Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pagpapakahulugan sa Ika-dalawampung Pagbigkas

Nilikha ng Diyos ang buong sangkatauhan, at pinangunahan ang buong sangkatauhan hanggang sa kasalukuyan. Kaya, nalalaman ng Diyos ang lahat ng nangyayari sa gitna ng mga tao: Nalalaman Niya ang kapaitan sa mundo ng tao, nauunawaan ang tamis sa mundo ng tao, at kaya sa bawat araw ay inilalarawan Niya ang mga kalagayan sa buhay ng buong sangkatauhan, at, higit sa rito, nakikitungo sa kahinaan at kasamaan ng buong sangkatauhan. Hindi kalooban ng Diyos na maitapon ang buong sangkatauhan sa napakalalim na hukay, o ang kabuuan ng sangkatauhan ay mailigtas. Palaging mayroong isang panuntunan sa mga pagkilos ng Diyos, ngunit walang sinuman ang mayroong kakayahan na maunawaan ang mga batas ng lahat ng Kanyang ginagawa. Nang nalaman ng mga tao ang kamahalan at poot ng Diyos, kaagad na binago ng Diyos ang tono sa habag at pag-ibig, ngunit nang malaman ng mga tao ang habag at pag-ibig ng Diyos, muli Niyang binago kaagad ang tono, ginawa Niyang mahirap kainin ang Kanyang mga salita na parang ang mga ito ay isang buhay na manok. Sa lahat ng mga salita ng Diyos, hindi kailanman naulit ang simula, at hindi kailanman sinabi ang Kanyang mga salita alinsunod sa panuntunan ng mga pagbigkas ng kahapon; maging ang tono ay hindi magkapareho, ni mayroong anumang kaugnayan sa nilalaman—ang lahat ng ito ay nakapagpapadama sa mga tao ng lalo pang pagkalito. Ito ang karunungan ng Diyos, at ang pagbubunyag ng Kanyang disposisyon. Ginagamit Niya ang tono at paraan ng Kanyang pagsasalita upang itaboy ang mga pagkaintindi ng mga tao, upang lituhin si Satanas, tinatanggal kay Satanas ang pagkakataon na lasunin ang mga gawa ng Diyos. Ang kahiwagaan ng mga pagkilos ng Diyos ay nagdudulot sa mga pag-iisip ng mga tao na malito sa mga salita ng Diyos. Halos di nila magawang mahanap ang kanilang sariling harapang pintuan, ni hindi nalalaman kung kailan sila nararapat kumain o magpahinga, kaya tunay na nakakamit ang “pagpapaliban sa pagtulog at pagkain upang gumugol para sa Diyos.” Ngunit maging sa puntong ito, hindi pa rin nalulugod ang Diyos sa kasalukuyang mga pangyayari, at palaging nagagalit sa tao, pinipilit siyang ilabas ang kanyang tunay na puso. Kung hindi, sa kaunting pagluluwag ng Diyos, ang mga tao ay kaagad na “susunod” at nagiging pabaya. Ito ang kababaan ng tao; hindi siya maaaring hikayatin, ngunit dapat hampasin o kaladkarin upang mapakilos siya. “Sa lahat ng mga yaong tinitingnan Ko, wala kahit isa ang kailanma’y kusa at direktang naghanap sa Akin. Lumalapit silang lahat sa harap Ko sa panghihikayat ng iba, sumusunod sa karamihan, at ayaw nilang bayaran ang halaga o gumugol ng oras para pagyamanin ang kanilang mga buhay.” Gayon ang kalagayan ng lahat sa ibabaw ng lupa. Kaya, kung wala ang gawain ng mga apostol o ng mga tagapanguna, ang lahat ng mga tao ay matagal nang nagsipangalat, at kaya, sa kabuuan ng mga kapanahunan, hindi nagkaroon ng kakulangan ng mga apostol at mga propeta.

Sa mga pagbigkas na ito, ang Diyos ay nagtutuon ng natatanging pansin sa pagbubuod ng mga kalagayan sa buhay ng buong sangkatauhan. Ang mga salitang kagaya ng “Walang kahit kaunting init ang buhay ng tao, at walang kahit anong pantaong lasa o liwanag—gayunma’y sinanay niya ang kanyang sarili dito, nanatili siya sa habambuhay na kawalan ng halaga kung saan ay nagmamadali siyang gumagawa nang walang anumang napapala. Sa isang kisapmata, lumalapit ang araw ng kamatayan, at namamatay ang tao ng isang mapait na kamatayan” ay sa ganitong uri lahat. Bakit ginagabayan ng Diyos ang pamumuhay ng sangkatauhan hanggang sa kasalukuyan at gayunma’y ibinubunyag din ang kahungkagan ng buhay sa mundo ng tao? At bakit Niya inilalarawan ang kabuuang buhay ng lahat ng mga tao bilang “mabilis na dumarating at mabilis na umaalis”? Ito, maaaring sabihin, ay plano lahat ng Diyos, itinalagang lahat ito ng Diyos, at bilang gayon, sa isang banda ay isinasalamin kung paano hinahamak ng Diyos ang lahat maliban sa buhay sa pagka-Diyos. Bagamat nilikha ng Diyos ang buong sangkatauhan, hindi Siya kailanman nagalak sa pamumuhay ng buong sangkatauhan, at kaya hinahayaan na lamang Niya ang sangkatauhan na umiral sa ilalim ng kasamaan ni Satanas. Pagkatapos na sumailalim ang sangkatauhan sa prosesong ito, Kanyang pupuksain o ililigtas ang sangkatauhan, at kaya tatanggapin ng tao ang isang buhay sa lupa na hindi hungkag. Lahat ng ito ay bahagi ng plano ng Diyos. At kaya, palaging mayroong isang kahilingan sa kamalayan ng isang tao, na naging daan upang walang sinuman ang masayang namamatay sa isang inosenteng kamatayan—ngunit ang makapagtatamo ng kahilingang ito ay yaong mga tao sa mga huling araw. Sa kasalukuyan, nabubuhay pa rin ang mga tao sa gitna ng isang di-mababagong kahungkagan at naghihintay pa rin sila sa gayong kahilingan na hindi nakikita: “Kapag tinatakpan Ko ng Aking mga kamay ang Aking mukha, at itinutulak ang mga tao sa ilalim ng lupa, agad silang nahihirapan sa paghinga, at halos hindi na kayang makaligtas. Lahat sila ay sumisigaw sa Akin, takot na lilipulin Ko sila, sapagka’t gusto nilang lahat na makita ang araw kung kailan Ako ay maluluwalhati.” Gayon ang kalagayan ng lahat ng mga tao sa kasalukuyan. Nabubuhay silang lahat sa isang “kahungkagan,” na walang “oksiheno,” na nagpapahirap para sa kanila na makahinga. Ginagamit ng Diyos ang kahilingan sa kamalayan ng tao upang itaguyod ang kaligtasan ng buong sangkatauhan; kung hindi, ang lahat ay “iiwan ang tahanan upang maging mga monghe,” bilang resulta nito ang sangkatauhan ay malilipol, at magwawakas na. Kaya, dahil sa pangako na ibinigay ng Diyos sa tao kaya nakaliligtas ang tao hanggang sa kasalukuyan. Ito ang katotohanan, ngunit hindi kailanman natuklasan ng tao ang batas na ito, at kaya hindi niya alam kung bakit “malalim ang takot niya na sa ikalawang pagkakataon ay darating muli sa kanya ang kamatayan.” Sa pagiging tao, walang sinuman ang mayroong lakas ng loob na magpatuloy na mabuhay, gayunma’y wala ding sinuman ang kailanma’y nagkaroon ng lakas ng loob para mamatay, at kaya sinasabi ng Diyos na ang mga tao ay “namamatay sa isang mapait na kamatayan.” Gayon ang tunay na sitwasyon sa gitna ng mga tao. Marahil, sa kanilang mga inaasahan, ang ilang mga tao ay naharap sa mga kabiguan at naisip ang kamatayan, ngunit ang mga kaisipang ito ay hindi kailanman natupad; marahil, naisip ng ilan ang kamatayan dahil sa mga sigalot sa sambahayan, ngunit nag-aalala sa kanilang mga mahal sa buhay, at nanatiling walang kakayahan na makamit ang kanilang kahilingan; at marahil, naisip ng ilan ang kamatayan dahil sa mga pagsubok sa kanilang pag-aasawa, ngunit hindi sila nakahandang malampasan ito. Kaya, namamatay ang mga tao na may mga karaingan o walang hanggang mga pagsisisi sa kanilang mga puso. Gayon ang iba’t-ibang mga katayuan ng lahat ng mga tao. Sa pagtingin sa malawak na mundo ng tao, ang mga tao ay dumarating at umaalis sa walang katapusang daloy, at bagamat nadadama nila na mas magiging masaya sila na mamatay kaysa mabuhay habang nagkukunwari pa rin sila, walang sinuman ang naging halimbawa kailanman na namatay at muling nagbalik na nagsasabi sa nabubuhay kung paano tamasahin ang kagalakan ng kamatayan. Ang mga tao ay kasuklam-suklam na sawimpalad: Wala silang kahihiyan o paggalang sa sarili, at palagi nilang hindi tinutupad ang kanilang salita. Sa Kanyang plano, itinakda ng Diyos ang isang grupo ng mga tao na magtatamasa ng Kanyang pangako, at kaya sinasabi ng Diyos, “marami ang namuhay sa laman, at marami ang namatay at muling ipinanganak sa mundo. Gayunma’y walang sinuman sa kanila ang kailanma’y nagkaroon ng pagkakataong tamasahin ang mga pagpapala ng kaharian ngayon.” Ang lahat ng nagtatamasa sa mga pagpapala ng kaharian sa kasalukuyan ay itinakda ng Diyos mula pa nang Kanyang likhain ang mundo. Isinaayos ng Diyos para sa mga espiritung ito na mabuhay sa katawang-tao sa mga huling araw, at sa bandang huli, kakamtin ng Diyos ang grupo ng mga taong ito, at isasaayos para sa kanila na mapunta sa Sinim. Sapagkat, sa sangkap, ang mga espiritu ng mga taong ito ay mga anghel, sinasabi ng Diyos “Tunay bang hindi Ako kailanman nagkaroon ng anumang bakas sa espiritu ng tao?” Sa katunayan, kapag ang mga tao ay nabubuhay sa laman, nananatili silang mangmang sa mga kaganapan ng espirituwal na kaharian. Mula sa payak na mga salitang ito ay maaaring makita ang kalooban ng Diyos: Ang payak na mga salitang “tinatapunan Ako ng tao ng isang pigil na tingin” ay nagpapahayag ng masalimuot na sikolohiya ng Diyos. Mula sa panahon ng paglikha hanggang sa kasalukuyan, sa puso ng Diyos ay palaging mayroong kalungkutan na may kasamang matinding galit at paghatol, sapagkat ang mga tao sa lupa ay walang kakayahang isaalang-alang ang kalooban ng Diyos, kagaya ng sinasabi ng Diyos, “Ang tao ay parang isang taong-bundok.” Gayunma’y sinasabi din ng Diyos, “Darating ang araw na mula sa kalagitnaan ng makapangyarihang karagatan, ang tao ay lalangoy sa Aking kinaroroonan upang maari niyang matamasa ang lahat ng yaman sa mundo at iwan sa likuran ang panganib ng pagkalunod sa karagatan.” Ito ang katuparan ng kalooban ng Diyos, at maaari ding ilarawan bilang isang di-maiiwasang kalakaran, at sinasagisag nito ang katuparan ng gawain ng Diyos.

Kapag ang kaharian ay ganap nang bumaba sa lupa, mababawi ng lahat ng mga tao ang kanilang likas na anyo. Kaya, sinasabi ng Diyos, “nasisiyahan Ako mula sa kaitaasan ng Aking trono, naninirahan Ako sa kalagitnaan ng mga bituin. At naghahandog sa Akin ang mga anghel ng mga bagong awitin at mga bagong sayaw. Hindi na sinasanhi ng kanilang kahinaan na umagos ang mga luha sa kanilang mga mukha. Hindi Ko na naririnig, sa Aking harapan, ang tinig ng pag-iyak ng mga anghel, at wala na ring nagrereklamo sa Akin ng kahirapan.” Ipinakikita nito na ang araw kung kailan matatamo ng Diyos ang ganap na kaluwalhatian ay ang araw kapag tinatamasa na ng tao ang kanyang kapahingaan; ang mga tao ay hindi na magkukumahog bilang resulta ng paggambala ni Satanas, hihinto ang mundo sa patuloy na pagsulong, at ang mga tao ay mabubuhay sa kapahingahan—sapagkat ang napakaraming mga bituin sa kalangitan ay binabago, at ang araw, buwan, mga bituin, at iba pa, at ang lahat ng mga bundok at mga ilog sa langit at sa lupa, ay binabago lahat. At sapagkat ang tao ay nagbago, at ang Diyos ay nagbago, kaya, maging ang lahat ng mga bagay ay magbabago. Ito ang pinakasukdulang layunin ng plano ng pamamahala ng Diyos, at ang yaong matatamo sa bandang huli. Ang layunin ng Diyos sa pagsasabi ng lahat ng mga salitang ito ay pangunahin para makilala Siya ng tao. Hindi nauunawaan ng mga tao ang administratibong mga kautusan ng Diyos. Ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay itinatakda at isinasaayos ng Diyos Mismo, at ayaw ng Diyos na hayaang manghimasok ang sinuman; sa halip, hinahayaan Niya ang mga tao na makita na ang lahat ay isinasaayos Niya at hindi maaaring matamo ng tao. Bagamat maaaring makita ito ng tao, o nahihirapang isipin ito, ang lahat ay kinokontrol mag-isa ng Diyos, at hindi gusto ng Diyos na ito ay mabahiran ng kahit na kaunting saloobin ng tao. Tiyak na hindi patatawarin ng Diyos ang sinumang makikibahagi, kahit kaunti lamang; ang Diyos ay Diyos na naninibugho sa tao, at tila ang Espiritu ng Diyos ay talagang maramdamin tungkol sa bagay na ito. Kaya, sinuman ang mayroong katiting na balak na manghimasok ay kaagad na dadagsain ng nagngangalit na apoy ng Diyos, gagawin silang mga abo sa apoy. Hindi pinahihintulutan ng Diyos ang mga tao na ipakita ang kanilang mga kaloob gaano man nila naisin, sapagkat lahat ng mayroong kaloob ay walang buhay; ang mga ipinagpapalagay na mga kaloob na ito ay dapat maglingkod lamang sa Diyos, at nagmumula kay Satanas, at kaya talagang hinahamak ng Diyos, na hindi gumagawa ng anumang mga pagpapahinuhod sa ganito. Ngunit madalas na ang mga taong walang buhay ang malamang na nakikibahagi sa gawain ng Diyos, at, dagdag pa rito, ang kanilang pakikibahagi ay nananatiling hindi natutuklasan, sapagkat ito ay nakabalat-kayo sa pamamagitan ng kanilang mga kaloob. Sa kabuuan ng mga kapanahunan, yaong mga pinagkalooban ay hindi kailanman nakapanindigan, sapagkat sila ay mga walang buhay, at kaya kulang sa anumang mga kapangyarihan ng paglaban. Kaya, sinasabi ng Diyos, “Kung hindi Ako nagsasalita nang malinaw, hindi kailanman matatauhan ang mga tao, at hindi-nalalamang mahuhulog sa Aking pagkastigo—dahil hindi Ako kilala ng tao sa Aking katawang-tao.” Lahat niyaong mayroong laman at dugo ay ginagabayan ng Diyos, ngunit nabubuhay rin sa pagka-alipin ni Satanas, at kaya hindi kailanman nagkaroon ang mga tao ng normal na ugnayan sa isa’t-isa, maging ito man ay dahil sa kahalayan, o pagsamba, o ang mga kaayusan ng kanilang kapaligiran. Ang gayong abnormal na mga ugnayan ang pinaka-kinasusuklaman ng Diyos sa lahat, at kaya dahil sa gayong mga ugnayan kaya lumalabas ang mga salitang kagaya ng “Ang gusto Ko ay mga nilalang-na-may-buhay na puno ng buhay, hindi mga bangkay na nakalublob sa kamatayan. Dahil nakasandal Ako sa mesa ng kaharian, uutusan Ko ang lahat ng mga tao sa lupa na tanggapin ang Aking pagsisiyasat” sa bibig ng Diyos. Kapag ang Diyos ay nasa ibabaw ng kabuuan ng daigdig, sa bawat araw ay pinagmamasdan Niya ang bawat kilos niyaong mga mayroong laman at dugo, at hindi Niya kailanman nakaligtaan ang kahit isa man lamang sa kanila. Ito ang mga gawa ng Diyos. At kaya, hinihimok Ko ang lahat ng mga tao na siyasatin ang kanilang sariling mga saloobin, mga ideya, at mga pagkilos. Hindi Ko hinihiling na kayo ay maging tanda ng kahihiyan sa Diyos, kundi maging isang pagpapakita ng kaluwalhatian ng Diyos, na sa lahat ng inyong mga pagkilos, mga salita, at mga buhay, hindi kayo maging tampulan ng katatawanan ni Satanas. Ito ang mga kinakailangan ng Diyos sa lahat ng mga tao.

Sinundan:Pakahulugan sa Ikalabing-siyam na Pagbigkas

Sumunod:Pagpapakahulugan sa Ikadalawampu’t-isang Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin