Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 17

Ang totoo, lahat ng mga salita na galing sa bibig ng Diyos ay mga bagay na hindi alam ng mga tao; lahat ng mga ito ang wika na hindi napakinggan ng mga tao, kaya puwede itong ipalagay nang ganito: ang mga salita ng Diyos ay hiwaga sa sarili ng mga ito. May maling paniniwala ang karamihan ng mga tao na ang mga bagay lamang na hindi kayang matamo sa pamamagitan ng pag-iísíp, ang mga usapin ng langit na hinahayaan ng Diyos na malaman ng tao ngayon, o ang katotohanan tungkol sa ginagawa ng Diyos sa espirituwal na mundo ang mga hiwaga. Ipinakikita nito na hindi itinuturing ng mga tao ang lahat ng mga salita ng Diyos nang pantay-pantay, ni pinahahalagahan ang mga ito, kundi nakatuon sila sa pinaniniwalaan nilang mga “hiwaga." Pinatutunayan nito na hindi alam ng mga tao kung ano ang mga salita ng Diyos o kung ano ang mga hiwaga—binabasa lamang nila ang mga salita ng Diyos mula sa loob ng kanilang sariling mga paniwala. Ang realidad ay na wala kahit isang tao ang tunay na nagmamahal sa salita ng Diyos—ang ugat ng kung bakit nasasabi na “Ang mga tao ay mga eksperto sa pandaraya sa Akin” ay naririto mismo. Tiyak na hindi dahil sinasabi ng Diyos na walang anumang halaga ang mga tao, o na talagang magugulo sila. Ito ang aktuwal na katayuan ng sangkatauhan. Ang mga tao mismo ay hindi malinaw kung gaano kalaking puwang ang talagang nasasakop ng Diyos sa kanilang mga puso—tanging ang Diyos lamang Mismo ang lubusang nakakaalam. Kaya ngayon mismo parang mga pasusuhing mga sanggol ang mga tao—ganap silang walang kamalay-malay kung bakit umiinom sila ng gatas at para saan sila nananatiling buháy. Tanging ang kanilang ina ang nakakaunawa ng kanilang pangangailangan, hindi sila hahayaang mamatay sa gutom, at hindi hahayaang mamatay sa labis na pagkain. Alam ng Diyos ang pinakamabuti na mga kinakailangan ng mga tao, kaya kung minsan nakapaloob sa Kanyang mga salita ang Kanyang pag-ibig, kung minsan ibinubunyag ang Kanyang paghatol sa mga ito, kung minsan nakakasakit ng mga kaloob-loobang puso ng mga tao ang mga salita Niya, at kung minsan napakataimtim at marubdob ng Kanyang mga salita. Hinahayaan nito ang mga tao na maramdaman ang Kanyang kabaitan at Kanyang pagiging madaling malapitan, at na hindi Siya ang “maringal na anyo” na inaakala, isang hindi puwedeng salingin, ni hindi Siya ang “Anak ng Langit” sa mga isip ng mga tao, isang hindi tuwirang matitingnan sa mukha, at hindi Siya sa partikular ang “berdugo” na inaakala ng mga tao na pumapatay ng walang kasalanan. Ang buong disposisyon ng Diyos ay nabubunyag sa Kanyang gawain, ang disposisyon ng Diyos sa katawang-tao ngayon ay kinakatawan pa rin sa pamamagitan ng Kanyang gawain, kaya ang ministeryong isinasakatuparan ng Diyos ay ang ministeryo ng mga salita, hindi kung ano ang ginagawa Niya o paano Siya nagpapakita sa panlabas. Sa katapusan makakamtan ng lahat ng tao ang pagpapalakas mula sa salita ng Diyos at magagawang ganap dahil sa mga ito. Sa kanilang mga karanasan, dahil sa paggabay ng mga salita ng Diyos, makakamtan nila ang isang landas para sa pagsasagawa, at sa pamamagitan ng mga salitang galing sa bibig ng Diyos malalaman ng mga tao ang Kanyang buong disposisyon. Matutupad ang buong gawain ng Diyos dahil sa mga salita, magiging buháy ang mga tao, at matatalo ang lahat ng kaaway. Ito ang pangunahing gawain, at walang sinumang maaring magwalang-bahala rito. Makabubuting tingnan natin nang maigi ang Kanyang mga salita: “Umaalingawngaw ang Aking tinig tulad ng kulog na tumatanglaw sa apat na kwadrante at sa buong mundo, at sa kalagitnaan ng kulog at kidlat, pinababagsak ang sangkatauhan. Walang taong kailanman ay nanatiling matatag sa gitna ng kulog at kidlat: Karamihan ng mga tao ay nasisindak na halos mawalan ng isip sa pagdating ng Aking liwanag, hindi nila malaman kung ano ang gagawin.” Kapag ibinubukas ng Diyos ng Kanyang bibig basta na lamang lumalabas ang mga salita. Tinutupad Niya ang lahat sa pamamagitan ng mga salita, at lahat ng mga bagay ay pinagbabagong-anyo ng Kanyang mga salita, lahat ng mga tao ay pinagiging-bago sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Ano ang tinutukoy na “kulog at kidlat”? At ano ang tinutukoy na “liwanag”? Walang kahit isang bagay ang makakatakas mula sa salita ng Diyos. Ginagamit Niya ang Kanyang mga salita upang ilantad ang mga isipan ng mga tao at upang ilarawan ang kanilang kapangitan; gumagamit Siya ng mga salita upang pakitunguhan ang lumang kalikasan ng mga tao at upang gawing ganap ang Kanyang buong bayan. Hindi ba ito ang kahalagahan ng mga salita ng Diyos? Sa buong sansinukob, kung wala ang suporta at pagpapalakas ng mga salita ng Diyos, malamang nawasak na ang buong sangkatauhan hanggang sa punto ng di-pag-iral noon pa. Ito ang isang prinsipyo kung ano ang ginagawa ng Diyos, at ito ang paraan ng paggawa para sa Kanyang anim-na-libong-taong planong pamamahala. Malinaw na makikita ang kahalagahan ng Kanyang mga salita sa pamamagitan nito. Tuwirang lumalagos ang mga salita ng Diyos sa kalaliman ng mga kaluluwa ng sangkatauhan. Sa sandaling makita nila Kanyang mga salita ay nagugulantang sila at nahihintakutan at nagmamadaling tumatalilis. Nais nilang takasan ang katunayan ng Kanyang mga salita, kaya nga makikita sa lahat ng dako ang mga “takas” na ito. Pagkatapos na pagkatapos mabigkas ang mga salita ng Diyos tumatakas paláyô ang mga tao. Ito ang isang aspeto ng imahe ng kapangitan ng sangkatauhan na isinasalarawan ng Diyos. Ngayon mismo, unti-unting nagigising mula sa kanilang pagkatuliro ang lahat ng tao. Para bang nagkaroon dati ng kalagayan ng pagkasintu-sinto ang lahat ng tao, at ngayon ay nakikita nila ang mga salita ng Diyos at parang mayroon pa silang nananatiling mga epekto matapos ang sakit at hindi kayang mabawi ang kanilang dating kalagayan. Ito ang aktuwal na kalagayan ng lahat ng mga tao, at ito rin ang tunay na paglalarawan ng pangungusap na ito: “maraming tao ang biglaang napukaw mula sa kanilang mga ilusyon nang naantig sila ng bahagyang liwanag na ito. Ngunit wala ni isa na kailanma’y nakaunawa na dumating na ang araw na bumababa sa mundo ang Aking liwanag.” Ito ang dahilan kaya sinabi ng Diyos: “Karamihan sa mga tao ay natulala sa biglaang pagdating ng liwanag.” Lubusang angkop na ganito ang pagkakasabi. Ang paglalarawan ng Diyos sa sangkatauhan ay walang iniiwang dako kahit para sa dulo ng karayom—talagang nagawa Niya ito nang eksakto at walang kamalian, na ito ang dahilan kung bakit lubusang kumbinsido ang lahat ng tao at nang hindi namamalayan ito, ang kanilang pag-ibig para sa Diyos ay nag-uumpisang maitatag mula sa kalaliman ng kaloob-looban ng kanilang mga puso. Tanging sa paraang ito lamang nagiging higit at higit pang tunay ang posisyon ng Diyos sa puso ng mga tao, at ito rin ang isang paraan na gumagawa ang Diyos.

“Karamihan sa mga tao ay naguguluhan lamang; nasusugatan sila sa mga mata at nasusubsob sila sa putik sa pamamagitan ng liwanag.” Dahil sumasalungat sila sa kalooban ng Diyos (iyan ay, nilalabanan nila ang Diyos), ang ganyang uri ng tao ay nagdurusa ng pagkastigo dahil sa kanilang pagka-mapanghimagsik kapag dumarating ang mga salita ng Diyos; kaya nga sinasabi na nasusugatan sila sa mga mata sa pamamagitan ng liwanag. Ang ganitong uri ng tao ay naipagkaloob na kay Satanas, kaya sa pagpasok sa bagong gawain wala silang anumang kaliwanagan o pagpapalinaw. Ang lahat niyaong walang gawa ng Banal na Espiritu ay nasakop na ni Satanas, at walang puwang para sa Diyos sa kalaliman ng kanilang mga puso, kaya nga sinasabi na “nasusubsob sila sa putik.” Yaong mga nasa ganitong kundisyon ay lahat nasa magulong kalagayan. Hindi sila nakakapasok sa tamang landasin, hindi nila kayang ibalik ang pagka-normal, lahat ng iniisip nila sa kanilang mga isipan ay taliwas. Napásámâ ni Satanas sa sukdulan ang lahat ng tao sa daigdig. Wala silang sigla at puno sila ng amoy ng mga bangkay. Nananatiling buháy ang lahat ng tao sa daigdig sa gitna ng isang salot ng mga mikrobyo at walang sinumang nakakatakas dito. Hindi nila nais na manatiling buháy sa daigdig, nguni’t palagi nilang nararamdaman na may mangyayaring isang bagay na nakahihigit upang makita ito ng mga tao sa mga sarili nila, kaya pinipilit ng mga tao ang kanilang mga sarili na patuloy na mabuhay. Matagal nang walang lakas ang mga tao sa kanilang mga puso, ginagamit lamang nila ang kanilang di-nakikitang mga pag-asa bilang isang espirituwal na haligi, kaya itinutunghay lamang nila ang kanilang sariling mga ulo gumagawing gaya ng tao, nakakaraos sa kanilang mga araw sa daigdig. Para bang ang lahat ng mga tao ay mga anak ng diyablong nagkatawang-tao. Kaya nga sinabi ng Diyos: “natatalukbungan sa ilalim ng kaguluhan ang daigdig, gumagawa ng nakalulungkot na tanawing hindi makayanang tingnan na, kung sinusuri nang malapitan, sinasalakay ang isang tao ng napakatinding kalungkutan.” Dahil sa itsura ng ganitong katayuan inumpisahan ng Diyos na “isinasabog ng Aking mga kamay ang mga binhi ng Aking Espiritu” tungo sa buong sansinukob, at sinimulang isakatuparan ang Kanyang gawain ng pagliligtas sa buong daigdig. Dahil ito sa pagsulong ng ganitong gawain kaya sinimulan ng Diyos na magpaulan ng lahat ng uri ng mga sakúnâ, kaya naman naililigtas ang mga taong matitigas ang mga puso. Sa mga yugto ng gawain ng Diyos, ang paraan ng pagliligtas ay sa pamamagitan pa rin ng iba’t ibang uri ng mga sakúnâ at lahat niyaong napabilang ay hindi matatakasan ang mga ito. Sa katapusan lamang ang katayuan na “kasing-payapa ng ikatlong langit: Ang nabubuhay dito malaki man o maliit ay sama-samang umiiral nang magkaayon, at hindi kailanman nasasangkot sa ’mga pagtatalo ng bibig at dila’” ay makakayang lumitaw sa daigdig. Ang isang aspeto ng gawain ng Diyos ay ang malupig ang buong sangkatauhan at makamit ang mga taong hinirang sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Ang isa pang aspeto ay ang malupig ang lahat ng mga anak ng paghihimagsik sa pamamagitan ng iba’t ibang mga sakúnâ. Isang bahagi ito ng malawakang gawain ng Diyos. Sa paraan lamang na ito maaaring lubusang matatamo ang kaharian sa daigdig na nais ng Diyos, at ito ang bahagi ng gawain ng Diyos na tulad ng dalisay na ginto.

Palaging hinihingi ng Diyos na maunawaan ng mga tao ang dinamika ng langit. Talaga bang makakamtan nila iyon? Ang realidad ay na, batay sa kasalukuyang aktuwal na mga katayuan ng mga tao, dahil napásámâ na ni Satanas sa mahigit na 5,900 taon, hindi sila maihahambing kay Pedro at kaya hindi nila basta magagawa ito. Isa ito sa mga pamamaraan ng gawain ng Diyos. Hindi Niya basta papapaghintayin lamang ang mga tao, kundi aktibo Niya silang papapaghanapin. Tanging sa paraang ito magkakaroon ng pagkakataon ang Diyos na gumawa sa mga tao. Mainam na mas higit pang ipaliwanag ito, kung hindi magkakaroon lamang ang mga tao ng mababaw na pagkakaunawa. Pagkatapos na nilikha ng Diyos ang sangkatauhan at binigyan sila ng mga espiritu, iniutos Niya sa kanila na kung hindi sila tatawag sa Diyos, kung gayon hindi sila makakaugnay sa Kanyang Espiritu at kaya hindi matatanggap sa daigdig ang “telebisyong satelayt” mula sa langit. Kapag wala na ang Diyos sa mga espiritu ng mga tao mayroong isang walang-lamang upuan ang naiiwang bukas para sa ibang bagay, at iyan ang kung paano sinasamantala ni Satanas ang pagkakataon na makapasok. Kapag nakikipag-ugnayan ang mga tao sa Diyos sa pamamagitan ng kanilang mga puso, kaagad na natataranta si Satanas at nagmamadali upang tumakas. Sa pamamagitan ng mga pagsamo ng sangkatauhan ay ipinagkakaloob sa kanila ng Diyos ang kanilang pangangailangan, nguni’t hindi Siya “naninirahan” sa loob nila sa simula. Palagi lamang Siyang nagkakaloob sa kanila ng tulong dahil sa kanilang mga pagsamo at nakakamtan ng mga tao ang tibay mula sa kalakasang panloob kaya hindi nangangahas si Satanas na pumunta rito para “maglaro” ayon sa gusto nito. Sa ganitong paraan, kung palaging nakikipag-ugnayan ang mga tao sa Espiritu ng Diyos, hindi nangangahas si Satanas na manggambala. Nang walang panggagambala ni Satanas, normal ang mga buhay ng lahat ng mga tao at may pagkakataon ang Diyos na gumawa sa loob nila nang walang anumang mga paghadlang. Sa ganitong paraan, maisasakatuparan kung ano ang nais gawin ng Diyos sa pamamagitan ng mga tao. Mula rito’y malalaman kung bakit laging hinihingi ng Diyos sa mga tao na pag-ibayuhin ang kanilang pananampalataya, at nasabi rin: “Gumagawa Ako ng mga angkop na pangangailangan batay sa tayog ng tao sa mundo. Hindi Ko kailanman inilagay ang sinuman sa mga paghihirap, ni hiniling kaninuman na “pigain ang kanyang dugo” para sa Aking kaluguran.” Karamihan sa mga tao ay nalilito pa rin sa mga kinakailangan ng Diyos, sinasabing, dahil walang ganoong kakayahan ang mga tao at di-na-mababawing napásámâ na sila ni Satanas, bakit patuloy na humihingi ang Diyos ng mga kinakailangan sa kanila? Hindi ba inilalagay ng Diyos ang mga tao sa isang mahirap na katayuan? Nakikita ang pormal na mga mukha ng mga tao, at saka nakikita ang kanilang hitsurang napaka-asiwa, hindi mo mapigil na tumawa. Pinaka-nakakatawa ang iba-ibang kapangitan ng mga tao— kung minsan ay para silang isang bata na mahilig maglaro, at kung minsan sila’y tulad ng maliit na batang babaeng nagkukunwaring “nanay.” Kung minsan para silang isang asong kumakain ng isang daga. Sadyang katawa-tawang nakakalibang ang lahat ng kanilang mga pangit na katayuan, at madalas mas higit na hindi nauunawaan ng mga tao ang kalooban ng Diyos, higit na malámáng mapahamak sila. Kaya nga makikita ito mula sa mga salita ng Diyos, “Ako ba ang Diyos na nagpapataw lamang ng katahimikan sa sangnilikha?” kung gaano kahangal ng mga tao, at ipinakikita nito na walang tao na nakakaunawa sa kalooban ng Diyos. Kahit na sinasalita Niya kung ano ang kalooban Niya, hindi sila nagiging mapagsaalang-alang dito. Ginagawa lamang nila ang gawain ng Diyos batay sa kalooban ng tao, kaya paano nilang mauunawaan ang kalooban Niya nang gayon? “Naglalakad-lakad Ako sa lupa, nagsasabog ng Aking bango sa lahat ng dako, at iniiwan ang Aking anyo sa bawat lugar. Umaalingawngaw sa bawat lugar ang tunog ng Aking tinig. Ang mga tao sa lahat ng dako ay nananatiling ginugunita ang magagandang tanawin ng kahapon, dahil inaalala ng buong sangkatauhan ang nakalipas …” Ito ang magiging kalagayan kapag naitatatag ang kaharian. Sa katunayan, naihula na ng Diyos sa maraming lugar ang kagandahan ng pagkatanto sa kaharian, at kung pinagsasama-sama ang lahat ng mga ito, isa itong ganap na larawan ng kaharian. Nguni’t hindi ito pinapansin ng mga tao—pinapanood lamang nila ito na parang isang “cartoon”.

Dahil sa maraming libong taon ng katiwalian ni Satanas, laging nabubuhay ang mga tao sa kadiliman, kaya hindi sila nababagabag ng kadiliman ni nananabik sa liwanag. Ito ang nagdala sa ganito nang nakarating ang liwanag ngayon: “tutol silang lahat sa Aking pagdating, itinaboy nilang lahat ang liwanag sa pagdating nito, na parang kaaway Ako ng tao sa kalangitan. Binabati Ako ng tao nang may pagsanggalang na liwanag sa kanyang mga mata.” Kahit na karamihan sa mga tao ay nagmamahal sa Diyos nang may taimtim na puso, hindi pa rin Siya nasisiyahan at kinokondena pa rin ang sangkatauhan. Nakakalito ito para sa mga tao. Dahil nakatira ang mga tao sa karimlan, ginagawa pa rin ang kanilang paglilingkod sa Diyos sa parehong paraan gaya sa kalagayang nagkukulang sa liwanag. Iyan ay, naglilingkod sa Diyos ang lahat ng mga tao gamit ang sarili nilang mga paniwala, at kapag dumarating ang Diyos nasa loob ng ganitong uri ng katayuan ang lahat ng mga tao at hindi nila kayang maglingkod sa Diyos sa pamamagitan ng pagtanggap ng bagong liwanag, kundi ginagamit nila ang lahat ng kanilang sariling karanasan para maglingkod sa Kanya. Hindi nagtatamo ng kasiyahan ang Diyos mula sa “katapatan” ng sangkatauhan, kaya hindi mapupuri ng sangkatauhan ang liwanag sa kadiliman. Kaya nga sinabi ng Diyos ito—hindi talaga ito taliwas sa katunayan, at hindi ito pagmaltrato ng Diyos sa sangkatauhan, ni hindi ito paggawa Niya ng mali sa kanila. Mula sa paglikha ng mundo hanggang ngayon, wala isa mang tao ang talagang nakalasap ng init ng Diyos—mapagbantay sila tungo sa Diyos, malalim na natatakot na pababagsakin sila ng Diyos, na sila ay lilipulin Niya. Kaya sa mahigit na anim-na-libong-taong ito palaging nagagamit ng Diyos ang init kapalit ng kataimtiman ng mga tao, at palaging matiyagang nagagabayan sila sa bawa’t pagbaling. Dahil ito sa napakahina ng mga tao, at hindi nila lubusang naaalaman ang kalooban ng Diyos, at hindi nila namamahal Siya nang buong-puso, dahil hindi nila mapigil na hindi mapailalim sa pagpapatakbo ni Satanas. Pero kahit ganito ang kalagayan, mapagpahinuhod pa rin ang Diyos, at kapag nagpaparaya Siya hanggang sa isang partikular na araw, iyan ay, kapag pinaninibago Niya ang mundo, hindi na Niya kakalingain ang mga tao tulad ng isang ina. Sa halip, ibibigay Niya sa sangkatauhan ang kanilang nararapat na kagantihan kaya nga matapos yaon ay magkakaroon ng: “tinatangay na mga bangkay sa ibabaw ng karagatan,” samantala “sa mga lugar na walang tubig, nagtatamasa pa rin ang ibang mga tao, sa gitna ng tawanan at awitan, sa mga pangakong Aking pinayagan para sa kanila.” Ito ang paghahambing sa pag-itan ng mga hantungan ng mga ginagantimpalaan at ng mga pinarurusahan. Ang “sa ibabaw ng karagatan” ay tumutukoy sa walang hanggang kalaliman ng pagkastigo sa sangkatauhan na sinasabi ng Diyos. Ito ang huling hantungan ni Satanas, at ito ang “dakong pahingahan” na naihanda para sa lahat ng lumalaban sa Kanya. Palaging ninanais ng Diyos ang tunay na pag-ibig ng sangkatauhan, nguni’t nang hindi nalalaman ito, ginagawa pa rin ng mga tao ang kanilang sariling gawain. Kaya nga, sa lahat ng Kanyang mga salita, palaging nagtatalaga ng mga hinihingi ang Diyos sa mga tao at natutukoy Niya ang kanilang mga pagkukulang gayundin ang kanilang landas para sa pagsasagawa, upang makapagsagawa sila ayon sa mga salitang ito. Nagbibigay-liwanag din ang Diyos sa Kanyang sariling saloobin para sa mga tao: “Ngunit kailanman wala Akong bale-wala lamang na kinuhang buhay ng tao upang paglaruan na parang isang laruan ito. Minamatyagan Ko ang dugo sa puso ng tao, at nalalaman Ko ang halaga na kanyang binayaran. Habang nakatayo siya sa harap Ko, hindi Ko hinahangad na pagsamantalahan ang kawalang kakayahan ng tao na ipagtanggol ang kanyang sarili upang parusahan siya, ni ipagkaloob sa kanya ang mga di-kanais-nais na bagay. Sa halip, natustusan Ko lang ang tao, at nakapagbigay sa kanya, sa buong panahong ito.” Kapag binabasa ng mga tao ang mga salitang itong galing sa Diyos, kaagad nilang nararamdaman ang Kanyang init: Sa katunayan, gumugol ako para sa Diyos sa nakaraan nguni’t naituturing ko rin Siya nang di-interesado, at may mga pagkakataong nakapagreklamo ako sa Kanya. Palaging nagagabayan ako ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at masyado Siyang nagbibigay-pansin sa aking buhay, nguni’t may mga pagkakataong pinaglalaruan ko ito na parang isang laruan. Talagang di-makatuwiran ito. Sobrang minamahal ako ng Diyos, kaya bakit hindi ako makapagsumikap nang maigi? Kapag naiisip nila ito, talagang gusto ng mga taong sampalin ang kanilang sariling mga mukha, o, sa kalagayan ng ilang tao, kumikislot pa nga ang kanilang mga ilong at humihiyaw sila nang malakas. Nauunawaan ng Diyos ang mga puso ng mga tao at nagsasalita alinsunod dito, at ang ilang salitang ito na hindi matigas ni malambot ay pumupukaw ng pag-ibig ng mga tao sa Diyos. Sa huli, inihula ng Diyos ang pagbabago sa Kanyang gawain sa panahong itinatatag ang kaharian sa daigdig: Kapag narito sa daigdig ang Diyos, makakayang makalaya ng mga tao mula sa mga sakúnâ at mga kalamidad at makakayang magpasarap sa biyaya, nguni’t kapag sinisimulan Niya ang paghatol ng dakilang araw, ito ang kung kailan nagpapakita Siya sa gitna ng mga tao, at lubusang matatapos ang buong gawain Niya sa daigdig. Sa panahong iyon, dahil nakarating na ang araw na iyan, magiging tulad ito ng pagkasabi sa Biblia: “Ang liko, ay magpakaliko pa: at ang banal, ay magpakabanal pa.” Ang di-matuwid ay babalik sa pagkastigo, at ang banal ay babalik sa harap ng trono. Wala isa mang tao ang magkakamit ng Kanyang kaluwagan, kahit pa nga ang mga anak-na-lalaki at mga tao ng kaharian. Lahat ito ay magiging katuwiran ng Diyos, at lahat ito ay magiging ang pagbubunyag ng Kanyang disposisyon. Hindi Siya magpapakita ng paglingap sa mga kahinaan ng sangkatauhan sa pangalawang pagkakataon.

Sinundan:Kabanata 16

Sumunod:Kabanata 18