Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI

Ang Kabanalan ng Diyos (III)

Ang paksang ating ibinahagi noong nakaraan ay ang kabanalan ng Diyos. Aling aspeto ng Diyos Mismo ang nauukol sa kabanalan ng Diyos? Ito ba ay ukol sa kakanyahan ng Diyos? (Oo.) Kaya ano ang paksa na may kinalaman sa kakanyahan ng Diyos sa ating pagbabahagi? Ito ba’y ang kabanalan ng Diyos? Ang kabanalan ng Diyos: ito ang natatanging kakanyahan ng Diyos. Ano ang pangunahing tema na ating ibinahagi noong nakaraan? (Pagkilala sa kasamaan ni Satanas. Iyon ay. kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan; ginagamit nito ang kaalaman, siyensiya, tradisyunal na kultura, pamahiin, at mga kalakarang panlipunan upang gawing tiwali ang tao.) Ito ang pangunahing paksa na tinalakay natin noong nakaraan. Ginagamit ni Satanas ang kaalaman, siyensiya, pamahiin, tradisyunal na kultura, at mga kalakarang panlipunan upang gawing tiwali ang tao; ito ang mga paraan kung saan ginagawang tiwali ni Satanas ang tao. Ito ay limang paraan sa kabuuan. Alin sa palagay ninyo ang ginagamit nang husto ni Satanas upang magawang tiwali ang tao, ang bagay na ginagawa silang tiwali nang husto? (Tradisyunal na kultura. Ito ay dahil ang mga pilosopiya ni Satanas gaya ng mga doktrina nina Confucius at Mencius ay malalim na nakatanim sa aming mga isip.) Ang ilang kapatid na lalaki at babae ay iniisip ang tradisyunal na kultura. Sino pa? (Kaalaman. Hindi tayo kailanman mapapahintulutan ng kaalaman na sambahin ang Diyos. Itinatanggi nito ang pag-iral ng Diyos, at itinatanggi ang pamamahala ng Diyos. Iyon ay, Si Satanas ay nagsasabi sa atin na mag-aral mula pagkabata, at tanging sa pag-aaral at pagtatamo ng kaalaman lamang natin matitiyak ang ating kinabukasan at tadhana.) Ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang kontrolin ang iyong kinabukasan at tadhana, pagkatapos ikaw ay gagawing tau-tauhan nito; ganito ang iyong iniisip kung paano ginagawang tiwali nang husto ni Satanas ang tao. Kaya iniisip ng karamihan sa inyo na ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang magawang tiwali ang tao nang husto. Mayroon pa bang iba? Ano naman ang tungkol sa siyensiya o mga kalakarang panlipunan, halimbawa? Mayroon bang sinumang sumasang-ayon sa mga ito? (Oo.) Ngayon, ibabahagi Kong muli ang tungkol sa limang paraan kung saan ginagawang tiwali ni Satanas ang tao at, kapag Ako ay natapos na, tatanungin Ko pa kayo ng ilang katanungan upang makita nang eksakto sa aling aspeto ginagawang tiwali nang husto ni Satanas ang tao.

Sa limang paraan kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang tao, ang una nating nabanggit ay ang kaalaman, kaya unahin natin ang kaalaman bilang paksa ng ating pagbabahagi. Ginagamit ni Satanas ang kaalaman bilang pain. Makinig nang maigi: Ito ay isang uri lamang ng pain. Ang mga tao ay inuudyukang “mag-aral nang mabuti at sumulong araw-araw,” upang armasan ang kanilang mga sarili ng kaalaman, gaya ng isang sandata, upang gamitin kung gayon ang kaalaman upang mabuksan ang pintuang-daan sa siyensiya; sa madaling salita, habang lalong mas maraming kaalaman ang iyong matamo, mas lalo kang makauunawa. Sinasabi ni Satanas ang lahat ng ito sa mga tao. Sinasabi ni Satanas sa mga tao na pagyamanin din ang matatayog na mithiin, habang sila ay natututo ng kaalaman, sinasabi sa kanila na magkaroon ng mga ambisyon at mga mithiin. Lingid sa kaalaman ng mga tao, si Satanas ay nagpapahatid ng maraming mensaheng tulad nito, na nagiging dahilan upang maramdaman ng mga tao nang hindi namamalayan na ang mga bagay na ito ay tama, o kapaki-pakinabang. Walang kaalam-alam, ang mga tao ay naglalakad sa ganitong uri ng daan, walang kamalay-malay na inaakay pasulong ng kanilang sariling mga mithiin at mga ambisyon. Paunti-unti, walang kaalam-alam na natutuhan ng mga tao mula sa kaalaman na ibinigay ni Satanas ang pag-iisip ng mga dakila o bantog na mga tao. Natututuhan din nila ang isang bagay matapos ang isa pa mula sa mga gawa ng ilan na itinuturing ng mga tao bilang mga bayani. Ano ang itinataguyod ni Satanas para sa tao sa mga gawa ng mga bayaning ito? Ano ang nais nitong ikintal sa tao? Ang tao ay dapat maging makabayan, may pambansang katapatan, at maging magiting. Ano ang natutuhan ng tao mula sa ilang makasaysayang kuwento o mula sa ilang talambuhay ng magigiting na tao? Na magkaroon ng damdamin ng pansariling katapatan, o gumawa ng anumang bagay para sa isang kasama o para sa isang kaibigan. Sa loob ng kaalamang ito ni Satanas, walang kaalam-alam na natututuhan ng tao ang maraming bagay na hindi positibo. Sa gitna ng kawalang-malay, ang mga binhi na inihanda para sa kanila ni Satanas ay naitatanim sa kanilang mga isip na wala pa sa gulang. Ipinadadama ng mga binhing ito sa kanila na dapat silang maging mga dakilang tao, na dapat maging bantog, na dapat maging mga bayani, na maging makabayan, maging mga tao na nagmamahal sa kanilang mga pamilya, o maging mga tao na gagawin ang anuman para sa isang kaibigan at magkaroon ng isang diwa ng pansariling katapatan. Dahil nasulsulan ni Satanas, sila ay walang kaalam-alam na tinatahak nila ang daan na inihanda nito para sa kanila. Habang tinatahak nila ang daang ito, napipilitan silang tanggapin ang mga patakaran ng pamumuhay ni Satanas. Walang kaalam-alam at sila mismo ay ganap na walang malay, bumubuo sila ng sarili nilang mga patakaran ng pamumuhay, samantalang ang mga ito ay walang iba kundi ang mga patakaran ni Satanas na sapilitang itinanim sa mga isip nila. Sa panahon ng proseso ng pagkatuto, ipinatataguyod sa kanila ni Satanas ang kanilang sariling mga layunin, na pagpasyahan ang kanilang sariling mga layunin sa buhay, mga patakaran ng pamumuhay, at direksyon sa buhay, habang ang lahat ng itinatanim sa isip nila ay ang mga bagay ni Satanas, ginagamit ang mga kuwento, ginagamit ang mga talambuhay, ginagamit ang lahat ng paraang posible upang itulak ang mga tao, unti-unti, na kagatin ang pain. Sa ganitong paraan, habang nasa kalagitnaan ng kanilang pagkatuto, nagkakagusto ang ilan sa panitikan, ang ilan sa ekonomiya, ang ilan sa astronomya o heograpiya. Saka mayroong ilan na nagugustuhan ang pulitika, may ilan na gusto ang pisika, ilan ay kemika, at ang ilan pang gusto ang teolohiya. Ang lahat ng ito ay bahagi ng kaalaman. Sa inyong mga puso, nalalaman ng bawat isa sa inyo kung paano makitungo sa mga bagay na ito, bawat isa ay nagkaroon na ng ugnayan sa mga ito noong nakaraan. Tungkol sa mga uri ng kaalamang ito, sinuman ay maaaring mangusap nang walang katapusan tungkol sa isa sa mga ito. Kaya malinaw kung paanong nakapasok nang husto ang kaalamang ito sa isip ng tao, ipinapakita rin nito ang posisyon na sinasakop ng kaalamang ito sa isip ng tao at kung gaano kalalim ang epekto nito sa tao. Kapag nagustuhan ng isang tao ang isang tapyas ng kaalaman, kapag sa kanilang puso ang isang tao ay umibig nang husto sa isa, nakabubuo sila kung gayon ng mga mithiin nang hindi namamalayan: Ang ilang tao ay nagnanais na maging mga may-akda, ang ilan ay nagnanais maging mga manunulat, ang ilan ay nagnanais na gawing karera ang pulitika, at ang ilan ay nagnanais na makibahagi sa ekonomiya at maging mga negosyante. Pagkatapos ay naroroon ang isang grupo ng mga tao na nagnanais maging mga bayani, maging dakila o bantog. Maging anumang uri ng tao ang nais maging ng sinuman, ang kanilang layunin ay ang tanggapin ang paraang ito ng pagkatuto ng kaalaman at gamitin ito para sa sarili nilang mga layunin, upang matupad ang kanilang sariling mga hangarin, kanilang sariling mga mithiin. Gaano man ito kagandang pakinggan—nais nilang makamit ang kanilang mga pangarap, ang huwag maisabuhay ang buhay na ito sa walang kabuluhan, o nais nilang makibahagi sa isang karera—itinataguyod nila ang matatayog na mithiin at mga ambisyong ito ngunit, sa totoo lang, para sa ano ang lahat ng ito? Naisip na ba ninyo ito dati? Bakit gustong gawin ito ni Satanas? Ano ang layunin ni Satanas sa pagtatanim ng mga bagay na ito sa isip ng tao? Ang inyong mga puso ay dapat maging malinaw sa tanong na ito.

Ngayon ay pag-usapan natin ang tungkol sa kung paano ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang gawing tiwali ang tao. Mula sa kung ano na ang ating napag-usapan hanggang sa ngayon, nakilala na ba ninyo ang masasamang motibo ni Satanas? (Kaunti pa lang.) Bakit ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang gawing tiwali ang tao? Ano ang nais nitong gawin sa tao gamit ang kaalaman? Inaakay ang tao na sumunodsa ano bang uri ng landas? (Upang tutulan ang Diyos.) Ito ay tiyak na upang tutulan ang Diyos. Ito ang isang kahihinatnan na iyong makikita mula sa mga taong nagtatamo ng kaalaman—ang pagtutol sa Diyos. Kaya ano ang masasamang motibo ni Satanas? Hindi maliwanag sa iyo, hindi ba? Sa proseso ng pagkatuto ng tao ng kaalaman, gagamitin ni Satanas ang anumang paraan, maging ito man ay pagpapaliwanag sa mga kuwento, simpleng pagbibigay sa kanila ng kapirasong kaalaman, o pagpapahintulot sa kanila na pasiyahin ang kanilang mga kagustuhan o mapalugod ang kanilang mga mithiin. Anong daan ka nais akayin ni Satanas? Iniisip ng mga tao na walang mali sa pag-aaral ng kaalaman, na ito ay isang natural na proseso. Kung tutuusin, ang magtaguyod ng matatayog na mithiin o ang magkaroon ng mga ambisyon ay pagkakaroon ng mga hangarin, at ito dapat ang tamang landas sa buhay.Kung matatanto ng mga tao ang kanilang sariling mga mithiin, o susubukan ang isang karera sa kanilang buhay—hindi kaya mas maluwalhati ang mabuhay sa ganoong paraan? Hindi lamang ang igalang ang sariling mga ninuno ng isang tao sa ganoong paraan subalit ang mag-iwan din kung maaari ng isang tatak sa kasaysayan—hindi ba ito isang mabuting bagay? Ito ay isang mabuting bagay sa mga mata ng mga taong makamundo, at sa kanila dapat itong maging angkop at positibo. Si Satanas ba, gayunpaman, kasama ang masasamang motibo nito, dinadala lang ang mga tao sa ganitong uri ng daan at pagkatapos ay nagpapasiya na tapos na? Tiyak na hindi. Sa katunayan, gaano man katayog ang mga mithiin ng tao, gaano man katotoo ang mga pagnanais ng tao o gaano man maaaring kaangkop ang mga ito, ang lahat ng ninanais matamo ng tao, ang lahat ng hinahanap ng tao ay hindi maiiwasang nakadugtong sa dalawang salita. Ang dalawang salitang ito ay lubhang mahalaga sa buhay ng bawat tao, at ang mga ito ay ang mga bagay na binabalak na ikintal ni Satanas sa tao. Aling dalawang salita ito? Ang mga ito ay “katanyagan” at “pakinabang.” Si Satanas ay gumagamit ng isang napakatusong uri ng paraan, isang paraang lubos na kaayon sa mga pagkaunawa ng mga tao; hindi ito anumang uri ng radikal na paraan. Sa gitna ng kawalang-malay, natatanggap ng mga tao ang uri ng pamumuhay ni Satanas, ang mga patakaran nito ng pamumuhay, pagtatatag ng mga layunin sa buhay at kanilang direksyon sa buhay, at sa ganoon nagkakaroon din sila ng mga mithiin sa buhay nang hindi namamalayan. Gaano man katayog magmistula ang mga mithiing ito sa buhay, ang mga ito ay pagdadahilan lamang na may mahigpit na kaugnayan sa katanyagan at pakinabang. Sinumang dakila o bantog na tao, lahat ng tao sa katunayan, anumang bagay na sinusundan nila sa buhay ay nauugnay lamang sa dalawang salitang ito: “katanyagan” at “pakinabang.” Iniisip ng mga tao na sa sandaling magkaroon sila ng katanyagan at pakinabang, maaari na nila kung gayong samantalahin ang mga ito upang tamasahin ang mataas na katayuan at malaking kayamanan, at upang masiyahan sa buhay. Sa sandaling magkaroon sila ng katanyagan at pakinabang, maaari na nila kung gayong samantalahin ang mga ito sa kanilang paghahanap ng kasiyahan at walang-prinsipyong pagtatamasa sa laman. Ang mga tao ay buong-puso, kahit na hindi namamalayan, na dinadala ang kanilang mga katawan, mga isip, at lahat ng mayroon sila, ang kanilang kinabukasan at kanilang mga tadhana at ibinibigay ang lahat ng ito kay Satanas upang makamit ang katanyagan at pakinabang na kanilang ninanais. Sa totoo lang ginagawa ito ng mga tao nang wala ni isang sandali ng pag-aatubili, kailanman ay mangmang sa pangangailangan na mabawi itong lahat. Magkakaroon pa ba ng anumang kontrol ang mga tao sa kanilang mga sarili sa sandaling manganlong sila kay Satanas at maging tapat dito sa ganitong paraan? Tiyak na hindi. Sila ay ganap at lubos na kontrolado ni Satanas. Sila rin ay ganap at lubos na nalublob sa isang putikan at hindi magawang mapalaya ang kanilang mga sarili. Kapag ang isang tao ay nadungisan ng katanyagan at pakinabang, hindi na nila hinahanap ang liwanag, ang matuwid o ang mga bagay na maganda at mabuti. Ito ay dahil sa ang nakatutuksong kapangyarihan na mayroon ang katanyagan at pakinabang sa mga tao ay napakalaki, at ang mga ito ay nagiging mga bagay para hangarin ng mga tao sa buong buhay nila at maging sa walang hanggan nang walang katapusan. Hindi ba ito totoo? Ilang tao ang magsasabing ang pagkatuto ng kaalaman ay hindi hihigit sa pagbabasa ng mga libro o pagkatuto ng ilang bagay na hindi pa nila alam, upang hindi mahuli sa mga panahon o hindi mapag-iwanan ng mundo. Ang kaalaman ay pinag-aaralan lamang upang maaaring makapaglagay sila ng pagkain sa hapag, para sa kanilang sariling kinabukasan o para sa pangunahing mga pangangailangan. Mayroon bang kahit sinong tao ang magtitiis ng isang dekada ng puspusang pag-aaral para lamang sa pangunahing mga pangangailangan, para lamang lutasin ang usapin ng pagkain? Walang mga taong ganito. Kaya ang kanyang tinitiis na mga paghihirap na ito at tinitiis sa lahat ng taon na ito ay para saan? Ito ay para sa katanyagan at pakinabang: Ang katanyagan at pakinabang ay naghihintay sa hinaharap para sa kanya, tumatawag sa kanya, at naniniwala siya na sa pamamagitan ng kanyang sariling sipag, mga paghihirap at pagpupunyagi saka lamang niya masusundan ang daang iyon at sa gayon ay tatamuhin ang katanyagan at pakinabang. Dapat niyang pagdusahan ang mga paghihirap na ito para sa kanyang sariling hinaharap na landas, para sa kanyang hinaharap na kasiyahan at isang mas mainam na buhay. Ano naman kaya ang kaalamang ito—maaari ba ninyong sabihin sa Akin? Hindi ba ito ang mga patakaran ng pamumuhay na ikinintal sa mga tao ni Satanas, itinuro sa kanila ni Satanas sa kalagitnaan ng kanilang pagkatuto ng kaalaman? Hindi ba ito ang matatayog na mithiin sa buhay na ikinintal sa tao ni Satanas? Gaya halimbawa, ang mga ideya ng mga dakilang tao, ang katapatan ng mga bantog o matatapang na espiritu ng tanyag na mga bayani, o ang pagkamaginoo at kabaitan ng mga bida at mga eskrimador sa mga nobela ng sining ng pakikipaglaban. (Oo, iyon nga.) Ang mga ideyang ito ay nakakaimpluwensya sa sali’t salinlahi, at ang mga tao sa bawat salinlahi ay dinadala upang tanggapin ang mga ideyang ito, upang mabuhay para mga ideyang ito at hangarin ang mga ito nang walang katapusan. Ito ang daan, ang daluyan, na kung saan ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang gawing tiwali ang tao. Kaya pagkatapos akayin ni Satanas ang mga tao sa daang ito, posible pa rin kaya sa kanila ang sumamba sa Diyos? Ang kaalaman at ang kaisipan na ikinintal sa tao ni Satanas ay nagtataglay ba ng anumang bagay ukol sa pagsamba sa Diyos? Nagtataglay ba ang mga ito ng anumang bagay na nabibilang sa katotohanan? Naglalaman ba ang mga ito ng anumang bagay tungkol sa pagkatakot sa Diyos at paglayo sa kasamaan? (Hindi, hindi naglalaman ang mga ito.) Tila kayo ay nagsasalita nang may kaunting pag-aalinlangan, ngunit hindi mahalaga. Hangga’t kinikilala mo na ang “katanyagan” at “pakinabang” ay ang dalawang mahalagang salita na ginagamit ni Satanas upang akitin ang mga tao sa landas ng kasamaan, sapat na kung gayon.

Tayo ay muling magbalik-tanaw sandali: Ano ang ginagamit ni Satanas upang panatilihing nakakulong at kontrolado ang tao? (Katanyagan at pakinabang.) Kaya ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao hanggang sa ang maaari nilang isipin ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, tinitiis ang kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakrispisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan iginagapos ni Satanas ang tao sa kadenang hindi nakikita. Ang mga kadenang ito ay nakapasan sa mga tao, at wala silang lakas ni tapang na pakawalan ang mga ito. Kaya, nang walang kaalam-alam, ang mga tao ay dinadala ang mga kadenang ito at nakagulapay na lumalakad nang hirap na hirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya, at lalo silang nagiging mas masama. Sa ganitong paraan, gayunpaman, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas. Kung titingnan ngayon ang mga pagkilos ni Satanas, hindi ba kasuklam-suklam ang masasamang motibo nito? Marahil hindi pa rin ninyo makikita ngayon nang malinaw ang masasamang motibo ni Satanas sapagkat iniisip ninyo na walang buhay kung walang katanyagan at pakinabang. Iniisip ninyo na, kapag iniwan ng mga tao ang katanyagan at pakinabang, hindi na nila makikita kung gayon ang daan sa hinaharap, hindi na makikita ang kanilang mga layunin, ang kanilang hinaharap ay magiging madilim, malamlam at mapanglaw. Subalit, dahan-dahan, isang araw ay makikilala ninyong lahat na ang katanyagan at pakinabang ay parang halimaw na mga kadena na ginagamit ni Satanas upang igapos ang tao. Hanggang sumapit ang araw na makilala mo ito, lubusan mong tututulan ang pagkontrol ni Satanas at lubusang lalabanan ang mga kadena na dala-dala ni Satanas upang igapos ka. Kapag dumating ang oras na nanaisin mong pakawalan ang lahat ng bagay na ikinintal sa iyo ni Satanas, ikaw sa gayon ay ganap na hihiwalay kay Satanas at tunay ding kamumuhian ang lahat ng idinulot sa iyo ni Satanas. Sa gayon ka lamang magkakaroon ng isang totoong pag-ibig at pananabik sa Diyos.

Katatapos pa lamang nating pag-usapan ang tungkol sa kung paano ginagamit ni Satanas ang kaalaman upang gawing tiwali ang tao, kaya ang susunod nating ibabahagi ay ang tungkol sa kung paano ginagamit ni Satanas ang siyensiya upang gawing tiwali ang tao. Una, ginagamit ni Satanas ang pangalan ng siyensiya upang bigyang-kasiyahan ang pagkamausisa ng tao, binibigyang-kasiyahan ang pagnanais[a] ng tao na saliksikin ang siyensiya at siyasating mabuti ang mga misteryo. Gayundin sa ngalan ng siyensiya, binibigyang-kasiyahan ni Satanas ang materyal na mga pangangailangan ng tao at kahilingan ng tao na tuluy-tuloy na iangat ang kalidad ng kanilang buhay. Si Satanas kung gayon, sa pangalang ito, ginagamit ang paraan ng siyensiya upang gawing tiwali ang tao. Iniisip lamang ba ng tao o kaisipan ng tao na nagtitiwali si Satanas gamit ang paraang ito ng siyensya? Sa gitna ng mga tao, mga pangyayari, at mga bagay sa ating kapaligiran na ating makikita at na ating nakakasalamuha, sa ano pa ginagamit ni Satanas ang siyensiya upang magtiwali? (Ang likas na kapaligiran.) Tama kayo. Tila kayo ay lubhang napinsala nito, at labis ding naapektuhan nito. Maliban sa paggamit ng iba’t ibang natuklasan at mga konklusyon ng siyensiya upang linlangin ang tao, ginagamit din ni Satanas ang siyensiya bilang isang paraan upang isakatuparan ang walang pakundangang pagkawasak at pagsasamantala sa kapaligirang tinitirhan na ipinagkaloob ng Diyos sa tao. Ito ay ginagawa nito sa ilalim ng pagkukunwari na kung isasagawa ng tao ang siyentipikong pananaliksik, sa gayon ang kapaligirang tinitirhan ng tao ay bubuti nang bubuti at ang mga pamantayan ng pamumuhay ng tao ay patuloy na uunlad, at idagdag pa na ang siyentipikong kaunlaran ay ginagawa upang tugunan ang pang-araw-araw na dumaraming materyal na pangangailangan ng tao at ang kanilang pangangailangang patuloy na iangat ang kalidad ng kanilang buhay. Ito ang pang-teoryang batayan ni Satanas sa pagpapaunlad ng siyensiya. Gayunpaman, ano ang naidulot ng siyensiya sa sangkatauhan? Ano ang bumubuo sa ating pangunahing kapaligiran? Hindi ba’t ang hangin na nilalanghap ng sangkatauhan ay dumumi na? Ang tubig ba na ating iniinom ay tunay na dalisay pa rin? (Hindi.) Ang pagkain bang ating kinakain ay natural? Ang karamihan nito ay pinalalago gamit ang pampataba at nililinang gamit ang genetikong pagbabago, at mayroon ding mga pagbabagong dulot ng paggamit ng iba’t ibang siyentipikong pamamaraan. Kahit na ang mga gulay at prutas na ating kinakain ay hindi na natural. Hindi na madali ngayon para sa mga tao na makatagpo ng isang itlog na natural na makakain. Kahit ang lasa ng mga itlog ay hindi na gaya ng dati, dahil naproseso na ni Satanas sa tinaguriang siyensiya. Kung titingnan sa pangkalahatan, ang buong kapaligiran ay nawasak at nadumihan; ang mga kabundukan, mga lawa, mga kagubatan, mga ilog, mga karagatan, at ang lahat ng nasa ibabaw o ilalim ng lupa ay nasira na lahat ng tinatawag na mga tagumpay na siyentipiko. Sa madaling salita, ang buong kapaligirang pang-ekolohiya, ang kapaligirang tinitirhan na ipinagkaloob ng Diyos sa sangkatauhan ay winasak at sinira ng tinaguriang siyensiya. Bagaman nakamit ng maraming tao ang inaasahan nila pagdating sa kalidad ng buhay na kanilang hinahanap, binibigyan-kasiyahan kapwa ang kanilang mga kahalayan at ang kanilang laman, ang kapaligirang tinitirhan ng tao ay talagang nasira at winasak ng iba’t ibang “mga tagumpay” na dulot ng siyensiya. Ngayon, wala na tayong karapatang huminga ng isang hinga ng malinis na hangin. Ito ba’y ang kadalamhatian ng sangkatauhan? Mayroon pa rin bang anumang masasabing kaligayahan para mabuhay ang tao sa tinitirhang espasyong ito? Ang tao ay nabubuhay sa tinitirhang espasyong ito at, simula‘t sapul, ang kapaligirang tinitirhang ito ay nilikha ng Diyos para sa tao. Ang tubig na iniinom ng mga tao, ang hangin na nilalanghap ng mga tao, ang pagkain na kinakain ng mga tao, mga halaman, mga puno, at ang mga karagatan—ang kapaligirang tinitirhang ito ay pawang ipinagkaloob ng Diyos sa tao; ito ay likas, umaandar ayon sa likas na batas na inilatag ng Diyos. Kung walang siyensiya, magiging maligaya sana ang mga tao at matatamasa ang lahat ng bagay sa pinakamalinis nito ayon sa paraan ng Diyos at ayon sa kung ano ang ipinagkaloob ng Diyos sa kanila na matatamasa nila. Ngayon, gayunpaman, ang lahat ng ito ay nasira at winasak ni Satanas; ang pangunahing tinitirhang espasyo ng tao ay wala na sa pinakamalinis nito. Subalit walang sinuman ang nakapansin kung ano ang naging sanhi ng ganitong uri ng kahihinatnan o kung paano ito nangyari, at idagdag pa na mas maraming tao ang nakakaunawa at lumalapit sa siyensiya sa paggamit ng mga ideya na ikinintal sa kanila ni Satanas. Hindi ba ito lubos na kasuklam-suklam at kahabag-habag? Ngayon na nakuha na ni Satanas ang espasyo kung saan ang sangkatauhan ay umiiral at ang kanilang kapaligirang tinitirhan at ginawa silang tiwali sa ganitong kalagayan, at sa patuloy na pag-unlad ng sangkatauhan sa ganitong paraan, mayroon bang anumang pangangailangan para sa kamay ng Diyos na wasakin ang sangkatauhang ito sa lupa? Kung magpapatuloy ang sangkatauhan na umunlad sa ganitong paraan, anong direksyon ang tatahakin nito? Bilang karagdagan sa sakim na paghahanap ng tao sa katanyagan at pakinabang, palagi nilang isinasagawa ang siyentipikong pagtuklas at malalimang pagsasaliksik, sa gayon walang-tigil na binibigyan-kasiyahan nila ang kanilang sariling materyal na mga pangangailangan at mga kahalayan; ano kung gayon ang mga kahihinatnan para sa tao? Una sa lahat wala ng anumang balanseng ekolohikal at, kasabay nito, ang mga katawan ng sangkatauhan ay nadungisang lahat at napinsala ng ganitong uri ng kapaligiran, at ang iba’t ibang nakakahawang sakit at mga salot ay lumaganap sa lahat ng dako. Ito ay isang sitwasyon na wala na ngayong kontrol ang tao, hindi ba tama iyon? Ngayong nauunawaan na ninyo ito, kung ang sangkatauhan ay hindi sumusunod sa Diyos, bagkus palaging sinusunod si Satanas sa ganitong paraan—ginagamit ang kaalaman upang patuloy na payamanin ang kanilang mga sarili, ginagamit ang siyensiya upang walang-tigil na tuklasin ang hinaharap na buhay ng tao, ginagamit ang ganitong uri ng paraan upang patuloy na mabuhay—nakikilala ba ninyo kung ano ang magiging likas na katapusan ng sangkatauhan? (Pagkawasak.) Ito ay pagkawasak: dahan-dahang pagdating ng pagkawasak. Dahan-dahang pagdating ng pagkawasak! Ang siyensiya sa ngayon ay tila isang uri ng gayuma na inihanda ni Satanas para sa tao, upang kapag sinubukan ninyong unawain ang mga bagay-bagay ay gagawin ninyo ang gayon nang nalilito at naguguluhan; gaano man ninyo pakatingnan, hindi ninyo makikita nang malinaw ang mga bagay, at gaano mo man pagsikapan, hindi mo mauunawaan ang mga ito. Si Satanas, gayunpaman, ay ginagamit pa rin ang pangalan ng siyensiya upang pasabikin ka at gawin kang tau-tauhan, hindi halos makahakbang, tungo sa kailaliman at tungo sa kamatayan. Hindi nga ba ganito? (Oo.) Ito ang ikalawang paraan.

Ang ikatlong paraan ay kung paano ginagamit ni Satanas ang tradisyunal na kultura upang gawing tiwali ang tao. Maraming pagkakapare-pareho sa pagitan ng tradisyunal na kultura at pamahiin, iyon nga lang ang tradisyunal na kultura ay may partikular na mga kuwento, mga sanggunian, at mga pinagmumulan. Bumuo at nag-imbento si Satanas ng maraming kuwentong bayan o mga kuwento sa mga aklat ng kasaysayan, iniiwan sa mga tao ang malalim na pagkakilala ng tradisyunal na kultura o mga mapamahiing imahe. Halimbawa, sa Tsina ay may Ang Walong Imortal na Tumatawid ng Dagat, Paglalakbay sa Kanluran, Ang Emperador ng Batong-Luntian, Nilulupig ni Nezha ang Haring Dragon, at ang Pagpapatibay ng mga Diyos. Hindi ba nag-ugat nang husto ang mga ito sa isip ng tao? Kahit na hindi nalalaman ng ilan sa inyo ang ang lahat ng detalye, alam pa rin ninyo ang pangkalahatang mga kuwento, at ang pangkalahatang nilalaman nito ang namamalagi sa iyong puso at namamalagi sa iyong isip, at hindi mo makakalimutan ito. Ito ang mga bagay na itinatag ni Satanas para sa tao noon pa man, naipakalat na sa iba’t ibang panahon ang iba’t ibang ideya o mga alamat. Ang mga ito ay tuwirang nakakapinsala at tumitibag sa mga kaluluwa ng mga tao at ginagayuma ang mga tao nang sunud-sunod. Iyon ay upang sabihin na sa sandaling tinanggap mo ang mga bagay na ito na nanggagaling sa tradisyunal na kultura, mga kwento ng pamahiin, kapag ang mga bagay na ito ay naitatag sa iyong isip, kapag namalagi ang mga ito sa iyong puso, kung gayon ito ay parang ginagayuma ka—nabibitag ka at naiimpluwensyahan ng mga kulturang ito, ng mga ideya at tradisyunal na mga kuwentong ito. Iniimpluwensyahan ng mga ito ang iyong buhay, ang iyong pananaw sa buhay at iniimpluwensyahan din ng mga ito ang iyong paghatol sa mga bagay. Lalong higit na iniimpluwensyahan ng mga ito ang paghahangad mo sa tunay na daan ng buhay: Ito ay talagang isang gayuma! Sinusubukan mo ngunit hindi mo kayang maipagpag ang mga ito; tinataga mo ang mga ito ngunit hindi mo kayang maibuwal; binubugbog mo ang mga ito ngunit hindi mo mapapatumba ang mga ito. Dagdag pa rito, pagkatapos na ang tao ay mapasailalim nang hindi namamalayan sa ganitong uri ng gayuma, sila ay nagsisimulang sumamba kay Satanas nang hindi namamalayan, itinataguyod ang imahe ni Satanas sa kanilang mga puso. Sa madaling salita, itinatag nila si Satanas bilang kanilang idolo, isang bagay para kanilang sambahin at tingalain, humahantong pa hanggang sa pagtuturing dito bilang Diyos. Nang hindi namamalayan, ang mga bagay na ito ay nasa mga puso ng mga tao na kumokontrol sa kanilang mga salita at gawa. Higit pa rito, itinuturing mo munang huwad ang mga kuwento at mga alamat na ito, at pagkatapos kinikilala mo nang hindi namamalayan ang pag-iral ng mga kuwentong ito, ginagawang totoong imahe ang mga ito at ginagawang totoong umiiral na mga bagay ang mga ito. Sa kawalang-alam, tinatanggap mo nang hindi namamalayan ang mga ideyang ito at ang pag-iral ng mga bagay na ito. Tinatanggap mo rin nang hindi namamalayan ang mga diyablo, si Satanas at ang mga diyus-diyusan sa iyong sariling tahanan at sa iyong sariling puso—isa nga itong gayuma! Magkakapareho ba ang inyong nararamdaman? (Oo.) Mayroon bang sinuman sa inyo ang nakapagsunog na ng insenso at sumamba kay Buddha? (Oo.) Kaya ano ang layunin ng pagsusunog ng insenso at pagsamba kay Buddha? (Nananalangin para sa kapayapaan.) Kung iisipin ang tungkol dito ngayon, kakatwa ba na manalangin kay Satanas para sa kapayapaan? Si Satanas ba ay nagdadala ng kapayapaan? (Hindi.) Kayo ba ay mangmang noong nakaraan? Ang ganoong uri ng asal ay kakatwa, mangmang at walang muwang, hindi ba? Ang tanging iniisip ni Satanas ay kung paano ka magagawang tiwali at hindi ka mabibigyan ng kapayapaan; mabibigyan ka lamang nito ng pansamantalang pamamahinga. Subalit dapat kang gumawa ng isang taimtim na pangako at kapag sinira mo ang iyong pangako o sinira ang iyong taimtim na pangako na iyong ginawa dito, makikita mo kung gayon kung paano ka nito pahihirapan nang husto. Sa pagtutulak nito sa iyo na gumawa ng taimtim na pangako, sa totoo lang nais nito na kontrolin ka. Nang nanalangin kayo para sa kapayapaan, nakamit ba ninyo ang kapayapaan? (Hindi.) Hindi kayo nagtamo ng kapayapaan, subalit sa kabaligtaran nagdala ito ng kasawian, walang katapusang mga kalamidad—tunay na isang walang-hangganang karagatan ng kapaitan. Ang kapayapaan ay hindi sakop ni Satanas, at ito ang katotohanan. Ito ang kahihinatnan para sa sangkatauhan ng piyudal na pamahiin at tradisyunal na kultura.

Ang huling usapin ay kung paano sinasamantala ni Satanas ang kalakarang panlipunan upang magawang tiwali ang tao. Kabilang sa mga kalakarang panlipunang ito ang maraming bagay. Sinasabi ng ilang tao na: “Ang mga ito ba ay tungkol sa mga damit na ating isinusuot? Ang mga ito ba ay tungkol sa pinakabagong mga uso, mga pampaganda, pag-aayos ng buhok, at masasarap na pagkain?” Ang mga ito ba’y tungkol sa mga bagay na ito? Ang mga ito ay isang bahagi ng mga kalakaran, subalit hindi natin nais na pag-usapan ang mga ito dito. Nais lamang nating pag-usapan ang tungkol sa mga ideyang idinudulot ng mga kalakarang panlipunan para sa mga tao, kung paaano nagiging sanhi ang mga ito sa mga tao sa paggawi ng kanilang mga sarili sa mundo, ang mga layunin sa buhay at pananaw na idinudulot ng mga ito sa mga tao. Ang mga ito ay napakahalaga; makokontrol at maiimpluwensyahan ng mga ito ang kalagayan ng pag-iisip ng tao. Unti-unti, ang lahat ng kalakarang ito ay nagdadala ng isang masamang impluwensya na patuloy na nagpapahina sa tao, na nagiging sanhi upang patuloy na mawalan ng konsensya, pagkatao at katuwiran, na lalo pang mas nagpapababa ng kanilang mga moral at ng kanilang kalidad ng pagkatao, hanggang sa masasabi nating karamihan ng mga tao ngayon ay walang dangal, walang pagkatao, ni sila ay mayroong anumang konsensya, at lalo’t higit ng anumang katuwiran. Kaya ano ang mga kalakarang ito? Hindi mo makikita ang mga kalakarang ito gamit ang karaniwang mata lamang. Kapag ang kasikatan ng kalakaran ay naglaho, marahil maliit na bilang lamang ng mga tao ang magiging mga tagapagpauso. Nagsisimula sila sa paggawa ng ganitong uri ng bagay, tinatanggap ang ganitong uri ng ideya o ganitong uri ng pananaw. Ang karamihan ng mga tao, gayunpaman, sa gitna ng kanilang kawalan ng kamalayan, ay patuloy pa ring mahahawa, magiging bahagi at maaakit ng ganitong uri ng kalakaran, hanggang sa tatanggapin nilang lahat ito nang hindi namamalayan at nang hindi sinasadya, at ang lahat ay napasubo na at kontrolado na nito. Para sa taong wala sa matinong pangangatawan at pag-iisip, hindi kailanman nalalaman kung ano ang katotohanan, na hindi makakapagsabi ng kaibahan sa pagitan ng positibo at negatibong mga bagay, unti-unting ipatatanggap ng ganitong uri ng mga kalakaran sa kanilang lahat nang maluwag sa kalooban ang mga kalakarang ito, ang pananaw sa buhay at ang mga pagpapahalaga na nanggaling kay Satanas. Tinatanggap nila kung ano ang sinasabi sa kanila ni Satanas kung paano pakikitunguhan ang buhay at kung paano mabubuhay na “ipinagkakaloob” sa kanila ni Satanas. Wala silang taglay na lakas, ni mayroon silang kakayahan, lalo na ang kamalayang tumutol. Kaya ano ba talaga ang mga kalakarang ito? Pumili Ako ng isang simpleng halimbawa na maaaring maunawaan ninyo. Halimbawa, pinatatakbo ng mga tao noong una ang kanilang mga negosyo sa paraang hindi nandadaya ng matanda o bata, at ibinebenta ang mga bagay sa parehong presyo maging sinuman ang bumibili. Ang pahiwatig ba ng konsensya at pagkatao ay hindi inilalahad dito? Nang ginamit ng mga tao ang ganitong uri ng kredo kapag nagsasagawa ng kanilang negosyo, ipinakikita nito na mayroon pa rin silang kaunting konsensya, nang kaunting pagkatao sa panahong iyon. Ngunit sa pangangailangan ng tao para sa palaging pagtaas ng halaga ng salapi, walang kamalay-malay na inibig ng mga tao ang salapi, inibig ang pakinabang at higit pang lalong inibig ang kasiyahan. Tinatanaw ba kung gayon ng mga tao ang salapi bilang mas mahalaga? Kapag tinatanaw ng mga tao ang salapi bilang mas mahalaga, pinababayaan nila ang kanilang reputasyon, kanilang katanyagan, karangalan, at katapatan, hindi ba? Kapag ikaw ay nagnenegosyo, nakikita mo ang ibang gumagamit ng iba’t ibang pamamaraan upang dayain ang mga tao at maging mayaman. Bagaman ang salaping kinita ay nakaw, sila ay payaman nang payaman. Kapareho ng negosyo nila ang sa iyo, ngunit ang kanilang buong pamilya ay nasisiyahan sa buhay nang mas higit kaysa sa iyo, at masama ang loob mo, sinasabing: “Bakit hindi ko kayang magawa ang gayon? Bakit hindi ko kayang kumita na kasingdami ng sa kanila? Dapat akong makaisip ng paraan upang magkaroon ng mas maraming salapi, upang gawing masagana ang aking negosyo.” Sa gayon pag-iisipan mo ito. Ayon sa karaniwang paraan ng pagkita ng salapi, ang hindi pagdaya sa matanda man o sa bata at sa pagbebenta ng mga bagay sa kaparehong presyo para sa lahat, ang perang nakukuha mo ay ayon sa mabuting konsensya, subalit hindi ka agad mapapayaman nito. Gayunpaman, sa ilalim ng udyok na magkaroon ng tubo, ang iyong pag-iisip ay sasailalim sa isang dahan-dahang pagbabago. Sa panahon ng pagbabagong ito, ang mga prinsipyo mo ng paggawi ay nagsisimula ring magbago. Nang unang pagkakataong nandaya ka ng isang tao, mayroong kang mga pag-aatubili, sinasabing “Ito ang huling pagkakataon na dadayain ko ang isang tao at hindi ko na ito uulitin. Hindi ako maaaring mandaya ng mga tao. Ang pandaraya ng mga tao ay magtatamo lamang ng paghihiganti at magdadala ng kapahamakan sa akin!” Nang unang pagkakataon na nandaya ka ng isang tao, ang iyong puso ay nagkaroon ng ilang pag-aatubili; ito ang gawain ng konsensya ng tao—ang magkaroon ng pag-aatubili at sisihin ka, kaya hindi natural ang nararamdaman nito kapag nandaya ka ng isang tao. Subalit matapos mong matagumpay na dayain ang isang tao nakikita mo na ngayon ay mayroon kang mas maraming salapi kaysa dati, at iniisip mo na ang paraang ito ay maaaring maging mas kapaki-pakinabang para sa iyo. Sa kabila ng kaunting kirot sa iyong puso, nais mo pa ring batiin ang sarili mo sa iyong tagumpay, at nasisiyahan ka nang kaunti sa iyong sarili. Sa unang pagkakataon, sinasang-ayunan mo ang iyong sariling paggawi at sinasang-ayunan ang iyong sariling pandaraya. Pagkatapos, sa sandaling mahawahan ang tao ng ganitong pandaraya, kagaya ito sa isang tao na nasangkot sa pagsusugal at pagkatapos ay naging isang sugarol. Hindi namamalayan, sinasang-ayunan niya ang kanyang mapandayang paggawi at tinatanggap ito. Hindi namamalayan, inilalagay nito ang pandaraya sa isang lehitimong paggawi sa negosyo, at ginagawa ang pandaraya na maging isang lubos na kapaki-pakinabang na paraan para siya ay mabuhay at kanyang buhay; iniisip niya na sa paggawa nito maaari siyang yumaman nang mabilis. Sa simula ng prosesong ito, hindi matatanggap ng mga tao ang ganitong uri ng pag-uugali, mababa ang tingin nila sa ganitong pag-uugali at sa ganitong paraan ng pagsasagawa ng mga bagay, pagkatapos personal nilang sinusubukan ang ganitong pag-uugali, at sinusubukan ito sa kanilang sariling paraan, at ang kanilang mga puso ay dahan-dahang nagbabago. Kaya ano ang pagbabagong ito? Ito ay isang pagsang-ayon at pagtanggap sa kalakarang ito, isang pagtanggap at pagsang-ayon sa uring ito ng ideya na ikinintal sa iyo ng kalakarang panlipunan. Hindi namamalayan, nadarama mo na kapag hindi ka nandaya sa negosyo kung gayon ikaw ay malulugi, na kapag hindi ka nandaya mawawalan ka kung gayon ng isang bagay. Hindi namamalayan, ang ganitong pandaraya ang nagiging pinaka-kaluluwa mo, ang pangunahing sandigan mo, at nagiging isang uri rin ng pag-uugali na lubos na kailangang patakaran ng iyong buhay. Matapos tanggapin ng tao ang ganitong pag-uugali at ganitong pag-iisip, ang puso ba ng tao ay sumasailalim sa isang pagbabago? Ang iyong puso ay nagbago, kaya ang karangalan mo ba ay nagbago? Ang pagkatao mo ba ay nagbago? Ang konsensya mo ba ay nagbago? (Oo.) Ang kabuuan ng tao ay sumasailalim sa isang de-kalidad na pagbabago, mula sa kanilang puso hanggang sa kanilang mga pag-iisip, hanggang sa puntong sila ay nababago mula sa loob palabas. Ang pagbabagong ito ang lalong mas nagpapalayo sa Diyos, at ikaw ay lalong mas nagiging kaayon ni Satanas, lalong mas nagiging kapareho nito.

Ang mga kalakarang panlipunang ito ay madali na ninyo ngayong maunawaan. Pumili lamang Ako ng isang simpleng halimbawa, isang karaniwang nakikitang halimbawa na magiging pamilyar sa mga tao. Ang mga kalakarang panlipunan bang ito ay may malaking impluwensya sa mga tao? Ang mga ito ba’ý may matinding nakapipinsalang epekto sa mga tao? (Oo.) Isang napakatinding nakapipinsalang epekto sa mga tao. Ginagamit ni Satanas nang unti-unti ang mga kalakarang panlipunan na ito upang gawing tiwali ang ano sa tao? (Konsensya, katuwiran, pagkatao, moralidad at pananaw sa buhay.) Naging sanhi ba ang mga ito nang unti-unting pagkabulok sa mga tao? Ginagamit ni Satanas ang mga kalakarang panlipunan na ito upang dahan-dahang akitin ang mga tao sa pugad ng mga diyablo, sa gayon ang mga taong naipit sa mga kalakarang panlipunan ay hindi nalalamang nanghihikayat ng salapi at materyal na mga pagnanasa, gayundin nagtataguyod ng kasamaan at karahasan. Sa sandaling ang mga bagay na ito ay makapasok sa puso ng tao, nagiging ano kung gayon ang tao? Ang tao ay nagiging ang diyablong si Satanas! Ito ay dahil sa anong sikolohikal na pagkahilig sa puso ng tao? Ano ang itinataguyod ng tao? Nasisimulang magustuhan ng tao ang kasamaan at karahasan. Ayaw nila ng kagandahan at kabutihan, lalo na ng kapayapaan. Hindi nakahandang isabuhay ng tao ang simpleng buhay ng normal na pagkatao, sa halip nais na tamasahin ang mataas na katayuan at malaking kayamanan, ang magkatuwaan sa mga pagnanasa ng laman, hindi nag-aatubiling bigyan-kasiyahan ang sarili nilang laman, nang walang mga paghihigpit, walang mga gapos na pipigil sa kanila, sa madaling salita ginagawa ang anumang naisin nila. Kaya kapag ang tao ay nalubog sa ganitong mga uri ng mga kalakaran, makatutulong ba ang kaalaman na natutuhan mo upang ikaw ay makalaya? Makatutulong ba sa iyo ang alam mong tradisyunal na kultura at mga pamahiin upang maitakwil ang kakila-kilabot na kalagayang ito? Makatutulong ba sa kanila ang tradisyunal na moralidad at tradisyunal na seremonya na nauunawaan ng tao na magsanay ng pagpipigil? Kunin bilang halimbawa ang Tatlong Klasikong Karakter. Matutulungan ba nito ang mga tao na hilahing palabas ang kanilang mga paa mula sa kumunoy[b] ng mga kalakarang ito? (Hindi, hindi maaari.) Sa ganitong paraan, ang tao ay nagiging higit na mas masama, mayabang, mapagmataas, makasarili, at malisyoso. Wala ng anumang pagmamahal sa pagitan ng mga tao, wala nang anumang pagmamahal sa pagitan ng mga miyembro ng pamilya, wala nang anumang pagkakaunawaan sa pagitan ng mga kamag-anak at mga kaibigan; ang mga ugnayang pantao ay puno ng karahasan. Nais gamitin ng bawat isang tao ang mararahas na pamamaraan upang mabuhay sa gitna ng kanilang kapwa tao; sinasamsam nila ang sarili nilang kabuhayan gamit ang karahasan; pinananalunan nila ang kanilang mga posisyon at nakakamit ang sarili nilang mga pakinabang gamit ang karahasan at ginagawa nila ang anumang naisin nila gamit ang mararahas at masasamang paraan. Hindi ba nakakatakot ang ganitong pagkatao? (Oo.) Pagkarinig sa lahat ng bagay na ito na kasasabi Ko lamang, hindi ba ninyo naisip na nakakatakot na mamuhay sa kapaligirang ito, sa mundong ito, at sa gitna ng ganitong uri ng kalipunan ng mga tao, sa kung saan ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao? (Oo.) Kaya naramdaman na ba ninyo kailanman na kahabag-habag ang inyong mga sarili? Nararamdaman na dapat ninyo ito ngayon nang bahagya, tama ba? (Oo.) Kung didinggin ang inyong tono, tila iniisip ninyo na “ginagamit ni Satanas ang napakaraming iba’t ibang paraan upang gawing tiwali ang tao. Sinusunggaban nito ang bawat pagkakataon at nasa lahat ng dako na ating binabalingan. Makaliligtas pa ba ang tao?” Makaliligtas pa ba ang tao? Maililigtas ba ng tao ang kanilang sarili? (Hindi.) Maililigtas ba ng Emperador na si Batong-Luntian ang tao? Maililigtas ba ni Confucious ang tao? Maililigtas ba ni Guanyin Bodhisattva ang tao? (Hindi.) Kaya sino ang makakapagligtas sa tao? (Ang Diyos.) Ang ilang tao, gayunpaman, itatanong sa kanilang puso ang mga tanong na gaya ng: “Pinipinsala tayo ni Satanas nang napakarahas na talagang nakakagalit na wala tayong pag-asang mabuhay, ni magkakaroon ng anumang tiwalang mabuhay. Tayong lahat ay nabubuhay sa gitna ng katiwalian at gayunpaman tumututol ang bawat isang tao sa Diyos, at ang ating mga puso ay nanlamig nang husto ngayon. Kaya habang tayo ay ginagawang tiwali ni Satanas, nasaan ang Diyos? Ano ang ginagawa ng Diyos? Maging anuman ang ginagawa ng Diyos para sa atin hindi natin kailanman nararamdaman ito!” Hindi maiiwasang manlumo ng ilang tao, at hindi maiiwasan na parang nanghihina ang loob, tama ba? Sa inyo, ang pakiramdam na ito ay napakatindi sapagkat ang lahat ng Aking sinasabi ay upang unti-unting ipaunawa sa mga tao, upang lalo pang mas maramdaman na sila ay walang pag-asa, upang lalo pang mas maramdaman na sila ay tinalikdan ng Diyos. Subalit huwag mag-alala. Ang paksa ng ating pagbabahagi para sa araw na ito, “ang kasamaan ni Satanas,” ay hindi ang ating totoong tema. Upang pag-usapan ang tungkol sa kakanyahan ng kabanalan ng Diyos, gayunpaman, dapat muna nating pag-usapan kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang tao at ang kasamaan ni Satanas upang mas maging malinaw sa mga tao kung anong uri ng kondisyon ang kinaroroonan ng tao ngayon. Ang isang layunin ng pag-uusap tungkol dito ay upang ipaalam sa mga tao ang kasamaan ni Satanas, habang ang isa pa ay upang ipaunawa nang husto sa mga tao kung ano ang tunay na kabanalan.

Ang mga bagay bang ito na kasasabi Ko pa lamang ay mas detalyado kaysa noong nakaraan? (Oo.) Kaya ang pagkaunawa ninyo ngayon ay medyo mas malalim na, kung gayon? (Oo.) Alam Ko na maraming tao ngayon ang umaasang sasabihin Ko kung ano ba talaga ang kabanalan ng Diyos, subalit kapag Ako ay nagsalita tungkol sa kabanalan ng Diyos tatalakayin Ko muna ang tungkol sa mga gawa na ginagawa ng Diyos. Lahat kayo ay dapat makinig nang mabuti, pagkatapos ay tatanungin Ko kayo kung ano ba talaga ang kabanalan ng Diyos. Hindi Ko sasabihin sa inyo nang tuwiran, sa halip hahayaan Ko kayong subukan na alamin ito, bibigyan kayo ng pagkakataong alamin ito. Ano sa palagay ninyo ang paraang ito? (Ito’y mabuti.) Kaya makinig nang maigi.

Tuwing ginagawang tiwali ni Satanas ang tao o nakikibahagi sa di-mapigilang pamiminsala, ang Diyos ay hindi nagsasawalang-kibo, ni hindi rin Siya nagwawalang-bahala o nagbubulag-bulagan doon sa Kanyang mga hinirang. Ang lahat ng ginagawa ni Satanas ay ganap na malinaw at naiintindihan ng Diyos. Anuman ang gawin ni Satanas, anumang kalakaran ang pinalilitaw nito, nalalaman ng Diyos ang lahat ng sinusubukang gawin ni Satanas, at hindi isinusuko ng Diyos ang Kanyang mga hinirang. Sa halip, ginagawa ng Diyos nang hindi man lang nakatatawag-pansin, palihim, tahimik, ang lahat ng kinakailangan. Kapag sinimulan Niyang gumawa sa isang tao, kapag napili Niya ang isang tao, hindi Niya ito ipinahahayag kaninuman, ni ipinahahayag Niya ito kay Satanas, lalong hindi gagawa ng anumang kahanga-hangang pagpapahayag. Ginagawa lamang Niya nang napakatahimik, nang napakasimple kung ano ang kinakailangan. Una, pumipili Siya ng pamilya para sa iyo; anong uri ng karanasan mayroon ang pamilya, sinu-sino ang iyong mga magulang, sinu-sino ang iyong mga ninuno—ang lahat ng ito ay napagpasyahan na ng Diyos. Sa madaling salita, ang mga pagpapasyang ito na ginawa Niya ay hindi padalus-dalos, sa halip ito ay isang gawain na nasimulan na matagal na panahon na ang nakalilipas. Sa sandaling nakapili na ang Diyos ng isang pamilya para sa iyo, pinipili rin Niya ang petsa kung kailan ka isisilang. Sa kasalukuyan, pinanonood ka ng Diyos habang ikaw ay ipinanganganak na umiiyak sa mundo, pinapanood ang iyong pagsilang, pinapanood habang binibigkas mo ng iyong unang mga salita, pinanonood kang nadadapa-dapa sa iyong unang mga hakbang, pinag-aaralan kung paano lumakad. Una humahakbang ka ng isa at pagkatapos ng isa pa … ngayon ay makatatakbo ka na, ngayon makatatalon ka na, ngayon makakapagsalita ka na, ngayon makakapagpahayag ka na ng iyong mga damdamin. Habang lumalaki ang tao, ang mga titig ni Satanas ay nakatuon sa bawat isa sa kanila, kagaya ng isang tigreng pinagmamasdan ang bibiktimahin nito. Subali’t sa paggawa ng Kanyang gawain, ang Diyos ay hindi kailanman dumanas ng anumang mga limitasyon ng mga tao, mga pangyayari o mga bagay, ng espasyo o panahon; ginagawa Niya kung ano ang kailangan Niyang gawin at ginagawa kung ano ang dapat Niyang gawin. Sa proseso ng paglaki, maaaring masagupa mo ang maraming bagay na hindi mo nagugustuhan, masasagupa mo ang mga karamdaman at mga kabiguan. Subali’t habang lumalakad ka sa daang ito, ang iyong buhay at ang iyong kinabukasan ay nasa ilalim ng mahigpit na pangangalaga ng Diyos. Binibigyan ka ng Diyos ng isang tunay na garantiya na magtatagal sa buong buhay mo, sapagkat Siya ay nasa tabi mo, binabantayan ka at inaalagaan ka. Hindi mo namamalayan ito, ikaw ay lumalaki. Nagsisimula kang makipag-ugnayan sa bagong mga bagay at nagsisimulang kilalanin ang mundong ito at ang sangkatauhang ito. Ang lahat ay sariwa at bago sa iyo. Gusto mong gawin kung ano ang gusto mo. Namumuhay ka sa loob ng iyong sariling pagkatao, namumuhay sa loob ng iyong sariling tinitirhang espasyo at wala ka ni katiting na pagkaintindi tungkol sa pag-iral ng Diyos. Subali’t pinanonood ka ng Diyos sa bawat pagkakataon habang lumalaki ka, at pinanonood ka habang ikaw ay humahakbang pasulong. Kahit kapag ikaw ay natututo ng kaalaman, o nag-aaral ng siyensiya, kahit isang hakbang hindi kailanman umalis ang Diyos sa iyong tabi. Kapareho mo lang ang ibang tao na, sa kalagitnaan ng pagkilala at pakikipag-ugnayan sa mundo, naitatag mo ang sarili mong mga mithiin, taglay mo ang sarili mong mga libangan, sarili mong mga interes, at nagkikimkim ka rin ng matatayog na ambisyon. Madalas mong pagnilayan ang sarili mong kinabukasan, kadalasang iginuguhit ang balangkas kung paano dapat ang hitsura ng iyong kinabukasan. Subali’t anuman ang mangyari sa paglalakbay, malinaw na nakikita ng Diyos ang lahat. Marahil ikaw mismo ay nakalimot na sa iyong sariling nakaraan, subali’t sa Diyos, walang sinuman ang makauunawa sa iyo nang mas mainam kaysa sa Kanya. Nabubuhay ka sa ilalim ng pagbabantay ng Diyos, lumalaki, nagkakagulang. Sa panahong ito, ang pinakamahalagang gawain ng Diyos ay isang bagay na walang sinuman ang nakaiintindi kailanman, isang bagay na walang sinumang nakaaalam. Tiyak na hindi sinasabi ng Diyos sa iyo ang tungkol dito. Kaya’t ano itong pinakamahalagang bagay? Masasabi na ito ay isang garantiya na ililigtas ng Diyos ang isang tao. Ito’y nangangahulugan na nais ng Diyos na iligtas ang taong ito, kaya dapat Niyang gawin ito, at ang gawaing ito ay lubhang napakahalaga kapwa sa tao at sa Diyos. Alam ba ninyo kung ano ito? Tila ba wala kayong anumang pakiramdam tungkol dito, o anumang konsepto nito, kaya sasabihin Ko sa inyo. Mula sa panahon nang ikaw ay ipinanganak hanggang sa kasalukuyan, isinagawa ng Diyos ang maraming gawain para sa iyo, subali’t hindi ka Niya binibigyan ng detalyadong ulat ng lahat ng bagay na ginawa Niya. Hindi ipinahintulot ng Diyos na malaman mo, at hindi Niya sinabi sa iyo. Gayunpaman, sa tao, ang lahat ng Kanyang ginagawa ay mahalaga. Sa Diyos, ito ay bagay na dapat Niyang gawin. Mayroong isang mahalagang bagay sa puso Niya na kinakailangan Niyang gawin na lubhang nakahihigit sa anumang mga bagay na ito. Iyon ay, mula sa panahong ipinanganak ang tao hanggang sa kasalukuyan, dapat magarantiyahan ng Diyos ang kaligtasan nila. Pagkarinig sa mga salitang ito, nadarama ninyo marahil na parang hindi ninyo ganap na nauunawaan, sinasabing “Ang kaligtasan bang ito ay napakahalaga?” Kaya ano ang literal na kahulugan ng “kaligtasan”? Marahil nauunawaan ninyong nangangahulugan ito ng kapayapaan o marahil nauunawaan ninyong nangangahulugan ito ng hindi pagdanas kailanman ng anumang sakuna o kalamidad, ang mamuhay nang mabuti, ang mamuhay ng isang normal na buhay. Subali’t dapat ninyong malaman sa inyong mga puso na hindi ganoon kasimple iyon. Kaya ano ba talaga ang bagay na ito na tinutukoy Ko, na dapat gawin ng Diyos? Ano ang kahulugan para sa Diyos ng kaligtasan? Ito ba talaga ay garantiya ng inyong kaligtasan? Hindi. Kaya ano ang ginagawang ito ng Diyos? Ang kaligtasang ito ay nangangahulugan na hindi ka nilamon ni Satanas. Ito ba ay mahalaga? Hindi ka nilamon ni Satanas, kaya ito ba ay may kinalaman sa iyong kaligtasan, o wala? Ito ay may kinalaman sa iyong personal na kaligtasan, at walang maaaring anumang bagay ang higit na mas mahalaga. Sa sandaling lamunin ka ni Satanas, ang iyong kaluluwa ni ang iyong laman ay hindi na nabibilang sa Diyos. Hindi ka na ililigtas ng Diyos. Tinatalikuran ng Diyos ang mga kaluluwang ganoon at tinatalikuran ang mga taong tulad ng ganoon. Kaya sinasabi Ko na ang pinakamahalagang bagay na ginagawa ng Diyos ay ang garantiyahan ang iyong kaligtasan, ang garantiyahan na hindi ka lalamunin ni Satanas. Ito ay napakahalaga, hindi ba? Kaya bakit hindi kayo makasagot? Tila hindi ninyo mararamdaman ang dakilang kabutihan ng Diyos!

Mas marami pang ginagawa ang Diyos maliban sa paggarantiya sa kaligtasan ng mga tao, paggarantiya na hindi sila malalamon ni Satanas; marami rin Siyang ginagawa sa paghahanda para sa pagpili sa isang tao at para sa pagliligtas sa kanila. Una, anong uri ng pagkatao mayroon ka, sa anong uri ng pamilya ka ipapanganak, sinu-sino ang magiging mga magulang mo, ilang magkakapatid kayo, at ano ang sitwasyon, katayuang pangkabuhayan, at mga kondisyon ng pamilya kung saan ka ipinanganak—ang lahat ng ito ay buong-ingat na isinaayos para sa iyo ng Diyos. Alam ba ninyo kung sa anong uri ng pamilya karamihang ipinanganak ang hinirang na mga tao ng Diyos, kung ang tatanungin ang karamihan sa mga tao? Ang mga ito ba’y mga kilalang pamilya? Hindi natin masasabi nang tiyakan na wala. Maaaring may ilan, subali’t sila ay napakakaunti. Sila ba’y mga pamilya na may pambihirang kayamanan, tulad ng mga bilyonaryo o mga multi-milyonaryo? Sila ay halos hindi kailanman ganitong uri ng pamilya. Kaya anong uri ng pamilya ang pinakahahanda ng Diyos para sa mga taong ito? (Ordinaryong mga pamilya.) Kaya aling mga pamilya ang ordinaryong mga pamilya? May mga pamilya ng manggagawa. Sila ay umaasa sa kanilang sahod para mabuhay at makakayanan ang pangunahing mga pangangailangan. Hindi nila hahayaan na ikaw ay magutom sa anumang kadahilanan, subali’t hindi ka masyadong makaaasa pagdating sa pagtugon sa iyong materyal na mga pangangailangan. Sunod may mga pamilyang nagsasaka. Ang mga magsasaka ay umaasa sa pagtatanim para sa kanilang pagkain, mayroon silang butil na makakain at, anuman ang mangyari, hindi ka magugutom, subali’t hindi ka maaaring magkaroon ng napakagagandang damit. Pagkatapos ay may ilang pamilya na nagpapatakbo ng maliliit na negosyo, at may ilan na kung saan ang mga magulang ay matatalinong tao, at ang mga ito ay maituturing din bilang ordinaryong mga pamilya. Mayroon ding ilang magulang na mga manggagawa sa opisina o nakabababang opisyal ng pamahalaan kadalasan, na hindi rin maaaring ituring bilang kilalang mga pamilya. Mas maraming tao ang ipinanganak sa ordinaryong mga pamilya, at ang lahat ng ito ay isinaayos ng Diyos. Na ang ibig sabihin, una sa lahat ang kapaligirang ito na tinitirhan mo ay hindi ang pamilyang may malaking kayamanan na inaakala mo, ngunit sa halip ito ay isang pamilya na ipinasya para sa iyo ng Diyos, at ang karamihan ng mga tao ay namumuhay sa loob ng mga hangganan ng ganitong uri ng pamilya; hindi natin tatalakayin dito ang mga namumukod-tangi. Paano naman kaya ang katayuan sa lipunan? Ang mga kondisyong pangkabuhayan ng karamihan sa mga magulang ay pangkaraniwan at wala silang mataas na katayuan sa lipunan—mabuti para sa kanila ang magkaroon na lang ng isang trabaho. Mayroon bang sinumang mga gobernador? Mayroon bang sinumang mga presidente? (Wala.) Sa karamihan sila ay mga tao tulad ng mga tagapangasiwa ng maliliit na negosyo o maliliit na negosyante. Ang kanilang katayuan sa lipunan ay katamtaman, at ang kanilang mga kondisyong pangkabuhayan ay pangkaraniwan. Ang isa pang salik ay ang kapaligiran sa pamumuhay ng pamilya. Una sa lahat, walang mga magulang ang malinaw na iimpluwensyahan ang kanilang mga anak na lakaran ang landas ng paghula at panghuhula; ang mga ito ay kakaunti rin. Karamihan sa mga magulang ay lubhang normal. Itinatatag ng Diyos ang ganitong uri ng kapaligiran para sa mga tao kasabay ng pagpili sa kanila, at ito ay lubhang kapaki-pakinabang sa Kanyang gawain ng pagliligtas sa mga tao. Kung hindi susuriing mabuti, tila ang Diyos ay walang nagawang nakayayanig para sa tao; ginagawa lamang Niya ang lahat ng bagay nang palihim, nang mapagpakumbaba at nang tahimik. Subali’t sa katunayan, ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay ginagawa upang maglatag ng isang saligan para sa iyong kaligtasan, upang ihanda ang daang tatahakin at ihanda ang lahat ng kinakailangang mga kondisyon para sa iyong kaligtasan. Kaagad-agad sa itinakdang oras sa bawat tao, ibinabalik sila ng Diyos sa harapan Niya—kapag dumating na ang oras para dinggin mo ang tinig ng Diyos, iyon ang oras na lalapit ka sa harapan Niya. Sa oras na mangyari ito, ang ilang tao ay naging magulang na rin mismo, samantalang ang iba ay anak lang ng iba. Sa madaling salita, may ilang tao ang nakapag-asawa at nagkaanak samantalang ang iba ay nanatiling nag-iisa pa rin, hindi pa nakapagsisimula ng kanilang sariling mga pamilya. Subali’t maging anuman ang mga sitwasyon ng mga tao, naitakda na ng Diyos ang mga panahon kung kailan ka mapipili at kung kailan makakaabot sa iyo ang Kanyang ebanghelyo at mga salita. Naitakda na ng Diyos ang mga kahihinatnan, napagpasyahan na sa isang partikular na tao o sa isang partikular na konteksto na sa pamamamagitan noon ay maipapasa ang ebanghelyo sa iyo, upang maaaring marinig mo ang mga salita ng Diyos. Naihanda na ng Diyos para sa iyo ang lahat ng kinakailangang mga kondisyon nang sa gayon, nang hindi namamalayan, makarating ka sa harapan Niya at makabalik sa pamilya ng Diyos. Sumusunod ka rin sa Diyos nang hindi namamalayan at pumapasok sa Kanyang dahan-dahang gawain, pumapasok sa paraan ng paggawa ng Diyos na kung anong mayroon Siya, dahan-dahan, na inihanda para sa iyo. Anu-anong uri ng mga pamamaraan ang ginagamit ng Diyos kapag gumagawa Siya ng mga bagay para sa tao sa panahong ito? Una, ang pinakamaliit sa lahat ay ang pag-aaruga at pangangalaga na tinatamasa ng tao. Bukod dito, itinatakda ng Diyos ang iba’t ibang mga tao, mga pangyayari, at mga bagay upang maaaring makita ng tao ang Kanyang pag-iral at ang Kanyang mga gawa sa gitna nila. Halimbawa, may ilang tao na naniniwala sa Diyos sapagkat may isang tao sa kanilang pamilya ang may sakit. Kapag ang iba ay nangaral ng ebanghelyo sa kanila, nagsisimula silang maniwala sa Diyos, at ang paniniwalang ito sa Diyos ay nangyari dahil sa sitwasyon. Kaya sino ang nagsaayos ng sitwasyong ito? (Ang Diyos.) Sa pamamagitan ng karamdamang ito, may ilang pamilya kung saan ang lahat ay mananampalataya, bata at matanda, habang may mga pamilya kung saan ang pananampalataya ay kanya-kanya. Lumilitaw, ang isang tao sa iyong pamilya ay may karamdaman, ngunit ang totoo ang isang kalagayan ay ipinagkaloob sa iyo upang ikaw ay lumapit sa Diyos—ito ang kabutihan ng Diyos. Dahil sa ang buhay may-pamilya ng ilang tao ay mahirap at hindi sila makakahanap ng kapayapaan, ang isang pagkakataon ay dumarating na kung saan may isang taong magbabahagi ng ebanghelyo at sasabihing “Sumampalataya sa Panginoong Jesus at magkakaroon ka ng kapayapaan.” Hindi namamalayan, sila sa gayon ay naniniwala sa Diyos sa ilalim ng likas na mga pangyayari, kung kaya’t hindi ba ito isang uri ng kondisyon? At hindi ba ang pagiging mapayapa ng kanilang pamilya ay isang biyaya na ibinigay sa kanila ng Diyos? May ilan ding iba na naniniwala sa Diyos dahil sa ibang mga kadahilanan. Mayroong iba’t ibang dahilan at iba’t ibang paraan ng paniniwala, ngunit anuman ang dahilan na nagpapaniwala sa iyo sa Kanya, lahat ng ito ay talagang isinaayos at ginabayan ng Diyos. Sa una, ginagamit ng Diyos ang iba’t ibang paraan upang piliin ka at dalhin ka sa Kanyang pamilya. Ito ang biyaya ng Diyos na ipinagkakaloob sa bawat isang tao..

Ngayon sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, hindi na Niya basta iginagawad ang biyaya at mga pagpapala sa tao tulad ng ginawa Niya sa simula, ni hindi rin Niya patuloy na sinusuyo ang mga tao. Sa yugtong ito ng gawain, ano ang nakita ng tao mula sa lahat ng aspeto ng gawain ng Diyos na kanilang naranasan? Nakita nila ang pag-ibig ng Diyos at ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. Sa panahong ito, lalo pang pinaglalaanan, sinusuportahan, nililiwanagan at ginagabayan ng Diyos ang tao, sa gayon unti-unti nilang nalalaman ang Kanyang mga intensyon, nalalaman ang mga salita na sinasabi Niya at ang katotohanang iginagawad Niya sa tao. Kapag ang tao ay mahina, kapag sila ay nanlulumo, kapag wala silang mabalingan, gagamitin ng Diyos ang Kanyang mga salita upang aliwin, payuhan at pasiglahin sila, upang unti-unting matatagpuan ng tao na mababa ang tayog ang kanilang lakas, bumangon sa pagiging positibo at maging handang makipagtulungan sa Diyos. Ngunit kapag sinusuway ng tao ang Diyos o tinututulan Siya, o kapag ibinubunyag nila ang kanilang sariling katiwalian at sinasalungat ang Diyos, hindi magpapakita ng awa ang Diyos sa pagtutuwid sa kanila at sa pagdidisiplina sa kanila. Sa kahangalan, kamangmangan, kahinaan at pagiging kulang sa gulang ng tao, gayunpaman, ang Diyos ay magpapakita ng pagpaparaya at pagtitiyaga. Sa ganitong paraan, sa pamamagitan ng lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos para sa tao, ang tao ay unti-unting nagkakagulang, lumalago, at nalalaman ang mga intensyon ng Diyos, upang malaman ang ilang katotohanan, upang malaman kung ano ang positibong mga bagay at ano ang negatibong mga bagay, upang malaman kung ano ang kasamaan at ano ang kadiliman. Ang Diyos ay hindi palaging nagtutuwid at nagdidisiplina ng tao, ni hindi rin Siya palaging nagpapakita ng pagpaparaya at pagtitiyaga. Sa halip tinutustusan Niya ang bawat tao sa iba’t ibang paraan, sa kanilang magkakaibang mga yugto at ayon sa kanilang magkakaibang mga tayog at kakayahan. Ginagawa Niya ang maraming bagay para sa tao at sa malaking sakripisyo; walang nahahalata ang tao sa sakripisyong ito o sa mga bagay na ito na ginagawa ng Diyos, gayunman lahat ng ginagawa Niya sa realidad ay natutupad sa bawat isang tao. Ang pag-ibig ng Diyos ay totoo: Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos naiiwasan ng tao ang sunud-sunod na mga sakuna, habang sa kahinaan ng tao, ipinapakita ng Diyos ang Kanyang pagpaparaya nang paulit-ulit. Ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay nagbibigay-daan upang unti-unting makilala ng mga tao ang katiwalian ng sangkatauhan at ang kanilang mala-satanas na diwa. Na ipinagkakaloob ng Diyos, ang Kanyang kaliwanagan sa tao at Kanyang paggabay ay nagbibigay-daan lahat sa sangkatauhan upang higit pa lalong makilala ang diwa ng katotohanan, at patuloy na malaman kung ano ang kinakailangan ng mga tao, anong daan ang dapat nilang tahakin, para sa ano ang kanilang pamumuhay, ang kahalagahan at kahulugan ng kanilang mga buhay, at kung paano lumakad sa daang tatahakin. Ang lahat ng bagay na ito na ginagawa ng Diyos ay hindi maihihiwalay mula sa Kanyang orihinal na layunin. Ano, kung gayon, ang layuning ito? Bakit ginagamit ng Diyos ang mga paraang ito upang ipatupad ang Kanyang gawain sa tao? Anong resulta ang nais Niyang makamit? Sa madaling salita, ano ang nais Niyang makita sa tao at makuha mula sa kanila? Nais makita ng Diyos na mapapanumbalik ang puso ng tao. Ang mga paraang ito na ginagamit Niya upang gumawa sa tao ay upang patuloy na gisingin ang puso ng tao, gisingin ang espiritu ng tao, hahayaan ang tao na malaman kung saan sila nanggaling, sino ang gumagabay sa kanila, sumusuporta sa kanila, nagkakaloob sa kanila, at nagpapahintulot sa tao na mabuhay hanggang sa ngayon; ang mga ito ay upang ipaalam sa tao kung sino ang Lumikha, na kanilang dapat sambahin, anong uri ng daan ang dapat nilang lakaran, at sa anong paraan dapat lumapit ang tao sa harapan ng Diyos; ginagamit ang mga ito upang unti-unting mapanumbalik ang puso ng tao, upang makilala ng tao ang puso ng Diyos, maunawaan ang puso ng Diyos, at maintindihan ang matinding pangangalaga at paglingap sa likod ng Kanyang gawain na iligtas ang tao. Kapag nanumbalik na ang puso ng tao, hindi na nila nanaising isabuhay ang buhay ng isang mababang-uri, tiwaling disposisyon, sa halip nanaising hanapin ang katotohanan sa kaluguran ng Diyos. Kapag ang puso ng tao ay nagising, makahihiwalay na sila nang husto kung gayon kay Satanas, hindi na mapipinsala pa ni Santanas, hindi na muling kokontrolin o lilinlangin nito. Sa halip, ang tao ay maaaring makipagtulungan sa gawain ng Diyos at sa Kanyang mga salita sa isang positibong paraan upang bigyang-kasiyahan ang puso ng Diyos, sa gayon nakakamit ang pagkatakot sa Diyos at ang paglayo sa kasamaan. Ito ang orihinal na layunin ng gawain ng Diyos.

Pinadama sa bawat isa ang katatalakay ngayon lamang tungkol sa kasamaan ni Satanas na ang mga tao ay tila ba namumuhay nang napakalungkot at ang buhay ng tao ay dinadagsa ng kasawian. Ngunit ano ang pakiramdam ninyo ngayong tinalakay Ko ang tungkol sa kabanalan ng Diyos at ang gawain na Kanyang isinasagawa sa tao? (Napakasaya.) Makikita namin ngayon na ang lahat ng ginagawa ng Diyos, lahat ng Kanyang pinaghirapang isaayos para sa tao ay busilak. Walang mali sa lahat ng ginagawa ng Diyos, nangangahulugang ito ay walang kamalian, hindi nangangailangang iwasto, bigyang payo o gawan ng anumang pagbabago ng sinuman. Ang lahat ng ginagawa ng Diyos para sa bawat isang tao ay hindi mapag-aalinlanganan; inaakay Niya ang bawat isa, sinusubaybayan ka sa bawat sandali at kailanmany hindi umalis sa iyong tabi. Habang ang mga tao ay lumalaki sa ganitong uri ng kapaligiran at lumalaki sa ganitong uri ng karanasan, masasabi ba natin na ang mga tao sa katunayan ay lumalaki sa sa palad ng mga kamay ng Diyos? (Oo.) Kaya ngayon dama pa ba ninyo ang damdamin ng kawalan? Mayroon bang sinumang nakakaramdam pa ng panlulumo? Nadadama ba ng sinuman na tinalikdan ng Diyos ang sangkatauhan? (Hindi.) Kaya ano ba talaga kung gayon ang nagawa ng Diyos? (Iniingatan Niya ang sangkatauhan.) Ang matinding paglingap at pangangalaga sa likod ng lahat ng ginagawa ng Diyos ay hindi mapagdududahan. Idagdag pa rito, habang ipinapatupad ng Diyos ang gawaing ito, kailanman wala Siyang inilatag na anumang kondisyon o hinihingi sa sinuman sa inyo na malaman ang Kanyang isinasakripisyo para sa inyo, kaya kayo kung gayon ay nakakaramdam nang taos-pusong pasasalamat sa Kanya. Gumawa na ba kailanman ang Diyos ng anumang kagaya nito noong nakaraan? (Hindi.) Sa kabuuan ng inyong mahabang mga buhay, talagang ang bawat isang tao ay nakasagupa na ng maraming mapanganib na mga sitwasyon at sumailalim sa maraming tukso. Dahil si Satanas ay nandoon mismo sa tabi mo, ang mga mata nito ay palaging nakatuon sa iyo. Gusto nito kapag ang kapahamakan ay humahampas sa iyo, kapag sumasapit sa iyo ang mga kalamidad, kapag walang mabuting nangyayari sa iyo, at gusto nito kapag ikaw ay nahuhuli sa lambat ni Satanas. Samantalang ang Diyos, palagi ka Niyang pinapangalagaan, inililisya ka Niya sa sunud-sunod na kasawian at sa sunud-sunod na kapahamakan. Ito ang dahilan kung bakit sinasabi Ko na ang lahat ng mayroon ang tao—kapayapaan at kasiyahan, mga pagpapala at personal na kaligtasan—sa totoo lang ay nasa ilalim lahat ng kontrol ng Diyos, at ginagabayan Niya at pinagpapasyahan ang kapalaran ng bawat isang tao. Subalit ang Diyos ba ay may napalaking pagkaunawa sa Kanyang posisyon, gaya ng sinasabi ng ilang tao? Sinasabi sa iyo, “Ako ang pinakadakila sa lahat, Ako ang namamahala sa inyo, kayong lahat ay dapat magmakaawa sa Akin at ang pagsuway ay paparusahan ng kamatayan.” Tinakot ba kailanman ng Diyos ang sangkatauhan sa ganitong paraan? (Hindi.) Kailanman ba’y sinabi Niya, “Ang sangkatauhan ay napakatiwali kaya hindi mahalaga kung paano Ko man sila tratuhin, anumang hindi makatwirang pagtrato ay maaari; hindi Ko kinakailangang isaayos nang maigi ang mga bagay para sa kanila.” Ganito ba mag-isip ang Diyos? Kumilos ba ang Diyos sa ganitong paraan? (Hindi.) Bagkus, ang pagtrato ng Diyos sa bawat isang tao ay marubdob at responsable, mas responsable pa kaysa ikaw sa sarili mo. Hindi nga ba? Ang Diyos ay hindi basta na lang nagsasalita, ni hindi rin Siya nagmamalaki, ni hindi Siya gumagawa ng panloloko sa mga tao. Sa halip ginagawa niya nang tapat at tahimik ang mga bagay na kinakailangan Niya Mismong gawin. Ang mga bagay na ito ay nagdudulot ng mga pagpapala, kapayapaan at kagalakan sa tao., Dinadala ng mga ito ang tao nang mapayapa at matiwasay sa paningin ng Diyos at sa Kanyang pamilya; kung gayon nabubuhay sila sa harap ng Diyos at tinatanggap ang pagliligtas ng Diyos nang may wastong pangangatwiran at pag-iisip. Kaya ang Diyos ba kailanman ay naging mapanlinlang sa tao sa Kanyang gawain? Nagpakita ba Siya kailanman ng huwad na pagpapakita ng kabaitan, niloloko ang tao gamit ang ilang pagbati, pagkatapos ay tatalikuran Niya ang tao? (Hindi.) Kailanman ba’y nagsabi ang Diyos ng isang bagay at pagkatapos ay iba ang ginawa? Ang Diyos ba ay gumawa kailanman ng hungkag na mga pangako at nagyabang, sinasabi sa iyong maaari Niyang gawin ito para sa iyo o tutulungan kang gawin iyon, at pagkatapos ay biglang nawala? (Hindi.) Walang panlilinlang sa Diyos, walang kasinungalingan. Ang Diyos ay tapat at ang lahat ng Kanyang ginagawa ay totoo. Siya lamang ang Isa na maaasahan ng tao at ang Diyos na maaaring pagkatiwalaan ng tao ng kanilang mga buhay at ng lahat sa kanila. Dahil sa walang panlilinlang sa Diyos, masasabi ba natin na ang Diyos ang pinakataos ang puso? (Oo.) Mangyari pa, tama? Bagaman, sa pagsasabi tungkol sa salitang ito ngayon, kapag ginamit sa Diyos ito ay napakahina, masyadong ginawang pantao, wala na tayong magagawa tungkol dito sapagkat ang mga ito ang mga limitasyon ng wika ng tao. Hindi gaanong angkop dito na tawaging taos-puso ang Diyos, subalit pansamantala nating gagamitin ang salitang ito. Ang Diyos ay tapat at taos-puso.Kaya ano ang ibig nating sabihin sa pagtalakay tungkol sa mga aspetong ito? Ang ibig ba nating sabihin ay ang mga pagkakaiba sa pagitan ng Diyos at ng tao at ang mga pagkakaiba sa pagitan ng Diyos at ni Satanas? Masasabi natin ito. Sapagkat hindi makikita ng tao sa Diyos kahit ang isa mang bakas ng tiwaling disposisyon ni Satanas. Tama ba Ako sa pagsasabi nito? Makakakuha ba Ako ng Amen para dito? (Amen!) Wala tayong nakikitang anumang kasamaan ni Satanas na naibunyag sa Diyos. Lahat ng ginagawa ng Diyos at ibinubunyag ay lubos na kapaki-pakinabang at makakatulong sa tao, ganap na ginawa upang maglaan para sa tao, puno ng buhay at nagbibigay sa tao ng isang daanan na susundin at isang direksyon na tatahakin. Ang Diyos ay hindi tiwali at, bukod pa rito, kung titingnan ngayon ang lahat ng ginagawa ng Diyos, masasabi ba natin na ang Diyos ay banal? (Oo.) Dahil sa ang Diyos ay walang taglay na katiwalian ng sangkatauhan at walang anumang taglay na katulad o kamukhang-kamukha ng tiwaling disposisyon ng tao o ng kakanyahan ni Satanas, mula sa pananaw na ito masasabi natin na ang Diyos ay banal. Ang Diyos ay walang ibinubunyag na katiwalian, at ang pahayag ng Kanyang sariling kakanyahan sa Kanyang gawain ay ang tanging pagpapatibay na kinakailangan natin na ang Diyos Mismo ay banal. Nakikita ba ninyo ito? Ngayon, upang makilala ang banal na kakanyahan ng Diyos, titingnan natin pansamantala ang dalawang aspetong ito: 1) Walang tiwaling disposisyon sa Diyos; 2) ipinakikita ng kakanyahan ng gawain ng Diyos sa tao ang sariling kakanyahan ng Diyos at ang kakanyahang ito ay lubos na positibo. Sapagkat ang mga bagay na idinudulot sa tao ng bawat paraan ng gawain ng Diyos ay pawang positibong mga bagay. Una, hinihingi ng Diyos sa tao na maging tapat—hindi ba ito positibo? Binibigyan ng Diyos ang tao ng karunungan—hindi ba ito positibo? Ipinauunawa ng Diyos sa tao ang pagkakaiba ng kabutihan sa kasamaan—hindi ba ito positibo? Hinahayaan Niya na maunawaan ng tao ang kahulugan at kahalagahan ng buhay ng tao—hindi ba ito positibo? Hinahayaan Niya ang tao na makita ang kakanyahan ng mga tao, mga pangyayari, at ng mga bagay ayon sa katotohanan—hindi ba ito positibo? (Oo, ito ay positibo.) At ang resulta ng lahat ng ito ay ang hindi na malilinlang ni Satanas ang tao, hindi na maipagpapatuloy pa na mapinsala ni Satanas o makontrol nito. Sa madaling salita, hinahayaan ng mga ito ang mga tao na ganap na palayain ang kanilang mga sarili mula sa pagtitiwali ni Satanas, at sa gayon ay unti-unting lumakad sa daan ng pagkatakot sa Diyos at paglayo sa kasamaan. Gaano kalayo na ninyong nalakad ang landas na ito ngayon? Mahirap sabihin, hindi ba? Ngunit kahit paano mayroon na ba kayo ngayong paunang pagkaunawa kung paanong ginagawang tiwali ni Satanas ang tao, kung aling mga bagay ang masama at aling mga bagay ang negatibo? (Kahit paaano nilalakaran na ninyo ngayon ang tamang landas. Masasabi ba natin iyon? (Oo.)

Tatapusin na natin ngayon ang pagtalakay tungkol sa kabanalan ng Diyos, kaya sino sa inyo, mula sa lahat ng inyong narinig at natanggap, ang makakapagsabi kung ano ang kabanalan ng Diyos? Sa ano tumutukoy ang kabanalan ng Diyos na sinasabi Ko? Pag-isipan ang tungkol dito ng isang saglit. Ang pagkamakatotohanan ba ng Diyos ay ang Kanyang kabanalan? Ang katapatan ba ng Diyos ay ang Kanyang kabanalan? Ang pagiging hindi makasarili ba ng Diyos ay ang Kanyang kabanalan? Ang pagpapakumbaba ba ng Diyos ay ang Kanyang kabanalan? Ang pagmamahal ba ng Diyos para sa tao ay ang Kanyang kabanalan? Malayang ipinagkakaloob ng Diyos sa tao ang katotohanan at buhay—ito ba ang Kanyang kabanalan? (Oo.) Ang lahat ng ito na ibinubunyag ng Diyos ay natatangi; hindi ito umiiral sa loob ng tiwaling pagkatao, ni hindi ito nakikita doon. Walang makikita ni katiting na bakas nito sa panahon ng proseso ng pagtitiwali ni Satanas sa tao, ni sa tiwaling disposisyon ni Satanas ni sa diwa o kalikasan ni Satanas. Ang lahat ng kung anong mayroon at kung ano ang Diyos ay natatangi at tanging ang Diyos Mismo ang may ganitong uri ng diwa, tanging ang Diyos Mismo ang nagtataglay ng ganitong uri ng diwa. Sa pagtalakay nito sa ngayon, mayroon bang sinuman sa inyo ang nakakita sa sinuman na ganito kabanal sa sangkatauhan? (Wala.) Kaya mayroon bang sinuman ang ganito kabanal sa mga sikat na mga tao, sa dakilang mga tao at mga idolo na inyong sinasamba sa sangkatauhan? (Wala.) Kaya sinasabi natin ngayon na ang kabanalan ng Diyos ay natatangi, kinakatawan ba Niya ang ganito sa pangalan gayundin sa katotohanan? (Oo.) Kinakatawan Niya. Bukod dito, naroroon din ang praktikal na panig nito. Mayroon bang anumang pagkakaiba sa pagitan ng kabanalan na tinatalakay Ko ngayon at ang kabanalan na dati ninyong inakala at naisip? (Oo.) Sa gayon gaano kalaki ang pagkakaibang ito? (Napakalaki!) Ano kadalasan ang ibig sabihin ng mga tao kapag pinag-uusapan nila ang tungkol sa kabanalan? (Ilang panlabas na asal.) Ang asal, o bilang isang paraan upang ilarawan ang isang bagay, sinasabi nila na ito ay banal. Ito ay ang isang bagay lamang na mukhang malinis at maganda, bagay na mukha o tunog na mabuti sa mga tao, wala ni anumang totoong sangkap ng kabanalan. Ito ay teorya. Bukod dito, ano ang tinutukoy ng praktikal na aspeto ng “kabanalan” na iniisip ng mga tao? Ito ba ay karamihan sa kung ano ang kanilang iniisip o hinahatulan? Halimbawa, may ilang Budista ang namatay habang nagsasagawa, lumilisan habang sila ay nakaupo doon na natutulog. May ilang tao ang nagsasabi na sila ay naging banal at lumipad na patungong langit. Ito rin ay isang uri ng imahinasyon. Pagkatapos may ilan na nag-iisip na ang isang diwata na lumulutang pababa mula sa langit ay banal. Ang totoo, ang konsepto ng mga tao sa salitang “banal” ay palaging isang uri lamang ng isang walang lamang imahinasyon at teorya na pangunahing walang totoong sangkap dito, at saka walang anumang kinalaman sa diwa ng kabanalan. Ang diwa ng kabanalan ay tunay na pag-ibig, ngunit higit pa rito ito ay ang diwa ng katotohanan, pagkamakatuwiran at liwanag. Ang salitang “banal” ay angkop lamang kapag ginamit sa Diyos; walang sinuman sa nilikha ang magiging karapat-dapat tawaging banal. Dapat maunawaan iyon ng tao. Mula ngayon, gagamitin lamang natin ang salitang “banal” sa Diyos. Ito ba ay angkop? (Oo, ito ay angkop.)

Balikan natin ang pagtalakay tungkol sa kung anong mga paraan ang ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao. Tinalakay pa lamang natin ang tungkol sa iba’t ibang paraan kung saan gumagawa ang Diyos sa tao. at kung saan mararanasan mismo ng bawat isa sa inyo, kaya hindi na Ako magdedetalye nang husto. Ngunit kayo marahil ay nalalabuan sa inyong mga puso tungkol sa mga paraan na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao, o kahit papaano ito ay kulang sa detalye. Kaya magiging kapaki-pakinabang ba sa inyo para muli Kong ulitin ito? (Oo.) Nais ba ninyong maunawaan ito? May ilan sa inyo marahil ang magtatanong: “Bakit pag-uusapang muli si Satanas? Sa sandaling pinag-uusapan natin si Satanas, kami ay nagagalit, at kapag naririnig namin ang pangalan nito naaasiwa kami nang husto.” Naaasiwa man kayo, dapat ninyong harapin ang mga katotohanan, at ang mga bagay na ito ay dapat salitain nang tuwiran at linawin para sa kapakanan ng inyong pagkaunawa; o hindi na kayo makalalaya sa impluwensya ni Satanas.

Tinalakay na natin noong nakaraan ang limang paraan na kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang tao. Sa loob ng limang paraang ito ay ang mga kaparaanang ginagamit nito. Ang mga paraan kung saan ginagawang tiwali ni Satanas ang tao ay isang uri ng balatkayo lamang; lubos na mandaraya ang mga kaparaanang nagtatago sa likod ng panlabas na anyong ito at nais nito na gamitin ang mga kaparaanang ito upang makamit ang mga layunin nito. Ano ang mga kaparaanang ito? Lagumin ang mga ito para sa Akin. (Ito’y nandadaya, nanunulsol at nananakot.) Habang lalong mas marami ang itatala ninyo, mas napapalapit kayo. Tila ba kayo ay napinsala nang husto nito at labis na naaapektuhan sa paksa. (Ito’y gumagamit din ng matamis na pananalita, nang-iimpluwensya ito, at sapilitang nananakop.) Sapilitang nananakop—ito ay nagbibigay ng isang masyadong matinding epekto. Ang mga tao ay natatakot sa sapilitang pananakop ni Satanas, tama ba? Mayroon pa bang iba? (Marahas na pinipinsala nito ang mga tao, ginagamit kapwa ang mga pananakot at mga pang-aakit, at ito’y nagsisinungaling.) Ang mga kasinungalingan ang sangkap ng mga kilos nito at ito ay nagsisinungaling upang dayain ka. Ano ang kalikasan ng pagsisinungaling? Ang pagsisinungaling ba ay hindi kapareho ng pandaraya? Ang layunin ng pagsisisinungaling sa totoo lang ay upang dayain ka. Mayroon pa bang iba? Magsalita kayo. Sabihin sa Akin ang lahat ng alam ninyo. (Ito’y nanghihikayat, namiminsala, nambubulag at nanlilinlang.) Magkakapareho ang inyong damdamin tungkol sa panlilinlang na ito, hindi ba? (Ito’y gumagamit ng pambobola, kinokontrol ang tao, hinahawakan ang tao nang mahigpit, tinatakot nang husto ang tao at pinipigilan ang tao na maniwala sa Diyos.) Medyo alam Ko ang ibig ninyong sabihin at lahat ng ito ay magaganda. Lahat kayo ay may nalalaman tungkol dito, kaya't lagumin natin ang mga ito ngayon.

May anim na pangunahing mga kaparaanan na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao.

Ang una ay kontrol at pamumuwersa. Iyon ay, gagawin ni Satanas ang lahat ng posibleng bagay upang kontrolin ang iyong puso. Ano ang ibig sabihin ng “pamumuwersa”? Nangangahulugan ito ng paggamit ng pagbabanta at sapilitang taktika upang pilitin kang makinig nito, pinag-iisip ka sa mga maaaring mangyari kung hindi ka susunod. Natatakot ka at hindi nangangahas na salungatin ito, kaya sa gayon nagpapasakop ka dito.

Ang ikalawa ay ang pandaraya at panlalansi. Ano ang kaakibat ng “pandaraya at panlalansi”? Bumubuo si Satanas ng ilang kuwento at mga kasinungalingan, nilalansi ka na paniwalaan ang mga ito. Kailanman hindi nito sinasabi sa iyo na ang tao ay nilikha ng Diyos, ngunit hindi rin nito direktang sinasabi na ikaw ay hindi ginawa ng Diyos. Hindi nito ginagamit ang salitang “Diyos” sa anumang paraan, ngunit sa halip gumagamit ng iba pang bagay bilang kahalili, ginagamit ang bagay na ito upang linlangin ka nang sa gayon pangunahin nang wala kang ideya sa pag-iral ng Diyos, Kasama ng panlalasing ito mangyari pa ang maraming aspeto, hindi lamang ang isang ito.

Ang ikatlo ay ang sapilitang pagdoktrina. Sapilitang pagdoktrina ng ano? Ang sapilitang pagdoktrina ay ginagawa ba sa sariling kagustuhan ng tao? Ginagawa ba ito na may pahintulot ang tao? (Hindi.) Hindi mahalaga kung hindi mo pinahihintulutan ito. Naisasalin ito sa iyo nang hindi mo namamalayan, ikinikintal sa iyo ang pag-iisip ni Satanas, ang mga patakaran sa buhay nito at ang kakanyahan nito.

Ang ikaapat ay mga pagbabanta at mga pang-aakit. Iyon ay, ginagamit ni Satanas ang iba’t ibang mga paraan upang iyong tanggapin ito, sundin ito, gumawa sa paglilingkod dito; sinusubukan nito na makamit ang mga layunin nito sa pamamagitan ng anumang mga paraang kinakailangan. Minsan nagbibigay ito ng maliliit na pabor sa iyo ngunit inaakit ka pa rin nito na magkasala. Kung hindi mo susundin ito, pahihirapan ka nito at parurusahan ka at gagamit ito ng iba’t ibang paraan upang salakayin ka at bitagin ka.

Ang ikalima ay panlilinlang at pagkaparalisa. Ang “panlilinlang at pagkaparalisa” ay ang pagbuo ni Satanas ng ilang pahayag at mga ideya na masarap pakinggan sa tulong ng mga pagkaintindi ng tao upang palabasin na parang isinasaalang-alang nito ang laman ng mga tao o iniisip ang tungkol sa kanilang mga buhay at mga kinabukasan, gayong ang totoo ito ay upang linlangin ka lamang. Pinaparalisa ka nito kung gayon upang hindi mo malaman kung ano ang tama at ano ang mali, sa gayon ikaw ay nalinlang nang hindi nalalaman at sa ganyan ay sasailalim sa kontrol nito.

Ang ikaanim ay ang pagkawasak ng katawan at isip. Winawasak ni Satanas ang ano sa tao? (Ang kanilang isip, kanilang buong pagkatao.) Winawasak ni Satanas ang iyong isip, inaalisan ka ng kakayahang tumutol, nangangahulugan na ang iyong puso ay dahan-dahang bumabaling kay Satanas nang hindi mo inaasahan. Hinuhubog nito ang mga bagay na ito sa iyo araw-araw, araw-araw na ginagamit ang mga ideya at mga kulturang ito upang impluwensyahan at linangin ka, dahan-dahang sinisira ang iyong kalooban, upang huwag mo nang gustuhing maging isang mabuting tao, upang huwag mo nang naising manindigan para sa tinatawag mong pagkamakatuwiran. Hindi namamalayan, wala ka ng taglay na pagpupursiging makatutol pa, sa halip magpapatianod na lang dito. Ang “pagkawasak” ay nangangahulugan na labis na pinapahirapan ni Satanas ang mga tao na sila ay nagiging kagaya ng hindi tao ni multo, sa gayon sinusunggaban nito ang pagkakataon upang lamunin sila.

Bawat isa sa mga paraang ito na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao ay makapagtatanggal ng kapangyarihan sa tao na lumaban; alinman sa mga ito ay nakamamatay sa mga tao. Sa madaling salita, anuman ang ginagawa ni Satanas at anuman ang paraan na ginagamit nito ay makakapagpahina sa iyo, makakapagdala sa iyo sa ilalim ng kontrol ni Satanas at makakapagparumi sa iyo sa isang kumunoy ng kasamaan. Ito ang mga kaparaanan na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao.

Masasabi natin na si Satanas ay masama, ngunit upang pagtibayin ito dapat pa rin nating tingnan kung anu-ano ang mga kahihinatnan ng pagtitiwali ni Satanas sa tao at aling mga disposisyon at mga kakanyahan ang dinadala nito sa tao. Alam ninyong lahat ang ilan sa mga ito, kaya magsalita tungkol dito. Kapag nagawang tiwali na ni Satanas ang tao, aling mga disposisyon ang ipinapahayag at ibinubunyag ng mga ito? (Mayabang at mapagmalaki, makasarili at kasuklam-suklam, buktot at mapanlinlang, taksil at malisyoso, at walang pagkatao.) Sa kabuuan, masasabi natin na ang mga ito ay walang pagkatao, tama ba? Hayaan ang ibang mga kapatid na magsalita. (Kapag ang tao ay nagawang tiwali ni Satanas, sila ay karaniwang mapagmataas at mapagmagaling, mapagpahalaga sa sarili at palalo sa sarili, sakim at makasarili. Ang mga ito ang pinakamalala.) (Pagkatapos nagawang tiwali ni Satanas ang tao, sila’y walang-awang kumikilos upang magkamit ng mga materyal na bagay at kayamanan. Sila kung gayon ay nagiging palaban sa Diyos, tumututol sa Diyos, sinusuway ang Diyos, at nawawala nila ang konsensya at katuwiran na dapat taglayin ng tao.) Ang nasabi ninyo ay magkakaparehong lahat na may maliit na mga pagkakaiba lamang, na ang ilan sa inyo ay mas nababahala sa maliliit na detalye. Kung lalagumin, ang “mapagmataas” ay ang salitang pinakamadalas mabanggit—mapagmataas, mapanlinlang, malisyoso at makasarili. Ngunit nakaligtaan ninyong lahat ang kaparehong bagay. Ang mga tao na walang konsensya, na nawala ang kanilang katuwiran at walang pagkatao—gayunman mayroon pang isang bagay na kaparehong mahalaga na hindi nasabi ng sinuman sa inyo. Iyon ay pagtataksil. Ang pangwakas na kahihinatnan ng mga disposisyong ito na umiiral sa sinumang tao sa sandaling sila ay nagawang tiwali ni Satanas ay ang kanilang pagtataksil sa Diyos. Anuman ang sabihin ng Diyos sa tao o kung anumang gawain ang ginagawa Niya sa kanila, hindi nila inuunawang mabuti kung ano ang nalalaman nila na katotohanan, iyon ay, hindi na nila kinikilala ang Diyos at pinagtataksilan Siya: Ito ang kahihinatnan ng pagtitiwali ni Satanas sa tao. Ito ay katulad ng lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Sa mga paraan na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang tao—ang kaalamang natututuhan ng tao, ang siyensiyang nalalaman nila, ang mga pamahiin, tradisyunal na mga kultura at mga kalakarang panlipunan na nauunawaan nila—mayroon bang anumang magagamit ng tao upang masabi kung ano ang matuwid at ano ang hindi matuwid? Mayroon bang anumang bagay na makakatulong sa tao upang malaman kung ano ang banal at ano ang masama? Mayroon bang anumang mga pamantayan? (Wala.) Walang mga pamantayan at walang saligan na makakatulong sa tao. Kahit na alam ng mga tao ang salitang “banal,” walang sinuman ang talagang nakakaalam kung ano ang banal. Kaya maaari bang pahintulutan ang mga bagay na ito na dinadala ni Satanas sa tao na malaman nila ang katotohanan? Mahahayaan ba ng mga ito ang tao na mamuhay na nadaragdagan ang pagkatao? Mahahayaan ba ng mga ito ang tao na isabuhay ang mga buhay kung saan lalong mas nagagawa nilang sumamba sa Diyos? (Hindi.) Malinaw na hindi mapapayagan ng mga ito ang tao na sumamba sa Diyos o maunawaan ang katotohanan, ni mapapayagan ng mga ito ang taong malaman kung ano ang kabanalan at kasamaan. Sa kabaligtaran, ang tao ay nagiging pasama nang pasama, palayo nang palayo sa Diyos. Ito ang dahilan sa likod ng sinasabi natin na si Satanas ay masama. Pagkatapos masuri ang napakaraming masasamang katangian ni Satanas, nakita ba ninyong taglay ni Satanas ang anumang elemento ng kabanalan maging alinman sa mga katangian nito o sa inyong pagkaunawa ng kakanyahan nito? (Hindi.) Tiyak iyon. Kaya nakakita ba kayo ng anumang kakanyahan ni Satanas na may anumang pagkakahawig sa Diyos? (Hindi.) Ang anuman bang pagpapahayag ni Satanas ay may anumang pagkakahawig ng sa Diyos? (Wala.) Kaya ngayon nais Ko kayong tanungin, gamit ang inyong sariling mga salita, ano ba talaga ang kabanalan ng Diyos? Una sa lahat, sa ano sinasabing may kaugnayan ang kabanalan ng Diyos? Ito ba ay sinabing may kaugnayan sa kakanyahan ng Diyos? O ito ba’y sinasabing may kaugnayan sa ilang aspeto ng Kanyang disposisyon? (Ito ay sinasabing may kaugnayan sa kakanyahan ng Diyos.) Dapat nating matamo ang isang malinaw na panghahawakan sa ating ninanais na paksa. Sinasabing ito ay may kaugnayan sa kakanyahan ng Diyos. Una sa lahat, ginamit natin ang kasamaan ni Satanas bilang hambingan sa kakanyahan ng Diyos, kaya nakita ba ninyo ang anumang kakanyahan ni Satanas sa Diyos? (Hindi.) Paano naman ang anumang kakanyahan ng sangkatauhan? (Ang Diyos ay hindi mapagmataas, hindi makasarili at hindi nagtataksil, at sa aspetong ito nakikita rin na ang banal na kakanyahan ng Diyos ay naibubunyag.) Mayroon pa bang ibang idadagdag? (Ang Diyos ay walang bakas ng tiwaling disposisyon ni Satanas. Ang taglay ni Satanas ay ganap na negatibo, samantalang walang anumang taglay ang Diyos kundi positibo. Makikita natin na mula nang tayo ay musmos pa hanggang sa ngayon, lalo na sa mga pagkakataong naligaw tayo ng landas, palaging nasa tabi natin ang Diyos, binabantayan tayo at pinananatiling ligtas. Walang panlilinlang sa Diyos, walang pandaraya. Malinaw at payak Siyang mangusap, at ito rin ang tunay na kakanyahan ng Diyos.) Napakagaling! (Wala tayong makikitang tiwaling disposisyon ni Satanas sa Diyos, walang panloloko, walang pagmamayabang, walang hungkag na mga pangako at walang panlilinlang. Ang Diyos ang tanging Isa na mapapaniwalaan ng tao at ang Diyos ay tapat at taos-puso. Mula sa gawain ng Diyos, makikita natin ang Diyos na nagsasabi sa mga tao na maging tapat, magkaroon ng karunungan, upang makita ang kaibahan ng mabuti sa masama at magkaroon ng pagkakilala sa iba’t ibang tao, mga pangyayari, at mga bagay. Sa ganito makikita natin ang kabanalan ng Diyos.) Natapos na ba kayo? Nasisiyahan ba kayo sa mga sinabi ninyo? Gaano talaga kalawak ang inyong pagkaunawa ukol sa Diyos na nasa inyong mga puso? At gaano ninyo nauunawaan ang kabanalan ng Diyos? Alam Ko na ang bawat isa sa inyo ay nagtataglay sa inyong puso ng ilang antas ng kakayahan sa pagkaunawa, sapagkat mararamdaman ng bawat isang tao ang gawain ng Diyos sa kanila at, sa iba’t ibang antas, nakakamit nila ang maraming bagay mula sa Diyos; nagtatamo sila ng biyaya at mga pagpapala, sila ay nililiwanagan at pinaliliwanag, at tinatanggap nila ang paghatol at pagkastigo ng Diyos upang ang tao ay maaaring magkaroon ng ilang simpleng pagkaunawa sa kakanyahan ng Diyos.

Bagama’t ang kabanalan ng Diyos na ating tinatalakay ngayon ay tila maaaring kakaiba sa karamihan ng mga tao, maging anuman ang kung paano tila maaaring nasimulan natin ang paksang ito, at magkakaroon kayo ng mas malalim na pagkaunawa habang tinatahak ninyo ang landas na naghihintay. Hinihingi nito na unti-unti ninyong maramdaman at maunawaan mula sa loob ng inyong sariling karanasan. Ngayon ang inyong kakayahan sa pagkaunawa sa kakanyahan ng Diyos ay nangangailangan pa rin ng isang mahabang panahon upang matuto, upang pagtibayin, upang maramdaman at maranasan ito, hanggang sa isang araw makikilala ninyo ang kabanalan ng Diyos mula sa pinakasentro ng inyong puso na maging walang kapintasang kakanyahan ng Diyos, ang mapagparayang pagmamahal ng Diyos, na ang lahat ng ito na ibinibigay ng Diyos sa tao ay mapagparaya, at makikilala ninyo na ang kabanalan ng Diyos ay walang dungis at di-mapupulaan. Ang mga kakanyahang ito ng Diyos ay hindi lamang ang mga salita na ginagamit Niya upang ipagmalaki ang Kanyang pagkakakilanlan, ngunit sa halip ginagamit ng Diyos ang Kanyang kakanyahan upang pakitunguhan nang tahimik at nang taos-puso ang bawat isang tao. Sa madaling salita, ang kakanyahan ng Diyos ay hindi hungkag, ni hindi rin ito panteorya o pangdoktrina at tiyak na hindi isang uri ng kaalaman. Hindi ito isang uri ng edukasyon para sa tao, sa halip ay ang tunay na pahayag ng sariling mga kilos ng Diyos at ang ibinunyag na kakanyahan ng kung anong mayroon at kung ano ang Diyos. Dapat kilalanin ng tao ang kakanyahang ito at unawain ito, dahil ang lahat ng ginagawa ng Diyos at bawat salita na Kanyang sinasabi ay may malaking kahalagahan at malaking kabuluhan sa bawat isang tao. Kapag naunawaan mo ang kabanalan ng Diyos, magagawa mo kung gayon na talagang maniwala sa Diyos; kapag naunawaan mo ang kabanalan ng Diyos, makikilala mo talaga ang totoong kahulugan ng mga salitang “Ang Diyos Mismo, Ang Natatangi.” Hindi ka na mag-iisip na makapipili ka ng ibang mga daan na lalakaran, at hindi ka na handang pagtaksilan ang lahat ng bagay na isinaayos ng Diyos para sa iyo. Sapagkat ang kakanyahan ng Diyos ay banal, nangangahulugan iyon na tanging sa pamamagitan ng Diyos ka makalalakad sa maliwanag, sa tamang daan patungo sa buhay; tanging sa pamamagitan ng Diyos mo malalaman ang kahulugan ng buhay, tanging sa pamamagitan ng Diyos na maisasabuhay mo ang totoong pagkatao, matataglay ang katotohanan, malalaman ang katotohanan, at tanging sa pamamagitan ng Diyos mo makakamit ang buhay mula sa katotohanan. Tanging ang Diyos Mismo ang makakatulong sa iyo na layuan ang kasamaan at iadya ka mula sa kapinsalaan at kontrol ni Satanas. Maliban sa Diyos, walang sinuman at walang anuman ang makakapagligtas sa iyo mula sa dagat ng paghihirap upang hindi ka na magdusa: Ito ay pinagpapasyahan ng kakanyahan ng Diyos. Tanging ang Diyos Mismo ang magliligtas sa iyo nang walang pag-iimbot, tanging ang Diyos ang responsable sa bandang huli para sa iyong kinabukasan, para sa iyong tadhana at para sa iyong buhay, at isinasaayos Niya ang lahat ng bagay para sa iyo. Ito ay isang bagay na hindi matatamo ng nilalang o di-nilalang. Sapagkat walang nilalang o di-nilalang ang nagtataglay ng isang kakanyahan ng Diyos na tulad nito, walang tao o bagay ang may kakayahan na iligtas at akayin ka. Ito ang kahalagahan ng kakanyahan ng Diyos sa tao. Nararamdaman ninyo marahil na ang mga salitang ito na nasabi Ko ay talagang makatutulong kahit kaunti sa prinsipyo. Subalit kung hahanapin mo ang katotohanan, kung minamahal mo ang katotohanan, sa iyong karanasan mula ngayon hindi lamang babaguhin ng mga salitang ito ang iyong tadhana, ngunit lalo ka pang dadalhin sa tamang daan ng buhay. Nauunawan mo ito, hindi ba? Kaya ngayon mayroon ba kayong kaunting interes na malaman ang kakanyahan ng Diyos? (Oo.) Mabuti ang maging interesado. Tatapusin natin dito ang pagtalakay sa ating paksangayon sa pag-alam ng kabanalan ng Diyos.

Gusto Kong talakayin sa inyo ang tungkol sa isang bagay na inyong ginawa na nakasorpresa sa Akin sa simula ng ating pagtitipon ngayon. Ang ilan sa inyo marahil ay nagkikimkim ng diwa ng pasasalamat ngayon lamang, o nakakaramdam nang lubos na pasasalamat, at sa gayon ay nais ninyong ipahayag nang pisikal kung ano ang nasa inyong mga isip. Ito ay hindi mapupulaan, at hindi tama ni mali. Ngunit gusto Kong maunawaan ninyo ang isang bagay. Ano ito? Una nais Ko kayong tanungin kung ano ang ginawa ninyo ngayon lamang. Ito ba ay pagpapatirapa o pagluhod upang sumamba? May makakapagsabi ba sa Akin? (Naniniwala kami na ito ay pagpapatirapa.) Naniniwala kayo na ito ay pagpapatirapa, ano kung gayon ang kahulugan ng pagpapatirapa? (Pagsamba.) Kaya ano kung gayon ang pagluhod upang sumamba? Hindi Ko naibahagi ito sa inyo noong una, ngunit sa araw na ito nararamdaman Ko na kinakailangang Kong ibahagi ang paksang ito sa inyo. Nagpapatirapa ba kayo sa inyong karaniwang mga pagtitipon? (Hindi.) Nagpapatirapa ba kayo kapag kayo ay nananalangin? (Oo.) Nagpapatirapa ba kayo sa bawat oras na kayo ay nananalangin, kapag itinutulot ng mga kondisyon? (Oo.) Iyan ay kahanga-hanga. Subalit ang nais Kong maunawaan mo ngayon ay na tinatanggap lamang ng Diyos ang pagluhod ng dalawang uri ng mga tao. Hindi natin kailangang konsultahin ang Biblia o ang mga pag-uugali ng anumang espirituwal na mga karakter, at sasabihin Ko sa inyo ang isang bagay na totoo dito at ngayon. Una, ang pagpapatirapa at pagluhod sa pagsamba ay hindi magkapareho. Bakit tinatanggap ng Diyos ang mga pagluhod ng mga taong ipinapatirapa ang kanilang mga sarili? Ito ay dahil sa tinatawag ng Diyos ang isang tao papunta sa Kanya at inaatasan ang taong ito na tanggapin ang tagubilin ng Diyos, kaya nagpapatirapa siya mismo para sa Diyos. Ito ang unang uri ng tao. Ang ikalawang uri ay ang pagluhod upang sumamba ang isang tao na natatakot sa Diyos at lumalayo sa kasamaan. Dalawa lamang ang ganitong uri ng mga tao. Kaya sa anong uri kayo nabibilang? Masasabi ba ninyo? Ito ay nababatay sa katotohanan, bagaman maaaring masaktan nang kaunti ang inyong mga damdamin. Walang masasabi tungkol sa mga pagluhod ng mga tao sa panahon ng pananalangin— ito ay tama at ito ang nararapat, sapagkat kapag nananalangin ang mga tao kadalasang ito ay pananalangin para sa isang bagay, binubuksan ang kanilang mga puso sa Diyos at humaharap sa Kanya. Ito ay pakikipag-usap at pakikipagpalitan, nang taimtim sa Diyos. Kung ginagawa ninyo ito bilang pormalidad lamang, kung gayon hindi ito nararapat. Hindi Ko sinasadya na sisihin kayo sa inyong nagawa ngayon. Alam ninyo na nais Ko lamang linawin ito sa inyo upang inyong maunawaan ang prinsipyong ito, hindi ba? (Alam namin.) Upang huwag na ninyong ipagpapatuloy na gawin ito. Ang mga tao ba kung gayon ay may anumang pagkakataon na magpatirapa at lumuhod sa harapan ng Diyos? Palaging magkakaroon ng isang pagkakataon. Hindi magtatagal darating ang araw, ngunit ang panahon ay hindi ngayon. Nakikita ba ninyo? Pinalulungkot ba kayo nito? (Hindi.) Mabuti iyan. Marahil ang mga salitang ito ay uudyok o pupukaw sa inyo upang maaaring malaman ninyo sa inyong puso ang kasalukuyang kalagayan sa pagitan ng Diyos at tao at anong uri ng ugnayan ang umiiral ngayon sa pagitan nila. Bagaman napag-usapan na natin kamakailan lamang at nakapagpalitan na nang maigi, ang pagkakaunawa ng tao sa Diyos ay malayo pa rin sa sapat. Napakalayo pa ng tao sa daang ito ng paghahangad na maunawaan ang Diyos. Hindi Ko intensyon na gawin ito nang mabilisan, o magmadali na ipahayag ang mga uring ito ng mga hangarin o mga damdamin. Ang ginawa ninyo ngayon ay maaaring maghayag at magbunyag ng inyong tunay na mga damdamin, at nahahalata Ko iyon. Kaya habang ginagawa ninyo ito, ninais Kong tumayo na lang at ibigay sa inyo ang Aking mabuting mga pagbati, sapagkat nais Kong maging mabuti ang kalagayan ninyong lahat. Kaya ginagawa Ko ang Aking makakaya sa bawat salita Ko at sa bawat pagkilos upang matulungan kayo, gabayan kayo, nang sa gayon magkakaroon kayo ng tamang pagkaunawa at tamang pananaw sa lahat ng bagay. Nauunawaan ninyo ito, tama? (Oo.) Magaling. Bagaman ang mga tao ay may ilang pagkaunawa sa iba’t ibang disposisyon ng Diyos, ang mga aspeto na kung anong mayroon at kung ano ang Diyos at ang ginagawang gawain ng Diyos, ang karamihan sa pagkaunawang ito ay hindi lalampas sa pagbabasa ng mga salita sa isang pahina, o inuunawa ang mga ito sa prinsipyo, o iniisip lamang ang tungkol sa mga ito. Ang pinakakulang sa mga tao ay ang totoong pagkaunawa at pananaw na nagmumula sa totoong karanasan. Kahit na gumagamit ang Diyos ng iba’t ibang paraan upang gisingin ang puso ng tao, aabot pa nang matagal bago magising ang mga puso ng tao sa wakas. Ayaw Kong makita ang sinuman na nagdaramdam na tila ba iniwan silang nag-iisa ng Diyos, na pinabayaan sila ng Diyos o na tinalikuran Niya sila. Nais Ko lamang makita na ang lahat ay nasa daan upang hanapin ang katotohanan at naghahangad na maunawaan ang Diyos, matapang na nagpapatuloy sa paglalakad na may matibay na kalooban, nang walang mga pangamba, walang dinadalang mga pasanin. Maging anumang mga kamalian ang nagawa mo, gaano man kalayo kang naligaw o gaano ka man lumabag, huwag hayaan ang mga ito na maging mga pasanin o dagdag na pabigat na dadalhin mo sa iyong paghahangad na maunawaan ang Diyos: Ipagpatuloy ang paglalakad nang pasulong. Kung kailan man ito magaganap, ang puso ng Diyos na siyang kaligtasan ng tao ay hindi kailanman nagbabago: Ito ang pinakamahalagang bahagi ng kakanyahan ng Diyos. Mas mabuti na ba ang pakiramdam ninyo ngayon? (Oo.) Inaasahan Kong makukuha ninyo ang tamang pakikitungo sa lahat ng bagay at sa mga salita na Aking nasabi. Tapusin na natin ang pagbabahaging ito ngayon, kung gayon. Paalam sa lahat! (Paalam!)

Enero 11, 2014

Mga Talababa:

a. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “pagbibigay kasiyahan sa tao sa pananaliksik ng siyensiya at masusing pananaliksik sa mga hiwaga.”

b. Wala sa orihinal na teksto ang pariralang “ang kumunoy ng.”

Sinundan:Ang Diyos Mismo, ang Natatangi V

Sumunod:Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VII

Baka Gusto Mo Rin