Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pagsasagawa (7)

Ang inyong pagkatao ay masyadong kulang, ang inyong paraan ng pamumuhay ay napakababa at mapanghamak, wala kayong pagkatao, at kulang kayo sa panloob-na-pananaw. Iyon ang dahilan kung bakit kailangan ninyong sangkapan ang inyong mga sarili ng mga bagay ng pagkatao. Sa pagkakaroon ng konsensya, pagkamakatuwiran, at panloob-na-pananaw, pagkaalam kung paano magsalita at tumanaw ng mga bagay-bagay, pagtutuon ng pansin sa kalinisan, pagkilos kagaya ng isang normal na tao—ang lahat ng mga ito ay ang mga kaalaman ng normal na pagkatao. Kapag ginagawa ninyo nang wasto ang mga ito, ang inyong pagkatao ay aabot sa pamantayan. Ang isa pang aspeto ay ang pagsasangkap sa inyong mga sarili para sa espirituwal na buhay. Kailangan ninyong malaman ang kabuuan ng gawain ng Diyos sa lupa, at kailangang maranasan ang Kanyang mga salita. Dapat ninyong malaman kung paano sumunod sa Kanyang mga pagsasaayos, at kung paano tuparin ang tungkulin ng isang nilalang na kabuuan. Ito ang dalawang aspeto na dapat ninyong pasukin sa kasalukuyan. Ang isang aspeto ay ang pagsasangkap sa iyong sarili para sa buhay ng sangkatauhan, at ang isa pang aspeto ay pagsasagawa na nauukol sa espirituwal na buhay—at ang mga ito ay kapwa kailangang-kailangan. Ang ilang mga tao ay kakatwa, at nalalaman lamang na sangkapan ang kanilang mga sarili ng mga nauukol sa pagkatao. Sila ay nagsusuot ng magagandang damit at ang kanilang buhok ay palaging malinis; walang kapintasan ang makikita sa kanilang anyo. Ang mga bagay na kanilang sinasabi at ang paraan nila ng pagsasalita ay angkop, at ang kanilang damit ay marangal at angkop. Ngunit wala silang taglay na anuman sa loob nila; ang kanilang normal na pagkatao ay panlabas lamang. Nagtutuon lamang sila ng ibayong pansin sa kung ano ang kakainin, kung ano ang isusuot, at kung ano ang sasabihin. Mayroon pa yaong mga nagtutuon lamang sa pagwawalis sa sahig, pagsasalansan ng punda at sapin, at paglilinis. Sila ay sanay sa lahat ng mga bagay na ito, ngunit kapag hiniling mo sa kanila na magsalita tungkol sa kanilang kaalaman ukol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, at ukol sa pagkastigo, kapinuhan, mga pagsubok, at paghatol, kung gayon wala sila ni katiting na karanasan sa gayong mga bagay. Tanungin mo sila: “Nalalaman ba ninyo ang pangunahing gawain na ginagawa ng Diyos sa lupa? Ano ang gawain na ginagawa ng Diyos na naging tao? Ano ang kaibahan nito sa gawain ni Jesus? At paano ito naiiba mula sa gawain ni Jehovah? Sila ba ay iisang Diyos? Dumating ba Siya upang wakasan ang kapanahunan, o upang iligtas ang sangkatauhan? Ano ang gawain na Kanyang ginagawa?” Wala silang anumang masasabi dito. Sa panlabas, sila ay napapalamutian nang maganda: Ginawang maganda ng mga kapatid na babae ang kanilang mga sarili gaya ng isang bulaklak, at ang mga kapatid na lalaki ay parang mga prinsipe, o ilang batang mayaman na napakainam manamit. Inaalala lamang nila ang mga bagay na kanilang kakainin at susuutin sa panlabas; sa loob, sila ay nagdarahop, at wala ni katiting na kaalaman ukol sa Diyos. Ano ang kabuluhan nito? Ang iba ay burarang manamit, kagaya ng mga pulubi, at kagaya ng mga alipin sa silangan! Naiintindihan ba ninyo talaga kung ano ang hinihingi Ko sa inyo? Makipagniig kayo sa inyong mga sarili: Ano ang inyong natamo? Kayo ay naghahangad sa mga nagdaang taong ito, at ito lang lahat ang inyong inani—hindi ba kayo nakadarama ng kahihiyan? Hindi ba kayo nahihiya? Hinangad ninyo ang tunay na daan sa mga nagdaang taong ito, at sa kasalukuyan ang inyong tayog ay mas maliit pa kaysa doon sa isang maya. Masdan ang mga dalaga sa gitna ninyo, ginawang maganda kagaya ng mga bulaklak, inihahambing ang inyong mga sarili sa isa’t-isa. Ano ang inyong ginagamit sa paghahambing sa isa’t-isa? Hindi ba kasiyahan? At ang mga kahilingan na inyong ginagawa? Iniisip ba ninyo na dumating Ako upang kumalap ng mga modelo? Wala kayong kahihiyan! Nasaan ang inyong buhay? Hindi ba kayo naghahangad nang malabis na pagnanasa? Iniisip mo na ikaw ay masyadong maganda. Maaaring ikaw ay maganda, ngunit hindi ka ba isang uod na kumikislot na isinilang sa bunton ng dumi? Sa kasalukuyan, kaya mo mapalad na tinatamasa ang mga pagpapalang ito na galing sa langit ay dahil ang Diyos ay gumagawa ng pagtatangi sa pamamagitan ng pagbangon sa iyo, at hindi dahil sa iyong “magandang mukha”; Malabo pa rin ba sa iyo ang tungkol sa kung saan ka nanggaling? Sa pagbanggit sa buhay itinitikom mo ang iyong bibig at walang anumang nasasabi, para kang tuod, ngunit mayroon ka pang lakas ng loob na maglagay ng pampaganda? Inisip mo pa ring maglagay ng pulbos sa iyong mukha? At tingnan mo ang mga babaero sa gitna ninyo—sila ay talagang suwail, ginugugol nila ang buong maghapon sa pagpapalutang-lutang, isang nagwawalang-bahalang pagpapahayag sa kanilang mga mukha. Sila ay magugulo saan mang lugar sila magpunta, mayroon bang anumang pagiging tao sa kanila? Ano ang pinag-uukulan ng pansin ng bawat isa sa inyo, maging sila ay lalaki o babae, sa buong maghapon? Nalalaman ba ninyo kung kanino kayo umaaasa para makakain? Masdan mo ang iyong pananamit, masdan kung ano ang iyong naani sa iyong mga kamay, haplusin ninyo ang inyong mga tiyan—ano ang bunga ng halaga ng dugo at pawis na iyong binayaran? Iniisip mo pa ring magliwaliw, iniisip mo pa ring palamutian ang iyong nangangalingasaw na laman—ano ang halaga nito! Sinabihan kang maging normal, ngunit sa kasalukyan ay hindi ka normal, ikaw ang kabaligtaran. Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang gayong tao na lumapit sa harap Ko? Sa isang pagkatao na kagaya nito, ipinaparada at ibinubunyag ang iyong laman, palaging nabubuhay sa gitna ng kahalayan ng laman, hindi ka ba inapo ng maruruming demonyo at masasamang espiritu? Hindi Ko pahihintulutan ang gayong maruming demonyo na manatili sa matagal na panahon! At huwag iisipin na hindi Ko nalalaman kung ano ang iyong iniisip sa iyong puso. Maaari mong mapanatili ang isang mahigpit na renda sa iyong kahalayan at iyong laman, ngunit hindi ko ba malalaman ang mga saloobin sa iyong puso at ang lahat ng ninanasa ng iyong mga mata? Hindi ba ninyo pinagaganda ang inyong mga sarili mga dalaga kagaya ng isang bulaklak upang ipagmalaki ang inyong laman? Ano ang pakinabang ng mga lalaki sa inyo? Tunay ba nila kayong maililigtas mula sa dagat ng kapighatian? At kayong mga palikero nangagbibihis upang papagmukhain ang inyong mga sarili na parang may pagkamaginoo at kagalang-galang—hindi ba ito upang ipagyabang ang inyong mga hitsura? At para kanino ninyo ito ginagawa? Ano ang pakinabang ng mga babae sa inyo? Hindi ba sila ang pinagmumulan ng inyong kasalanan? Kayong mga lalaki at mga babae, nagsabi Ako ng maraming mga salita sa inyo, ngunit kaunti lamang ang sinunod ninyo sa mga ito. Ang inyong pandinig ay natatakpan, ang inyong mga mata ay lumabo, at ang inyong mga puso ay matigas, anupa’t walang anumang laman ang inyong mga katawan kundi kahalayan; nabitag kayo rito, hindi makatakas. Sino ang magnanais na lumapit sa inyong mga uod, namimilipit sa karumihan at dungis? Huwag ninyong kalilimutan na hindi kayo hihigit sa kanila na Aking ibinangon mula sa bunton ng dumi, na dati, hindi kayo nagtataglay ng normal na pagkatao. Ang hinihingi Ko sa inyo ay ang normal na pagkatao na hindi ninyo dating taglay; hindi Ko hinihiling na ipagmalaki ninyo ang inyong kahalayan, o bibigyan ng ganap na kalayaan ang inyong maantang laman, na sinanay ng diablo sa maraming mga taon. Kapag dinadamitan ninyo ang inyong mga sarili kagaya nito, hindi ba kayo natatakot na lalo kayong higit na mabibihag nang husto kailanman? Hindi ba ninyo nalalaman na dati kayong sa kasalanan? Hindi ba ninyo nalalaman na ang inyong mga katawan ay puno ng kahalayan? Anupat ang inyong kahalayan ay tumatagos mula sa inyong pananamit, ibinubunyag ang inyong kalagayan bilang isang di-makayanang pangit, maruming demonyo. Hindi ba ito ang pinakamalinaw sa lahat sa inyo? Ang inyong mga puso, ang inyong mga mata, ang inyong mga labi—hindi ba sila lahat nadungisan ng maruruming demonyo? Hindi ba sila marumi? Iniisip mo na hangga’t hindi ka gumagawa ng anumang imoral,[a] ikaw ang pinakabanal; iniisip mo ang pagdadamit nang maganda ay maaaring magkubli sa inyong nakaririmarin na mga kaluluwa—walang pag-asa sa gayon! Ipinapayo Ko sa inyo na maging mas makatotohanan: Huwag maging mandaraya at huwad, at huwag ninyong ipagmalaki ang inyong mga sarili. Ipinagyayabang ninyo ang inyong kahalayan sa isa’t-isa, ngunit lahat ng inyong makukuha ay walang hanggang pagdurusa at walang pusong pagtutuwid! Anong pangangailangan ang mayroon kayo upang upang magharutan sa isa’t-isa at magmahalan? Ito ba ang iyong pagkamatuwid? Nagagawa ka ba nitong kagalang-galang? Kinasusuklaman Ko yaong mga sa gitna ninyo na nagsasagawa ng panggagamot sa pamamagitan ng pangkukulam at nakikibahagi sa panggagaway, kinasusuklaman ko ang mga binata at mga dalaga sa gitna ninyo na umiibig sa kanilang sariling laman. Mas makabubuting pigilan mo ang iyong sarili, sapagkat sa kasalukuyan hinihiling Ko sa iyo na magtaglay ng normal na pagkatao, hindi yaong ipagyayabang mo ang iyong kahalayan. Palagi kayong sumusubok ng anumang pagkakataong inyong makakaya, sapagkat ang inyong laman ay masyadong napakarumi, at ang inyong kahalayan ay napakatindi!

Sa panlabas, isinaayos mo nang maigi ang iyong buhay bilang tao, ngunit kapag hihilingin kang magsalita ukol sa kaalaman sa buhay, wala kang anumang masabi—at sa ganito ikaw ay hikahos. Dapat mong sangkapan ang iyong sarili ng katotohanan! Ang iyong buhay bilang tao ay magbabago sa ikabubuti, At ang nanggagaling sa loob mo ay magbabago din—ang pagbabago sa iyong mga saloobin at ang pagbabago sa iyong mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, ang pagbabago sa kaalaman at paraan ng pag-iisip sa loob mo, at ng pababago sa kaalaman ukol sa Diyos sa loob ng iyong mga pagkaintindi. Sa pamamagitan ng pakikitungo, pagbubunyag, at paglalaan, dahan-dahan mong binabago ang iyong kaalaman sa iyong sarili, iyong pag-iral, at ang paniniwala sa Diyos, nagtutulot sa iyong kaalaman upang maging dalisay. Sa ganitong paraan, ang mga saloobin sa loob ng tao ay magbabago, ang paraan sa pagtingin nila sa mga bagay ay magbabago, at ang kanilang kaisipang pananaw ay magbabago. Sa gayon lang magbabago ang kanilang disposisyon sa buhay. Hindi hihilingin sa iyo na gugulin ang buong maghapon sa pagbabasa ng mga aklat, o paglilinis sa iyong silid o paglalaba ng damit at paglilinis. Mangyari pa, hindi maaaring magkaroon ng mga usapin sa iyong normal na pagkatao—ito ang pinakahuli sa kinakailangan. Kapag lumabas ka, kailangan mo pa ring magkaroon ng ilang kabatiran at pagkamakatuwiran, ngunit ang pinakamahalaga ay ang ikaw ay nasasangkapan ng katotohanan sa buhay. Kapag ang mga bagay na gagawin sa espiritu ay sinalita, malamang na balewalain mo ang mga bagay ng sangkatauhan; mali ang gayon. Sa pagsasangkap sa iyong sarili na may kinalaman sa buhay, kailangang mong makapagsalita ukol sa kaalaman sa Diyos, ng iyong mga pananaw ukol sa pag-iral, at, lalo na, ng iyong kaalaman sa gawaing ginagawa ng Diyos sa mga huling araw. Yayamang hinahangad mo ang buhay, kailangan mong sangkapan ang iyong sarili ng mga bagay na ito. Kapag kumakain ka at umiinom ng mga salita ng Diyos, dapat mong sukatin ang mga ito laban sa iyong totoong kalagayan. Iyon ay, pagkatapos mong matuklasan ang mga pagkukulang sa iyong sarili sa panahon ng iyong totoong mga karanasan, Dapat may kakayahan ka sa paghahanap ng isang landas upang magsagawa, at pagtalikod sa iyong mga pagganyak at mga pagkaintindi na mali. Kung palagi kang magsusumikap sa ganito, at ang iyong puso ay palaging nakatuon sa mga bagay na ito, magkakaroon ka ng isang landas na susundin, hindi ka makadarama ng kawalan, at sa gayon mapananatili mo ang isang normal na kalagayan. Sa gayon ka lamang magiging yaong nabibigatan sa iyong sariling buhay, at sa gayon ka lamang magiging yaong mayroong pananampalataya. Bakit, pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, hindi magawa ng mga tao na isagawa ang mga ito? Hindi ba ito dahil hindi nila maunawaan kung ano ang pangunahin? Hindi ba ito dahil nakikipaglaro sila sa buhay? Hindi nila maunawaan kung ano ang pangunahin, at walang landas para magsagawa, ito ay dahil hindi nila magawang sukatin ang mga ito laban sa kanilang sariling kalagayan, at hindi nila magawang makabisado ang kanilang sariling kalagayan. Sinasabi ng ilang mga tao: sinukat ko ang mga ito laban sa aking kalagayan, nalalaman ko na ako ay tiwali at mahina ang kakayahan, ngunit wala akong kakayahan na mapalugod ang kalooban ng Diyos. Sa ganito, nakita mo pa lamang ang ibabaw; kung paano isantabi ang mga kasiyahan ng laman, kung paano isantabi ang pansariling katuwiran, kung paano hubugin ang iyong sarili, kung paano pasukin ang ganitong mga bagay, kung paano paunlarin ang iyong kakayahan, kung saang aspeto magsisimula—ang lahat ng ito ay kung ano ang totoo. Nauunawaan mo lamang ang iilang panlabas na mga bagay, nalalaman mo lamang na ikaw ay talagang tiwali. Kapag ikaw ay nakikipagkita sa iyong mga kapatid, nagsasalita ka tungkol sa kung gaano ka katiwali, at parang nalalaman mo ito, at ikaw ay nabibigatan sa iyong buhay. Ang totoo, hindi ka nagbabago na nagpapatunay na hindi ka pa nakahanap ng landas sa pagsasagawa. Kung pinangungunahan mo ang isang iglesia, kapag iyong binabanggit ang kalagayam ng mga kapatid sa iglesia, maaari mong sabihin: “Walang higit na paurong kaysa dito; kayong mga tao ay masuwayin!” Tungkol sa kung saang larangan sila masuwayin at paurong, kailangan mong magsalita ukol sa kanilang mga pagpapakita—ng kanilang pagiging masuwayin na kalagayan at masuwaying pag-uugali—at papaniwalain sila nang husto. Kailangan mong magsalita ng mga katotohanan at magbigay ng mga halimbawa upang ipaliwanag ang usapin, kailangan mo ding makapagsalita kung paano talaga maihihiwalay ang sarili mula sa rebelyosong pag-uugaling ito, at kailangang ipagdiinan ang landas upang magsagawa. Sa gayon mo lamang sila makukumbinsi! Kung sasabihin mo lamang, “Hindi ko gustong dalawin ang lugar na ito; walang sinuman ang mas paurong kaysa sa inyo, masyado kayong rebelyoso,” kung gayon, kapag nagsalita ka sa ganitong paraan, pagkatapos makinig walang sinuman sa kanila ang magkakaroon ng isang landas—at kaya paano ka makapangunguna sa mga tao? Kailangan mong magsalita ukol sa kanilang totoong kalagayan at totoong mga pagpapakita; sa gayon ka lamang magkakaroon ng isang landas upang magsagawa, at sa gayon ka lamang magkakaroon ng katotohanan.

Sa kasalukuyan, maraming mga katotohanan ang pinakawalan. Ngunit kailangan mong pagdugtungin ang mga tuldok: Dapat mong mahinuha kung ilang mga katotohanan ang naroon. Kung aling mga aspeto ng normal na pagkatao ang dapat taglayin ng isa, ang pangunahing mga aspeto ng mga pagbabago sa disposisyon sa buhay ng isa, ang pagpapalalim ng mga pananaw, alin sa mga maling pamamaraan ng pagkaalam at pagdanas ng mga tao sa buong kapanahunan ang pinanghahawakan mo—makapapasok ka lamang sa tamang landas kapag mayroon kang kakayahang makita ang pagkakaiba at malaman ang mga bagay na ito. Sinasamba ng mga tao ng relihiyon ang Biblia na parang ito ay Diyos. Sa partikular, itinuturing nila ang Apat na Ebanghelyo ng Bagong Tipan bilang ang apat na mukha ni Jesus. Kaya, sa gayunding paraan, naroon ang usapan ukol sa Trinidad ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu. Ito ang mga pinakakakatwa sa lahat. Kailangan ninyong lahat maaninag ang mga itoa, at higit pa rito, at kailangan ninyong malaman ang sangkap ng Diyos naging laman at ang gawain sa mga huling araw. Nariyan din yaong mga dating pamamaraan ng pagsasagawa: pamumuhay sa espiritu, pagiging puspos ng Banal na Espiritu, pagsuko sa harap ng kahirapan, pagpapailalim sa awtoridad—kailangan mo ring malaman itong mga panlilinlang at mga paglihis na may kaugnayan sa pagsasagawa; dapat mong malaman[b] kung paano nagsasagawa ang mga tao noong una, at kung paano kailangang magsagawa ang mga tao sa kasalukuyan. Kung paano dapat nakikipagtulungan sa isa’t-isa ang mga manggagawa sa mga iglesia, kung paano isantabi ang pansariling katuwiran at huwag umasa sa kalagayan, kung paano nagkakasundo ang mga kapatid, kung paano magtatag ng normal na mga ugnayan sa ibang mga tao at sa Diyos, kung paano matatamo ang normalidad sa buhay ng tao, kung ano ang dapat taglayin ng mga tao sa kanilang espiritwal na buhay, kung paano nila dapat kainin at inumin ang mga salita ng Diyos, kung ano ang may kaugnayan sa kaalaman, at kung ano ang pinatutungkulan ng mga pananaw, kung ano ang landas upang magsagawa—ang lahat ba ng mga bagay na ito ay hindi binabanggit? Ang mga salitang ito ay bukas sa kanila na naghahangad, at walang sinuman ang binibigyan ng pagkiling. Sa kasalukuyan, dapat ninyong pagyamanin ang kakayahan na mabuhay mag-isa. Kung palagi mong taglay ang kaisipan ng pagpapakandili, kung gayon sa hinaharap, kapag walang sinuman ang gagabay sa iyo, iisipin mo ang mga salita Kong ito. Sa mga panahon ng kapighatian, hindi possible na isabuhay ang buhay ng iglesia: Ang mga kapatid ay hindi magawang magkita-kita, karamihan sa kanila ay nagsasarili at maaari lamang makipagniig sa mga tao sa isang lugar, at kaya ang iyong kasalukuyang tayog ay hindi sapat. Sa gitna ng kapighatian, mahihirapan ang marami na makapanindigan. Yaon lamang mga nakaaalam sa daan ng buhay at nasasangkapan ng katotohanan ang patuloy na sumulong at maabot ng kabanalan. Hindi madali para sa iyo ang makaranas ng kapighatian; kung iniisip mo na aabutin lamang ng mga ilang araw upang malampasan ang kapighatian, kung gayon ikaw ay napakasimple sa iyong pag-iisip! Iniisip mo na sa pamamagitan ng pikit-matang pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, kapag dumating ang panahon makakaya mong makapanindigan—hindi iyon totoo! Kung hindi mo nalalaman ang mga bagay na ito na mayroong diwa, at hindi mauunawaan ang susi, at walang landas upang mgasagawa, kung gayon pagdating ng panahon at mayroong isang bagay na mangyayari sa iyo, ikaw ay malilito, hindi mo malalampasan ang panunukso ni Satanas, ni ang pagsisimula ng pagkastigo. Kung walang katotohanan sa iyo at nagkukulang ka sa mga pananaw, kung gayon pagdating ng oras hindi mo mapipigilan ang iyong sarili mula sa pagbagsak; sa oras na iyon ay isusuko mo ang iyong pag-asa at sasabihing, “Kung gayon, mamamatay din lang naman ako, maaari din akong kastiguhin hanggang sa wakas! Hindi ko ito alintana, maging ito man ay pagkastigo o pagpunta sa lawa ng apoy, tinatanggap ko sila pareho—haharapin ko ang mga bagay pagdating ng mga ito!” Kagaya lang ito sa panahon ng mga taga-serbisyo: Iniisip ng mga tao na[c] yamang sila ay taga-serbisyo, hindi na nila kailangang hangarin ang buhay, at na OK lamang na manigarilyo at uminom. Manonood ng TV, manonood ng mga pelikula—ginawa nila ang lahat ng ito. Kapag ang kapaligiran ay hindi kaaya-aya, kung hindi mo ito mapagtatagumpayan, iiwan mo ang lahat ng pag-asa sa sandaling hayaan mo ang iyong sarili na magpakasaya nang bahagya. Sa ganitong paraan, ito ay hindi mo mamalayan, ikaw ay magiging bihag ni Satanas. Kung hindi mo mapagtatagumpayan ang impluwensya ni Satanas, ikaw ay mabibihag ni Satanas, at muling itatalaga sa pagkawasak. At kaya, kailangan mong sangkapan ang iyong sarili sa kasalukuyan, kailangan mong magawang mamuhay nang mag-isa, at kapag binabasa mo ang mga salita ng Diyos kailangan mong magawang maghanap ng isang landas upang magsagawa. Kung walang sinuman ang darating sa iglesia upang gumawa, mayroon ka pa ring isang landas na susundin, dapat mong makita ang iyong mga pagkukulang, at makita ang mga katotohanan na kailangan mong isagawa at isangkap sa iyong sarili. Pagkatapos Niyang dumating sa lupa, sasamahan ba ng Diyos ang tao magpakailnman? Sa kanilang mga pagkaintindi, pinaniniwalan ng ilang mga tao ito: Kapag hindi Mo kami hinulma sa isang takdang panahon, ang Iyong gawain ay hindi maituturing na tapos, sapagkat Ikaw ay inaakusahan ni Satanas. Sinasabi Ko sa iyo, kapag natapos Ko nang salitain ang Aking mga salita yaon ay kapag matagumpay Kong natapos ang Aking gawain. At kapag ang Aking mga pagbigkas ay matapos, ang Aking gawain ay matatapos. Ang pagtatapos ng Aking gawain ay katunayan ng pagkatalo ni Satanas, at ang gayon ay masasabing matagumpay na naisagawa, nang walang anumang paratang ni Satanas. Ngunit kapag ang Aking gawain ay natapos, kung wala pa ring anumang pagbabago sa inyo, kung gayon ang mga taong kagaya ninyo ay malayo sa kaligtasan at aalisin; Hindi Ako gumagawa ng gawain maliban sa kinakailangan. Hindi lamang nagkataon na Aking tatapusin ang Aking gawain sa lupa kapag kayo ay nilupig na sa isang takdang panahon—kapag taglay na ninyong lahat ang isang malinaw na kaalaman, ang iyong kakayahan ay umunlad, at nagpapatotoo ka kapwa sa loob at sa labas. Iyon ay magiging imposible! Sa kasalukuyan, ang gawain na Aking ginagawa sa inyo ay upang akayin kayo sa isang normal na buhay, at upang dalhin sa isang bagong kapanahunan at pangunahan ang bagong gawain. Ang gawaing ito, na ginagawa nang unti-unti, ay ipatutupad sa inyo nang tuwiran: Tuturuan kayo nang harapan, magkahawak-kamay; Sasabihin Ko sa inyo ang anumang hindi ninyo nauunawaan, ipagkakaloob ang anumang kulang sa inyo. Maaaring sabihin na, para sa inyo, ang lahat ng gawaing ito ay ang panustos ng buhay sa inyo, at gagabayan kayo sa isang buhay ng normal na pagkatao; ito lamang ay upang maipagkaloob ang buhay ng isang grupo ng mga tao sa panahon ng mga huling araw. Para sa Akin, ang lahat ng gawaing ito ay para tapusin ang kapanahunan at dalhin sa isang bagong kapanahunan; pagdating kay Satanas, ang Diyos ay nagkatawang-tao upang ito ay matalo. Ang gawain na Aking ginagawa sa gitna ninyo ngayon ay ang panustos sa ngayon at napapanahong kaligtasan, ngunit sa panahon ng kaunting mga taong ito, sasabihin Ko sa inyo ang lahat ng mga katotohanan, ang daan ng buhay, at maging ang gawain sa hinaharap, magiging sapat ito sa inyo para makaranas nang normal sa hinaharap. Ang lahat ng mga salitang Aking sinasabi ay tanging Aking pagpapayo sa inyo. Hindi na Ako gagawa ng ibang pagpapayo; sa kasalukuyan, ang lahat ng mga salitang Aking sinasabi ay Aking pagpapayo sa inyo, sapagkat, sa kasalukuyan, wala kayong karanasan sa maraming salita na Aking sinasabi, at hindi nauunawaan ang panloob na kahulugan ng mga salitang ito. Isang araw, ang inyong mga karanasan ay magkakaroon ng katuparan kagaya ng Aking sinabi sa kasalukuyan. Ang mga salitang ito ay ang inyong mga pananaw sa kasalukuyan, at siyang inyong maaasahan sa hinaharap, sila ang mga panustos sa buhay sa kasalukuyan, at pagpapayo sa hinaharap, at walang mas mahusay na pagpapayo. Iyon ay dahil ang panahon na kailangan Kong gumawa sa lupa ay hindi kasinghaba ng panahon na kailangan ninyong maranasan ang Aking mga salita; tinatapos Ko lamang ang Aking gawain, samantalang maghahangad kayo ng buhay, na may kaugnayan sa isang mahabang paglalakbay sa buhay. Pagkatapos lamang makaranas ng maraming mga bagay saka ninyo makakamit nang lubusan ang daan ng buhay, sa gayon lamang ninyo mauunawaan ang panloob na kahulugang ng mga salitang sinasabi Ko sa kasalukuyan. Sa inyong mga kamay, taglay ninyo ang Aking mga salita, tinanggap ninyo ang lahat ng Aking mga atas, kayo ay inatasan sa lahat ng inyong kailangan. Hindi alintana gaano man kalaking epekto ang makamit, kapag ang gawain ng salita ay magtatapos na, ang kalooban ng Diyos ay ipinatupad na. Hindi ito kagaya ng iyong iniisip na dapat kang mabago sa isang tiyak na saklaw; ang Diyos ay hindi kumikilos alinsunod sa iyong mga pagkaintindi.

Ang mga buhay ng mga tao ay hindi lalago sa loob lamang ng mga ilang araw. Maaaring marami silang mga bagay na makakain at maiinom sa araw-araw, ngunit iyon ay hindi sapat—kailangan silang makaranas ng isang yugto ng pagsulong sa kanilang mga buhay, ito ay isang proseso na kinakailangan. Sa kakayahang mayroon ang mga tao ngayon, gaano ang isusulong ng kanilang mga buhay? Ang Diyos ay gumagawa alinsunod sa mga kinakailangan ng mga tao, gumagawa ng angkop na mga kahilingan batay sa kanilang likas na kakayahan. Ipagpalagay na ang gawaing ito ay ipinatupad sa isang grupo ng mga tao na may mataas na kakayahan: Ang Kanyang mga pagbigkas ay magiging mas mataas kaysa sa kanila sa gitna ninyo, ang mga pananaw ay magiging mas mataas, at ang mga katotohanan nang mas mataas pa. Ang mga salita ng Diyos ay kailangang maging mas matindi, ay mas mayroong kakayahan na magkaloob sa tao at magbunyag ng mga misteryo. Kapag nagsasalita sa gitna nila, ang Diyos ay magkakaloob sa kanila alinsunod sa kanilang mga pangangailangan. Sa kasalukuyan, ang mga kahilingan na ginawa ukol sa inyo ay maaaring sabihin na siyang pinakamataas na posibleng mga kahilingan sa inyo; kung ang gawaing ito ay ipinatupad sa kanila na mayroong mataas na kakayahan, kung gayon ang kanilang mga kahilingan ay magiging mas mataas pa rin. Ang lahat ng gawain ng Diyos ay ipinatutupad batay sa likas na kakayahan ng mga tao. Sa kasalukuyan, walang anuman ang mas tataas kaysa sa lawak kung saan binago at nilupig ng Diyos ang mga tao. Huwag gagamitin ang inyong sariling mga pagkaintindi upang sukatin ang mga epekto ng yugto ng gawaing ito. Dapat kayong malinaw tungkol sa kung ano ang inyong likas na taglay, at hindi dapat tingnan kayong mga tao nang masyadong mataas; noong una, walang sinuman sa inyo ang naghangad ng buhay, kayo ay mga pulubi na gumagala sa mga lansangan. Para hubugin ka ng Diyos hanggang sa saklaw na iyong maiisip kung saan lahat kayo ay pinagpapatirapa ang inyong mga sarili sa lupa, lubos na naniniwala, na parang makakita kayo ng malaking pangitain—iyon ay hindi maaaring mangyari! Iyon ay dahil walang sinumang hindi nakita ang mga palatandaan ang maaaring ganap na maniwala sa mga salitang Aking sinasabi. Maaari ninyo silang siyasatin nang malapitan, ngunit hindi pa rin kayo lunos na maniniwala sa kanila; ito ang kalikasan ng tao! Sa yaong mga naghahangad, magkakaroon ng ilang mga pagbabago, habang ang pananampalataya nilang mga di-naghahangad ay mababawasan, at maaari pang maglaho. Ang pinakamalaking suliranin sa inyo ay hindi kayo maaaring ganap na maniniwala nang hindi nakikita ang katuparan ng mga salita ng Diyos, at hindi kayo maipagkakasundo nang hindi nakikita ang mga palatandaan. Bago pa ang gayong mga bagay, sino ang maaaring maging laging tapat sa Diyos? At kaya sinasabi Kong hindi kayo naniniwala sa Diyos, kundi sa mga palatandaan. Sa kasalukuyan, nagsalita Ako nang malinaw ukol sa iba’t-ibang mga aspeto, inihanahanda ang lahat ng mga aspeto ng katotohanan, at ang mga katotohanang ito ay nakapagsisilbi din sa isa’t-isa. Kaya, kailangan mo na silang isagawa: Ipakikita Ko ang landas sa araw na ito, at sa hinaharap, dapat mo silang isagawa sa sarili mo. Sa kasalukuyan, ang mga salita na Aking sasabihin ay gagawa ng mga kahilingan sa mga tao batay sa kanilang totoong mga kalagayan, at Ako ay gumagawa batay sa kanilang pangangailangan at ang mga bagay sa loob nila. Ang praktikal na Diyos ay dumating sa lupa upang gumawa ng praktikal na gawa, upang gumawa alinsunod sa totoong mga kalagayan at mga pangangailangan ng mga tao; Siya ay hindi di-makatuwiran. At kapag ang Diyos ay kumikilos, hindi Niya pinipilit ang mga tao. Halimbawa, kung magpapakasal ka man dapat itong alinsunod sa iyong totoong kalagayan; ang katotohanan ay malinaw na sinalita sa iyo, at hindi Kita pinipigilan. Sinisiil ng ilang mga sambahayan ang mga tao hanggang sa puntong hindi na sila naniniwala sa Diyos maliban nang sila ay magpakasal—kaya ang kasal, kung ang pag-uusapan, ay pabor sa kanila. Para sa ilang mga tao, ang kasal ay hindi lamang sa hindi nagdadala ng mga pakinabang, ngunit naiwala nila kung ano ang dating mayroon sila. Kailangang ito ay nakabatay sa iyong totoong mga kalagayan at iyong sariling pagbabago. Hindi Ako gagawa ng mga patakaran kung saan gagawa Ako ng mga kahilingan sa inyo. Marami sa mga tao ang palaging nagsasabing, “Ang Diyos ay totoo, ang Kanyang gawain ay batay sa katotohanan at ipinatutupad alinsunod sa ating totoong mga kalagayan”—ngunit alam mo ba kung paano ito naging totoo? Huwag magsalita ng mga salitang walang laman sa buong maghapon! Ang gawain ng Diyos ay totoo at batay sa katotohanan, wala itong kahalong doktrina, ito ay pinakakawalan sa kanyang kabuuan, at ito ay bukas lahat at di- nakabalatkayo. Ano ang saklaw ng mga panuntunang ito? Maaari mo bang sabihin kung alin sa gawain ng Diyos ito maikakapit? Kailangang magsalita ka ng mga detalye, at kailangang naranasan at nagpatotoo sa maraming mga aspeto. Kapag lamang ang aspetong ito ay talagang malinaw sa iyo at nalalaman mo ito saka ka magkakaroon ng karapatan na sabihin ang mga salitang ito. Kung ang sinuman ay magtatanong sa iyo: Anong gawain ang gagawin ng praktikal na Diyos na nagkatawang-tao sa lupa? Bakit ninyo Siya tinatawag na praktikal na Diyos? Ano ang kinapapalooban ng “praktikal”? Maaari ka bang magsalita ukol sa Kanyang praktikal na gawain, kung ano ang tiyak na kinabibilangan nito? Si Jesus ay Diyos na naging tao, at ang praktikal na Diyos ay isa ring Diyos na naging tao—ano ang pagkakaiba sa pagitan Nila? At ano ang mga pagkakatulad? Anong gawain ang Kanilang ginawa? Maaari mo bang sabihin? Ang lahat ng ito y pagpapatotoo! Huwag kang malilito sa mga bagay na ito. Mayroong iba na nagsasabing: “Ang gawain ng praktikal na Diyos ay totoo, hindi Siya kailanman nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan.” Talaga bang hindi Siya nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan? Nalalaman mo ba talaga ito? Nalalaman mo ba ang Aking gawain? Sinasabi na ang mga tanda at mga kababalaghan ay hindi ipakikita, ngunit ang gawain na Kanyang ginagawa at ang mga salita na Kanyang sinasabi ay hindi ba mga tanda? Sinasabi na ang mga tanda at mga kababalaghan at hindi ipakikita, ngunit ito ay nakadepende, ito ay nakadepende kung kanino sinabi ang mga salitang ito. Kung hindi magpupunta sa iglesia, ilalantad Niya ang mga kalagayan ng mga tao, at kung hindi ipatutupad ang iba pang gawain, sa pagsasalita lamang, patuloy Niyang pinasisigla ang mga tao—hindi ba tanda ang mga ito? Sa pagsasabi lamang ng mga salita, nilupig Niya ang mga tao, at kahit walang mga inaasahan o mga pag-asa, ang mga tao ay masigla pa ring sumusunod—hindi ba ito mga tanda? Kapag Siya ay nagsasalita, inilalagay ng Kanyang mga salita ang mga tao sa isang tiyak na kalagayan ng pag-iisip, yaong kung saan maaaring nakalulugod o nakalulungkot, pinino o kinastigo. Sa pamamagitan lamang ng ilang masasakit na mga salita, nagdadala Siya ng pagkastigo sa mga tao—hindi ba ito higit sa karaniwan? Magagawa ba ng isang tao ang gayong bagay? Binabasa mo ang Biblia sa lahat ng mga taong iyon, ngunit wala kang naunawaang anuman, nakakita ng anuman, at wala kang kakayahang ihiwalay ang iyong sarili mula sa kanilang lipas, makalumang mga paraan ng pananmpalataya, at hindi mo matuklasan ang Biblia. Ngunit nakakakita Siya sa pamamagitan ng Biblia—hindi ba ito isang bagay na higit sa karaniwan? Kung walang anumang higit sa karaniwan sa Diyos nang Siya ay dumating sa lupa, magagawa ba Niyang lupigin kayo? Kung wala ang Kanyang hindi karaniwan, banal na gawain, sino sa inyo ang mahihikayat? Sa iyong mga mata, lumilitaw na parang isang normal na tao ang gumagawa at namumuhay kasama ninyo—lumilitaw na taglay Niya ang panlabas ng isang karaniwan at normal na tao. Ang iyong nakikita ay ang panlabas ng normal na pagkatao, ngunit sa katotohanan, ang Isa na gumagawa ay banal. Ang Isa na gumagawa ay hindi mula sa normal na pagkatao, ngunit banal; ito ang Diyos Sarili Niya, ginagamit lamang Niya ang normal na pagkatao sa gawain—at bilang resulta nito ang Kanyang gawain ay kapwa normal at higit sa karaniwan. Ang gawain na Kanyang ginagawa ay hindi maaaring gawin ng tao. Ang gawain na imposible para sa normal na mga tao ay ginagawa ng isang hindi karaniwang nilikha. Ngunit ang pagiging hindi karaniwang ito ay banal; hindi sa ang pagkatao ay hindi pangkaraniwan, ngunit ang pagiging banal ay kaiba sa pagkatao. Yaong ginamit ng Banal na Espiritu ay pangkaraniwan din, normal na pagkatao, ngunit wala siyang kakayahang gawin ang gawaing ito. Dito nakasalalay ang pagkakaiba. Maaari mong sabihin: “Ang Diyos ay hindi isang hindi pangkaraniwang Diyos, hindi Siya gumagawa ng anumang higit sa karaniwan. Ang ating Diyos ay nagsasabi ng mga salitang praktikal at totoo, Siya ay talaga at totoong nagpunta sa iglesia upang gumawa, Sa bawat araw Siya ay nagsasalita sa atin nang harapan, at, sa harapan, sinasabi Niya ang ating mga kalagayan—ang ating Diyos ay talagang totoo! Siya ay namumuhay kasama natin, ang lahat ng bagay ay totooong normal, walang, sa simpleng pananalita, anumang maipakikitang Siya ang Diyos. Mayroon pang mga pagkakataon na nagsisimula Siyang magalit, at nakikita natin ang kamahalan ng Kanyang poot, at kapag Siya ay ngumingiti, pinagmamasdan natin ang Kanyang gawi sa pag-ngiti. Siya ang Diyos Sarili Niya na mayroong nahihipong anyo, na yari sa laman at sa dugo, na totoo at tunay.” Kapag ikaw ay magpapatotoo sa ganitong paraan, ang iyong patotoo ay hindi tapos. Ano ang maitutulong nito sa iba? Kung hindi ka makapagpapatoto sa panloob na kuwento at diwa ng gawain ng Diyos Sarili Niya, kung gayon hindi ka nagpapatotoo! Higit sa lahat, kinakailangan ng pagpapatotoo na ikaw ay magsalita ng iyong kaalaman sa gawain ng Diyos, ng kung paano nilulupig ng Diyos ang mga tao, ng kung paano inililigtas ng Diyos ang mga tao, ng kung paano Niya binabago ang mga tao, at ng kung paano Niya ginagabayan ang mga tao upang makapasok, pinahihintulutan silang malupig, gawing perpekto, at maligtas. Ang pagpapatotoo ay nangangahulugang pagsasabi ng Kanyang gawain at ang lahat ng iyong naranasan. Ang gawain lamang Niya ang kumakatawan sa Kanya, at ang gawain lamang Niya ang maaaring magbunyag nang hayagan sa Kanyang kabuuan; Ang Kanyang gawain ang nagpapatotoo sa Kanya. Ang Kanyang gawain at ang Kanyang mga pagbigkas ang tuwirang kumakatawan sa Espiritu, ang gawain na Kanyang ginagawa ay ipinatutupad ng Espiritu, at ang mga salita na Kanyang sinasabi ay sinasalita ng Espiritu. Ang mga bagay na ito ay ipinahahayag lamang sa pamamagitan ng nagkatawang-taong laman ng Diyos; sa katunayan, ang mga ito ang pagpapahayag ng Espiritu. Ang gawain na Kanyang ginagawa at ang mga salitang Kanyang sinasalita ay kumakatawan sa Kanyang diwa. Kung, pagkatapos Niyang damitan ang Sarili Niya sa laman sa gitna ng tao, ang Diyos ay hindi nagsalita o gumawa, at sa gayon ay hiniling sa iyo na alamin ang Kanyang katotohanan, ang Kanyang normalidad, ang Kanyang walang hanggang kapangyarihan, magagawa mo ba? Malalaman mo ba kung ano ang diwa ng Espiritu? May kakayahan ka bang malaman kung ano ang Kanyang katangian? Dahil lamang sa naranasan ninyo ang bawat hakbang ng Kanyang gawain na hinihiling Niya sa inyo na magpatotoo sa Kanya, at kung hindi ninyo naranasan ito, kung gayon hindi Siya gagawa ng gayong mga kahilingan sa inyo. Kaya, kapag nagpapatotoo ka sa Diyos, hindi ito upang magpatotoo ka sa Kanyang panlabas sa normal na pagkatao, ngunt sa gawain na Kanyang ginagawa, at ang landas na Kanyang pinangungunahan, ito ay upang magpatotoo kung paano ka Niya nilupig, at kung sa anong mga aspeto ka ginawang perpekto. Ito ang uri ng patotoo na dapat mong pagtiisan. Kung, saan ka man makarating, isisigaw mong: Ang ating Diyos ay dumating upang gumawa, Siya ay talagang praktikal! Nakamit Niya tayo nang walang anumang hindi pangkaraniwan o nang anumang mga tanda o mga kababalaghan! Ang iba ay magtatanong: Ano ang ibig Mong sabihin kapag sinabi Mong hindi Siya nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan? Maaari ka ba Niyang lupigin nang hindi nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan? At sinasabi mo: Ang ginagawa Niya ay magsalita. Nilupig Niya tayo nang hindi nagpapakita ng anumang mga tanda o mga kababalaghan—nilupig tayo ng Kanyang gawain. Sa bandang huli, kung hindi mo magawang magsabi nang may katuturan, at hindi makapagsasabi ng mga detalye, kung gayon ikaw ba ay nagpapatotoo? Kapag lulupigin ng praktikal na Diyos ang mga tao, ang Kanyang banal na mga salita ang lumulupig sa mga tao. Hindi ito maisasagawa ng sangkatauhan, hindi ito isang bagay na makakamit ng sinumang mortal lamang, at maging yaong normal na mga tao na mayroong mas mataas na kakayahan ay walang kakayahan ukol rito, sapagkat ang Kanyang pagka-Diyos ay mataas kaysa sa sinumang nilalang. Sa mga tao, ito ay hindi pangkaraniwan; ang Manlilikha, kung tutuusin, ay mas mataas kaysa sa sinumang nilalang. Sinasabing ang mga mag-aaral ay hindi mas dakila kaysa sa kanilang mga guro. Ang mga nilalang ay hindi maaaring maging mas mataas kaysa sa Manlilikha; kung ikaw ay mas mataas kaysa sa Kanya, hindi Niya magagawang lupigin ka—maaari ka Niyang lupigin sapagkat Siya ay mas mataas kaysa sa iyo. Siya na makalulupig sa buong sangkatauhan ay ang Manlilikha, maliban sa Kanya, wala nang iba ang makagagawa sa gawaing ito. Ito ang patotoo; ito ang uri ng patotoo na kailangan mong batahin. Iyong naranasan ang bawat hakbang ng pagkastigo, paghatol, kapinuhan, mga pagsubok, mga kabiguan, at mga kapighatian, at nakamit mo ang paglupig, at isinantabi ang mga inaasahan ng laman, ang iyong pansariling mga pagganyak, at ang pansariling mga pakinabang—sa ibang pananalita, ang lahat ng mga puso ng mga tao ay nilupig ng mga salita ng Diyos. Bagamat ang iyong buhay ay hindi umunlad hanggang sa saklaw na hiningi Niya, nalalaman mo ang mga bagay na ito, at ikaw ay lubos na naniniwala sa kung ano ang Kanyang ginagawa—kung gayon ito ay patotoo, at ang patotoong ito ay tunay! Ang gawain na ipinunta ng Diyos upang gawain—paghatol at pagkastigo—ay upang lupigin ang tao, ngunit Kanya na ring tinatapos ang Kanyang gawain, wawakasan ang kapanahunan, ipatutupad ang panghuling kabanata ng Kanyang gawain. Wawakasan Niya ang kabuuang kapanahunan, ililigtas ang buong sangkatauhan, lubos na ililigtas ang sangkatauhan mula sa kasalanan, at ganap na makakamit ang sangkatauhan, na Kanyang nilikha. Dapat magpatotoo ka sa lahat ng ito.

Naranasan mo na ang karamihan sa gawain ng Diyos, nakita mo ito gamit ang iyong sariling mga mata at naranasan ito nang personal, at kaya magiging kahabag-habag kung, sa katapusan, ni hindi mo magampanan ang tungkulin na kinakailangang gampanan. Sa hinaharap, kapag naipalaganap ang ebanghelyo, dapat kang makapagsalita ukol sa iyong sariling kaalaman, magpatotoo sa lahat na iyong nakamit sa iyong puso, at talagang nagsisikap. Ito ang dapat na makamit ng isang nilalang. Ano ang kahalagahan nitong yugto ng gawain ng Diyos? Ano ang epekto? At gaano karami rito ang ipinatupad sa tao? Ano ang dapat gawin ng mga tao? Kapag makapagsasalita kayo nang malinaw ukol sa lahat ng gawaing ginawa ng Diyos na nagkatawang-tao pagkatapos ng pagdating sa lupa, kung gayon ang inyong patotoo ay matatapos. Kung makapagsasalita ka nang malinaw ukol sa limang mga bagay na ito—ang kahalagahan, nilalaman, ang diwa ng Kanyang gawain, ang Kanyang disposisyong kinakatawan nito, at ang Kanyang mga panuntunan sa gawain—kung gayon mapatutunayan nito na may kakayahan kang magpatotoo, at totoo mong taglay ang kaalaman. Ang Aking hinihiling sa inyo ay hindi marami, at ito ay maaaring makamit nilang mga tunay na naghahangad. Kung ikaw ay determinado na makabilang sa mga saksi ng Diyos, kailangan mong maunawaan kung ano ang kinasusuklaman ng Diyos, at kung ano ang iniibig ng Diyos. Naranasan mo na ang marami sa gawain ng Diyos, at sa pamamagitan ng gawaing ito, kailangan kang makarating sa pagkakakilala sa Kanyang disposisyon, at kung ano ang Kanyang kinasusuklaman at iniibig, at maunawan ang Kanyang kalooban at ang Kanyang mga kinakailangan sa sangkatauhan, at gamitin ito upang magpatotoo sa Kanya at gampanan ang iyong tungkulin. Ito lang ang maaari mong sabihin: “Nakikilala namin ang Diyos, ang Kanyang paghatol at pagkastigo ay matindi, ang Kanyang mga salita ay mahigpit, matuwid at makahari, at ang mga ito ay hindi dapat labagin ng sinumang tao.” Ngunit, sa huli, sila ba ay naglalaan sa tao? Ano ang kanilang epekto sa mga tao? Nalalaman mo ba talaga na ang gawaing ito ay mabuti? Nagagawa bang ibunyag ng paghatol at pagkastigo ng Diyos ang iyong disposisyon? Nagagawa ba nilang ibunyag ang iyong pagkamasuwayin? Nagagawa ba nilang patalsikin yaong mga bagay sa loob mo? Magiging ano ka kung wala ang paghatol at pagkastigo ng Diyos? Nalalaman mo ba talaga kung gaano ka ginawang tiwali ni Satanas? Ang lahat ng ito ang inyong dapat na isangkap sa inyong mga sarili at malaman sa kasalukuyan.

Hindi ngayon ang panahon para sa uri ng pananmpalataya sa Diyos na umiiral sa inyong imahinasyon: Hindi ito kagaya na kailangan lamang ninyong basahin ang mga salita ng Diyos, manalangin, umawit, sumayaw, gampanan ang innyong tungkulin, at isabuhay ang buhay ng normal na pagkatao … maaari bang maging napakasimple ng mga bagay? Ang pangunahin ay ang epekto—hindi kung gaaano karaming mga bagay ang iyong ginagawa, ngunit kung paano mo talaga matatamo ang pinakamusay na epekto? Maaari kang makapagsalita ng kaunting kaalaman habang hawak ang isang aklat, ngunit kapag binitawan mo ito, wala ka nang anumang kaalaman; may kakayahan ka lang na magsabi ng mga salita at mga doktrina, at hindi taglay ang kaalaman ng karanasan. Sa kasalukuyan, kailangan mong maunawaan kung ano ang pangunahin—ito ay isang napakahalagang bahagi ng pagpasok sa katotohanan! Bago ang lahat, gawin ang mga sumusunod na pagsasanay: Una basahin ang mga salita ng Diyos—makipagdigma ka sa mga terminong espiritwal sa loob nila, hanapin ang mga pangunahing pananaw sa loob ng mga ito, kilalanin ang mga bahagi ng landas sa pagsasagawa, at pagsama-samahin ang mga ito. Masdan ang bawat isa sa kanila, at pumasok sa kanila sa panahon ng iyong mga karanasan. Ito ang mga pangunahing bagay na kailangan mong maunawaan. Isa sa pinakamahalagang pagsasagawa kapag kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos ay, pagkatapos basahin ang isa sa mga pagbigkas ng Diyos, magawang mahanap ang pangunahing mga bahagi na may kaugnayan sa mga pananaw, at magawa ding mahanap ang mga bahagi na may kinalaman sa pagsasagawa, gamit ang mga pananaw bilang batayan at ang pagsasagawa bilang gabay sa iyong buhay. Ito ang pinakakulang ninyo sa lahat, at ito rin ang pinakamalaking suliranin sa inyo—sa inyong mga puso bihira lamang kayong magtuon ng pansin rito. Taglay ninyong lahat ang mga sumusunod na kalagayan: tamad, walang determinasyon, hindi nakahandang magdusa, o walang kibong naghihintay. Ang ilang mga tao ay maaari pang gumawa ng mga hinaing; hindi nila nauunawaan ang mga layunin at kahalagahan ng gawain ng Diyos, at mahirap para sa kanila na hangarin ang katotohanan. Ang gayong mga tao ay nasusuklam sa katotohanan, at sa bandang huli ay aalisin. Walang sinuman sa kanila ang maaaring gawing perpekto, at walang sinuman sa kanila ang paliligtasin. Kung ang mga tao ay walang isang maliit na paninidigan upang labanan ang impluwensya ni Satanas, walang anumang bagay ang maaaring gawin para sa kanila!

Kung naging mabisa ang inyong paghahangad ay susukatin batay sa inyong paghahangad sa kasalukuyan, at kung ano ang inyong taglay sa kasalukuyan. Ito ang mga ginagamit upang pagpasyahan ang inyong katapusan, na ang ibig sabihin, ang inyong katapusan ay ipinakikita sa inyong pinagdusahan at ang mga bagay na inyong ginawa. Ang inyong katapusan ay ibubunyag ng inyong paghahangad, ng inyong pananampalataya, at kung ano ang inyong ginawa. Sa gitna ninyo, marami ang malayo na sa kaligtasan—sapagkat ngayon ang panahon ng pagbubunyag ng katapusan ng mga tao, at hindi Ako gagawa ng gawain nang may kamangmangan, pangungunahan yaong mga hindi maaaring iligtas sa susunod na kapanahauanan. Magkakaroon ng panahon na ang Aking gawain ay matatapos. Hindi Ako gagawa sa kanilang mga nangangalisaw, walang espiritung mga bangkay na hindi maaaring iligtas; ang kasalukuyan ang panahon ng mga huling araw ng kaligtasan ng tao, at hindi Ako gagawa ng gawain na walang kabuluhan. Huwag magreklamo laban sa langit at sa lupa—ang katapusan ng mundo ay malapit na, at ito ay hindi mapipigilan; nakarating na ang mga bagay sa puntong ito, at wala kang anumang bagay na magagawa bilang tao upang pigilan ang mga ito, hindi mo mababago ang mga ito nang basta-basta. Kahapon, hindi ka nagdusa at naghangad, at hindi naging tapat. Sa araw na ito, dumating na ang oras, ikaw ay malayo sa kaligtasan, at bukas ikaw ay aalisin. Walang palugit para ikaw ay maligtas. Kahit na ang Aking puso ay malambot at sinusubukan Ko ang Aking buong makakaya na iligtas ka, kung hindi ka magsusumikap o magbibigay ng anumang saloobin para sa iyong sarili, ano ang kinalaman nito sa Akin? Yaong mga ang iniisip lamang nila ay ang kanilang laman at gusto ng kaaliwan, yaong ang pananampalataya ay malabo, yaong mga nakikibahagi sa panggagamot sa pamamagitan ng pangkukulam at panggagaway, yaong mga walang delikadesa, ay gula-gulanit at gusut-gusot, yaong mga nagnanakaw ng hain kay Jehovah at ng mga pag-aari Niya, yaong mga umiibig sa mga suhol, yaong mga basta na lamang nangangarap ng pagpunta sa langit, yaong mga arogante at palalo, at nagsisikap lamang para sa katanyagan at kayamanan, yaong mga nagpapalaganap ng walang pakundangang mga salita, yaong mga namumusong sa Diyos Sarili Niya, yaong mga walang ginagawang anuman maliban sa paggawa ng mga paghatol laban sa at sinisiraang-puri ang Diyos Sarili Niya, yaong mga pinagtutulungan ang iba ay nagtatangkang maging malaya, yaong mga itinatanyag ang mga sarili nang mas mataas kaysa sa Diyos, yaong mga di-seryosong binata at dalaga, at nasa katanghaliang-gulang at matatandang mga lalaki at mga babae na nabitag sa bisyo, yaong mga lalaki at mga babae na tinatamasa ang pansariling katanyagan at kayamanan at hinahangad ang pansariling katayuan kasama ng iba pa, yaong mga taong di-nagsisisi na nabitag sa kasalanan—hindi ba sila lahat malayo sa kaligtasan? Ang kahalayan, pagiging makasalanan, panggagamot sa pamamagitan ng pangkukulam, panggagaway, kalapastanganan, ang mga salitang walang pakundangan ay namamayagpag sa iyo, ang mga salita ng katotohanan at buhay ay nayuyurakan sa inyo, at ang banal na pananalita ay binigyang kahulugan sa inyo. Kayong lahi ng mga Gentil, namamaga sa karumihan at pagkamasuwayin! Saan kayo magtatapos? Ano’t maglalakas-loob na patuloy na mabuhay yaong mga umiibig sa laman, na gumagawa ng masasamang gawa ng laman, at nabitag sa kahalayan? Hindi mo ba nalalaman na ang mga taong kagaya ninyo ay mga uod na malayo sa kaligtasan? Ano ang inyong karapatan upang hilingin ang ganito at ganoon? Hanggang sa kasalukuyan, wala pa ni katiting na pagbabago sa kanila na hindi umiibig sa katotohanan at ang iniibig lamang ay ang laman—kaya paano maliligtas ang gayong mga tao? Maging sa kasalukuyan, yaong mga hindi umiibig sa daan ng buhay, na hindi dumadakila sa Diyos at hindi nagpapatotoo sa Kanya, na nadadaya sa kapakanan ng kanilang mga kalagayan, na pinupuri ang kanilang mga sarili—hindi ba sila magkakapareho lamang? Nasaan ang halaga sa pagliligtas sa kanila? Kung ang tao ay maliligtas ay hindi nakasalalay sa kung gaano ka kakarapat-dapat, o kung ilang taon kang gumagawa, lalong hindi kung gaano karami ang iyong mga patunay. Ito ay nakasalalay kung mayroong anumang epekto sa iyong paghahangad. Dapat mong malaman na yaong mga ligtas ay ang mga puno na nagbubunga, hindi ang mga puno na mayroong mayayabong na dahon at saganang bulaklak ngunit hindi nagbubunga. Kahit na gumugol ka ng maraming taon sa paggala-gala sa mga lansangan, ano ngayon? Nasaan ang iyong patotoo? Ang iyong paggalang sa Diyos ay higit na mababa kaysa sa pag-ibig mo sa iyong sarili at iyong pagpapakalabis sa kahalayan—hindi ba ang isang kagaya nito ay isang mababang-uri? Paano ka magiging isang uliran at modelo ng kaligtasan? Ang iyong kalikasan ay hindi maaaring baguhin, masyado kang rebelyoso, hindi ka maliligtas! Ang gayon bang mga tao ay hindi aalisin? Ang panahon ba kapag natapos ang Aking gawain ay hindi ang panahon na ang iyong huling araw ay darating? Gumawa Ako ng napakaraming gawain at nagsalita ng napakaraming mga salita sa inyo—gaano karami rito ang nagdaan sa inyong mga tainga? Gaano karami rito ang kailanman ay sinunod ninyo? Kapag natapos ang Aking gawain gayundin ay titigil ka sa paglaban sa Akin at pagtindig laban sa Akin. Sa panahon ng Aking gawain, palagi kayong kumikilos laban sa Akin, hindi kayo kailanman tumalima sa Aking mga salita. Gagawin Ko ang Aking gawain, at gawin mo ang iyong sariling gawain, gumawa ka ng sarili mong maliit na kaharian—kayong kawan ng mga alamid at mga aso, lahat ng inyong ginagawa ay laban sa Akin! Palagi ninyong sinusubukang dalhin yaong mga kayo lamang ang iniibig sa inyong pagkalinga—nasaan ang inyong paggalang? Ang lahat ng inyong ginagawa ay mapanlinlang! Wala kayong pagkamasunurin o paggalang, lahat ng inyong ginagawa ay mapanlinlang at mapamusong! Ang gayon bang mga tao ay maliligtas? Ang mapakiapid, mahahalay na mga tao ay palaging gustong hilahin papunta sa kanila yaong mga kiring mga patutot para sa kanilang sariling “kasiyahan.” Hindi Ko ililigtas ang gayong mapakiapid na imoral na mga demonyo, kinasusuklaman Ko ang maruruming demonyo, inilublob na kayo ng inyong kahalayan at kalandian sa impiyerno—ano ang masasabi ninyo para sa inyong mga sarili? Kayong maruruming demonyo at masasamang espiritu at talagang karumal-dumal! Kayo’y kasuklam-suklam! Paano maliligtas ang gayong basura? Yaon bang mga nagapos sa kasalanan ay maliligtas pa rin? Ang mga katotohanang ito, sa ganitong paraan, at ang buhay na ito ay wala bang pang-akit sa inyo; naaakit kayo sa pagiging makasalanan, sa salapi, pagtindig, katanyagan at pakinabang, sa mga kasiyahan sa laman, ang kaguwapuhan ng mga lalaki and at kalandian ng mga babae. Ano ang karapatan ninyo upang pumasok sa Aking kaharian? Ang inyong anyo ay mas dakila pa kaysa sa Diyos, ang inyong kalagaya ay mas mataas pa kaysa sa Diyos, idagdag pa sa inyong karangalan sa mga tao—kayo ay naging huwaran na sinasamba ng mga tao Hindi ba’t ikaw ay naging ang arkanghel? Kapag ang wakas ng tao ay nabunyag, na siya ring kapag malapit nang magwakas ang gawaing pagliligtas, marami sa inyo ang magiging mga bangkay na malayo sa kaligtasan at kailangang alisin. Sa panahon ng gawain sa pagliligtas, Ako ay mabait sa lahat ng mga tao. Kapag natapos ang gawain, ang wakas ng iba’t-ibang uri ng mga tao ay ibubunyag, at sa panahong iyon ay hindi Ako magiging mabait at mabuti, sapagkat ang wakas ng mga tao ay mabubunyag, ang bawat isa ay pagbubukud-bukurin ayon sa uri, at wala nang magiging dahilan sa paggawa ng iba pang anumang dagdag na gawaing pagliligtas. Ito ay dahil lamang sa ang kapanahunan ng kaligtasan ay lumipas na; at yamang ito ay lumipas na, hindi na ito muling magbabalik.

Mga Talababa:

a. Nilaktawan ng orihinal na teksto ang “imoral.”

b. Nilaktawan ng orihinal na teksto ang “dapat mong malaman.”

c. Nilaktawan ng orihinal na teksto ang “Iniisip ng mga tao na.”

Sinundan:Pagsasagawa (6)

Sumunod:Bakit Hindi Ka Handang Maging Isang Hambingan?

Baka Gusto Mo Rin