Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pagsasagawa (6)

Sa kasalukuyan, huwag nang isipin kailanman ang pagtatamo ng pagkamakatuwiran ni Pedro—maraming tao ang ni hindi magagawang magtamo ng pagkamakatuwiran ni Pablo. Wala sila kahit ang pansariling kamalayan ni Pablo. Bagamat si Pablo ay pinabagsak ng Panginoon dahil inusig niya ang Panginoong Jesus, sa kalaunan tinaglay niya ang paninindigan na gumawa at magdusa para sa Panginoon. Binigyan siya ni Jesus ng isang karamdaman, at kalaunan, patuloy na tiniis ni Pablo ang karamdamang ito sa sandaling nagsimula siyang gumawa. Bakit niya sinabi na mayroon siyang tinik sa laman? Ang tinik, sa totoo lang, ay karamdaman, at para kay Pablo, ito ay isang nakamamatay na kahinaan. Gaano man karami ang gawaing ginawa niya o gaano man katindi ang kanyang paninindigang magtiis, hindi niya maaalis ang tinik na iyon. Gayunman si Pablo ay mayroong mas mahusay na kakayahan kaysa sa inyong mga tao sa kasalukuyan at mayroon din siya ng kamalayang pansarili at tinaglay ang higit na pagkamakatuwiran kaysa sa inyo. Matapos na si Pablo ay pabagsakin ni Jesus, siya ay tumigil sa pag-uusig sa mga disipulo ni Jesus, at nagsimulang mangaral at magdusa para kay Jesus. At ano ang gumabay sa kanya upang tiisin ang pagdurusa? Pinaniwalaan ni Pablo na, yamang nakita niya ang dakilang liwanag, kailangan niyang magpatotoo sa Panginoong Jesus, dapat hindi na usigin pa ang mga disipulo ni Jesus, at hindi na dapat salungatin pa ang gawain ng Diyos. Sa relihiyon, si Pablo ay isang tao na napakataas ang ranggo. Siya ay totoong maalam at likas na matalino, mababa ang tingin niya sa mga karaniwang tao, at taglay ang isang higit na mas malakas na pagkatao kaysa sa karamihan. Ngunit pagkatapos na ang “dakilang liwanag” ay lumiwanag sa kanya, nakaya niyang gumawa para sa Panginoong Jesus, na italaga ang kanyang paninindigang magtiis para sa Diyos at ialay ang kanyang sarili sa Diyos, na nagpatunay na taglay niya ang pagkamakatuwiran. Sa panahon na inuusig at dinadakip niya ang mga disipulo ni Jesus, nagpakita sa kanya si Jesus at sinabing: “Pablo, bakit mo Ako inuusig?” Kaagad natumba si Pablo at sinabing: “Sino Ka, Panginoon?” Isang tinig mula sa langit ang nagsabing: “Ako si Jesus, na iyong inuusig.” Sa isang iglap, nagising si Pablo, at sa gayon lamang niya nalaman na si Jesus ay si Cristo, na Siya ay Diyos. “Dapat akong sumunod. Ibinigay sa akin ng Diyos ang biyayang ito—Inusig ko Siya kung gayon, ngunit hindi Niya ako pinabagsak, ni hindi Niya ako sinumpa, dapat akong magdusa para sa Kanya.” Kinilala ni Pablo na inusig niya ang Panginoong Jesuscristo at sa kasalukuyan ay pinapatay ang Kanyang mga disipulo, na hindi siya sinumpa ng Diyos, ngunit pinasikat ang liwanag sa kanya. Ito ang gumabay sa kanya, at kanyang sinabi: “Bagamat hindi ako tumingin sa Kanyang mukha, narinig ko ang Kanyang tinig at nakita ang Kanyang dakilang liwanag. Ngayon ko pa lamang tunay na nakikita na iniibig talaga ako ng Diyos, at na ang Panginoong Jesucristo ay talagang ang Diyos na mayroong habag sa tao at pinatatawad Niya ang mga pagkakasala ng tao magpakailanman. Tunay kong nakikita na ako ay isang makasalanan.” Bagamat, pagkatapos, ginamit ng Diyos ang mga kaloob ni Pablo upang gumawa, kalimutan ito sumandali. Ang kanyang paninindigan sa panahong iyon, ang kanyang wastong pantaong pagkamakatuwiran, at ang kanyang pansariling kamalayan—wala kayong kakayahan na matamo ang mga bagay na ito. Sa kasalukuyan, hindi ba kayo nakakatanggap ng gaanong liwanag? Hindi ba nakikita ng maraming tao na ang disposisyon ng Diyos ay isa na kamahalan, poot, paghatol, at pagkastigo? Ang mga sumpa, mga pagsubok, at pagpipino ay sumasapit sa mga tao nang maraming beses—at ano ang kanilang natutuhan? Ano ang iyong nakamit mula sa pagdidisiplina at pakikitungo? Ang malabis na mga pananalita, paghampas, at paghatol ay sumapit sa iyo sa maraming pagkakataon, ngunit hindi mo pinag-ukulan ng pansin ang mga ito. Ni hindi mo taglay ang kaunting pagkamakatuwiran na taglay ni Pablo—hindi ka ba masyadong paurong? Napakarami rin ang hindi nakita nang malinaw ni Pablo. Nalaman lamang niya na ang liwanag ay nagliwanag sa kanya, ngunit hindi namalayang siya ay pinabagsak. Sa kanyang personal na paniniwala, pagkatapos na ang liwanag ay magliwanag sa kanya, dapat niyang gugulin ang sarili niya para sa Diyos, magdusa para sa Diyos, gawin ang lahat upang ihanda ang daan para sa Panginoong Jesucristo, at magtamo ng mas maraming makasalanan upang matubos ng Panginoon. Ito ang kanyang paninindigan, at ang tanging layunin ng kanyang gawain—ngunit kapag siya ay gumawa, hindi pa rin siya iniwan ng karamdaman, hanggang sa kanyang kamatayan. Si Pablo ay gumawa nang mahigit sa dalawampung taon. Siya ay nagdusa nang husto, at nagdanas ng matitinding pag-uusig at maraming kapighatian, bagamat, mangyari pa, ang mga ito ay higit na kaunti kaysa sa mga pagsubok kay Pedro. Gaano pa ito kahabag-habag kung hindi pa ninyo taglay ang pagkamakatuwiran ni Pablo? Sa ganitong paraan, paano maaaring makapagsimula ang Diyos sa mas higit na gawain sa inyo?

Nang ipinalalaganap niya ang ebanghelyo, si Pablo ay dumanas ng malaking pagdurusa. Ang gawain na kanyang ginawa, ang kanyang paninindigan, ang kanyang pananampalataya, katapatan, pag-ibig, tiyaga, at pagpapakumbaba sa panahong iyon, at ang maraming iba pang panlabas na mga bagay na kanyang isinabuhay, ay higit na mataas kaysa sa inyong mga tao sa kasalukuyan. Upang sabihin ito nang mas mahigpit, walang wastong pagkamakatuwiran sa inyo! Ni wala kayong taglay na anumang konsiyensya o pagkatao, at walang tanda ng pansariling kamalayan na masyado kayong kulang! Pagkaraang pinabagsak si Pablo, bagamat dumanas siya ng karamdaman ng katawan, nakaya niyang patuloy na gumawa para sa Panginoon, at nanalangin at naghangad: “Ano ba talaga ang karamdamang ito? Ginawa ko ang lahat ng gawaing ito para sa Panginoon, bakit hindi ako nililisan ng pagdurusang ito? Maaari ba na ako ay sinusubok ng Panginoong Jesus? Pinababagsak ba Niya ako? Kung pinabagsak Niya ako, maaaring ako ay namatay kung gayon, at hindi nakayang gawin ang lahat ng gawaing ito para sa Kanya, ni makakatanggap ako ng napakaraming liwanag. Napagtanto din Niya ang aking paninindigan.” Palaging nadadama ni Pablo na ang karamdamang ito ay pagsubok sa kanya ng Diyos, na ito ay pagpapanday sa kanyang pananampalataya at determinasyon—ganito kung paanong nakita ito ni Pablo. Sa realidad, ang kanyang karamdaman ay karugtong ng naiwan mula nang ibinagsak siya ng Panginoong Jesus. Inilagay siya nito sa ilalim ng emosyonal na panggigipit, at nagpigil sa kanyang pagka-mapanghimagsik. Kung masusumpungan ninyo ang inyong mga sarili sa mga kalagayan ni Pablo, ano ang inyong gagawin? Maaari kayang ang inyong paninindigan at kakayahan na magdusa ay natutumbasan ang kay Pablo? Sa kasalukuyan, kung kayo ay napapahirapan ng ilang magaan na karamdaman o sumasailalim sa isang matinding pagsubok, kung dumaranas kayo ng ilang pagdurusa, sino ang nakakaalam kung ano ang magiging katulad ninyo. Kung kayo ay ikinulong sa isang hawla at palaging tinutustusan, magiging ayos lang kayo. Kung hindi, kayo ay magiging kagaya ng mga lobo, kulang ng anumang pagkatao. Kaya kapag nagdudursa kayo ng kaunting paghihigpit o kahirapan, mabuti ito para sa inyo; kung kayo ay binigyan ng kaluwagan ukol dito kayo ay masisira, at kung gayon paano ba kayo maaaring ingatan? Sa kasalukuyan, sapagkat kayo ay kinastigo, hinatulan, at sinumpa kaya kayo ay binigyan ng proteksyon. Sapagkat kayo ay nagdusa nang husto kaya kayo ay protektado. Kung hindi, matagal na sana kayong nahulog sa kabulukan. Hindi sinasadyang gawing mahirap ang mga bagay para sa inyo—ang kalikasan ng tao ay mahirap baguhin, at ito ay kailangang maging ganito para magbago ang mga disposisyon ng mga tao. Sa kasalukuyan, ni hindi ninyo taglay ang konsiyensya ng pagkamakatuwiran ni Pablo, ni hindi pa ninyo taglay ang kanyang pansariling kamalayan. Palagi kayong kailangang pilitin, at kailangan kayong palaging kastiguhin at hatulan upang gisingin ang inyong mga espiritu. Ang pagkastigo at paghatol ay kung ano ang pinakamahusay para sa inyong buhay. At kapag kinakailangan, dapat ding magkaroon ng pagkastigo ng mga katotohanang dumarating sa inyo; sa gayon lamang kayo lubos na pasasakop. Ang inyong mga kalikasan ay ganoon na kapag walang pagkastigo at pagsusumpa, kayo ay hindi handang iyuko ang inyong mga ulo, at hindi handang pasakop. Kung wala ang mga katotohanan sa harapan ninyo, walang makakamit na mga resulta. Masyado kayong mababa at walang kabuluhan sa pag-uugali! Kung wala ang pagkastigo at paghatol, magiging mahirap para sa inyo na malupig, at mahirap para sa inyong mapagtagumpayan ang pagiging di-matuwid at pagiging masawayin. Ang inyong dating kalikasan ay napakalalim na nakaugat. Kung kayo ay ilalagay sa luklukan, wala kayong ideya sa taas ng kalangitan at lalim ng lupa, lalong wala sa kung saan kayo patungo. Ni hindi ninyo nalalaman kung saan kayo nagmula, kaya paano ba ninyo maaaring makikilala ang Panginoon ng paglikha? Kung wala ang napapanahong pagkastigo at mga sumpa sa kasalukuyan, ang inyong huling araw ay matagal na sanang dumating. Huwag nang banggitin pa ang inyong kapalaran—hindi ba iyon mas nalalapit sa panganib? Kung wala ang napapanahong pagkastigo at paghatol na ito, sino ang nakakaalam kung gaano kayabang kayo lalaki, at kung gaano kayo magiging masama. Dinala kayo ng pagkastigo at paghatol na ito hanggang sa kasalukuyan, at pinamalagi nito ang inyong pag-iral. Kung kayo pa rin ay “tinuruan” gamit ang kaparehong mga pamamaraan tulad ng yaong sa inyong “ama,” sino ang nakakaalam kung anong mundo ang inyong papasukin! Wala kayong ganap na kakayahan na makontrol at magbulay-bulay sa inyong mga sarili. Para sa mga taong kagaya ninyo, kung susunod at tatalima lamang kayo nang hindi nagsasanhi ng anumang panghihimasok at paggambala, ang Aking mga layunin ay matatamo. Hindi ba lalo kayong dapat magsumikap sa pagtanggap ng pagkastigo at paghatol sa kasalukuyan? Mayroon ba kayong iba pang mga pagpipilian? Nang makita ni Pablo ang Panginoong Jesus na nagsasalita at gumagawa, hindi pa rin siya naniwala. Kinalaunan, pagkatapos na ang Panginoong Jesus ay ipinako sa krus at pagkatapos ay muling nabuhay, batid niya ang katotohanang ito, subalit nagpatuloy siya sa pag-usig at paglaban. Ito ang kahulugan ng kusang pagkakasala, at kaya siya ay ibinagsak. Sa pasimula, batid niya na mayroong isang Hari sa kalagitnaan ng mga Judio na tinawag na Jesus, narinig niya ito. Kinalaunan, habang siya ay nagsesermon sa templo at nangangaral sa buong lupain, sinalungat niya si Jesus, at buong tayog niyang tinanggihan na sumunod sa kaninumang tao. Ang mga bagay na ito ay naging isang napakalaking hadlang sa gawain sa panahong iyon. Nang si Jesus ay gumagawa, hindi tuwirang inusig at dinakip ni Pablo ang mga tao, ngunit ginamit niya ang pangangaral at mga salita upang pabagsakin ang gawain ni Jesus. Kinalaunan, pagkaraang ipinako sa krus ang Panginoong Jesucristo, sinimulan niyang dakpin ang mga disipulo, mabilis na paroo’t parito at ginagawa ang lahat niyang makakaya upang usigin sila. Pagkatapos lamang na ang “liwanag” ay nagliwanag sa kanya saka siya natauhan at nakaranas ng malaking pagsisisi. Matapos siyang mapabagsak, hindi na siya kailanman iniwan ng kanyang sakit. Kung minsan, naramdaman niya na ang kanyang paghihirap ay lalong lumala, at hindi makatayo. Inisip niya:[a] “Ano ang nangyayari? Bumagsak ba talaga ako?” Sa gayon, nang hindi nalalaman kung paano ito nangyari, mamamalayan niya na siya ay maigi na naman, at magsisimulang gumawa ulit. Ngunit hindi siya kailanman iniwan ng sakit, at dahil sa sakit na ito kaya siya nakagawa ng maraming gawain. Maaaring sabihin na inilagay ni Jesus ang karamdamang ito kay Pablo dahil sa kanyang pagmamataas at katigasan ng ulo; ito ay kaparusahan kay Pablo, ngunit ito rin ay ginawa para gamitin ang mga kaloob kay Pablo sa gawain ng Diyos upang ang Kanyang gawain ay maaaring palawakin Sa katunayan, hindi layunin ng Diyos na iligtas si Pablo, ngunit para gamitin siya. Subalit ang disposisyon ni Pablo ay masyadong mapagmataas at sutil, at kaya isang “tinik” ang inilagay sa kanya. Sa bandang huli, sa sandaling matapos ni Pablo ang kanyang gawain, ang sakit ay hindi na ganoon katindi para sa kanya, at nang patapos na ang kanyang gawain, nagawa niyang sabihin ang mga salitang, “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran”—na kanyang sinabi sapagkat hindi niya nalalaman ang gawain ng Diyos. Marami sa gitna ninyo ang katulad ni Pablo, ngunit kung tunay kayong nagtataglay ng paninindigan na sumunod hanggang sa katapusan ng daan, pakikitunguhan kayo nang tama. Hindi natin tatalakayin dito ang mga paraan na mapanghimagsik at paglaban ni Pablo, panatilihin natin ang kanyang bahagi na positibo at kapuri-puri: Mayroon siyang konsiyensya, at pagkatapos na tanggapin ang “liwanag” nang minsan, nagawa niyang ilaan ang sarili niya sa Diyos at nagdusa para sa Diyos. Ito ang kanyang isang malakas na punto, gayunman, kung mayroon yaong mga naniniwala na, sapagkat siya ay mayroong mga kalakasan, pinatutunayan nito na siya ay isang taong pinagpala, na naniniwala na hindi kinakailangan na siya ay kastiguhin, kung gayon ito ang mga salita ng mga tao na walang katuturan.

Kapag nananalangin at nagbabasa ng mga salita ng Diyos, maraming tao ang nagsasabing handa silang magpasakop sa Diyos, ngunit muling nagiging masasama sa pansarili at hindi iniisip ito, ang mga salita ng Diyos ay sinasabi nang paulit-ulit, ibinubunyag ang bawat patong, at minsan lamang ang pinakailalim na patong ng mga tao ay mailantad, saka sila ay “nakakasumpong ng kapayapaan,” at hindi na nagiging mas palalo at matigas ang ulo, hindi na gaanong mapagmataas. Sa inyong mga kalagayan kagaya nang sa kasalukuyan, kayo ay dapat walang awa pa ring pinababagsak at inilalantad, at hinahatulan sa bawat maliliit na mga detalye, nang sa gayon hindi kayo magkaroon ng pagkakataong makahinga. Para sa inyo, mas mabuti na hindi kayo iwan ng mahigpit na pagkastigo at paghatol, at hindi lumayo mula sa inyo ang paghahatol at mga sumpa, na nagtutulot sa inyo na makita na ang kamay ng mga atas administratibo ng Diyos ay hindi kailanman humihiwalay sa inyo. Kagaya lang sa Kapanahunan ng Kautusan nang makita ni Aaron na hindi kailanman siya iniwan ni Jehova (ang kanyang nakita ay ang palagiang paggabay at pag-iingat ni Jehova; ang paggabay ng Diyos na inyong nakikita sa kasalukuyan ay pagkastigo, mga sumpa, at paghatol, sa kasalukuyan ang kamay ng mga atas administratibo ni Jehova ay hindi rin kayo iniiwan. Gayunpaman, mayroong isang bagay na maaaring makaluwag sa inyo: Gaano man kayo lumaban, maghimagsik, at maghusga, walang magiging pinsalang anuman sa inyong laman. Ngunit kung may mga tao na lumalabis sa kanilang paglaban, at hinahadlangan ang gawain, hindi ito katanggap-tanggap; mayroong isang hangganan. Huwag abalahin o gambalain ang buhay ng iglesia, at huwag abalahin ang gawain ng Banal na Espiritu. Sa nalalabi, maaari mong gawin kung ano ang gusto mo. Kung sinasabi mo na hindi mo nais na hangarin ang buhay at gustong bumalik sa mundo, kung gayon magmadali ka at magpatuloy! Magagawa ninyo anuman ang inyong naisin, hangga’t hindi nito hinahadlangan ang gawain ng Diyos. Ngunit mayroong isa pang bagay na dapat mong malaman: Sa katapusan, ang gayong mga kusang nagkakasala ay lahat aalisin. Sa kasalukuyan, maaaring hindi ka dinudusta, ngunit sa katapusan, isang bahagi lamang ng mga tao ang magagawang makapagpatotoo para sa Diyos—at ang nalalabi ay lahat manganganib. Kung hindi mo nais na mapunta sa daluyang ito, iyon ay mainam. Ang mga tao sa kasalukuyan ay tinatrato nang may pagpaparaya; hindi kita nililimitahan, sa kondisyong hindi ka takot sa pagkastigo sa kinabukasan. Ngunit kung ikaw ay nasa daluyang ito, dapat kang magpatotoo sa Diyos, at dapat mong tanggapin ang pagkastigo. Kung nais mong tanggihan ito, at bumalik sa mundo, ito ay mainam—walang pumipigil sa iyo! Ngunit kung gumagawa ka ng gawain na nakakasira at gumagambala sa gawain ng Diyos—hindi ka maaaring lubos na mapatawad dahil doon! Hinggil sa kung ano ang nakikita ng iyong mga mata at naririnig ng iyong mga tainga na tungkol sa kung saan kinakastigo ang mga tao, at yaong kanilang mga sambahayan ay sinusumpa—mayroong mga limitasyon at mga hangganan sa lahat ng ito. Ang Banal na Espiritu ay hindi basta na lamang gumagawa ng mga bagay. Batay sa mga kasalanan na inyong ginagawa, kung kayo ay tatratuhin at seseryosohin alinsunod sa inyong sariling pagiging di-matuwid, sino sa inyo ang maaaring makaligtas? Lahat kayo ay magdurusa ng sakuna—at magiging maayos pa rin kaya ang mga tao pagkatapos? Subalit sa kasalukuyan, maraming tao ang tinatrato nang may pagpaparaya. Bagamat kayo ay humahatol, naghihimagsik, at lumalaban, hangga’t hindi kayo nakakagambala, kung gayon haharapin Ko kayo nang may isang ngiti. Kung tunay ninyong hinahangad ang buhay, kung gayon dapat kayong magdusa ng kaunting pagkastigo, at dapat kayong magtiis ng sakit ng pamamaalam sa kung ano ang inyong iniibig upang tunguhin ang mesang pang-opera para sa operasyon; dapat mong tiisin ang sakit, kagaya ng pagtanggap ni Pedro ng mga pagsubok at pagdurusa. Sa kasalukuyan, kayo ay nasa harap ng luklukan ng paghatol. Sa hinaharap, dapat kayong tumungo sa “garote,” kung kailan “isasakripisyo” ninyo ang inyong mga sarili.

Sa panahon ng huling yugtong ito ng gawain ng mga huling araw, marahil naniniwala ka na hindi pupuksain ng Diyos ang iyong laman, at masasabi na hindi ka maaaring magdusa ng anumang karamdaman kahit na nilalabanan mo Siya at hinahatulan Siya—ngunit kapag ang mababagsik na salita ng Diyos ay dumating sa iyo, kapag ang iyong pagka-mapanghimagsik at paglaban at ang iyong pangit na mukha ay lahat inilalantad, hindi ka makapagtatago. Hindi mo alam ang iyong gagawin. Sa ngayon, dapat kayong magtaglay ng kaunting konsiyensya. Huwag gampanan ang papel ng masasama na kumakalaban at naghihimagsik laban sa Diyos. Dapat mong talikuran ang iyong matandang ninuno; ito ang tayog na dapat mayroon ka, at ito ang pagkatao na dapat mong taglayin. Palagi kang walang kakayahan na isantabi ang iyong sariling mga inaasahan sa hinaharap o ang mga pagsasaya sa kasalukuyan. Sinasabi ng Diyos: Hangga’t ginagawa ninyo ang inyong buong makakaya upang sundin Ako at hangarin ang katotohanan, tiyak na gagawin Ko kayong perpekto. Sa sandaling kayo ay gawing perpekto, magkakaroon kayo ng magandang hantungan—kayo ay dadalhin sa Aking kaharian upang tamasahin ang mga pagpapala kasama Ko. Isang magandang hantungan ang ipinangako sa inyo, subalit ang mga kinakailangan sa inyo ay hindi kailanman mababawasan. Mayroon ding isang kondisyon: Hindi alintana kung kayo man ay lulupigin o gagawing perpekto, dapat kayo ngayong sumailalim sa ilang pagkastigo, at ilang pagdurusa; dapat kayong saktan, at disiplinahin; dapat kayong makinig sa Aking mga salita, sundan ang Aking daan, at gawin ang kalooban ng Diyos—ito ang dapat gawin ninyong mga tao. Hindi alintana kung paano ka man maghangad, dapat mong marinig nang malinaw ang paraang ito. Kung ikaw ay tunay na may totoong mga kabatiran, kung gayon maaari kang magpatuloy sa pagsunod. Kung ikaw ay naniniwala na walang mga inaasahan o mga pag-asa rito, kung gayon maaari kang umalis. Ang mga salitang ito ay malinaw na sinabi sa iyo, ngunit kung gusto mo talagang umalis, ipinakikita lamang nito na wala kang taglay ni kaunting konsiyensya; ang iyong pagkilos na ito ay sapat na upang patunayan na ikaw ay isang demonyo. Bagamat sinasabi mo na iniiwan mo ang lahat sa mga pagsasaayos ng Diyos, batay sa iyong laman at kung ano ang iyong isinasabuhay, namumuhay ka pa rin sa ilalim ng sakop ni Satanas. Bagamat si Satanas ay nasa sa mga kamay rin ng Diyos, ikaw sa sarili mo ay nabibilang pa rin kay Satanas at hindi pa totoong iniligtas ng Diyos, sapagkat ikaw ay namumuhay pa rin sa ilalim ng impluwensya ni Satanas. Paano ka dapat maghangad upang maligtas? Ang pagpili ay nasa sa iyo—dapat mong piliin ang daan na dapat mong tahakin. Sa bandang huli, kung masasabi mong: “Wala akong taglay na anumang mas mainam, tinutumbasan ko ang pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan ng aking konsiyensya, at dapat magkaroon ng kaunting pagkatao. Wala akong matatamong anumang mas dakila, ni ang aking kakayahan ay napakataas; hindi ko nauunawaan ang mga pangitain at kahulugan ng gawain ng Diyos. Tinutumbasan ko lamang ang pag-ibig ng Diyos, ginagawa ko ang anumang hingin ng Diyos, at ginagawa ko ang lahat ng aking makakaya. Ginagampanan ko ang aking tungkulin nang mas wasto bilang isang nilikha ng Diyos,” pagkatapos ay makadarama Ako ng kasiyahan. Ito ang pinakamataas na patotoo na kung saan ikaw ay mayroong kakayahan. Ito ang pinakamataas na pamantayan na kinakailangan sa isang bahagi ng mga tao: pagganap sa tungkulin ng isang nilikha ng Diyos. Gumawa ka lang hangga’t sa makakaya mo; ang mga kinakailangan sa iyo ay hindi ganoon kataas. Hangga’t ginagawa mo ang lahat ng iyong makakaya, kung gayon ito ang iyong patotoo.

Talababa:

a. Wala sa orihinal na teksto ang pariralang “Inisip niya.”

Sinundan:Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Panlulupig (4)

Sumunod:Pagsasagawa (7)

Baka Gusto Mo Rin