Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 18

Ang lahat ng mga salita ng Diyos ay naglalaman ng isang bahagi ng Kanyang disposisyon; ang Kanyang disposisyon ay hindi lubusang maipapahayag sa mga salita, kaya ipinakikita nito kung gaano ang kasaganaan na nasa Kanya. Kung ano ang nakikita at nahihipo ng mga tao ay, tutal, limitado, gaya ng kakayahan ng mga tao. Bagaman malinaw ang mga salita ng Diyos, hindi kayang lubusang maunawaan ng mga tao. Katulad ng mga salitang ito: “Sa isang siklab ng kidlat, naibubunyag ang bawat hayop sa tunay na anyo nito. Gayundin naman, dahil sa paglilinaw ng Aking liwanag, nabawi ng sangkatauhan ang kabanalang dati minsan nilang tinaglay. O, na sa wakas ang tiwaling mundo ng nakaraan ay nabuwal tungo sa maruming tubig at, habang lumulubog pailalim, naglaho sa putikan!” Naglalaman ng Kanyang pagiging Diyos ang lahat ng mga salita ng Diyos, at kahit na batid lahat ng mga tao ang mga salitang ito, hindi nila kailanman nalalaman ang mga kahulugan nito. Sa mga mata ng Diyos, lahat yaong mga lumalaban sa Kanya ang kaaway Niya, iyan ay, yaong mga nabibilang sa masasamang espiritu ay mga hayop. Mula rito ay namamasdan ang aktuwal na situwasyon ng iglesia. Nang hindi sumasailalim sa mga pangangaral o pagkastigo ng mga tao, nang hindi dumaraan sa tuwirang pagtitiwalag o isang bahagi ng mga pamamaraan ng tao o pagtukoy ng mga tao, sinusuri ng lahat ng tao ang kanilang mga sarili sa ilalim ng pagpapalinaw ng mga salita ng Diyos, at napakalinaw na nakikita sa ilalim ng pangmalas ng isang “mikroskopyo” kung gaano kalálâ ang sakit na talagang nasa loob nila. Sa mga salita ng Diyos, pinagsama-sama ang bawa’t uri ng espiritu at ang orihinal na anyo ng bawa’t espiritu ay ibinubunyag. Ang mga espiritu ng mga anghel ay nagiging palínáw nang palínáw at naliliwanagan nang naliliwanagan, kaya ang sinabi ng Diyos, na “nabawi ng sangkatauhan ang kabanalang dati minsan nilang tinaglay,” ay nakabatay sa mga pinakahuling resulta na nakamit ng Diyos. Siyempre pa ngayon hindi pa ito lubusang matatamo—isang patikim lamang ito. Ang kalooban ng Diyos ay nakikita sa pamamagitan nito at ipinakikita nito na babagsak sa mga salita ng Diyos ang isang malaking bahagi ng tao at matatalo sa pamamaraan ng unti-unting pagiging banal ng lahat ng tao. Ang “naglaho sa putikan” na binanggit dito ay hindi salungat sa pagwasak ng Diyos sa mundo gamit ang apoy, at ang “kidlat” ay tumutukoy sa poot ng Diyos. Kapag inilalabas ng Diyos ang Kanyang matinding poot, mararanasan ng buong mundo ang lahat ng uri ng sakúnâ bunga nito, tulad ng pagputok ng isang bulkan. Nakatayo sa ibabaw ng himpapawid, makikita na sa daigdig lumulukob ang lahat ng uri ng kapahamakan sa buong sangkatauhan, araw-araw. Pinagmamasdan mula sa itaas, parang isang sari-saring mga tagpo ang daigdig bago ang isang lindol. Rumaragasa sa lahat ng dako ang nag-aapoy na tubig, umaagos ang kumukulong putik sa lahat ng paligid, umiisod ang mga bundok, at kumikislap sa lahat ng dako ang malamig na liwanag. Napapasadlak sa apoy ang buong mundo. Ito ang tagpo ng paglalabas ng Diyos ng Kanyang poot, at ito ang panahon ng Kanyang paghatol. Lahat ng mga nasa laman ay hindi makakatakas. Kaya ang mga digmaan sa pag-itan ng mga bayan at mga alitan sa pag-itan ng mga tao ay hindi kakailanganin para wasakin ang buong mundo, kundi “tatamasahin nito nang namamalayan” ang duyan ng pagkastigo ng Diyos. Walang sinumang makakatakas dito at daraan silang isa-isa rito. Pagkatapos niyon ang buong sansinukob ay muling kikinang sa banal na kaningningan at ang buong sangkatauhan ay magsisimula muli ng isang bagong buhay. At magiging nasa kapahingahan ang Diyos sa ibabaw ng sansinukob at pagpapalain ang buong sangkatauhan bawa’t araw. Hindi na magiging lubhang mapanglaw ang langit, kundi mapapanumbalik ang sigla na hindi nito nataglay simula noong paglikha ng mundo, at ang “ikaanim na araw” ay magiging kung kailan nagsisimula ng isang bagong buhay ang Diyos. Ang Diyos at tao ay papasok lahat sa kapahingahan at ang sansinukob ay hindi na magiging malábò o marumi, kundi matatamo nito ang pagpapanibago. Kaya nga sinabi ng Diyos: “Hindi na nakahinto at tahimik ang mundo, hindi na mapanglaw at malungkot ang langit.” Sa kaharian ng langit ay hindi kailanman nagkaroon ng di-pagkamatuwid o mga damdamin ng tao, o anuman sa mga masasamang disposisyon ng sangkatauhan dahil wala ang panggugulo ni Satanas. Kayang maunawaan lahat ng mga tao ang mga salita ng Diyos, at ang buhay sa langit ay isang buhay na puno ng kaligayahan. Lahat niyaong nasa langit ay may karunungan at dignidad ng Diyos. Dahil sa mga pagkakaiba sa pag-itan ng langit at daigdig, ang mga mamamayan ng langit ay hindi tinatawag na “mga tao,” kundi tinatawag sila ng Diyos na “mga espiritu”. Mayroong mga pangunahing pagkakaiba ang dalawang salitang ito, at ngayon ang mga tinutukoy na “mga tao” ay napásámâ lahat ni Satanas, habang ang “mga espiritu” ay hindi. Sa katapusan, babaguhin ng Diyos ang lahat ng mga tao sa daigdig para magkaroon ng mga katangian ng mga espiritu sa langit at hindi na sila sasailalim sa panggugulo ni Satanas. Ito ang tunay na kahulugan ng mga salitang “ang Aking kabanalan ay umabot sa buong sansinukob.” “Ang mundo sa una nitong kalagayan ay kabilang sa langit, at nakaugnay ang langit sa lupa. Ang tao ang nag-uugnay sa langit at lupa, at salamat sa kanyang kabanalan, salamat sa kanyang pagpapanibago, hindi na lingid sa lupa ang langit, at hindi na nananatiling tahimik ang lupa sa langit.” Ito ay sinasabi sa pagtukoy sa mga taong mayroong mga espiritu ng mga anghel, at sa pagkakataong iyon muling makakaya ng mga anghel na magkakasamang umiral nang mapayapa at mapanunumbalik ang kanilang orihinal na katayuan, at hindi na mahahati sa pag-itan ng dalawang kinasasaklawan ng langit at daigdig dahil sa katawang-tao. Makakayang makipagtalastasan ng mga anghel sa daigdig sa mga anghel sa langit, malalaman ng mga tao sa daigdig ang mga hiwaga ng langit, at malalaman ng mga anghel sa langit ang mga lihim ng mundo ng tao. Magkakaisa ang langit at daigdig na walang agwat sa pag-itan ng mga ito. Ito ang kagandahan ng kaganapan ng kaharian. Ito ang nais ng Diyos na tapusin, at ito rin ang isang bagay na inaasam ng lahat ng mga tao at mga espiritu. Nguni’t walang alam tungkol dito yaong mga nasa relihiyosong mundo. Naghihintay lamang sila kay Jesus na Tagapagligtas sa isang puting ulap upang kunin ang kanilang mga kaluluwa, iniiwan ang “basura” sa lahat ng dako sa daigdig (ang basura ay tumutukoy sa mga bangkay). Hindi ba ito isang paniwala ng lahat ng mga tao? Kaya nga sinabi ng Diyos: “Ang mundong relihiyoso—paano ito hindi wawasakin ng Aking awtoridad sa lupa?” Dahil sa pagiging ganap ng bayan ng Diyos sa daigdig mababaligtad ang relihiyosong mundo. Ito ang tunay na kahulugan ng “awtoridad” na sinabi ng Diyos. Sinabi ng Diyos: “Sa Aking panahon, mayroon bang nagbibigay ng kahihiyan sa pangalan Ko? Nakatuon sa Akin ang magalang na pagtingin ng buong sangkatauhan, at lihim silang tumatawag sa Akin sa kanilang mga puso.” Ito ang Kanyang sinabi tungkol sa kahihinatnan ng pagwasak sa relihiyosong mundo, na magpapasakop lahat sa harap ng trono ng Diyos dahil sa Kanyang mga salita at hindi na maghihintay para bumaba ang puting ulap o panoorin ang himpapawid, kundi malulupig sa harap ng trono ng Diyos. Kaya, “lihim silang tumatawag sa Akin sa kanilang mga puso”—ito ang kalalabasan ng relihiyosong mundo, na malulupig lahat ng Diyos, at ito lamang ang tinatawag na pagka-makapangyarihan ng Diyos—pinababagsak ang relihiyosong mga tao, ang pinaka-mapanghimagsik sa sangkatauhan, upang hindi na sila kailanman manghawakan sa kanilang sariling mga paniwala, kundi makikilala nila ang Diyos.

Bagaman paulit-ulit na naihula ng mga salita ng Diyos ang kagandahan ng kaharian, nakapagsalita tungkol sa iba’t ibang aspeto nito at isinalarawan ito mula sa iba’t ibang mga pananaw, hindi pa rin nito lubusang maipapahayag ang bawa’t kalagayan sa Kapanahunan ng Kaharian dahil ang kakayanan ng mga tao para tumanggap ay kulang na kulang. Nasabi na ang lahat ng mga salita ng Kanyang mga pagbigkas, nguni’t hindi natitingnan ang mga ito ng mga tao sa pamamagitan ng isang lente, na nagsanhi sa mga tao na maging hindi pa rin malinaw at hindi nakakaunawa, at nagiging malabo at nalilito pa nga. Ito ang pinakamalaking depekto ng laman. Bagaman sa kanilang mga puso, nais ng mga taong mahalin ang Diyos, lumalaban sila sa Kanya dahil sa panggugulo ni Satanas, kaya paulit-ulit na hinihipo ng Diyos ang mga manhid at hangal na mga puso ng mga tao upang mapanumbalik sila. Ang inilalantad lamang ng Diyos ay ang kapangitan ni Satanas, kaya mas mararahas ang Kanyang mga salita, mas napapahiya si Satanas, at mas hindi nakakayang magapos ang mga puso ng mga tao, at mas naaantig ang pag-ibig ng mga tao. Ganito kung paano gumagawa ang Diyos. Dahil nailalantad na si Satanas at dahil naaaninag na ito, hindi na ito nangangahas na sakupin ang mga puso ng mga tao, at kaya hindi na nagugulo ang mga anghel. Sa ganitong paraan nila minamahal ang Diyos nang kanilang buong puso at isip. Kaya sa gayon lamang ipinakikita nila na ang kanilang tunay na kulay ay pagiging sa Diyos at nagmamahal sa Diyos. Tangi lamang sa pamamagitan ng landas na ito matatamo nila ang kalooban ng Diyos. “May naitalagang lugar sa loob ng kanilang mga puso na para sa Akin. Hindi Ko na tutugunan ng pagkamuhi at pagtatakwil ang mga tao, dahil natapos na ang dakila Kong gawain at wala nang humahadlang dito.” Ito ang ipinakakahulugan ng inilarawan sa itaas. Dahil sa panggugulo ni Satanas, hindi nagkakaroon ang mga tao ng panahon para mahalin ang Diyos, lagi silang nasasalabid ng mga bagay sa mundo, at nalilinlang ni Satanas kaya kumikilos sila mula sa kalituhan. Kaya nasasabi ng Diyos na ang sangkatauhan ay “dumanas ... ng napakaraming kahirapan ng buhay, napakaraming kaapihan mula sa mundo, napakaraming mga tagumpay at kabiguan ng mundo, ngunit ngayon sila’y nananahan sa Aking liwanag. Sino ang hindi umiiyak sa mga kawalan ng hustisya sa nakaraan?” Pagkatapos marinig ng mga tao ang mga salitang ito nararamdaman nilang parang kapareha nila ang Diyos sa kahirapan, nakikiramay sa kanila, at sa sandaling iyon ay ibinubuhos ang Kanyang mga suliranin sa tao. Bigla nilang nararamdaman ang pasakit ng mundo ng tao at nag-iisip: “Hindi ba totoo iyan—wala ako kailanmang natatamasang anuman sa mundo. Simula nang lumabas ako sa sinapupunan ng aking ina hanggang ngayon nararanasan ko ang buhay ng tao at wala akong nakakamtang anuman, nguni’t nagdurusa ako nang matindi. Talagang hungkag ito! At ngayon talagang napásámâ ako ni Satanas! O! Kung hindi dahil sa pagliligtas ng Diyos, kapag sumapit ang oras ng aking kamatayan hindi ba’t nagugol ko ang aking buong buhay nang walang kabuluhan? Mayroon bang anumang kahulugan ang buhay ng tao? Hindi nakapagtataka na sinabi ng Diyos na lahat sa ilalim ng araw ay hungkag. Kung hindi ako niliwanagan ng Diyos ngayon sana ay nasa kadiliman pa rin ako. Kahabag-habag ito!” Kapag naiisip nila ito nagkakaroon sila ng pagsasaalang-alang sa kanilang puso: “Kung hindi ko makakamtan ang pangako ng Diyos paano ako magpapatuloy na maranasan ang buhay?” Ang lahat na nagbabasa ng mga salitang ito ay talagang mapapaiyak sa panalangin. Ito’ y sikolohiya ng tao. Kung sinasabi mo na maaaring mabasa ito ng isang tao at hindi magkakaroon ng anumang pagtugon, talagang imposible iyan malibang mayroon silang sakit sa isip. Ibinubunyag ng Diyos ang mga katayuan ng lahat ng uri ng mga tao bawa’t araw. Kung minsan ibinubunton Niya ang mga hinanakit alang-alang sa kanila. Kung minsan tinutulungan Niya ang mga tao na managumpay at malampasan ang isang partikular na kapaligiran. Kung minsan tinutukoy Niya ang mga pagbabago ng mga tao para sa kanila. Kung hindi, hindi malalaman ng mga tao kung gaano umunlad ang buhay nila. Kung minsan tinutukoy ng Diyos ang mga karanasan ng mga tao sa realidad, at kung minsan tinutukoy Niya ang kanilang mga kakulangan at mga kapintasan. Kung minsan nagtatalaga Siya ng mga bagong kinakailangan sa kanila, at kung minsan tinutukoy Niya ang antas ng kanilang pagkaunawa sa Kanya. Gayunpaman, nasabi rin ng Diyos: “Narinig Ko ang mga salitang sinabi mula sa puso ng napakaraming tao, ang mga kwentong sinabi ng napakaraming tao tungkol sa mga masasakit na karanasan sa kalagitnaan ng pagdurusa; Napakarami Kong nakita, sa pinakagipit na kalagayan, na hindi kailan man nagkulang sa paghahandog ng katapatan sa Akin, at napakarami rin ang napanood Ko habang binabagtas nila ang mabatong landas, na nagsusumikap upang makahanap ng daang palabas.” Ito’y isang paglalarawan ng mga positibong tauhan. Sa bawa’t yugto ng “makasaysayang pagsasadula” nagkakaroon ng positibo gayundin ng mga negatibong tauhan, kaya pagkatapos nito, naibubunyag din ng Diyos ang kapangitan ng mga negatibong tauhan. Sa ganitong paraan, tanging sa pamamagitan ng paghahambing ng “mga taksil” na ang di-natitinag na katapatan at walang-takot na lakas-ng-loob ng “matuwid na mga tao” ay nabubunyag. Mayroong mga negatibong salik sa lahat ng buhay ng mga tao at, walang pasubali, mga positibong salik. Ibinubunyag ng Diyos ang katotohanan tungkol sa lahat ng tao mula sa dalawang aspetong ito upang iyuko ng mga taksil ang kanilang mga ulo at aminin ang kanilang mga kasalanan, at upang magpatuloy na maging tapat ang matuwid na mga tao dahil sa pagpapalakas. Ang ipinahihiwatig na kahulugan ng mga salita ng Diyos ay napakalalim. Kung minsan, namamaluktot sa katatawa ang mga tao pagkatapos mabasa ang mga ito at kung minsan, tahimik na napapayuko ang mga ulo. Kung minsan ginugunita nila, kung minsan umiiyak sila nang may kapaitan at inaamin ang kanilang mga kasalanan, kung minsan nag-aapuhap sila, at kung minsan naghahanap sila. Sa kabuuan, mayroong mga pagbabago sa mga pagtugon ng mga tao dahil sa magkakaibang pinanggagalingan ng mga salita ng Diyos. Kapag nagbabasa ang isang tao ng mga salita ng Diyos, kung minsan maaari pa ngang mapagkamalian ng mga tambay na ang taong iyon ay maysakit sa isip. Maari mong tingnan: “At sa gayon, wala na ang mga palatutol na mga alitan, at sa pagsunod sa mga salitang nagmula sa Akin, ang sari-saring “mga armas” ng modernong panahon ay nawala na rin.” Sapat na maging isang biro sa’yo para sa buong araw ang salitang “mga armas”, at hindi namamalayan ito, kapag naiisip ng mga tao ang “mga armas” lihim silang natatawa. Tama? Maaari bang hindi ka matatawa dahil dito?

Kapag tumatawa ka, huwag kalilimutang tarukin ang mga kinakailangan ng Diyos sa sangkatauhan, at huwag kalilimutang tingnan ang aktuwal na kalagayan ng iglesia: “Bumalik na ang buong sangkatauhan sa normal na kalagayan at nag-umpisa sa isang bagong buhay. Sa bagong kapaligiran, may magandang bilang ng mga tao ang tumitingin sa paligid, sa pakiramdam nila na parang pumasok sila sa isang bagung-bagong mundo, at dahil dito hindi sila agad na makaangkop sa kasalukuyan nilang kapaligiran o makadiretso sa tamang landas.” Ang mga ito ang mga aktuwal na kalagayan ng iglesia. Huwag masyadong mag-alala na makapasok agad ang lahat ng tao sa tamang landas. Kapag nakasulong ang gawain ng Banal na Espiritu sa isang partikular na hakbang, makakapasok lahat ang mga tao dito nang hindi ito namamalayan. Kapag nauunawaan mo ang pinakadiwa ng mga salita ng Diyos, malalaman mo kung hanggang sa anong hakbang na ang nagawa ng Kanyang Espiritu. Ang kalooban ng Diyos ay: “tumutulong lang ... ayon sa mga gawain niyang hindi matuwid, isang karapat-dapat na sukat ng “kaalaman,” ang mas mahusay na paraan upang gabayan ang lahat na pumunta sa tamang landas.” Ito ang paraan ng Diyos ng pagsasalita at paggawa, at ito rin ang tiyak na daan ng pagsasagawa ng sangkatauhan. Pagkatapos nito, tinukoy Niya ang isa pa sa mga katayuan ng sangkatauhan para sa mga tao: “Kung ayaw ng mga tao na tamasahin ang kaligayahang nasa Akin, ang tanging magagawa Ko lang ay umayon sa kanilang mga kagustuhan at ipadala sila sa hukay na walang-hanggan.” Puspusang nagsalita ang Diyos at iniwan ang mga tao na wala kahit kapirasong pagkakataon para magreklamo. Ito mismo ang pagkakaiba sa pag-itan ng Diyos at tao. Palaging nagsasalita ang Diyos sa tao nang bukas at malaya. Ang Kanyang katapatan ay nakikita sa bawa’t isa sa Kanyang mga salita, hinahayaan ang mga taong ilagay ang kanilang sarili sa katayuan Niya at hinahayaan din silang makayang “hayagang ipakita ang kanilang damdamin” upang makita ng Diyos kung anong kulay ng bahag-hari ito. Hindi napapurihan ng Diyos kailanman ang pananampalataya o pag-ibig ng sinumang tao, nguni’t palagi Niyang nahihingan ng mga kinakailangan ang mga tao at nailalantad ang kanilang kapangitan. Ipinakikita nito kung gaano kaliit ang “katayugan” na mayroon ang mga tao at kung gaano kakulang ang kanilang “pangangatawan”. Kailangan nilang magkaroon ng higit na “ehersisyo” para mapunan iyon, kaya nga palaging nagagalit ang Diyos sa mga tao. Isang araw kapag naihayag na ng Diyos ang buong katotohanan tungkol sa sangkatauhan, magiging ganap ang mga tao, at magiging panatag na ang Diyos. Hindi na lilinlangin ng mga tao ang Diyos at hindi na Niya sila “tuturuan”. Mula sa sandaling iyon makakaya ng mga taong “mamuhay sa kanilang sarili,” nguni’t hindi pa ito ang panahon. Marami pa ring “huwad” sa mga tao kaya kailangan nila ng maraming hanay ng mga pagsusuri at mas marami pang “checkpoints” na itatayo upang ang “mga buwis” ng sangkatauhan ay maaaring bayaran sa bawa’t isa sa mga “checkpoints”. Kung mayroon pang mga huwad na paninda, kung gayon sasamsamin ang mga ito at hindi maaaring ibenta, kaya’t ang buntong yaon ng mga ipinuslit na paninda ay sisirain. Hindi ba mabuting bagay na gawin iyon?

Sinundan:Kabanata 17

Sumunod:Kabanata 19

Baka Gusto Mo Rin