Sa gawaing ginagawa ng mga tao, ilan sa mga ito ay isinasagawa nang may tuwirang tagubilin mula sa Diyos, ngunit may isang bahagi rin dito na hindi nagbibigay ng partikular na mga tagubilin ang Diyos, na sapat na nagpapakita na ang ginawa ng Diyos, ngayon, ay hindi pa lubos na nabubunyag—ibig sabihin, maraming nananatiling tago at hindi pa naisasapubliko. Gayunman, ang ilang bagay ay kailangang isapubliko, samantalang ang iba ay kailangang iwang naguguluhan at nalilito ang mga tao; ito ang kinakailangan ng gawain ng Diyos. Halimbawa, ang pagdating ng Diyos sa gitna ng tao mula sa langit—paano Siya dumating, sa anong segundo Siya dumating, o kung ang langit at lupa at lahat ng bagay ay sumailalim sa mga pagbabago o hindi—kinakailangan ng mga bagay na ito na malito ang mga tao. Batay rin ito sa mga aktwal na sitwasyon, sapagkat ang laman mismo ng tao ay walang kakayahang direktang pumasok sa espirituwal na mundo. Sa gayon, kahit malinaw na ipinapahayag ng Diyos kung paano Siya pumarito mula sa langit patungo sa lupa, o kapag sinasabi Niyang, “Sa araw na muling nabuhay ang lahat ng bagay, pumarito Ako sa piling ng tao, at gumugol Ako ng kamangha-manghang mga araw at gabi kasama siya,” ang gayong mga salita ay tulad ng isang tao na kumakausap sa isang katawan ng puno—wala ni katiting na reaksyon, dahil walang alam ang mga tao tungkol sa mga hakbang ng gawain ng Diyos. Kahit talagang may kamalayan sila, naniniwala sila na lumipad ang Diyos pababa sa lupa mula sa langit na parang isang diwata at lubos Niyang hinubog muli ang Kanyang sarili sa mundo ng tao. Ito ang kayang makamit ng mga kaisipan ng tao. Ito ay dahil gayon ang diwa ng tao kaya hindi niya maunawaan ang diwa ng Diyos, at hindi niya maunawaan ang realidad ng espirituwal na mundo. Hinggil lamang sa kanilang diwa, hindi magagawa ng mga tao na kumilos bilang isang huwaran para sa iba, dahil ang mga tao ay likas na magkakapareho, at hindi magkakaiba. Sa gayon, ang paghiling na magpakita ang mga tao ng halimbawang susundan ng iba o magsilbi silang huwaran ay nagiging isang bula, ito ay nagiging singaw na umaangat mula sa tubig. Samantalang kapag sinasabi ng Diyos na “nagtatamo ng kaunting pagkakilala sa mga tinataglay Ko at sa Aking pagiging Diyos,” ang mga salitang ito ay patungkol lamang sa pagpapamalas ng gawaing ginagawa ng Diyos sa katawang-tao; sa madaling salita, nakatuon ang mga ito sa tunay na mukha ng Diyos—pagka-Diyos, na pangunahing tumutukoy sa Kanyang banal na disposisyon. Ibig sabihin, hinihingi sa mga tao na unawain ang mga bagay-bagay tulad ng kung bakit gumagawa ang Diyos sa ganitong paraan, anong mga bagay ang isasakatuparan ng mga salita ng Diyos, ano ang nais isakatuparan ng Diyos sa lupa, ano ang nais Niyang matamo sa gitna ng tao, ang mga pamamaraan kung paano magsalita ang Diyos, at ano ang saloobin ng Diyos sa tao. Masasabi na walang nararapat ipagmalaki tungkol sa tao—ibig sabihin, walang anuman sa kanya na maaaring magpakita ng halimbawang susundan ng iba.

Ito ay dahil mismo sa pagiging normal ng Diyos sa katawang-tao, at dahil sa pagkakaiba ng Diyos sa langit at ng Diyos sa katawang-tao, na tila hindi isinilang ng Diyos sa langit, kaya sinasabi ng Diyos, “Maraming taon ang ginugol Ko sa gitna ng tao, subalit palaging hindi niya ito namamalayan, at hindi niya Ako nakilala kailanman.” Sinasabi rin ng Diyos na, “Kapag tumahak ang Aking mga yapak sa buong sansinukob at sa mga dulo ng daigdig, magsisimulang magnilay-nilay ang tao sa kanyang sarili, at lahat ng tao ay lalapit sa Akin at yuyuko sa Aking harapan at sasambahin Ako. Ito ang araw na magtatamo Ako ng kaluwalhatian, ang araw ng Aking pagbabalik, at ang araw din ng Aking paglisan.” Ito lamang ang araw kung kailan ipinapakita ang tunay na mukha ng Diyos sa tao. Subalit hindi ipinagpapaliban ng Diyos ang Kanyang gawain dahil dito, at ginagawa lamang Niya ang gawaing dapat gawin. Kapag Siya ay humahatol, kinokondena Niya ang mga tao batay sa kanilang saloobin sa Diyos sa katawang-tao. Ito ay isa sa mga pangunahing linyang nagdudugtong ng mga pagbigkas ng Diyos sa panahong ito. Halimbawa, sinasabi ng Diyos, “Pormal Ko nang inilatag sa buong sansinukob ang huling bahagi ng Aking plano ng pamamahala. Sinumang hindi maingat ay masasadlak, sa anumang sandali, sa gitna ng walang-awang pagkastigo.” Ito ang nilalaman ng plano ng Diyos, at hindi ito kakatwa ni kakaiba, kundi lahat ng ito ay bahagi ng mga hakbang ng Kanyang gawain. Ang mga tao at ang mga anak ng Diyos sa ibang bansa, samantala, ay hinahatulan ng Diyos batay sa lahat ng kanilang ginagawa sa mga iglesia, at sa gayon ay sinasabi ng Diyos, “Habang gumagawa Ako, lahat ng anghel ay nagsisimula sa pangwakas na pakikibaka na kasama Ko at nagiging determinadong tugunan ang Aking mga layunin sa huling yugto, para ang mga tao sa lupa ay magpapasailalim sa Aking harapan kagaya ng mga anghel, at mawawalan ng hangaring salungatin Ako, at hindi gagawa ng anumang nagkakanulo sa Akin. Ito ang mga dinamika ng Aking gawain sa sansinukob.” Ito ang pagkakaiba sa gawaing isinasagawa ng Diyos sa buong daigdig; gumagamit Siya ng iba’t ibang hakbang ayon sa kung kanino nakatuon ang gawain. Ngayon, lahat ng tao sa mga iglesia ay may nananabik na puso, at nagsimula na silang kumain at uminom ng mga salita ng Diyos—sapat na ito para ipakita na malapit nang magwakas ang gawain ng Diyos. Ang pagtingin sa ibaba mula sa kalangitan ay tulad ng minsan pang pagtingin sa mapapanglaw na tanawin ng mga tuyot na sanga at laglag na mga dahon, ng buhaghag na lupa na tinangay ng hangin ng taglagas. Ang pakiramdam nito ay parang malapit nang maganap ang apocalipsis sa gitna ng tao, na para bang magiging tiwangwang ang lahat. Dahil siguro sa pagiging sensitibo ng Espiritu, laging may pakiramdam ng kalungkutan sa puso, subalit may katiting na panatag na kaginhawahan, bagama’t may halong kaunting kapighatian. Maaaring ito ang inilalarawan ng mga salita ng Diyos na “gumigising ang tao, nasa ayos ang lahat sa lupa, at wala na ang mga natitirang araw ng pag-iral ng daigdig, sapagkat dumating na Ako!” Maaaring maging medyo negatibo ang mga tao pagkatapos marinig ang mga salitang ito, o maaaring bahagya silang dismayado sa gawain ng Diyos, o maaaring labis na nakatuon ang kanilang pansin sa pakiramdam sa kanilang espiritu. Ngunit bago matapos ang Kanyang gawain sa lupa, imposibleng magpakahangal ang Diyos para bigyan ang mga tao ng gayong ilusyon. Kung talagang mayroon kang ganitong pakiramdam, nagpapakita ito na labis mong binibigyang-pansin ang iyong mga pakiramdam, na isa kang taong kumikilos ayon sa sarili niyang kalooban at hindi nagmamahal sa Diyos; ipinapakita nito na labis kang nakatuon sa sobrenatural, at hindi man lamang nagbibigay-pansin sa Diyos. Dahil sa kamay ng Diyos, gaano man sikapin ng mga tao na makalayo, hindi nila kayang takasan ang sitwasyong ito. Sino ang makakatakas sa kamay ng Diyos? Kailan hindi naisaayos ng Diyos ang iyong katayuan at kalagayan? Nagdurusa ka man o pinagpapala, paano ka makakalusot mula sa kamay ng Diyos? Hindi ito usapin ng tao, kundi sa halip ay lubos itong tungkol sa pangangailangan ng Diyos—sino ang may kakayahang hindi magpasakop dahil dito?

“Gagamit Ako ng pagkastigo para ipalaganap ang Aking gawain sa mga Hentil, ibig sabihin, gagamit Ako ng ‘puwersa’ laban sa lahat ng Hentil. Natural, ang gawaing ito ay isasagawa kasabay ng Aking gawain sa gitna ng hinirang na mga tao.” Sa pagbigkas ng mga salitang ito, ang Diyos ay nagsisimula ng gawaing ito sa buong sansinukob—ito ay isang hakbang ng gawain ng Diyos. Ang gawain ay nakasulong na sa puntong ito at walang sinuman ang makakapagbago ng mga bagay-bagay. Lilipulin ng mga sakuna ang isang bahagi ng sangkatauhan, na nagsasanhi sa kanila na masawi kasama ng mundo. Kapag ang sansinukob ay opisyal na kinakastigo, ang Diyos ay opisyal na nagpapakita sa di-mabilang na mga tao. At dahil sa Kanyang pagpapakita, ang mga tao ay kinakastigo. Higit pa rito, sinabi rin ng Diyos, “Kapag pormal Ko nang binuksan ang balumbon, iyon ang panahon kung kailan kakastiguhin ang mga tao sa buong sansinukob, kung kailan isinasailalim ang mga tao sa buong mundo sa mga pagsubok.” Mula rito, malinaw na makikita na ang nilalaman ng pitong tatak ay ang nilalaman ng pagkastigo, na ibig sabihin, may mga sakunang nakapaloob sa pitong tatak. Kaya, ngayon, hindi pa nabubuksan ang pitong tatak; ang “mga pagsubok” na tinutukoy rito ay ang pagkastigong pinagdurusahan ng tao, at sa gitna ng pagkastigong ito, makakamit ang isang grupo ng mga tao na opisyal na tumatanggap ng “sertipiko” na bigay ng Diyos, at sa gayon ay sila ang magiging mga tao sa kaharian ng Diyos. Ito ang mga pinagmulan ng mga anak at ng mga tao ng Diyos, at ngayon ay hindi pa sila napagpapasyahan, at naglalatag lamang sila ng pundasyon para sa darating na mga karanasan. Kung may tunay na buhay ang isang tao, makatatayo siya nang matatag sa panahon ng mga pagsubok, at kung wala siyang buhay, sapat na ito para patunayan na ang gawain ng Diyos ay hindi nagkaroon ng epekto sa kanya, na umaasa siyang makinabang sa isang magulong sitwasyon, at hindi nakatuon sa mga salita ng Diyos. Dahil ito ang gawain ng mga huling araw, ang wakasan ang kapanahunang ito sa halip na ituloy ang gawain, sa gayon ay sinasabi ng Diyos, “Sa madaling salita, ito ang buhay na hindi pa kailanman naranasan ng tao mula noong panahon ng paglikha hanggang sa kasalukuyang araw, at kaya nga sinasabi Ko na nagawa Ko na ang gawaing hindi pa nagagawa kailanman,” at sinasabi rin Niya, “Dahil papalapit na ang Aking araw sa buong sangkatauhan, dahil hindi ito malayo sa tingin kundi nasa harap mismo ng mga mata ng tao.” Sa nakalipas na mga panahon, personal na winasak ng Diyos ang ilang lungsod, subalit walang isa man sa mga ito ang winasak sa parehong paraan tulad ng mangyayari sa huling pagkakataon. Bagama’t noong araw ay winasak ng Diyos ang Sodoma, ang Sodoma ng ngayon ay hindi dapat tratuhin na tulad sa nakalipas na mga panahon—hindi ito dapat wasakin nang tuwiran, kundi lulupigin muna at pagkatapos ay hahatulan, at, sa huli, isasailalim sa walang-hanggang kaparusahan. Ito ang mga hakbang ng gawain, at sa huli, pupuksain ang Sodoma ng kasalukuyan ayon sa parehong kaparaanan ng nakaraang pagwasak sa mundo—ito ang plano ng Diyos. Ang araw kung kailan nagpapakita ang Diyos ay ang araw ng opisyal na pagkondena sa kasalukuyang Sodoma, at ang pagpapakita Niya ay hindi alang-alang sa pagliligtas dito. Sa gayon, sinasabi ng Diyos, “Nagpapakita Ako sa banal na kaharian, at itinatago ang Aking Sarili mula sa lupain ng karumihan.” Dahil hindi banal ang Sodoma ng ngayon, hindi talaga nagpapakita rito ang Diyos, kundi ginagamit ang pamamaraang ito upang kastiguhin ito—hindi mo ba ito malinaw na nakita? Masasabi na walang sinuman sa lupa ang may kakayahang makita ang tunay na mukha ng Diyos. Hindi pa nagpakita ang Diyos sa tao kailanman, at walang nakakaalam kung saang antas ng langit naroon ang Diyos. Ito ang nagdulot sa mga tao sa ngayon na mapunta sa sitwasyong ito. Kung mamamasdan nila ang mukha ng Diyos, siguradong iyon ang oras kung kailan mahahayag ang kanilang kinalabasan, ang oras kung kailan ang bawat isa ay ibubukod-bukod ayon sa kanilang uri. Ngayon, ang mga salitang nasa loob ng pagka-Diyos ay tuwirang ipinapakita sa mga tao, na nagpapahiwatig na sumapit na ang mga huling araw ng sangkatauhan, at na wala silang maraming oras na natitira. Ito ay isa sa mga palatandaan ng pagsasailalim ng mga tao sa mga pagsubok sa panahon na nagpapakita ang Diyos sa di-mabilang na mga tao. Sa gayon, bagama’t tinatamasa ng mga tao ang mga salita ng Diyos, lagi nilang nadarama na may masamang mangyayari, na para bang isang matinding kalamidad ang malapit nang sumapit sa kanila. Ang mga tao sa ngayon ay parang mga maya sa nagyeyelong mga lupain, para sa kanila, parang ipinipilit ng kamatayan na magbayad sila ng utang at iniiwan silang walang paraan para manatiling buhay. Dahil sa utang na kamatayan ng tao, nadarama ng lahat ng tao na sumapit na ang mga huling araw nila. Ito ang nangyayari sa puso ng mga tao sa buong sansinukob, at bagama’t hindi ito nakahayag sa kanilang mukha, hindi maitatago ang nasa kanilang puso mula sa Aking mga mata—ito ang realidad ng tao. Marahil, marami sa mga salita ang hindi buong-buong ginamit nang wasto—ngunit ang mga salitang ito mismo ay sapat na para ipakita ang problema. Bawat isa sa mga salitang sinasambit mula sa bibig ng Diyos ay matutupad, sinambit man ang mga ito noon o sa kasalukuyan; ipapakita ng mga ito ang mga katunayan sa harap ng mga tao—na pagpipistahan ng kanilang mga mata—kung kailan sila ay magugulumihanan at malilito. Hindi pa rin ba malinaw sa iyo kung anong kapanahunan na ngayon?