sarili, anuman ang kapalit, para sa Akin at sa Aking gawain? Nasaan ang patunay ng iyong pagiging kaayon sa Akin? Nasaan ang realidad ng iyong katapatan sa Akin? Nasaan ang realidad ng iyong pagsunod sa Akin? Kailan hindi naging tungkol sa pagtanggap ng biyaya mula sa Akin ang iyong mga layunin? Dinadaya at nililinlang ninyo Ako, pinaglalaruan ninyo ang katotohanan at itinatago ang pag-iral ng katotohanan, at ipinagkakanulo ang diwa ng katotohanan. Inilalagay ninyo ang inyong sarili sa gayong pakikipag-alitan sa Akin, kaya ano ang naghihintay sa inyo sa hinaharap? Sinisikap lamang ninyong maging kaayon sa malabong Diyos, at naghahanap lamang ng malabong paniniwala, ngunit hindi pa rin kayo kaayon kay Cristo. Hindi ba’t ang inyong paghahangad ng masama ay makatatanggap din ng kaparehong parusa gaya ng nararapat sa masama? Sa oras na iyon, inyong mapagtatanto na walang sinumang hindi kaayon kay Cristo ang makatatakas sa araw ng matinding galit, at inyong matutuklasan kung anong uri ng parusa ang nararapat sa mga nakikipag-alitan kay Cristo.

—mula sa “Dapat Mong Hanapin ang Paraan para Makaayon kay Cristo” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

87. Lahat kayo ay nagagalak na tumanggap ng mga gantimpala sa harap ng Diyos at maging layon ng Kanyang pabor sa Kanyang mga mata. Ito ang inaasam ng bawat isa pagkatapos niyang magsimulang manampalataya sa Diyos, sapagkat ang tao ay buong-pusong nagsisikap para sa mas mataas na mga bagay at walang sinuman ang handang mapag-iwanan ng iba. Ito ang kalikasan ng tao. Dahil dito mismo, marami sa inyo ang palaging sinusubukan na makamit ang pabor ng Diyos na nasa langit, ngunit sa katotohanan, ang inyong katapatan at pagiging-lantad sa Diyos ay malayung-malayo sa inyong katapatan at pagiging-lantad sa inyong mga sarili. Bakit Ko sinasabi ito? Sapagkat hindi Ko kinikilala ang inyong katapatan sa Diyos sa ano mang paraan, at itinatanggi Ko rin ang pag-iral ng Diyos na umiiral sa inyong mga puso. Ibig sabihin, ang Diyos na inyong sinasamba, ang malabong Diyos na inyong hinahangaan, ay talagang hindi umiiral. Ang dahilan kung bakit masasabi Ko ito nang ganoong katiyak ay sapagkat napakalayo ninyo sa tunay na Diyos. Ang dahilan kung bakit may katapatan kayo ay dahil sa pag-iral ng isang diyus-diyusan sa inyong mga puso, at para sa Akin, ang Diyos na tila hindi malaki ni maliit sa inyong mga mata, ang tanging ginagawa ninyo ay kinikilala Ako sa mga salita. Kapag sinasabi Ko ang tungkol sa inyong malaking agwat mula sa Diyos, ang tinutukoy Ko ay kung gaano kayo kalayo sa tunay na Diyos, samantalang ang malabong Diyos ay parang abot-kamay lamang. Kapag sinasabi Kong “hindi dakila,” ang tinutukoy nito ay kung paanong ang Diyos na pinaniniwalaan ninyo sa panahong ito ay mukhang tao lamang na walang malalaking kakayahan; isang tao na hindi masyadong mataas. At kapag sinasabi Kong “hindi maliit,” ibig sabihin nito, bagama’t hindi kayang tawagin ng taong ito ang hangin at utusan ang ulan, gayunman kaya Niyang tumawag sa Espiritu ng Diyos para gumawa ng gawaing yumayanig sa mga kalangitan at lupa, iniiwang lubos na nalito ang tao. Sa panlabas, kayong lahat ay tila napakamasunurin sa Cristong ito sa lupa, ngunit sa diwa, wala kayong pananampalataya sa Kanya, ni iniibig Siya. Ang ibig Kong sabihin ay na ang totoong pinananampalatayanan ninyo ay ang malabong Diyos sa inyong mga damdamin, at ang totoong minamahal ninyo ay ang Diyos na pinananabikan ninyo sa gabi at sa araw, ngunit hindi nakikita nang personal kailanman. At para sa Cristong ito, ang pananampalataya ninyo ay maliit na bahagdan lamang, at ang inyong pag-ibig sa Kanya ay balewala. Ang ibig sabihin ng pananampalataya ay paniniwala at pagtitiwala; ang ibig sabihin ng pag-ibig ay pagsamba at paghanga sa puso, na kailanman ay hindi nawawala. Gayunman ang inyong pananampalataya at pag-ibig kay Cristo ng panahong ito ay malayung-malayo rito. Pagdating sa pananampalataya, paano kayo nagkakaroon ng pananampalataya sa Kanya? Pagdating sa pag-ibig, sa anong paraan ninyo Siya minamahal? Wala talaga kayong pagkaunawa sa Kanyang disposisyon, lalong hindi ninyo alam ang Kanyang substansya, kaya paano kayo nagkakaroon ng pananampalataya sa Kanya? Nasaan ang realidad ng inyong pananampalataya sa Kanya? Paano ninyo Siya minamahal? Nasaan ang realidad ng inyong pag-ibig sa Kanya?

—mula sa “Paano Makikilala ang Diyos na Nasa Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

88. Bago ninyo nakita si Jesus—bago ninyo nakita ang nagkatawang-taong Diyos—malamang na tinatanggap ninyo ang lahat ng uri ng mga ideya, halimbawa, tungkol sa anyo ni Jesus, sa Kanyang paraan ng pagsasalita, sa Kanyang paraan ng pamumuhay, at iba pa. Ngunit kapag nakita na ninyo Siya talaga, ang inyong mga ideya ay mabilis na magbabago. Bakit ganito? Nais ba ninyong malaman? Hindi maaaring kaligtaan ang pag-iisip ng tao, na totoo—ngunit higit pa riyan, ang diwa ni Cristo ay hindi nababago ng tao. Iniisip ninyo na si Cristo ay isang imortal o isang matalinong tao, ngunit walang sinumang nagtuturing sa Kanya bilang isang normal na tao na may banal na diwa. Sa gayon, marami sa mga yaon na nananabik araw at gabi na makita ang Diyos ay sa totoo lamang mga kaaway ng Diyos, at hindi Niya kaayon. Hindi ba ito isang pagkakamali sa panig ng tao? Kahit ngayon kayo ay nag-iisip pa rin na ang inyong paniniwala at katapatan ay sapat na upang gawin kayong karapat-dapat na mamasdan ang mukha ni Cristo, ngunit pinapayuhan Ko kayo na sangkapan ang inyong mga sarili ng mas maraming bagay na praktikal! Sapagkat noong araw, ngayon, at sa hinaharap, marami sa mga yaon na nakakaugnay ni Cristo ay nabigo o mabibigo; lahat sila ay gumaganap ng papel ng mga Fariseo. Ano ang dahilan ng inyong kabiguan? Ito ay talagang dahil mayroon sa inyong mga pagkaunawa na isang Diyos na mataas at karapat-dapat sa paghanga. Subali’t ang katotohanan ay hindi gaya ng mga inaasam ng tao. Hindi lamang sa hindi mataas si Cristo, kundi Siya ay lubhang maliit; hindi lamang sa Siya ay isang tao, kundi Siya ay isang pangkaraniwang tao; hindi lamang sa Siya ay hindi makakaakyat sa langit, kundi hindi man lamang Siya makakagala nang malaya sa lupa. At dahil dito, tinatrato Siya ng mga tao gaya ng pagtrato nila sa isang karaniwang tao; karaniwan lang ang pagtrato nila sa Kanya kapag kasama nila Siya, at nagsasalita sa Kanya nang basta-basta, samantalang naghihintay pa rin para sa pagdating ng “totoong Cristo.” Ipinalalagay ninyo ang Cristo na nakarating na bilang isang karaniwang tao at ang Kanyang mga salita bilang mga salita ng isang karaniwang tao. Sa kadahilanang ito, hindi kayo nakatanggap ng anuman mula kay Cristo, at sa halip ay ganap na nailantad ang inyong kapangitan sa liwanag.

—mula sa “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

89. Bago makaugnayan si Cristo, maaaring naniniwala ka na ang iyong disposisyon ay lubusan nang nabago, na ikaw ay isang tapat na alagad ni Cristo, na wala nang ibang mas karapat-dapat na tumanggap ng mga pagpapala ni Cristo kaysa sa iyo—at na, dahil marami ka nang nalakbay na daan, marami ka nang nagawa, at nakapaghatid ng maraming bunga, ikaw ay tiyak na sa huli magiging isa sa mga tumatanggap ng korona. Ngunit may isang katotohanan na maaaring hindi mo alam: Ang tiwaling disposisyon ng tao at ang kanyang pagkasuwail at paglaban ay nalalantad kapag nakikita niya si Cristo, at ang pagkasuwail at paglaban na nalantad sa sandaling ito ay higit na lubusan at ganap na nalantad kaysa sa anumang iba pa. Ito ay dahil si Cristo ay ang Anak ng tao—ang Anak ng tao na nag-aangkin ng karaniwang pagkatao—kaya hindi Siya pinararangalan ni iginagalang ng tao. Dahil ang Diyos ay nananahan sa katawang-tao kaya ang pagkasuwail ng tao ay nadadala sa liwanag nang lubusan at nang ganoon kadetalye. Kaya Aking sinasabi na nahukay ng pagdating ni Cristo ang lahat ng pagkasuwail ng sangkatauhan at nailantad ang kalikasan ng sangkatauhan nang napakalinaw. Ito ay tinatawag na “pag-akit sa tigre pababa sa bundok” at “pag-akit sa lobo palabas sa yungib nito.” Nangangahas ka bang magsabing ikaw ay tapat sa Diyos? Nangangahas ka bang magsabing nagpapakita ka ng lubos na pagsunod sa Diyos? Nangangahas ka bang magsabing hindi ka mapanghimagsik? Sasabihin ng ilan: Kapag inilalagay ako ng Diyos sa isang bagong kapaligiran, tiyak akong nagpapasakop nang walang bulung-bulong, at higit pa hindi ako nagbibigay ng pagkakataon sa mga pagkaunawa tungkol sa Diyos. Ang ilan ay magsasabi: “Anupaman ang ipinagagawa sa akin ng Diyos aking ginagawa sa abot ng aking pinakamagaling na kakayahan at hindi kailanman sumasablay.” Sa ganyang katayuan, ito ang tanong Ko sa inyo: Makakaayon ba kayo ni Cristo kapag namumuhay kayong kasama Niya? At gaano katagal kayong magiging kaayon Niya? Isang araw? Dalawang araw? Isang oras? Dalawang oras? Maaari ngang ang inyong pananampalataya ay kapuri-puri, datapwa’t wala kayong gaanong katatagan. Sa sandaling ikaw ay talagang namumuhay na kasama ni Cristo, ang iyong pagmamagaling at pagpapahalaga sa sarili ay malalantad sa pamamagitan ng iyong mga salita at mga pagkilos, nang paunti-unti, at ganoon din ang iyong pagnanasang makapagyabang, ang iyong masuwaying pag-uugali at kawalang-kasiyahan ay likas na mabubunyag. Sa huli, ang iyong kayabangan ay lalo pang titindi, hanggang ikaw ay kasalungat na ni Cristo gaya ng ang tubig ay sa apoy, at ang iyo namang kalikasan ay ganap na malalantad. Sa sandaling ito, ang iyong mga pagkaunawa ay hindi na matatakpan, ang iyong mga pagdaing, gayon din, ay natural na lalabas, at ang iyong mababang pagkatao ay lubusang malalantad. Magkagayunman, tumatanggi ka pa ring kilalanin ang iyong sariling pagkasuwail, sa halip ay naniniwala na ang isang Cristong gaya nito ay hindi madali para sa tao na tanggapin, na masyado Siyang mahigpit sa tao, at lubusan ka lamang magpapasakop kung Siya ay isang mas mabait na Cristo. Naniniwala kayo na ang inyong pagkasuwail ay makatwiran, na naghihimagsik lamang kayo sa Kanya kapag labis Niya kayong pinipilit. Kahit minsan ay hindi ninyo naisaalang-alang na huwag ituring si Cristo bilang Diyos, na wala kayong hangaring sumunod sa Kanya. Bagkus, ipinagpipilitan mong gumawa si Cristo alinsunod sa iyong sariling mga naisin, at sa sandaling may isang bagay Siyang ginagawa na salungat sa sarili mong iniisip, naniniwala ka na Siya ay hindi Diyos kundi isang tao. Hindi ba marami sa inyo ang nakikipagtunggali sa Kanya sa ganitong paraan? Sino ba ito, kung gayon, na inyong pinaniniwalaan? At sa anong paraan ba kayo naghahanap?

—mula sa “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

90. Lagi ninyong inaasam na makita si Cristo, ngunit hinihikayat Ko kayo na huwag masyadong taasan ang pagpapahalaga ninyo sa inyong sarili; maaaring makita ng sinuman si Cristo, ngunit sinasabi Ko na walang sinumang karapat-dapat na makita si Cristo. Dahil ang kalikasan ng tao ay punung-puno ng kasamaan, kayabangan, at pagkasuwail, sa sandali ng pagkakita kay Cristo, wawasakin ka at susumpain ka hanggang sa kamatayan ng iyong kalikasan. Ang iyong pakikisama sa isang kapatiran ay maaaring hindi magpakita nang malaki tungkol sa iyo, ngunit hindi ganoon kasimple kapag nakisama ka kay Cristo. Sa anumang sandali, ang iyong mga pagkaunawa ay maaaring mag-ugat, ang iyong kayabangan ay nagsisimulang umusbong, at ang iyong pagkasuwail ay nagbubunga ng mga igos. Sa gayong pagkatao paano ka magiging karapat-dapat na sumama kay Cristo? Talaga bang kaya mo Siyang ituring bilang Diyos sa lahat ng sandali araw-araw? Talaga bang magkakaroon ka ng realidad ng pagpapasakop sa Diyos? Sinasamba ninyo ang mataas na Diyos sa kaibuturan ng inyong mga puso bilang si Jehova habang ipinapalagay ang Cristong nakikita bilang isang tao. Ang inyong katinuan ay napakaliit at ang inyong pagkatao ay masyadong mababa! Hindi ninyo kayang palaging ituring si Cristo bilang Diyos; paminsan-minsan lamang, kapag nagugustuhan ninyo, inyong hinahatak Siya at sinasamba Siya bilang Diyos. Ito ang dahilan kung bakit sinasabi Ko na kayo ay hindi mga mananampalataya ng Diyos, kundi isang barkada ng mga kasabwat na nakikipaglaban kay Cristo. Kahit ang mga tao na nagpapakita ng kabaitan sa iba ay sinusuklian, at gayunman si Cristo, na nakakagawa ng gayong gawain sa gitna ninyo, ay hindi nakakatanggap ng pagmamahal ng tao ni ng kanyang pagsusukli at pagpapasakop. Hindi ba ito isang bagay na nakakadurog ng puso?

—mula sa “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

91. Ang pagka-Diyos ni Cristo ay nasa ibabaw ng lahat ng tao, samakatuwid Siya ang pinakamataas na awtoridad ng lahat ng nilalang na may buhay. Ang awtoridad na ito ay ang Kanyang pagka-Diyos, iyon ay, ang disposisyon at kung ano ang Diyos Mismo, na nakakaalam ng Kanyang pagkakakilanlan. Samakatuwid, kahit na gaano kakaraniwan ang Kanyang pagkatao, hindi maitatanggi na mayroon Siyang pagkakakilanlan ng Diyos Mismo; kahit mula sa anumang pananaw Siya nagsasalita at sa kahit anumang paraan Siya sumusunod sa kalooban ng Diyos, hindi maaaring sabihing Siya ay hindi ang Diyos Mismo. Ang mga hunghang at walang-muwang na tao ay malimit na nagtuturing sa normal na pagkatao ni Cristo na isang kamalian. Kahit sa anong paraan Niya ipinahahayag at ibinubunyag ang kabuuan ng Kanyang pagka-Diyos, ang tao ay walang kakayahang kilalanin na Siya ay si Cristo. At habang higit na ipinakikita ni Cristo ang Kanyang pagsunod at pagpapakumbaba, gayundin kagaan ang pagtuturing ng mga hunghang na tao kay Cristo. Mayroon pang iba na nilalayuan Siya at hinahamak, nguni’t inilalagay yaong mga “dakilang tao” na may palalong mga imahe sa hapag upang masamba. Ang paglaban ng tao at pagsuway sa Diyos ay nagmumula sa katunayang ang diwa ng Diyos na nagkatawang-tao ay nagpapasakop sa kalooban ng Diyos, gayundin ay nagmumula sa normal na pagkatao ni Cristo; dito nakalatag ang pinagmumulan ng paglaban ng tao at pagsuway sa Diyos. Kung si Cristo ay ni walang anyo ng Kanyang pagkatao o hindi hinanap ang kalooban ng Diyos Ama mula sa pananaw ng isang nilikhang may buhay, sa halip ay nagtaglay ng isang pambihirang pagkatao, kung gayon maaaring walang magiging pagsuway sa kahit sino mang tao. Ang dahilan kung bakit ang tao ay palaging maluwag sa kalooban ang maniwala sa isang hindi nakikitang Diyos sa langit ay sapagka’t ang Diyos sa langit ay walang pagkatao at wala Siyang kahit isang katangian ng isang nilikhang may buhay. Kaya ang tao ay palaging isinasaalang-alang Siya nang may pinakadakilang pagpapahalaga, subali’t may pagtuturing ng paghamak tungo kay Cristo.

—mula sa “Ang Diwa ni Cristo ay Pagsunod sa Kalooban ng Ama sa Kalangitan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

92. Pagdating sa pananampalataya, naniniwala ang karamihan na sumusunod sila sa Diyos sapagkat may pananampalataya sila, kung hindi gayon hindi nila kakayanin ang ganoong pasakit. Kung gayon Ako’y nagtatanong sa iyo nito: Bakit hindi mo kailanman igalang ang Diyos gayong naniniwala ka sa Kanyang pag-iral? Bakit, kung gayon, wala kang takot sa Diyos sa iyong puso kung naniniwala ka sa Kanyang pag-iral? Pinaniniwalaan mo na si Cristo ang pagkakatawang-tao ng Diyos, ngunit bakit mayroon kang gayong paghamak sa Kanya? Bakit ka kumikilos nang walang paggalang sa Kanya? Bakit lantaran ang iyong paghatol sa Kanya? Bakit ba lagi kang nag-uusisa tungkol sa Kanyang ikinikilos? Bakit hindi ka nagpapasakop sa Kanyang mga plano? Bakit hindi ka kumikilos nang naaayon sa Kanyang salita? Bakit ka nangingikil at nagnanakaw ng mga alay para sa Kanya? Bakit ka nagsasalita na parang si Cristo? Bakit mo hinahatulan kung tama o mali ang Kanyang gawain o Kanyang salita? Bakit ka nangangahas na lapastanganin Siya sa Kanyang likuran? Ang mga ito ba at iba pa ang bumubuo sa inyong pananampalataya?

Ibinubunyag ng bawat bahagi ng inyong pananalita at pag-uugali ang mga elemento ng kawalan ng pananampalataya kay Cristo na inyong dala sa inyong kaloob-looban. Ang inyong mga motibo at layunin sa inyong mga gawain ay pinangingibabawan ng di-pananampalataya; maging ang pakiramdam na nagmumula sa titig ng inyong mga mata ay nababahiran ng mga gayong elemento. Sa ibang salita, bawat isa sa inyo, sa bawat minuto ng araw, dala-dala ninyo ang mga elemento ng di-pananampalataya. Ibig sabihin nito, sa bawat pagkakataon, kayo ay nanganganib na ipagkanulo si Cristo, sapagka’t ang dugo na nananalaytay sa inyong katawan ay nababahiran ng di-pananampalataya sa Diyos na nagkatawang-tao. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang bakas ng paa na inyong naiwan sa landas ng paniniwala sa Diyos ay hindi malaki. Ang inyong paglalakbay sa landas ng pananampalataya sa Diyos ay hindi matibay ang saligan, at sa halip ay basta kumikilos lamang. Lagi kayong may pag-aalinlangan sa salita ni Cristo at hindi ito kaagad mailalagay sa pagsasagawa. Ito ang dahilan na wala kayong pananampalataya kay Cristo, at laging may mga pagkaunawa tungkol sa Kanya ang isa pang dahilan kaya’t hindi kayo nananampalataya kay Cristo. Ang laging pagpapanatili ng alinlangan tungkol sa gawain in Cristo, ang pagpapabaya na ang salita ni Cristo ay mahulog sa mga taingang bingi, ang pagkakaroon ng opinyon sa kung anong gawa ang nagampanan ni Cristo at hindi nauunawaan ito nang wasto, ang pagkakaroon ng kahirapang isantabi ang mga pagkaunawa kahit ano pa ang paliwanag na inyong matanggap, at iba pa; ang lahat ng ito ay mga elemento ng di-pananampalataya na humalo sa inyong mga puso. Kahit sundin ninyo ang gawain ni Cristo at hindi kailanman magkulang dito, masyadong maraming panghihimagsik ang humalo sa inyong mga puso. Ang panghihimagsik na ito ay bahid ng karumihan ng inyong pananampalataya sa Diyos. Marahil hindi kayo sumasang-ayon, ngunit kung hindi mo mababatid ang iyong sariling mga layunin mula rito, siguradong magiging isa ka sa mga mapapahamak kung gayon. Sapagkat ginagawang perpekto lamang ng Diyos ang mga totoong naniniwala sa Kanya, hindi yaong mga nagdududa sa Kanya, at lalo na yaong mga atubiling sumusunod sa Kanya kahit hindi sila naniwala kailanman na Siya ang Diyos.

—mula sa “Ikaw ba ay Totoong Mananampalataya sa Diyos?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

93. Ang ilang tao ay hindi nagagalak sa katotohanan, lalo na sa paghatol. Sa halip, nagagalak sila sa kapangyarihan at mga kayamanan; ang mga taong ito’y tinatawag na mga taong gustong maging makapangyarihan. Hinahanap lamang nila ang mga denominasyon sa mundo na may impluwensya at ang mga pastor at mga gurong galing sa mga seminaryo. Sa kabila ng pagtanggap ng daan ng katotohanan, nananatili silang may pag-aalinlangan at hindi nila mailaan ang kanilang mga sarili nang lubusan. Nagsasalita sila ng pagsasakripisyo para sa Diyos, ngunit ang kanilang mga mata ay nakatitig sa mga dakilang pastor at mga guro, at isinasantabi si Cristo. Punong-puno ang kanilang mga puso ng kasikatan, kayamanan at karangalan. Talagang hindi sila naniniwala na ang isang ganoong kaliit na tao ay may kakayahan ng panlulupig ng napakarami, na ang isang hindi kapansin-pansin ay may kakayahang gawing perpekto ang mga tao. Talagang hindi sila naniniwala na itong mga walang saysay na taong kasama sa mga alikabok at mga tambak na dumi ay ang mga taong pinili ng Diyos. Naniniwala sila na kung ang mga tulad ng mga taong ito ang layunin ng pagliligtas ng Diyos, kung ganoon ang langit at lupa ay mababaliktad at lahat ng tao ay magtatawanan nang malakas. Naniniwala sila na kung pinili ng Diyos ang gayong walang saysay na mga tao na maging perpekto, kung ganoon ang mga dakilang taong iyon ay magiging Diyos Mismo. Ang kanilang mga pananaw ay nababahiran ng di-pananampalataya, sa katunayan, sa halip na di-pananampalataya, ang mga ito ay malaking kahibangang mga halimaw. Sapagkat ang pinahahalagahan lamang nila ay posisyon, reputasyon at kapangyarihan; kanilang pinag-uukulan ng mataas na pagpapahalaga ang malalaking grupo at mga denominasyon. Talagang wala silang pagsasaalang-alang para sa mga pinangungunahan ni Cristo; sila ay mga traydor lamang na tumalikod kay Cristo, sa katotohanan, at sa buhay.

—mula sa “Ikaw ba ay Totoong Mananampalataya sa Diyos?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

94. Hindi ang pagpapakumbaba ni Cristo ang iyong hinangaan, kundi ang mga huwad na pastol na may prominenteng katayuan. Hindi mo minamahal ang pagiging kaibig-ibig o karunungan ni Cristo, kundi ang mga walang pakundangang nauugnay sa malaswang mundo. Tinatawanan mo ang mga pasakit ni Cristo na walang lugar para pagpatungan ng Kanyang ulo, ngunit hinahangaan ang mga bangkay na kumakamkam ng mga pag-aalay at namumuhay sa kahalayan. Hindi ka handang magdusa sa tabi ni Cristo, kundi masayang pumupunta sa mga bisig ng mga padalus-dalos na anticristo bagama’t tinutustusan ka lamang nila ng laman, mga titik at pagkontrol. Kahit ngayon, tumatalima pa rin patungo sa mga ito ang iyong puso, sa kanilang reputasyon, sa kanilang katayuan, at sa kanilang impluwensya. Ngunit patuloy ang ugali mo na nahihirapan kang paniwalaan ang gawain ni Cristo at ayaw mong tanggapin ito. Ito ang dahilan kung bakit Ko sinasabi na wala kang pananampalataya ng pagkilala kay Cristo. Sinusunod mo lamang Siya magpahanggang ngayon dahil wala ka nang ibang magagawa. Nag-uumapaw sa puso mo ang matatayog na larawan magpakailanman; hindi mo makakalimutan ang kanilang bawat salita at gawa, maging ang kanilang maimpluwensiyang mga salita at mga kamay. Nasa puso ninyo sila, kataas-taasan magpakailanman at mga bayani magpakailanman. Ngunit hindi ito para sa Cristo sa panahong ito. Wala Siyang kabuluhan magpakailanman sa iyong puso at di-karapat-dapat sa paggalang magpakailanman. Sapagka’t napaka-karaniwan Niya, may lubhang napakaliit na impluwensya, at malayo sa napakatayog.

—mula sa “Ikaw ba ay Totoong Mananampalataya sa Diyos?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

95. Sa ngayon, marami pa ring di-pananampalataya sa inyong kaloob-looban. Subukang maghanap nang masigasig sa inyong mga sarili at tiyak na matatagpuan ninyo ang kasagutan. Kapag natagpuan mo ang tunay na kasagutan, iyong aaminin na hindi ka mananampalataya sa Diyos, ngunit mga manlilinlang, lapastangan, at nagkakanulo sa Kanya, at mga di-tapat sa Kanya. At iyong mapagtatanto na si Cristo ay hindi tao, ngunit Diyos. Pagdating ng araw na iyon, kung gayon iyong igagalang, katatakutan, at tunay na mamahalin si Cristo. Sa kasalukuyan, ang inyong pananampalataya ay tatlumpung porsyento lamang ng inyong puso, habang ang pitumpung porsyento ay pagmamay-ari ng pagdududa. Anumang gawa na nagawa at anumang pangungusap ang nasabi ni Cristo ay magiging dahilan upang bumuo kayo ng mga pagkaunawa at opinyon tungkol sa Kanya. Ang mga pagkaunawa at mga opinyong ito ay mula sa inyong ganap na di-pananampalataya sa Kanya. Humahanga at takot lamang kayo sa di-nakikitang Diyos sa langit at walang pagsasaalang-alang sa buhay na Cristo sa lupa. Hindi ba ito rin ang inyong di-pananampalataya? Hinahangad lamang ninyo ang Diyos na gumawa sa nakaraan ngunit ayaw harapin ang Cristo ng panahong ito. Ito parati ang “pananampalatayang” humalo sa inyong mga puso na hindi nananampalataya sa Cristo ng panahong ito. Hindi Ko kayo minamaliit, sapagkat napakaraming di-pananampalataya sa inyong kaloob-looban, halos ang kabuuan ninyo ay marumi at dapat na masuri. Ang mga karumihang ito ay tanda na wala kayong anumang pananampalataya; marka ito ng inyong pagtatakwil kay Cristo at tinatatakan kayo bilang taksil kay Cristo. Ang mga ito ay mga talukbong na nagtatakip sa inyong kaalaman tungkol kay Cristo, isang hadlang sa pagkamit ninyo kay Cristo, isang balakid na pumipigil sa inyong pagiging-kaayon kay Cristo, at patunay na hindi kayo sinasang-ayunan ni Cristo.

—mula sa “Ikaw ba ay Totoong Mananampalataya sa Diyos?” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

96. Sa loob ng maraming taon ng paggawa, marami nang katotohanan ang inyong nakita, subalit alam ba ninyo kung ano ang narinig ng Aking mga tainga? Ilan sa inyo ang handang tanggapin ang katotohanan? Naniniwala kayong lahat na handa ninyong bayaran ang halaga para sa katotohanan, ngunit ilan na ba ang totoong nagdusa dahil sa katotohanan? Ang lahat ng umiiral sa inyong mga puso ay kasamaan, kaya pinaniniwalaan ninyo na ang sinuman, sino man siya, ay liko at manloloko. Pinaniniwalaan ninyo pa nga na ang Diyos na nagkatawang-tao ay gaya lamang ng karaniwang tao, na walang mabuting puso o pag-ibig para sa lahat. Higit pa rito, naniniwala kayo na ang isang marangal na katangian, at isang maawain, at mapagkawanggawang pagkatao ay umiiral lamang sa Diyos na nasa langit. At naniniwala kayo na walang umiiral na ganyang banal, at tanging kadiliman at kasamaan ang naghahari sa lupa, habang ang Diyos ay isang bagay kung saan inilalagak ng tao ang kanyang pananabik para sa mabuti at maganda, at isang tauhan sa alamat na gawa-gawa ng tao. Sa inyong mga isipan, ang Diyos na nasa langit ay matapat, matuwid, at dakila, karapat-dapat sa pagsamba at paghanga, ngunit itong Diyos sa lupa ay panghalili at kasangkapan lamang ng Diyos na nasa langit. Pinaniniwalaan ninyo na ang Diyos na ito ay hindi maaaring katumbas ng Diyos na nasa langit, at lalo’t higit na hindi maaaring banggiting kapantay Niya. Pagdating sa kadakilaan at karangalan ng Diyos, ang mga ito ay nabibilang sa kaluwalhatian ng Diyos na nasa langit, ngunit pagdating sa kalikasan at katiwalian ng tao, ang mga ito ay mga katangian kung saan may bahagi ang Diyos na nasa lupa. Ang Diyos na nasa langit ay mataas magpakailanman, samantalang ang Diyos sa lupa ay walang halaga, mahina, at walang kakayahan magpakailanman. Ang Diyos na nasa langit ay hindi nadadala ng emosyon, sa pagkamatuwid lamang, habang ang Diyos sa lupa ay mayroon lamang makasariling motibo at walang kahit anong katarungan at katuwiran. Ang Diyos na nasa langit ay wala ni katiting na kabuktutan at tapat magpakailanman, habang ang Diyos sa lupa ay may mandarayang gawi. Ang Diyos na nasa langit ay may tunay na pag-ibig sa tao, habang ang Diyos sa lupa ay kulang ang pag-aalala sa tao, at pinabayaan pa siya nang tuluyan. Ang ganitong maling kaalaman ay matagal nang nananatili sa inyong mga puso at maaaring magpatuloy pa sa hinaharap. Ipinapalagay ninyo ang lahat ng gawa ni Cristo mula sa pananaw ng di-matuwid at tinataya ang lahat ng Kanyang mga gawain, maging ang Kanyang pagkakakilanlan at diwa, mula sa perspektibo ng masama. Nakakagawa kayo ng napakalaking pagkakamali at nagagawa ninyo ang hindi kailanman nagagawa ng mga nauna sa inyo. Iyon ay, pinaglilingkuran lamang ninyo ang matayog na Diyos na nasa langit na may korona sa Kanyang ulo at hindi kailanman naglilingkod sa Diyos na itinuturing ninyong napakawalang-halaga kaya hindi ninyo nakikita. Hindi ba ito ang inyong pagkakasala? Hindi ba ito tipikal na halimbawa ng inyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos? Sinasamba ninyo ang Diyos na nasa langit. Sinasamba ninyo ang mga matatayog na imahe at pinahahalagahan yaong mga kinikilala dahil sa kanilang kahusayan sa pagsasalita. Nagagalak kang utusan ng Diyos na nagpupuno sa iyong mga kamay ng mga kayamanan at lubos na nananabik para sa Diyos na makakatupad sa bawat hangarin mo. Ang tanging Isa na hindi mo sinasamba ay ang Diyos na ito na hindi mataas; ang nag-iisang bagay na iyong kinamumuhian ay ang pakikisama sa Diyos na ito na wala kahit isang tao ang maaaring lubhang gumalang. Ang bagay lamang na hindi mo gustong gawin ay ang maglingkod sa Diyos na ito na hindi ka man lamang nabibigyan ng kahit isang kusing, at ang tanging Isa na hindi ka kayang papanabikin sa Kanya ay itong di-kaibig-ibig na Diyos. Ang ganitong uri ng Diyos ay hindi kayang palawakin ang iyong mga pananaw, para maramdaman na parang nakasumpong ka ng kayamanan, lalo na ang tuparin ang iyong inaasam. Bakit sinusunod mo Siya kung gayon? Sumagi ba sa isipan mo ang mga katanungang ito? Ang iyong ginagawa ay hindi lamang pagkakasala sa Cristong ito; ngunit ang mas mahalaga, pagkakasala ito sa Diyos na nasa langit. Sa tingin Ko ay hindi ito ang layunin ng pananampalataya ninyo sa Diyos!

—mula sa “Paano Makikilala ang Diyos na Nasa Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

97. Napakasidhi ng inyong pagnanasa na kalugdan kayo ng Diyos, ngunit napakalayo ninyo sa Diyos. Ano ang nangyayari dito? Tinatanggap lamang ninyo ang Kanyang mga salita, ngunit hindi ang Kanyang pakikitungo at pagtatabas at lalong hindi ninyo natatanggap ang Kanyang bawat pagsasaayos, para magkaroon ng ganap na pananampalataya sa Kanya. Ano ba talaga ang nangyayari dito? Sa huling pagsusuri, ang inyong pananampalataya ay balat ng itlog na walang laman na kahit kailan ay hindi nakakabuhay ng inakay. Sapagkat ang inyong pananampalataya ay hindi nakakapagdala sa inyo ng katotohanan o nakakapagtamo para sa inyo ng buhay, at sa halip ay nakapagdala sa inyo ng pakiramdam ng pagtustos at pag-asa na ilusyon lamang. Ang layunin ng inyong paniniwala sa Diyos ay para sa kapakanan ng pag-asang ito at pakiramdam ng pagtustos sa halip na para sa katotohanan at buhay. Samakatuwid, masasabi Ko na ang landasin ng inyong pananampalataya sa Diyos ay walang iba kundi para subukang manlangis upang makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapaalipin at kawalang-kahihiyan, at hindi maituturing na totoong pananampalataya sa anumang paraan. Paano lilitaw ang inakay sa pananampalatayang tulad nito? Sa ibang salita, anong bunga ang maaaring umusbong sa ganitong uri ng pananampalataya? Ang layunin ng pananampalataya ninyo sa Diyos ay upang gamitin ang Diyos para tuparin ang inyong mga layunin. Hindi ba ito higit pang patunay ng inyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos? Naniniwala kayo sa pag-iral ng Diyos na nasa langit ngunit itinatanggi yaong sa Diyos na nasa lupa. Gayunpaman, hindi Ko sinasang-ayunan ang inyong mga palagay. Ang Aking pinapupurihan ay yaong mga tao lamang na nananatiling nakatungtong sa lupa at naglilingkod sa Diyos na nasa lupa, nguni’t hindi kailanman yaong hindi kumikilala kailanman sa Cristo na nasa lupa. Gaano mang katapat ang gayong mga tao sa Diyos na nasa langit, sa huli, hindi pa rin sila makakaligtas sa Aking kamay na nagpaparusa sa mga masama. Ang mga taong ito ay ang masasama; sila ay siyang masasama na lumalaban sa Diyos at hindi kailanman nagagalak sa pagsunod kay Cristo. Mangyari pa, kasama sa kanilang bilang ang lahat ng hindi nakakakilala, at, lalong higit, hindi kinikilala si Cristo.

—mula sa “Paano Makikilala ang Diyos na Nasa Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

98. Ang lahat ng iglesia ay mayroong mga tao na gumagambala sa iglesia, lahat ay mayroong mga kasaping umaantala sa gawain ng Diyos. Ang mga taong ito ay mga Satanas lahat na nagbabalatkayo sa pamilya ng Diyos. Ang ganitong uri ng mga tao ay natatanging mahusay sa panggagaya, magalang sila na dumarating sa harap Ko, tumatango at yumuyukod, nag-aasal na parang galising mga aso, inilalaan ang kanilang “lahat-lahat” nang sa gayon ay makamit ang kanilang sariling mga layunin, nguni’t ipinakikita ang kanilang pangit na mukha sa harap ng mga kapatiran. Kapag nakakakita sila ng sinuman na nagsasagawa ng katotohanan ay kanilang sinasalakay at tinutulak sila sa isang tabi; kapag nakakakita sila ng mga tao na mas mahirap talunin kaysa sa kanilang sarili, pinupuri nila at nakikipagbolahan sa kanila. Kumikilos na parang mga manlulupig sa loob ng iglesia. Maaaring sabihin na ang karamihan sa mga iglesia ay mayroong ganitong uri ng “lokal na tampalasang ahas,” ng ganitong uri ng “sipsip” sa gitna nila. Sila ay pumupuslit na magkakasama, nagkikindatan at palihim na nagsesenyasan sa isa’t isa, at walang sinuman sa kanila ang nagsasagawa ng katotohanan. Kung sino man ang pinakamakamandag sa kanila ay ang “punong demonyo,” at kung sino man ang mayroong pinakamataas na karangalan ay nangunguna sa kanila, dinadala ang kanilang bandila paitaas. Ang mga taong ito ay nagwawala sa loob ng iglesia, ikinakalat ang kanilang pagiging negatibo, pinakakawalan ang kamatayan, ginagawa ang anumang maibigan nila, at sinasabi ang anumang maibigan; walang nangangahas na pigilan sila, dahil puno ng mala-satanas na mga disposisyon. Sa sandaling sinisimulan nilang magsanhi ng kaguluhan, isang hangin ng kamatayan ang pumapasok sa loob ng iglesia. Yaong mga nagsasagawa ng katotohanan sa loob ng iglesia ay tinatalikuran at hindi nakakayang tantuin ang kanilang natatagong-kakayahan, habang yaong mga nanggugulo sa iglesia at nagkakalat ng kamatayan ay nagwawala sa loob ng iglesia. Bukod diyan, ang karamihan sa mga tao ay sumusunod sa kanila. Ang ganitong uri ng iglesia ay talagang nasa ilalim ng pagpigil ni Satanas at ang diyablo ang kanilang hari. Kung ang mga tao ng iglesia ay hindi tumatayo at pinalalayas yaong mga punong demonyo, kung gayon sila ay darating din sa pagkawasak sa malao’t madali. Mula ngayon kailangang gumawa ng mga hakbang laban sa ganitong uri ng iglesia. Kung yaong mga nakapagsasagawa ng munting katotohanan ay hindi nakikibahagi sa paghahanap, kung gayon ang iglesiang iyon ay ipagbabawal. Kung walang sinuman sa isang iglesia ang nakahandang magsagawa ng katotohanan, walang sinuman ang nakakatayong saksi para sa Diyos, kung gayon ang iglesiang iyon ay dapat ihiwalay nang lubusan, at ang kanilang mga kaugnayan sa ibang mga iglesia ay dapat maputol. Ito ay tinatawag na paglilibing ng kamatayan, at pagpapalayas kay Satanas. Kung mayroong maraming lokal na napakasamang ahas sa isang iglesia, gayundin ang ilang maliliit na “langaw” na wala ni anumang pagtalos at sumusunod sa kanila, kung yaong mga nasa iglesia ay hindi pa rin maitatakwil ang mga tali at pagmamanipula ng mga ahas na ito pagkatapos nilang nakita ang katotohanan, kung gayon ang mga hangal na ito ay aalisin sa katapusan. Bagama’t ang maliliit na mga langaw na ito ay maaaring hindi nakagawa ng anumang bagay na malala, sila ay lalo pang mas tuso, lalo pang mas mapanlinlang at mahirap hulihin, at ang lahat ng kagaya nito ay maaalis. Walang isa man ang matitira! Yaong mga kabilang kay Satanas ay ibabalik kay Satanas, habang yaong kabilang sa Diyos ay tiyak na paroroon sa paghahanap ng katotohanan; ito ay naaalaman sa pamamagitan ng kanilang mga kalikasan. Hayaang mapahamak ang lahat ng sumusunod kay Satanas! Walang habag na ipakikita sa mga taong ito. Hayaan yaong mga naghahanap ng katotohanan ay makamtan ang panustos at tulutan silang magalak sa salita ng Diyos hanggang ibig ng kanilang mga puso. Ang Diyos ay matuwid; hindi Niya pinakikitunguhan ang mga tao nang hindi makatarungan. Kung ikaw ay isang diyablo kung gayon ay hindi ka makapagsasagawa ng katotohanan. Kung ikaw ay isa na naghahanap para sa katotohanan kung gayon ay tiyak na hindi ka mabibihag ni Satanas—ito ay walang pag-aalinlangan.

—mula sa “Isang Babala sa Mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

99. Yaong mga hindi naghahanap ng pagsulong ay palaging nag-aasam para sa iba na maging negatibo at batugan din gaya ng kanilang mga sarili, yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan ay naiinggit sa mga nagsasagawa ng katotohanan. Yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan ay nagnanais palagi na linlangin yaong mga tanga at yaong salat sa pagtalos. Ang mga bagay na ibinubulalas ng mga taong ito ay nagsasanhi upang ikaw ay manghina, dumausdos pababa, magkaroon ng abnormal na mga kalagayan at mapuno ng kadiliman sa loob; nagsasanhi sila upang mapalayo ka mula sa Diyos, at gagawin ka nilang nagpapahalaga sa laman at nagpapasasa sa iyong sarili. Yaong mga hindi umiibig sa katotohanan, na palaging nakikitungo sa Diyos nang wala sa loob ay mga walang kaalaman sa sarili, at inaakit ng kanilang mga disposisyon ang mga tao tungo sa paggawa ng mga kasalanan at pagsuway sa Diyos. Hindi sila nagsasagawa ng katotohanan at hindi rin tinutulutan ang iba na magsagawa nito. Pinahahalagahan nila ang kasalanan at walang pagkamuhi para sa kanilang mga sarili. Hindi nila nakikilala ang kanilang mga sarili at pinipigilan ang iba mula sa pagkilala sa kanilang mga sarili, at pinipigilan nila ang iba mula sa pananabik para sa katotohanan. Yaong kanilang mga nililinlang ay hindi nakakakita sa liwanag at nahuhulog tungo sa kadiliman, hindi nakikilala ang kanilang mga sarili, mga hindi malinaw tungkol sa katotohanan at napapalayo nang napapalayo mula sa Diyos. Hindi sila nagsasagawa ng katotohanan at pinipigilan nila ang iba mula sa pagsasagawa ng katotohanan, dinadala ang mga taong hangal na yaon sa harap nila. Sa halip na sabihing naniniwala sila sa Diyos, mas makabubuting sabihin na naniniwala sila sa kanilang mga ninuno, na ang kanilang pinaniniwalaan ay ang mga diyus-diyosan sa kanilang mga puso. Pinakamabuti para sa mga taong yaon na nagsasabing sumusunod sila sa Diyos na buksan ang kanilang mga mata at tingnang mabuti upang makita kung sino talaga ang pinaniniwalaan nila: Ang Diyos ba talaga ang iyong pinaniniwalaan, o si Satanas? Kung nalalaman mo na hindi ang Diyos ang iyong pinaniniwalaan kundi ang iyong sariling mga diyus-diyusan, kung gayon pinakamabuting huwag sabihing ikaw ay isang mananampalataya. Kung talagang hindi mo alam kung sino ang iyong pinaniniwalaan kung gayon, uli, pinakamabuting huwag sabihing ikaw ay isang mananampalataya. Ang sabihin yaon ay magiging kalapastanganan! Walang sinuman ang pumipilit sa iyo na maniwala sa Diyos. Huwag sabihin na kayo ay naniniwala sa Akin, sapagka’t sapat na ang mga salitang yaon na Aking narinig matagal na panahon na ang nakararaan at ayaw Kong marinig ulit ang mga iyan, sapagka’t ang inyong pinaniniwalaan ay ang mga diyus-diyusan sa inyong mga puso at ang lokal na mga tampalasang ahas sa gitna ninyo. Yaong mga umiiling kapag naririnig nila ang katotohanan, na ngumingiti nang maluwang kapag naririnig nila ang usapan tungkol sa kamatayan ay mga lahi ni Satanas, at ang mga iyon ay mga bagay lahat na aalisin. Umiiral sa iglesia ang maraming tao na walang pagtalos. Kapag ang isang mapanlinlang na bagay ay nangyayari, naninindigan lamang sila sa panig ni Satanas, at kapag tinawag sila na mga sunud-sunuran kay Satanas ay nadarama pa nila na masyado silang minamasama. At maaaring sabihin ng isa na wala silang pagtalos, nguni’t palagi silang naninindigan sa panig ng walang katotohanan; hindi pa nagkaroon ng kahit isang alanganing pagkakataon na sila’y nanindigan sa panig ng katotohanan, wala kahit isang pagkakataon nang sila’y nanindigan at nakipagtalo para sa katotohanan-kaya wala ba talaga silang pagtalos? Bakit palagi silang naninindigan sa panig ni Satanas? Bakit hindi sila kailanman nagsasabi ng isang salita na makatarungan o makatwiran para sa katotohanan? Ang kalagayan bang ito ay talagang nilikha ng kanilang panandaliang pagkalito? Mas kaunti ang pagtalos ng mga tao, mas hindi sila nakakapanindigan sa panig ng katotohanan. Ano ang ipinakikita nito? Hindi ba nito ipinakikita na yaong mga walang pagtalos ay umiibig sa kasamaan? Hindi ba nito ipinakikita na yaong mga walang pagtalos ay mga tapat na anak ni Satanas? Bakit ba palagi silang nakakapanindigan sa panig ni Satanas at sinasalita ang kaparehong wika nito? Ang kanilang bawat salita at gawa, at ang kanilang mga ekspresyon ng mukha ay sapat na patunay na sila ay hindi anumang uri ng mangingibig ng katotohanan, bagkus, sila ay mga taong namumuhi sa katotohanan. Na makakapanindigan sila sa panig ni Satanas ay nagpapatunay nang husto na iniibig talaga ni Satanas ang mga maliliit na diyablong ito na nakikipaglaban para sa kapakanan ni Satanas sa buong buhay nila. Hindi ba’t ang lahat ng katunayang ito ay napakalinaw? Kung ikaw ay talagang isang tao na umiibig sa katotohanan, kung gayon bakit hindi ka nagkakaroon ng anumang pagsasaalang-alang sa mga yaon na nagsasagawa ng katotohanan, at bakit mo kaagad sinusunod yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan sa sandaling nagkakaroon sila ng pagbabago ng pagpapahayag? Anong uri ng suliranin ito? Wala Akong pakialam kung mayroon ka mang pagtalos o wala, wala Akong pakialam kung gaano mang kalaking halaga ang iyong naibabayad, wala Akong pakialam kung gaano man kalakas ang iyong mga puwersa at wala Akong pakialam kung ikaw man ay isang lokal na ahas na tampalasan o isang tagapangunang may dala ng bandila. Kung ang iyong mga puwersa ay malakas kung gayon iyon ay sa tulong lamang ng lakas ni Satanas. Kung ang iyong karangalan ay mataas, kung gayon iyon ay dahil lamang sa napakarami ang nakapaligid sa iyo na hindi nagsasagawa ng katotohanan. Kung hindi ka pa naititiwalag, kung gayon iyon ay dahil hindi ngayon ang panahon ng gawaing pagtitiwalag; sa halip ito ay panahon para sa gawaing pag-aalis. Walang pagmamadali na itiwalag ka ngayon. Kailangan Ko lamang maghintay para dumating ang araw na iyon, pagkatapos mong naalis. upang parusahan ka. Sinumang hindi nagsasagawa ng katotohanan ay maaalis!

—mula sa “Isang Babala sa Mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

100. Yaong mga tunay na naniniwala sa Diyos ay yaong nakahandang magsagawa ng salita ng Diyos, at sila yaong mga nakahandang magsagawa ng katotohanan. Yaong mga tunay na nakakatayong saksi para sa Diyos ay yaon ding nakahandang magsagawa ng Kanyang salita, at sila yaong talagang nakakapanindigan sa panig ng katotohanan. Yaong mga gumagamit ng panlilinlang at gumagawa ng kawalang-katarungan ay mga taong walang katotohanan lahat at lahat sila’y nagdadala ng kahihiyan sa Diyos. Yaong mga nasa iglesia na sumasangkap sa mga pagtatalo ay mga tagasunod ni Satanas, at mga pagsasakatawan ni Satanas. Ang ganitong uri ng tao ay masyadong malisyoso. Yaong mga walang pagtalos at mga hindi nakakapanindigan sa panig ng katotohanan ay nagkakandiling lahat ng masamang mga intensiyon at dinudungisan ang katotohanan. Ang mga taong ito ay lalong higit pang karaniwang mga kinatawan ni Satanas; sila ay hindi matutubos at hindi na kailangang sabihin na sila ay mga bagay na aalising lahat. Yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan ay hindi dapat tulutang manatili sa pamilya ng Diyos, at maging yaong mga sinasadyang gibain ang iglesia. Nguni’t ngayon ay hindi ang panahon para gumawa ng gawaing pagtitiwalag. Sila ay malalantad lamang at maaalis sa katapusan. Walang gawaing walang saysay ang magagawa sa mga taong ito; yaong mga kabilang kay Satanas ay hindi nakakapanindigan sa panig ng katotohanan, samantalang yaong naghahanap para sa katotohanan ay nakakatayo sa panig ng katotohanan. Yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan ay hindi karapat-dapat makarinig sa daan ng katotohanan at hindi karapat-dapat sumaksi sa katotohanan. Ang katotohanan ay hindi talaga para sa kanilang mga tainga bagkus ito ay sinasalita para sa mga tainga niyaong nagsasagawa nito. Bago ibunyag ang katapusan ng bawat isang tao, yaong mga nanggugulo sa iglesia at nang-aabala sa gawain ay iiwan muna sa isang panig. Sa sandaling natapos ang gawain, ang mga taong ito ay malalantad nang isa-isa bago maaalis. Sa panahon ng pagkakaloob ng katotohanan, hindi sila pag-uukulan ng pansin pansamantala. Kapag nabunyag sa tao ang buong katotohanan ang mga taong iyon ay dapat maalis, dahil yaon din ang magiging sandali kung kailan pagbubukud-bukurin ang lahat ng tao ayon sa kanilang uri. Dahil sa kanilang payak na katalinuhan, yaong walang pagtalos ay darating sa pagkawasak sa mga kamay ng masasamang tao at sila ay ililigaw ng masasamang tao at hindi na makababalik. Ang mga taong ito ay dapat hawakan sa ganitong paraan, yayamang hindi nila iniibig ang katotohanan, sapagka’t hindi sila nakakapanindigan sa panig ng katotohanan, sapagka’t sila ay sumusunod sa masasamang tao, tumitindig sila sa panig ng masasamang tao, at sapagka’t sila’y nakikipagsabwatan sa masasamang tao at sinasalangsang ang Diyos. Lubos nilang nalalaman na yaong masasamang tao ay nagbubuga ng kasamaan nguni’t pinatitigas nila ang kanilang mga puso at kumikilos nang pasalungat sa katotohanan upang sundan sila. Ang mga taong ito ba na hindi nagsasagawa ng katotohanan nguni’t gumagawa ng mapangwasak at kasuklam-suklam na mga bagay ay hindi gumagawang lahat ng kasamaan? Bagama’t mayroon yaong mga nasa gitna nila na inaayusan ang kanilang mga sarili bilang mga hari at yaong mga nakabuntot sa likuran, hindi ba magkakapareho ang kanilang mga kalikasan na sumusuway sa Diyos? Ano ang dahilan nila upang sabihin na hindi sila inililigtas ng Diyos? Ano ang dahilan nila upang sabihin na ang Diyos ay hindi matuwid? Hindi ba ang sarili nilang kasamaan ang sumisira sa kanila? Hindi ba ang sarili nilang paghihimagsik ang hahatak sa kanila pababa sa impiyerno? Yaong mga nagsasagawa ng katotohanan ay maliligtas sa katapusan at gagawing perpekto sa pamamagitan ng katotohanan. Yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan sa katapusan ay aakit ng pagkawasak sa pamamagitan ng katotohanan. Ang mga ito ang mga katapusan na naghihintay sa kanila na nagsasagawa ng katotohanan at yaong mga hindi nagsasagawa.

—mula sa “Isang Babala sa Mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

101. Yamang naniniwala ka sa Diyos, dapat kang manampalataya sa lahat ng salita ng Diyos at sa Kanyang buong gawain. Ibig sabihin niyan, yamang naniniwala ka sa Diyos, dapat kang sumunod sa Kanya. Kung hindi mo ito nakakayang gawin, kung gayon hindi na mahalaga kung naniniwala ka man sa Diyos. Kung naniwala ka na sa Diyos sa loob ng maraming taon, datapwa’t hindi pa kailanman nakasunod sa Kanya o natanggap ang lahat ng Kanyang mga salita, bagkus ay hiningi sa Diyos na magpasakop sa iyo at kumilos ayon sa iyong mga pagkaunawa, kung gayon ikaw ang pinaka-mapanghimagsik sa mga tao, at ikaw ay isang hindi mananampalataya. Paano na ang isang gaya nito ay nakakayang sumunod sa gawain at mga salita ng Diyos na hindi umaayon sa mga pagkaunawa ng tao? Ang pinaka-mapanghimagsik na tao ay siya na sadyang hinahamon at nilalabanan ang Diyos. Siya ay ang kaaway ng Diyos at ang anticristo. Ang gayong tao ay patuloy na nagtataglay ng palabang saloobin tungo sa bagong gawain ng Diyos, hindi pa kailanman nagpakita ng pinakamaliit na hangaring magpasakop, at hindi pa kailanman galak na nagpakita ng pagpapasakop o nagpakumbaba sa kanyang sarili. Itinataas niya ang kanyang sarili sa harap ng iba at hindi kailanman nagpapakita ng pagpapasakop sa kaninuman. Sa harap ng Diyos, ipinapalagay niya ang sarili niya na pinakasanay sa pangangaral ng salita at ang pinakamahusay sa paggawa sa iba. Hindi niya kailanman itinatapon ang mga “kayamanang” nasa kanya nang pag-aari, kundi itinuturing ang mga iyon bilang mga pamana ng pamilya para sambahin, para ipangaral sa iba ang tungkol dito, at ginagamit ang mga iyon para bigyan ng aral yaong mga hangal na umiidolo sa kanya. Talagang may ilang taong ganito sa loob ng iglesia. Masasabi na sila ay mga “di-nalulupig na mga bayani,” na ang bawat lumilipas na mga salinlahi ay nananahang pansamantala sa tahanan ng Diyos. Ipinapalagay nila ang pangangaral ng salita (doktrina) bilang kanilang pinakamataas na tungkulin. Taun-taon at sa paglipas ng bawat salinlahi, masigasig nilang ipinatutupad ang kanilang “banal at di-malalabag” na tungkulin. Walang sinumang nangangahas na salingin sila at wala kahit isang tao ang nangangahas na lantarang sawayin sila. Sila ay nagiging “mga hari” sa tahanan ng Diyos, nagwawala habang tinatakot nila ang iba sa bawat lumilipas na mga kapanahunan. Itong bungkos ng mga demonyo ay naghahangad na magtulung-tulong at gibain ang Aking gawain; paano Ko mapapahintulutan itong mga buhay na diyablo na umiral sa harap ng Aking mga mata? Kahit yaong mga may kalahating pagsunod lamang ay hindi makakalakad hanggang sa katapusan, gaano pa kaya itong mga traydor na wala kahit katiting na pagsunod sa kanilang mga puso! Ang gawain ng Diyos ay hindi madaling natatamo ng tao. Kahit pa ginagamit ng tao ang lahat ng kanyang kalakasan, makakaya lamang niyang matamo ang bahagi lamang at naaabot ang pagkaperpekto sa katapusan. Ano pa kaya para sa mga anak ng arkanghel na naghahangad na wasakin ang gawain ng Diyos? Hindi ba mas maliit pa ang kanilang pag-asa na makamit ng Diyos?

—mula sa “Yaong mga Sumusunod sa Diyos Nang may Tapat na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

102. Gusto ba ninyong malaman ang ugat kung bakit kinalaban ng mga Fariseo si Jesus? Gusto ba ninyong malaman ang diwa ng mga Fariseo? Puno sila ng mga pantasya tungkol sa Mesiyas. Bukod pa riyan, naniwala lamang sila na darating ang Mesiyas, subalit hindi nila hinanap ang katotohanan ng buhay. Kaya nga, kahit ngayon ay hinihintay pa rin nila ang Mesiyas, sapagkat wala silang kaalaman tungkol sa landas ng buhay, at hindi nila alam kung ano ang landas ng katotohanan. Paano ninyo nasasabi na matatamo ng gayon kahangal, katigas ang ulo at kamangmang na mga tao ang pagpapala ng Diyos? Paano nila mamamasdan ang Mesiyas? Kinalaban nila si Jesus dahil hindi nila alam ang direksyon ng gawain ng Banal na Espiritu, dahil hindi nila alam ang landas ng katotohanang binanggit ni Jesus, at, bukod pa riyan, dahil hindi nila naunawaan ang Mesiyas. At dahil hindi pa nila nakita ang Mesiyas kailanman, at hindi pa nila nakasama ang Mesiyas kailanman, nagkamali silang magbigay ng walang-saysay na parangal sa pangalan ng Mesiyas habang kinakalaban ang diwa ng Mesiyas sa anumang paraan. Ang diwa ng mga Fariseong ito ay mga sutil, mapagmataas, at hindi sumunod sa katotohanan. Ang prinsipyo ng pananalig nila sa Diyos ay: Gaano man kalalim ang pangangaral Mo, gaano man kataas ang Iyong awtoridad, hindi Ikaw si Cristo maliban kung Ikaw ang tinatawag na Mesiyas. Hindi ba katawa-tawa at kakatwa ang mga pananaw na ito? Tatanungin Ko kayong muli: Hindi ba napakadali ninyong magawa ang mga pagkakamali ng mga sinaunang Fariseo, yamang wala kayong kahit katiting na pagkaunawa kay Jesus? Kaya mo bang makilala ang daan ng katotohanan? Talaga bang magagarantiyahan mo na hindi mo kakalabanin si Cristo? Kaya mo bang sumunod sa gawain ng Banal na Espiritu? Kung hindi mo alam kung kakalabanin mo si Cristo, sinasabi Ko na nasa bingit na ng kamatayan ang buhay mo.

—mula sa “Mamamasdan Mo ang Espirituwal na Katawan ni Jesus Kapag Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

103. Ang sinumang hindi nauunawaan ang layunin ng gawain ng Diyos ay yaong naninindigan laban sa Diyos, at lalo na yaong mga alam ang layunin ng gawain ng Diyos ngunit hindi hinahangad na bigyang kasiyahan ang Diyos. Yaong mga nagbabasa ng Biblia sa mga engrandeng iglesia ay nagsasalaysay ng Biblia araw-araw, nguni’t ni isa ay hindi nauunawaan ang layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa ang kayang makilala ang Diyos; bukod dito, wala ni isa ang nakaaayon sa puso ng Diyos. Lahat sila ay mga walang silbi, masasamang tao, bawat isang tumatayo nang mapagmataas para turuan ang Diyos. Kahit iwinawagayway nila ang ngalan ng Diyos, kusang-loob nila Siyang sinasalungat. Kahit tinatawag nila ang kanilang mga sarili na mananampalataya ng Diyos, sila yaong mga kumakain ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng taong iyon ay mga demonyong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong diyablong sinasadyang manggambala sa mga sumusubok lumakad sa tamang landas, at mga balakid na humahadlang sa landas ng mga naghahanap sa Diyos. Kahit sila ay may “matipunong laman,” paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga anticristo na umaakay sa tao sa pagsalungat sa Diyos? Paano nila malalaman na sila ay mga demonyong nabubuhay na sadyang naghahanap ng mga kaluluwang lalamunin?

—mula sa “Ang Lahat ng Hindi Kilala ang Diyos ay Yaong Sumasalungat sa Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

104. Naghuhuramentado na ang mga demonyo at masasamang espiritu sa lupa at nasarhan na ang kalooban at matiyagang pagsisikap ng Diyos, ginagawa ang mga yaong hindi-mapapasok. Anong mortal na kasalanan! Paanong hindi mababalisa ang Diyos? Paanong ang Diyos ay hindi makadarama ng poot? Sila ang sanhi ng mabigat na paghadlang at pagsalungat sa gawain ng Diyos. Masyadong mapanghimagsik! Kahit yaong mga demonyong malaki at maliit ay naging mapagmataas sa lakas ng mas makapangyarihang diyablo at nagsisimulang magsikilos. Sinasadya nilang labanan ang katotohanan sa kabila ng malinaw na kamalayan dito. Mga anak ng paghihimagsik! Para bang, ngayong umakyat na ang kanilang hari ng impiyerno sa luklukang makahari, nagiging mayabang sila at tinatrato ang lahat ng iba nang may panlalait. Ilan ang naghahanap sa katotohanan at sumusunod sa katuwiran? Silang lahat ay mga hayop na tulad ng mga baboy at aso, namumuno sa isang pangkat ng mababahong langaw sa isang tumpok ng dumi para iwagwag ang kanilang ulo at mag-udyok ng kaguluhan.[21] Naniniwala sila na ang kanilang hari ng impiyerno ang pinakamataas sa mga hari, nang hindi natatanto na sila ay walang-iba kundi mga langaw sa bulok. Hindi lamang iyon, gumagawa sila ng mga mapanirang puna laban sa pag-iral ng Diyos sa pamamagitan ng pag-asa sa kanilang mga baboy at asong magulang. Ang tingin ng mga maliit na langaw sa kanilang mga magulang ay kasinlaki ng balyenang may-ngipin.[22] Hindi ba nila napapagtanto na sila ay maliit, gayunman ang kanilang mga magulang ay di-malinis na mga baboy at mga aso na isang bilyong beses na mas malaki kaysa kanilang mga sarili? Walang kamalayan sa kanilang sariling kababaan, sumusulong silang naghuhuramentado batay sa bulok na amoy niyaong mga baboy at mga aso at mayroong guni-guning ideya na magpakarami para sa hinaharap na mga henerasyon. Iyan ay ganap na kakapalan ng mukha! May berdeng mga pakpak sa kanilang mga likuran (tumutukoy ito sa pahayag nila na naniniwala sila sa Diyos), nagsisimula silang maging mayabang at ipinagmamalaki sa lahat ng dako ang kanilang sariling kagandahan at pagiging kaakit-akit, lihim na itinatapon ang kanilang mga karumihan sa tao. At hambog pa sila, na para bang maitatago ng isang pares ng mga pakpak na kulay-bahaghari ang kanilang sariling mga karumihan, at sa gayo’y inuusig nila ang pag-iral ng tunay na Diyos (tumutukoy ito sa kuwentong nakapaloob sa relihiyosong daigdig). Hindi alam ng tao na, kahit maganda at nakabibighani ang mga pakpak ng langaw, isa pa rin itong maliit na langaw na puno ng dumi at nababalot ng mga mikrobyo. Sa lakas ng kanilang mga baboy at aso ng mga magulang, naghuhuramentado sila sa buong lupain (tumutukoy ito sa mga relihiyosong opisyal na umuusig sa Diyos batay sa malakas na suporta mula sa bansang nagtataksil sa tunay na Diyos at sa katotohanan) na may napakalaking kasamaan. Parang nagbalik ang mga multo ng mga Judiong Fariseo na kasama ng Diyos sa bansa ng malaking pulang dragon, pabalik sa dati nilang pugad. Nasimulan na nilang muli ang kanilang gawain ng pag-uusig, itinutuloy ang kanilang gawain na ilang libong taon ang saklaw. Ang pangkat na ito ng masasamang tao ay tiyak na mawawala sa lupa sa huli! Lumalabas na, pagkatapos ng ilang libong taon, ang mga karumal-dumal na espiritu ay naging mas tuso pa at mandaraya. Patuloy silang nag-iisip ng mga paraan upang lihim na pahinain ang gawain ng Diyos. Sila ay matalino at tuso at nais ulitin sa kanilang lupang-tinubuan ang trahedya ng ilang libong taong nakaraan. Halos mapasigaw dito ang Diyos, at bahagya na Niyang mapipigil ang Sarili Niya sa pagbabalik sa ikatlong langit upang lipulin sila.

—mula sa “Gawain at Pagpasok (7)” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

105. Sa Biblia, ang pagsusuri ng mga Fariseo sa Panginoong Jesus Mismo at ang mga bagay na Kanyang ginawa ay: “Kanilang sinabi, Sira ang Kaniyang bait. … Nasa Kaniya si Beelzebub, at, Sa pamamagitan ng prinsipe ng mga demonio ay nagpapalabas Siya ng mga demonio” (Mc 3:21–22). Ang paghatol ng mga eskriba at mga Fariseo sa Panginoong Jesus ay hindi mga panggagaya o pag-iisip sa wala—ito ang kanilang konklusyon sa Panginoong Jesus mula sa kung ano ang kanilang nakita at kung ano ang narinig sa Kanyang mga pagkilos. Bagama’t ang kanilang konklusyon sa wari ay ginawa sa ngalan ng katarungan at lumilitaw sa mga tao na parang may matatag na batayan, ang pagmamataas kung paano nila hinatulan ang Panginoong Jesus ay mahirap din para sa kanila na mapigilan. Ang silakbo ng lakas ng pagkamuhi para sa Panginoong Jesus ang nagbunyag sa kanilang sariling lisyang mga ambisyon at ang kanilang masasama at malademonyong mababangis na mukha, gayundin ang kanilang masamang kalikasan ng paglaban sa Diyos. Ang mga bagay na ito na kanilang sinabi sa kanilang paghatol sa Panginoong Jesus ay udyok ng kanilang lisyang mga ambisyon, pagkainggit, at ang pangit at masamang kalikasan ng kanilang pagkapoot sa Diyos at sa katotohanan. Hindi nila siniyasat ang pinagmulan ng mga pagkilos ng Panginoong Jesus, ni siniyasat nila ang diwa ng kung ano ang Kanyang sinabi o ginawa. Ngunit basta-basta nila, nang may pagkainip, nang may pagkahibang, at nang sinadyang masamang hangarin na batikusin at siraan ang kung ano ang Kanyang ginawa. At ito ay hanggang sa punto pa ng basta-bastang paninira sa Kanyang Espiritu, iyon ay, ang Banal na Espiritu, ang Espiritu ng Diyos. Ito ang kanilang ibig sabihin nang kanilang sinabing “nasisiraan Siya ng bait,” “ang Beelzebub,” at “ang prinsipe ng mga demonio.” Na ang ibig sabihin, sinabi nila na ang Espiritu ng Diyos ay ang Beelzebub at ang prinsipe ng mga demonyo. Inilarawan nila ang gawain ng katawang-tao ng Espiritu ng Diyos na nadaramtan ng kabaliwan. Hindi lamang nila nilapastangan ang Espiritu ng Diyos bilang Beelzebub at ang prinsipe ng mga demonyo, ngunit kanilang hinatulan ang gawain ng Diyos. Kanilang hinatulan at nilapastangan ang Panginoong Jesucristo. Ang diwa ng kanilang paglaban at paglapastangan sa Diyos ay lubos na kagaya ng diwa ni Satanas at ang paglaban at paglapastangan ng diyablo sa Diyos. Hindi lamang nila kinatawan ang mga taong tiwali, ngunit higit pang sila ay larawan ni Satanas. Sila ay daluyan para kay Satanas sa gitna ng sangkatauhan, at sila ang mga kasabwat at mga sinugo ni Satanas. Ang diwa ng kanilang paglapastangan at ang kanilang paninirang-puri sa Panginoong Jesucristo ay ang kanilang pakikipaglaban sa Diyos para sa kanilang katayuan, ang kanilang pakikipagpaligsahan sa Diyos, ang kanilang walang katapusang pagsubok sa Diyos. Ang diwa ng kanilang paglaban sa Diyos at ang kanilang asal sa paglaban sa Kanya, gayundin ang kanilang mga salita at kanilang mga saloobin ay tahasang nilalapastangan at ginagalit ang Espiritu ng Diyos. Kaya, pinagpasyahan ng Diyos ang isang makatuwirang paghatol sa kung ano ang kanilang sinabi at ginawa, at pinagpasyahan ang kanilang mga gawa bilang pagkakasala ng paglapastangan laban sa Banal na Espiritu. Ang pagkakasalang ito ay walang kapatawaran kapwa sa mundong ito at sa mundong darating, kagaya ng sinasabi sa mga sumusunod na sipi sa kasulatan: “Ang kapusungang laban sa Espiritu ay hindi ipatatawad” at “Ang sinomang magsalita laban sa Espiritu Santo, ay hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.”

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

106. May napakalaking lihim sa iyong puso, na hindi mo kailanman namamalayan, dahil ikaw ay nabubuhay sa isang mundo na walang liwanag. Ang iyong puso at ang iyong espiritu ay natangay na ng masama. Ang iyong mga mata ay nalambungan na ng kadiliman, at hindi mo na nakikita ang araw sa himpapawid ni ang kumikislap na bituing yaon sa gabi. Ang iyong mga tainga ay nababarahan na ng mapanlinlang na mga salita, at hindi mo naririnig ang dumadagundong na tinig ni Jehova, ni ang lagaslas ng tubig na dumadaloy mula sa trono. Nawala sa iyo ang lahat ng dapat na pag-aari mo, lahat ng ipinagkaloob sa iyo ng Makapangyarihan sa lahat. Nakapasok ka sa walang katapusang dagat ng kapighatian, na walang lakas na masagip ka, walang pag-asang makaligtas, at ang tanging magagawa mo ay manlaban at magmadali…. Mula sa sandaling iyon, ikaw ay itinadhana nang pahirapan ng masama, napakalayo sa mga pagpapala ng Makapangyarihan sa lahat, hindi na abot ng mga panustos ng Makapangyarihan sa lahat, tumatahak sa landas na wala nang pabalik. Milyon mang pagtawag ay hindi na kayang pukawin ang iyong puso at iyong espiritu. Mahimbing kang natutulog sa mga kamay ng masama, na nakaakit sa iyong pumasok sa isang walang-hangganang kinasasaklawan na walang direksyon o mga palatandaan sa daang pabalik. Simula noon, nawala na sa iyo ang kawalang-muwang at kadalisayang likas mong tinaglay, at nagsimula nang layuan ang pangangalaga ng Makapangyarihan sa lahat. Sa kaibuturan ng iyong puso, ang masama na ang nagpapatakbo ng iyong buhay sa lahat ng bagay at naging iyong buhay. Hindi mo na siya kinatatakutan, iniiwasan, o pinagdududahan; sa halip itinuturing mo siya na Diyos ng iyong puso. Sinisimulan mo na Siyang igalang, sambahin, at kayong dalawa ay hindi na mapaghiwalay pa na parang anino ng bawa’t isa, matibay ang pangakong mananatiling tapat sa isa’t isa sa buhay man o kamatayan. Wala kang ideya kung saan ka nagmula, kung bakit ka isinilang, o kung bakit ka mamamatay. Hindi mo na kilala Ang Makapangyarihan sa lahat; hindi mo alam ang Kanyang pinagmulan; lalong hindi mo alam ang lahat ng nagawa Niya para sa iyo. Lahat ng nagmula sa Kanya ay naging kamuhi-muhi na sa iyo; hindi mo ito minamahal ni nalalaman ang halaga nito. Kasama mo ang masama, sa simula pa lang na itaguyod ka ng Makapangyarihan sa lahat. Natagalan mo ang libu-libong taon ng bagyo at unos kasama ang masama, at magkatulong kayo sa pagsalungat sa Diyos na pinagmulan ng buhay mo. Wala kang alam sa pagsisisi, lalo na ngayong humantong ka na sa bingit ng kapahamakan. Nakalimutan mo na ang masama ang tumutukso at nagpapahirap sa iyo; nakalimutan mo ang iyong pinagmulan. Dahil diyan, napapahirapan ka ng masama sa bawa’t sandali hanggang sa ngayon. Namanhid na at nabulok ang iyong puso at espiritu. Hindi mo na idinaraing ang pagdurusa sa mundo ng tao; hindi ka na naniniwala na hindi makatarungan ang mundo. Wala ka nang pakialam kung mayroon nga bang Makapangyarihan sa lahat. Ito ay dahil matagal mo nang itinuring ang diyablo bilang iyong tunay na ama at hindi maaaring mawalay sa kanya. Ito ang lihim ng iyong puso.

—mula sa “Ang Hinagpis ng Makapangyarihan sa Lahat” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

107. Sa pagdating ng bukang-liwayway, isang tala sa umaga ang nagsisimulang sumikat sa silangan. Ito ang tala na wala dati roon. Pinagliliwanag nito ang kalangitang tahimik at puno ng bituin, pinagdiringas na muli ang napawing liwanag sa puso ng mga tao. Ang mga tao ay hindi na malungkot dahil sa liwanag na ito, na sumisikat para sa iyo at sa ibang tao. Subali’t tanging ikaw lamang ang nananatiling natutulog nang mahimbing sa madilim na gabi. Wala kang naririnig na tunog at walang nakikitang liwanag; hindi mo namamalayan ang pagdating ng isang bagong langit at isang bagong lupa, ng isang bagong kapanahunan, dahil sinasabi ng iyong ama, “Anak ko, huwag kang bumangon, maaga pa. Malamig ang panahon, kaya huwag kang lumabas, baka matusok ng tabak at espada ang iyong mga mata.” Naniniwala ka lamang sa pangaral ng iyong ama, dahil naniniwala ka na ang ama mo lamang ang tama, dahil ang iyong ama ay nakatatanda sa iyo at lubos kang minamahal. Ang ganitong mga pangaral at pagmamahal ang nag-uudyok sa iyo na huwag nang paniwalaan ang alamat na may liwanag sa sanlibutan; ayaw na nitong alamin mo pa kung may umiiral pa bang katotohanan sa mundong ito. Hindi ka na umaasang masasagip pa ng Makapangyarihan sa lahat. Kontento ka na sa kasalukuyang kalagayan, hindi mo na inaasam ang pagdating ng liwanag, hindi mo na minamatyagan ang pagdating ng Makapangyarihan sa lahat tulad nang inilahad sa alamat. Para sa iyo, lahat ng maganda ay hindi na maibabalik, hindi na ito iiral. Sa iyong mga mata, ang kinabukasan at hinaharap ng sangkatauhan ay basta na lamang naglalaho, nawawala. Kumakapit ka nang mahigpit sa kasuotan ng iyong ama nang buong lakas mo, handang samahan siya sa pagdurusa, takot maglakbay nang mag-isa at walang direksyon sa mahabang paglalakbay. Ang malawak at makulimlim na mundo ng mga tao ay nakagawa sa marami sa inyo na matatag at walang takot sa pagganap sa iba’t ibang papel sa mundong ito. Lumikha ito ng maraming “mandirigma” na hindi takot mamatay. Higit pa riyan, nakakagawa ito ng napakaraming pangkat ng manhid at paralisadong mga tao na hindi alam ang layunin ng paglikha sa kanila. Sinusuri ng mga mata ng Makapangyarihan sa lahat ang bawa’t tao na lubhang nahihirapan. Ang naririnig Niya ay ang panaghoy ng mga nagdurusa, ang nakikita Niya ay ang kawalan ng hiya ng mga nahihirapan, at ang nadarama Niya ay ang kawalan ng magagawa at pangamba ng sangkatauhan na nawalan ng biyaya ng kaligtasan. Tinatanggihan ng sangkatauhan ang Kanyang malasakit, pinipili nilang lumakad sa sarili nilang landas, at sinusubukan nilang iwasan ang panunuri ng Kanyang mga mata, at mas gusto pa nilang namnamin ang kapaitan ng malalim na dagat sa piling ng kaaway, hanggang sa huling patak. Hindi na naririnig ng sangkatauhan ang hinagpis ng Makapangyarihan sa lahat; ayaw nang haplusin ng mga kamay ng Makapangyarihan sa lahat ang kaawa-awang sangkatauhang ito. Paulit-ulit Siyang nakakabawi, at paulit-ulit Siyang natatalong muli, at sa gayo’y nauulit ang gawaing Kanyang ginagawa. Mula sa sandaling iyon, nagsisimula Siyang mapagod, mabagot, kaya nga itinitigil Niya ang Kanyang ginagawa at hindi na nakikihalubilo sa mga tao …. Walang kamalay-malay ang sangkatauhan sa anuman sa mga pagbabagong ito, sa pagdating at pag-alis, sa kalungkutan at kapanglawan ng Makapangyarihan sa lahat.

—mula sa “Ang Hinagpis ng Makapangyarihan sa Lahat” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

108. Habang tahimik na sumasapit ang gabi, walang malay ang tao, dahil hindi mahiwatigan ng kanyang puso kung paano sumasapit ang dilim, ni kung saan ito nagmumula. Habang tahimik na lumilipas ang gabi, sinasalubong ng tao ang liwanag ng araw, ngunit tungkol sa kung saan nagmula ang liwanag, at kung paano nito naitaboy na ang dilim ng gabi, mas hindi ito alam ng tao, at lalong wala siyang malay diyan. Ang paulit-ulit na pagsasalitan ng araw at gabi ay dinadala ang tao mula sa isang panahon tungo sa isa pa, mula sa isang konteksto ng kasaysayan tungo sa sumunod, habang tinitiyak din na ang gawain ng Diyos sa bawat panahon at ang Kanyang plano para sa bawat kapanahunan ay isinasagawa. Naraanan na ng tao ang mga panahong ito na kasama ang Diyos, ngunit hindi niya alam na ang Diyos ang namumuno sa tadhana ng lahat ng bagay at buhay na nilalang, ni kung paano ipinaplano at pinangangasiwaan ng Diyos ang lahat ng bagay. Naging mailap ito sa tao noon pa man hanggang ngayon. Bakit? Hindi dahil tagung-tago ang mga gawa ng Diyos, ni dahil kailangan pang maisakatuparan ang Kanyang plano, kundi dahil napakalayo ng puso’t espiritu ng tao sa Diyos, hanggang sa patuloy pa ring nagsisilbi ang tao kay Satanas kahit sinusunod niya ang Diyos—at hindi pa rin niya alam iyon. Walang sinumang aktibong naghahanap sa mga yapak at pagpapakita ng Diyos, at walang sinumang handang mabuhay sa pangangalaga at pagkalinga ng Diyos. Sa halip, nais nilang umasa sa paninira ni Satanas, ang diyablo, para makaangkop sa mundong ito, at sa mga patakaran ng buhay na sinusunod ng masamang sangkatauhan. Sa puntong ito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging parangal na niya kay Satanas at siyang bumubuhay rito. Higit pa rito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging lugar na kung saan si Satanas ay makakapanirahan at naging akmang palaruan niya ito. Sa gayon hindi alam ng tao na nawawala ang kanyang pag-unawa sa mga prinsipyo ng pagiging tao, at ang halaga at kahulugan ng buhay ng tao. Ang mga batas ng Diyos at ang tipan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay unti-unting naglalaho sa puso ng tao, at tumitigil siya sa paghahanap o pakikinig sa Diyos. Sa paglipas ng panahon, hindi na nauunawaan ng tao kung bakit siya nilikha ng Diyos, ni hindi niya nauunawaan ang mga salitang nagmumula sa bibig ng Diyos at lahat ng nagmumula sa Diyos. Sa gayo’y nagsisimula ang tao na labanan ang mga batas at utos ng Diyos, at nagiging manhid ang kanyang puso’t espiritu…. Nawawala sa Diyos ang tao na orihinal Niyang nilikha, at nawawala sa tao ang ugat na kanyang pinagmulan: Ito ang pighati ng sangkatauhang ito.

—mula sa “Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Talababa:

1. Ang “mga pamiminsala” ay ginagamit upang ilantad ang pagsuway ng sangkatauhan.

2. Ang “Sinalubong ng mababangis na mukha at malamig na pagsuway ng isang libong sumasaway na mga daliri. Walang magagawa ang Diyos kundi magtiis, nakayuko ang ulo, pinagsisilbihan ang mga tao na parang maamong baka.” ay orihinal na iisang pangungusap, pero dito ay hinati sa dalawa upang mapalinaw ang mga bagay-bagay. Ang unang pangungusap ay tumutukoy sa mga pagkilos ng tao, samantalang ang ikalawa ay ipinahihiwatig ang pagdurusang dinanas ng Diyos, at na ang Diyos ay mapagpakumbaba at natatago.

3. Ang “pagkiling” ay tumutukoy sa suwail na pag-uugali ng mga tao.

4. Ang “kunin ang lubos na kapangyarihan” ay tumutukoy sa suwail na pag-uugali ng mga tao. Itinataas nila ang kanilang sarili, tinatanikalaan ang iba, pinasusunod sa kanila at pinagdurusa para sa kanila. Sila ang mga puwersang kumakalaban sa Diyos.

5. Ang “sunud-sunuran” ay ginagamit para tuyain yaong mga hindi nakakakilala sa Diyos.

6. Ang “bolang-niyebe” ay ginagamit para idiin ang hamak na pag-uugali ng mga tao.

7. Ang “Hindi kayang kilalanin ng tao ang kaibahan ng yeso sa keso” ay ipinahihiwatig kapag pinipilipit ng mga tao ang kalooban ng Diyos tungo sa isang bagay na maka-satanas, pangkalahatang tumutukoy sa pag-uugali kung saan tinatanggihan ng mga tao ang Diyos.

8. Ang “nalilito sa itim at puti” ay tumutukoy sa paghahalo ng katotohanan sa mga ilusyon, at ang pagkamatuwid sa masama.

9. Ang “tulisan” ay ginagamit upang ipahiwatig na ang mga tao ay hangal at walang kabatiran.

10. Ang “mga patapong piraso at mga tira-tira” ay ginagamit upang ipahiwatig ang pag-uugali kung saan sinisiil ng mga tao ang Diyos.

11. Ang “magagalit” ay tumutukoy sa pangit na mukha ng taong nagagalit at nayayamot.

12. Ang “walang pangingimi” ay tumutukoy sa mga tao kapag sila ay pabaya, at wala ni katiting na paggalang sa Diyos.

13. Ang “‘pagpasok’ ng tao” dito ay ipinahihiwatig ang suwail na pag-uugali ng tao. Sa halip na tukuyin ang pagpasok ng mga tao sa buhay—na positibo—tumutukoy ito sa kanilang negatibong pag-uugali at mga pagkilos. Malawak nitong tinutukoy ang lahat ng mga gawain ng tao na salungat sa Diyos.

14. Ang “pinahirapan ng mga guni-guning takot” ay ginagamit upang tuyain ang lihis na buhay ng sangkatauhan. Tumutukoy ito sa pangit na kalagayan ng buhay ng sangkatauhan, kung saan namumuhay ang mga tao kasama ang mga demonyo.

15. Ang “pinakamagaling sa lahat” ay sinasabi nang patuya.

16. Ang “lalong nag-iinit ang nag-aapoy na kataimtiman” ay patuyang sinasabi, at tumutukoy ito sa pangit na kalagayan ng tao.

17. Ang “isang pinaghandaan nang maigi na plano ang nasa isip nito” ay patuyang sinasabi, at tinutukoy nito ang hindi pagkakilala ng mga tao sa kanilang mga sarili at kamangmangan sa tunay nilang katayuan. Ito ay isang mapanirang-puring pahayag.

18. Ang “kagalang-galang” ay patuyang sinasabi.

19. Ang “manúdlâ” ay nagpapahiwatig ng pangit na kalagayan ng mga tao na nagpupuyos sa galit kapag tinatalo sila ng Diyos. Ipinahihiwatig nito ang lawak ng kanilang pagsalungat sa Diyos.

20. Ang “hinuhuling buháy” ay tumutukoy sa marahas at karumal-dumal na pag-uugali ng tao. Brutal ang tao at hindi mapagpatawad tungo sa Diyos kahit katiting, at humihingi sa Kanya ng mga kakatwang kahilingan.

21. Ang “mag-udyok ng kaguluhan” ay tumutukoy sa kung paano ginugulo, hinahadlangan at kinokontra ng demonyong mga tao ang gawain ng Diyos.

22. Ang “isang balyenang may-ngipin” ay ginagamit nang patuya. Ito’y metapora kung paanong para sa napakaliliit na langaw, ang mga baboy at mga aso ay mukhang kasinlaki ng mga balyena.

a. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “kapalit ng gintong barya.”

b. Isang kasabihang Tsino, ang literal na kahulugan nito ay “mga tulisan na umookupa sa mga bundok at ipinapahayag ang kanilang mga sarili bilang mga hari.”

c. Ang orihinal na teksto ay mababasang “ito.”

d. Ito’y isang talinghagang Tsino.

e. Wala sa orihinal na teksto ang pariralang “ang pagnanasa para sa.”

f. Ang “iniuunat ang siko palabas” ay isang talinghagang Tsino, na nangangahulugang ang isang tao ay tumutulong sa iba sa kapinsalaan ng mga taong malápít sa taong iyon, halimbawa ay mga magulang, mga anak, mga kamag-anak o mga kapatid.

g. Labis na kapareho ng kuwento ng ibong Hanhao ang pabula ni Aesop tungkol sa langgam at tipaklong. Pinipili ng ibong Hanhao na matulog sa halip na bumuo ng isang pugad habang mainit ang panahon—sa kabila ng paulit-ulit na paalaala mula sa kanyang kapitbahay, isang ibong magpie. Nang dumating ang taglamig, nanigas sa lamig at namatay ang ibon.

h. Magbago ng isip: isang Chinese idiom na ang ibig sabihin ay “tumalikod sa masasamang gawi.”

i. Wala sa orihinal na teksto ang salitang “imoral”.

j. Ang orihinal na teksto ay walang salitang “normal.”

Sinundan:VIII Mga Klasikong Salita tungkol sa Paghahayag Kung Paano Ginagawang Tiwali ni Satanas ang Sangkatauhan

Sumunod:X Mga Klasikong Salita tungkol sa Konstitusyon, mga Atas-Administratibo at mga Kautusan ng Kapanahunan ng Kaharian

Baka Gusto Mo Rin