Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 19

Tila sa imahinasyon ng mga tao, napakatayog at di-maarok ang Diyos. Para bang hindi naninirahan ang Diyos kasama ang mga tao, para bang hinahamak Niya ang mga tao dahil napakatayog Niya. Gayunpaman, dinudurog ng Diyos ang mga paniwala ng mga tao at inaalis ang lahat ng mga iyon, ibinabaon ang lahat ng kanilang mga paniwala sa loob ng “mga nitso” kung saan nagiging abo ang mga iyon. Ang saloobin ng Diyos tungo sa mga paniwala ng mga tao ay kahalintulad ng Kanyang saloobin tungo sa mga patay, binibigyang-kahulugan ang mga iyon ayon sa kagustuhan. Para bang walang mga pagtugon mula sa mga paniwala. Kaya mula sa pagkalikha ng mundo hanggang ngayon, nagsasagawa ang Diyos ng ganitong gawain at hindi kailanman tumigil. Dahil sa laman, pinásásamâ ni Satanas ang mga tao, at dahil sa mga pagkilos ni Satanas sa daigdig, binubuo ng mga tao ang lahat ng uri ng mga paniwala sa pamamagitan ng kanilang mga nararanasan. Tinatawag itong “likas na pamumuo.” Ang yugtong ito ng gawain ang huling bahagi ng gawain ng Diyos sa daigdig, kaya ang paraan ng gawain ng Diyos ay nakarating nga sa taluktok nito, at pinag-iibayo Niya ang Kanyang pagsasanay sa mga tao upang maaari silang maging ganap sa Kanyang huling gawain, at sa wakas mabibigyang-kasiyahan ang kalooban ng Diyos. Dati, mayroon lamang kaliwanagan at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu sa gitna ng mga tao, nguni’t walang mga salitang sinabi ang Diyos Mismo. Nang nagsalita ang Diyos sa sarili Niyang tinig, nagulantang ang lahat, at ngayon higit pa ngang nakapag-iisip ang mga salita Niya. Mas mahirap pang maunawaan ang kahulugan ng Kanyang mga salita, at parang nasa kalagayang manghang-mangha ang mga tao, dahil limampung porsiyento ng Kanyang mga salita ay dumarating sa pag-itan ng mga tandang panipi. “Kapag nagsasalita Ako, nakikinig ang tao sa Aking tinig nang may pamimitagan; nguni’t kapag tumigil Ako sa pagsasalita, nagsisimula siyang muli sa sarili niyang ’pakikipagsapalaran.’” Mayroong isang salita sa talatang iyan sa mga panipi. Mas nakakatawa ang mga salita ng Diyos, mas napapalapit ng mga ito ang mga tao para basahin ang mga ito. Ang isang aspeto ay yaong kayang tanggapin ng mga tao na mapakitunguhan kapag namamahinga sila. Ang pangunahing aspeto ay upang hadlangan ang mas maraming tao mula sa panghihina ng loob o pagkadismaya dahil hindi nila nauunawaan ang mga salita ng Diyos. Ito ay isang taktika sa pakikidigma ng Diyos kay Satanas. Tanging sa paraang ito magiging interesado ang mga tao sa mga salita ng Diyos at bibigyang-pansin pa rin ang mga iyon kahit naguguluminahan sila. Nguni’t mayroon ding kabigha-bighani sa lahat ng mga salitang hindi nakapaloob sa mga panipi, at kaya mas kapansin-pansin ang mga ito at nagsasanhing mahalin ng mga tao ang mga salita ng Diyos nang higit pa, hinahayaan silang madama ang katamisan ng Kanyang mga salita sa kanilang sariling mga puso. Dahil ang mga salita ng Diyos ay nagtataglay ng napakaraming uri ng mga anyo at mayaman at iba-iba, at dahil walang pag-uulit ng mga pangngalan sa gitna ng maraming salita ng Diyos, sa kanilang ikatlong pandama, naniniwala ang lahat ng mga tao na ang Diyos ay laging bago at hindi kailanman luma. Halimbawa: “Hindi Ko hinihingi na maging isang tagagamit lamang ang tao, nguni’t hinihingi sa kanya na maging tagagawa na may kakayahang talunin si Satanas.” Ang mga salitang “tagagamit” at “tagagawa” sa pangungusap na iyan ay may mga parehong kahulugan sa ilang salitang nasabi sa nakaraang mga panahon, nguni’t hindi mahigpit ang Diyos. Sa halip, ipinababatid Niya sa tao ang Kanyang kasariwaan, at sa gayon ay pinahahalagahan ang pag-ibig ng Diyos. Ang pagkamapagpatawa sa pananalita ng Diyos ay naglalaman ng Kanyang paghatol at Kanyang mga hinihingi sa tao. Yamang may layuning lahat ang mga salita ng Diyos, may kahulugang lahat, ang Kanyang pagkamapagpatawa ay hindi basta pampagaan ng kapaligiran o para magtawanan ang mga tao, o basta papahingahin ang kanilang mga kalamnan. Sa halip, ang layon ng pagkamapagpatawa ng Diyos ay palayain ang tao mula sa limang-libong-taong pagkaalipin at hindi na kailanman maaliping muli, upang higit silang may kakayahang tanggapin ang mga salita ng Diyos. Ang paraan ng Diyos ay “nakakatulong ang isang kutsarang asukal para lunukin ang gamot”; hindi Niya pinipilit ipalunok ang mapait na gamot sa lalamunan ng mga tao. May kapaitang napapaloob sa matamis, at may katamisan ding napapaloob sa mapait.

“Kapag nag-umpisang lumitaw ang banaag ng liwanag sa Silangan, sa panahong iyan itutuon ng lahat ng mga tao sa sansinukob ang kanilang pansin sa nabanggit na pangyayari tungo sa liwanag sa Silangan. Sa pagkakahimasmas mula sa pagkaidlip, pagmamasdan ng sangkatauhan ang pinagmumulan ng liwanag sa silangan, nguni’t dahil sa mga limitasyon ng kapangyarihan ng tao, walang sinuman ang makakakita sa lugar na pinagmumulan ng liwanag.” Ito ang nangyayari sa lahat ng dako sa sansinukob, hindi lamang sa gitna ng mga anak-na-lalaki at bayan ng Diyos. Nararanasan ng lahat ng mga relihiyosong pangkat at mga di-mananampalataya ang pagtugon na ito. Sa sandaling yaon nang sumikat ang liwanag ng Diyos, unti-unting nagbabago ang puso ng lahat, at nagsisimula silang matuklasan nang di-namamalayan na walang kuwenta ang mabuhay, na walang halaga ang buhay ng tao. Hindi hinahabol ng mga tao ang isang hinaharap, nag-iisip para sa kinabukasan, o nababahala tungkol sa kinabukasan, bagkus ay pinanghahawakan ang ideya na dapat silang higit pang kumain at uminom habang sila ay “bata” pa, na magiging sulit lahat ito, at hindi magiging walang-saysay kapag dumating ang huling araw. Walang pagnanais ang tao na ilagay sa ayos ang mundo. Ang kasiglahan ng pag-ibig ng sangkatauhan para sa mundo ay ninakaw lahat ng “diyablo,” nguni’t walang sinuman ang nakakaalam kung ano ang ugat, at ang tanging nagagawa nila ay magparoo’t parito na nagbabalitaan sa isa’t isa, dahil hindi pa dumating ang araw ng Diyos. Isang araw, makikita ng lahat ang mga kasagutan sa lahat ng mga di-maaarok na mga hiwaga. Ito ang tunay na kahulugan ng mga salita ng Diyos na “babangon ang tao mula sa pagtulog at pananaginip, at doon lamang niya mapapagtanto na unti-unti nang dumarating sa sanglibutan ang Aking araw.” Kapag dumating ang panahong iyan, lahat ng mga taong kabilang sa Diyos ay matutulad sa mga dahong luntian “naghihintay upang ialay sa Akin ang indibidwal nilang bahagi sa panahong nasa lupa Ako.” Napakarami sa bayan ng Diyos sa Tsina ang bumabalik pa rin sa dati pagkatapos bigkasin ng Diyos ang Kanyang tinig, at kaya sinasabi ng Diyos, “nguni’t, walang kapangyarihan upang baguhin ang katotohanan, kundi maghintay lamang sa Akin upang ipahayag ang kaparusahan.” Mayroon pa ring ilan sa gitna nila ang maaalis—hindi lahat ay mananatiling di-nagbabago. Sa halip, maaari lamang maging ayon sa pamantayan ang mga tao matapos sumailalim sa pagsubok, at sa gayon ay mabibigyan ng “mga katibayan ng kalidad”; kung hindi magiging dumi sila sa bunton ng basura. Palaging tinutukoy ng Diyos ang tunay na kalagayan ng tao, kaya lalong nadarama ng tao ang pagiging mahiwaga ng Diyos. “Kung hindi Siya ang Diyos, paano Niya makakayang malamang napakaigi ang tunay nating kalagayan?” Nguni’t dahil sa kahinaan ng mga tao, “Sa puso ng mga tao, wala Ako sa itaas, o sa ibaba. Para sa mga tao, hindi mahalaga kung totoo man Ako o hindi.” Hindi ba ito mismo ang kalagayan ng lahat ng mga tao na angkop na angkop sa katunayan? Para sa mga tao, umiiral ang Diyos kapag Siya’y hinahanap nila at hindi umiiral kapag Siya’y hindi nila hinahanap. Sa madaling salita, umiiral kaagad ang Diyos sa mga puso ng mga tao kapag kailangan nila ang tulong Niya, nguni’t kapag hindi na nila Siya kailangan, hindi na Siya umiiral. Ito ang nakapaloob sa mga puso ng mga tao. Sa katunayan, ganito nag-iisip ang lahat sa daigdig, kasali ang lahat ng hindi-naniniwala-sa-Diyos, na ang palagay sa Diyos ay malabo at walang-anyo.

“Samakatuwid, nagiging mga hangganan ang mga bundok sa pag-itan ng mga bansa sa lupain, nagiging mga harang ang mga tubig upang panatilihing hiwalay ang mga tao sa pag-itan ng mga lupain, at ang hangin ay nagiging siyang bagay na dumadaloy sa pag-itan ng mga tao sa kalawakan sa lupa.” Ito ang gawaing ginawa ng Diyos habang nililikha ang mundo. Ang pagbanggit nito rito ay nakakagulo sa isip ng mga tao: Maaari kaya na nais ng Diyos na lumikha ng isa pang mundo? Makatuwiran na sabihin ito: Tuwing nagsasalita ang Diyos, naglalaman ang Kanyang mga salita ng paglikha, pamamahala, at pagwasak sa mundo; kung minsan nga lamang ay malinaw ito, at kung minsan ay malabo ito. Nakapaloob sa Kanyang mga salita ang buong pamamahala ng Diyos; ang problema lamang ay hindi nakikilala ng mga tao ang mga iyon. Pinalalago ng pagpapala ng Diyos sa mga tao ang kanilang pananampalataya nang isandaang ulit. Mula sa labas, tila baga nangangako ang Diyos sa tao, nguni’t sa pinakadiwa isang sukatan ito para sa mga hinihingi ng Diyos sa mga tao ng Kanyang kaharian. Iingatan Niya yaong mga sumusunod, at yaong mga hindi sumusunod ay lululunin sa kalamidad na inihagis pabábâ mula sa langit. “Ang tao ay pababagsakin ng dumadagundong na kulog sa kalangitan; tatabunan siya sa pagbagsak ng mga matataas na bundok; kakainin siya ng mga gutom na mababangis na hayop; at lulunurin siya ng dumadaluyong na mga karagatan. Sa pakikibahagi ng sangkatauhan sa gusot ng pagpapatayan ng mga magkakapatid, hahanapin ng lahat ng mga tao ang kanilang sariling pagkawasak sa mga kalamidad na lilitaw sa kalagitnaan ng sangkatauhan.” Ito ang “natatanging pagtrato” na ipapataw sa mga hindi nakaabot sa mga pamantayan, na hindi ililigtas tungo sa kaharian ng Diyos pagkatapos. Mas sinasabi ng Diyos ang mga bagay tulad ng, “Sa ilalim ng paggabay ng Aking liwanag, tiyak na makakawala kayo mula sa pagkasakal ng mga puwersa ng kadiliman. Sa gitna ng kadiliman, tiyak na hindi ninyo maiwawala ang ilaw na gumagabay sa inyo,” mas nababatid ng mga tao ang kanilang sariling pagiging kagalang-galang, at kaya mayroon silang higit na pananampalatayang maghanap ng bagong buhay. Pinagkakalooban ng Diyos ang mga tao kapag sila’y humihingi sa Kanya. Sa sandaling inilalantad sila ng Diyos hanggang sa isang tiyak na antas, binabago Niya ang Kanyang paraan ng pananalita, at gumagamit ng isang tono ng pagpapala para makakuha ng pinakamagagaling na resulta. Ang paghingi sa ta0 sa ganitong paraan ay nagbubunga ng mga mas praktikal na resulta. Dahil handa ang lahat ng tao na makipag-usap tungkol sa mga bagay-bagay sa kanilang mga kabárò—eksperto silang lahat sa mga bagay-bagay—ganitong-ganito nga mismo ang isinusulong ng Diyos sa pagsasabi nito. Kaya ano ang “Sinim”? Ang ibig sabihin ng Diyos dito ay hindi ang kaharian sa daigdig na pinásásamâ ni Satanas, bagkus ay isang pagtitipon ng lahat ng mga anghel na nanggaling mula sa Diyos. Ang mga salitang “matatag at matibay” ay nagpapahiwatig na makakalampas ang mga anghel sa lahat ng mga puwersa ni Satanas at kaya itatatag ang Sinim sa buong sansinukob. Kaya ang tunay na kahulugan ng Sinim ay isang pagtitipon ng lahat ng mga anghel sa daigdig; yaong mga nasa daigdig ang tinutukoy dito. Kaya ang kaharian na iiral kalaunan sa daigdig ay tatawaging “Sinim,” at hindi ang “kaharian.” Wala talagang kahulugan ang “kaharian” sa daigdig, at sa pinakadiwa ito ay Sinim. Kaya tangi lamang sa pag-uugnay nito sa kahulugan ng Sinim nalalaman ng isa ang tunay na kahulugan ng mga salitang “mamanahin ninyo ang pagpapalang nagmumula sa Akin, at tiyak na sisinagan ng Aking kaluwalhatian ang loob ng buong sansinukob.” Itinatanghal nito ang pagmamarka sa lahat ng tao sa daigdig sa hinaharap. Ang lahat ng mga tao ng Sinim ay magiging hari na namumuno sa lahat ng mga tao sa daigdig pagkatapos nilang nakapagdusa ng pagkastigo. Ang lahat sa daigdig ay tatakbo nang pangkaraniwan dahil sa pamamahala ng mga tao ng Sinim. Ito ay walang iba kundi isang krokis ng situwasyon. Ang lahat ng mga tao ay mananatili sa loob ng kaharian ng Diyos, ibig sabihin ay maiiwan sila sa loob ng Sinim. Makakayang makipagtalastasan ng mga tao sa daigdig sa mga anghel. Kaya, magkakaugnay ang langit at ang daigdig, o sa madaling salita, magpapasakop sa at mamahalin ang Diyos ng mga tao sa daigdig katulad ng ginagawa ng mga anghel sa langit. Sa panahong iyon, hayagang magpapakita ang Diyos sa lahat ng tao sa daigdig at hahayaang makita nila ang Kanyang tunay na mukha ng sarili nilang mga mata, at magpapakita Siya sa mga tao sa anumang sandali.

Sinundan:Kabanata 18

Sumunod:Kabanata 20

Baka Gusto Mo Rin