Yaong mga nilulupig ay mga hambingan, at matapos lamang magawang perpekto nagiging mga huwaran at uliran ng gawain sa mga huling araw ang mga tao. Bago magawang ganap sila ay mga hambingan, kasangkapan, at mga gamit-panserbisyo. Yaong mga lubusang nalupig na ng Diyos ay ang kristalisasyon ng Kanyang gawain ng pamamahala, at ang mga huwaran at uliran din. Ang mga salitang ito na nagamit ko para ilarawan ang gayong mga tao ay maaaring hindi kapansin-pansin, ngunit inihahayag ng mga ito ang maraming nakatutuwang kuwento. Kayong mga may maliit na pananalig ay palaging magtatalo tungkol sa isang hindi kapansin-pansing titulo hanggang sa mamula ang inyong mga mukha, at minsan ay nagkakaroon pa nga ng mga pag-aaway bilang resulta. Bagama’t isa lamang itong maliit na titulo, sa inyong isipan, naniniwala kayo na hindi ito isang usapin ng isang walang-kabuluhang titulo, kundi isang malaking bagay na may kinalaman sa inyong kapalaran. Kaya ang mga walang katwiran ay madalas na magdurusa ng malaking kawalan dahil sa napakaliit na bagay na ito—ito ay ang pag-iingat ng kaunti, para lamang mawalan ng marami. Dahil lamang sa isang walang-kabuluhang titulo, lalayas kayo at hindi na magbabalik kailanman. Ito ay dahil sa tingin ninyo ay lubhang walang halaga ang buhay at masyado ninyong pinahahalagahan ang mga titulo ninyo. Kaya sa inyong mga espirituwal na buhay, at kahit sa inyong mga praktikal na buhay, malimit kayong bumubuo ng maraming kumplikado at kakaibang kuwento dahil sa inyong mga kuru-kuro tungkol sa katayuan. Marahil ay hindi ninyo ito aaminin, ngunit sasabihin Ko sa inyo na talagang may ganitong mga tao sa tunay na buhay, bagama’t hindi pa kayo nalantad nang isa-isa. Ang ganitong klaseng mga bagay ay nangyari na sa buhay ng bawat isa sa inyo. Kung hindi ka naniniwala rito, tingnan mo na lang ang maikling kuwento sa ibaba mula sa buhay ng isang kapatid. Posibleng ikaw talaga ang taong iyan, o marahil ay isa itong pamilyar na tao sa buhay mo. Kung hindi Ako nagkakamali, ang maikling kuwentong ito ay naglalarawan ng isang karanasang nangyari na sa iyo. Walang kulang sa paglalarawan, wala ni isang kaisipan o ideyang hindi naisama, kundi nakatalang lahat nang buong-buo sa loob ng kuwentong ito. Kung hindi ka naniniwala rito, basahin mo na lang muna.

Ito ay isang munting karanasan mula sa isang “espirituwal na tao.”

Nabalisa siya nang makita niya na marami sa mga ginawa ng mga kapatid sa iglesia ang hindi alinsunod sa mga layunin ng Diyos, kaya sinimulan niya silang pagalitan, sinasabing: “Kayong mga tampalasang walang konsensiya! Bakit ba talaga kayo gumagawa ng mga bagay na labag sa konsensiya? Bakit hindi ninyo hanapin ang katotohanan sa halip na gawin kung ano ang gusto ninyo? … At kayo ang sinasabihan ko ng mga bagay na ito, ngunit kasabay nito ay ang sarili ko ang kinamumuhian ko. Nakikita ko na nag-aalab sa pagkayamot ang Diyos at ramdam kong nag-aalab ang kalooban ko. Talagang handa akong lubos na isakatuparan ang gawaing naipagkatiwala sa akin ng Diyos at talagang nais ko kayong paglingkuran nang maayos. Kaya lang ay hinang-hina ako ngayon. Napakaraming panahon nang nagugol sa atin ang Diyos at nagsalita na Siya ng napakaraming salita, ngunit ganito pa rin tayo. Sa puso ko, lagi kong nadarama na napakalaki ng pagkakautang ko sa Diyos….” (Nagsimula siyang umiyak, at hindi na nakapagsalita.) Pagkatapos ay nagsimula siyang manalangin: “Diyos ko! Isinasamo ko na bigyan Mo ako ng lakas at antigin Mo ako nang higit kaysa rati, at nawa’y gumawa sa akin ang Iyong Espiritu. Handa akong makipagtulungan sa Iyo. Hangga’t nagtatamo Ka ng kaluwalhatian sa huli, handa ako ngayon mismo na ibigay nang buong-buo ang aking sarili sa Iyo. Handa pa nga akong ialay ang aking buhay, hangga’t makapaghahandog kami ng malalaking papuri, at hangga’t makakaawit at makakasayaw nang may kagalakan ang mga kapatid upang purihin ang Iyong banal na pangalan, luwalhatiin Ka, ihayag Ka, makatiyak na ang Iyong gawain ay totoo, at maging handang isaalang-alang ang mga pasaning dala-dala Mo….” Masigasig siyang nanalangin sa ganitong paraan, at talagang binigyan siya ng pasanin ng Banal na Espiritu. Sa panahong ito, labis na mabigat ang pasanin niya, at ginugol niya ang buong araw sa pagbabasa, pagsusulat, at pakikinig. Abalang-abala siya talaga. Napakaganda ng kanyang espirituwal na kalagayan, at sa kanyang puso, palagi siyang masigasig at may pasanin. Paminsan-minsan ay mahina siya at may hindi malagpasang hadlang, ngunit hindi iyon nagtatagal at bumabalik ang kanyang normal na kalagayan. Pagkaraan ng ilang panahong kagaya nito, naging mabilis ang kanyang pagsulong, nagawa niyang magtamo ng kaunting pagkaunawa sa marami sa mga salita ng Diyos, at mabilis din siyang natuto ng mga himno—sa pangkalahatan, napakaganda ng kanyang espirituwal na kalagayan. Nang makita niya na maraming bagay sa iglesia ang hindi alinsunod sa mga layunin ng Diyos, nag-alala at nainis siya at pinagsabihan niya ang kanyang mga kapatid, sinasabi niya: “Ito ba ay paggawa ng tungkulin ninyo nang may debosyon? Bakit hindi man lamang kayo makapagbayad ng gayon kaliit na halaga? Kung ayaw ninyong gawin iyan, ako na lang….”

Kapag mayroon siyang pasanin, mas gumagawa ang Banal na Espiritu, mas nararamdaman niyang lumalakas ang kanyang pananalig. Paminsan-minsan ay nakakaranas siya ng ilang paghihirap at nagiging negatibo, ngunit nagawa niyang madaig ang mga ito. Ibig sabihin, nang maranasan niya ang gawain ng Banal na Espiritu, kahit maganda ang kanyang kondisyon, hindi niya pa rin maiwasang makaranas ng ilang paghihirap o kaunting panghihina. Hindi maiiwasang mangyari ang mga bagay na ito, ngunit hindi nagtagal ay nagawa niyang makaalpas mula sa mga kalagayang iyon. Kapag nakakaranas siya ng panghihina, nagdarasal siya at nadarama niya na talagang mababa ang kanyang sariling tayog, ngunit handa siyang makipagtulungan sa Diyos. Anuman ang ginawa ng Diyos, handa siyang tugunan ang Kanyang mga layunin at magpasakop sa lahat ng Kanyang pagsasaayos. May ilang tao na may ilang opinyon at pagkiling tungkol sa kanya, ngunit nagawa niyang isantabi ang kanyang sarili at aktibong makipagbahaginan sa kanila. Ganito ang mga kalagayan ng mga tao kapag isinasakatuparan ng Banal na Espiritu ang Kanyang normal na gawain. Pagkaraan ng kaunting panahon, nagsimulang magbago ang gawain ng Diyos, at pumasok ang lahat ng tao sa isa pang hakbang ng gawain, kung saan iba ang mga hinihingi ng Diyos sa kanila. Kaya may mga bagong salitang sinambit na gumawa ng mga bagong hinihingi sa mga tao: “… Pagkasuklam lamang ang mayroon Ako para sa inyo, hindi kailanman mga pagpapala. Hindi Ko naisip kailanman na pagpalain kayo, ni naisip Ko na gawin kayong ganap, dahil napakamapaghimagsik ninyo. Dahil kayo ay baliko at mapanlinlang, at dahil mahina ang inyong kakayahan at mababa ang inyong katayuan, hindi Ko kayo napansin ni naisapuso kailanman. Ang gawain Ko ay ginagawa na ang layon lamang ay kondenahin kayo; ang Aking kamay ay hindi kailanman napalayo sa inyo, ni ang Aking pagkastigo. Patuloy Ko kayong hinahatulan at isinusumpa. Dahil wala kayong pagkaunawa tungkol sa Akin, ang Aking galit ay palagi nang sumasainyo. Bagama’t palagi na Akong gumagawa sa gitna ninyo, dapat ninyong malaman ang Aking saloobin sa inyo. Iyon ay walang iba kundi pagkasuklam—wala nang ibang saloobin o opinyon. Nais Ko lamang kayong kumilos bilang mga hambingan ng Aking karunungan at ng Aking dakilang kapangyarihan. Kayo ay walang iba kundi mga hambingan Ko dahil ang Aking katuwiran ay nabubunyag sa pamamagitan ng inyong paghihimagsik. Pinakikilos Ko kayo bilang mga mapaghahambingan ng Aking gawain, upang maging mga karagdagan sa Aking gawain….” Sa sandaling nakita niya ang mga salitang “mga karagdagan” at “mga hambingan,” nagsimula siyang mag-isip: “Paano ako dapat sumunod ayon sa mga salitang ito? Kahit nagbayad na ako ng gayong halaga, isa pa rin akong hambingan. Hindi ba tagapagserbisyo lamang ang isang hambingan? Noong araw sinabi na hindi tayo magiging mga tagapagserbisyo, na tayo ay magiging mga tao ng Diyos, subalit hindi ba nasa tungkulin pa rin tayo ngayon ng mga tagapagserbisyo? Hindi ba’t walang buhay ang mga tagapagserbisyo? Gaano man katindi ang tinitiis kong pagdurusa, hindi ako sasang-ayunan ng Diyos dahil dito! Pagkatapos kong maging isang hambingan, hindi pa ba tapos iyon? …” Habang mas iniisip niya ang tungkol doon, mas lalo siyang nawawalan ng motibasyon. Lalo pang sumama ang kanyang pakiramdam nang magtungo siya sa iglesia at makita ang kalagayan ng kanyang mga kapatid: “Hindi kayo okey! Hindi ako okey! Naging negatibo na ako. Ugh! Ano ang maaari nating gawin? Ayaw pa rin sa atin ng Diyos. Sa paggawa ng ganitong klaseng gawain, walang paraan na hindi Niya tayo gagawing negatibo. Hindi ko alam kung ano ang mali sa akin. Ni ayaw kong manalangin. Ano’t anuman, hindi ako okey ngayon at hindi ako talaga makapag-ipon ng panloob na motibasyon. Maraming beses na akong nanalangin ngunit hindi ko pa rin kaya, at hindi ako handang magpatuloy. Ganito ang tingin ko rito: Sinasabi ng Diyos na tayo ay mga hambingan, kaya hindi ba mga tagapagserbisyo lamang ang mga hambingan? Sinasabi ng Diyos na tayo ay mga hambingan, hindi mga anak Niya ni mga tao Niya, lalong hindi Niya mga panganay na anak. Wala tayong kuwenta, mga hambingan lamang. Kung ganyan nga tayo, posible ba tayong magkaroon ng magandang kalalabasan? Ang mga hambingan ay walang pag-asa dahil wala silang buhay. Kung tayo ay Kanyang mga anak, Kanyang mga tao, may pag-asa riyan—maaari tayong magawang ganap. Maaari bang taglayin ng mga hambingan ang buhay ng Diyos? Maaari bang lagyan ng Diyos ng buhay iyong mga nagseserbisyo sa Kanya? Iyong mga minamahal Niya ay iyong mga nagtataglay ng Kanyang buhay, at iyon lamang mga nagtataglay ng Kanyang buhay ang Kanyang mga anak, Kanyang mga tao. Bagama’t negatibo ako at mahina, sana lahat kayo’y hindi negatibo. Alam ko na ang pag-urong at pagiging negatibong gaya nito ay hindi makatutugon sa mga layunin ng Diyos, ngunit ayaw kong maging hambingan. Natatakot akong maging hambingan. Gayumpaman, kakaunti lang ang aking lakas, at hindi ko kayang magpatuloy ngayon. Sana’y hindi gawin ng sinuman sa inyo ang aking nagawa, kundi magawa ninyong makakuha ng kaunting inspirasyon mula sa akin. Pakiramdam ko mas mabuti pang mamatay na lang ako! Iiwanan ko sa inyo ang ilang huling pananalita bago ako mamatay—kahit na kayo ay mga hambingan, sana ay makapagpapatuloy kayong maging gayon hanggang sa huli; siguro sa bandang huli, sasang-ayunan ng Diyos ang mga hambingan….” Nang makita ito ng mga kapatid, nagtaka sila: “Paano siya naging napakanegatibo? Hindi ba napakaayos naman niya nitong mga nakaraang araw? Bakit biglang nawala ang kanyang sigla? Bakit hindi siya normal?” Sabi niya: “Huwag mong sabihing hindi ako normal. Ang totoo, malinaw sa puso ko ang lahat. Alam ko na hindi ko pa natugunan ang mga layunin ng Diyos, ngunit hindi ba dahil lamang iyan sa ayaw kong kumilos bilang Kanyang hambingan? Wala akong nagawang masama. Marahil ay babaguhin ng Diyos balang araw ang titulong ‘mga hambingan’ at gagawin Niyang ‘mga nilikha,’ at hindi lamang iyan, kundi mga nilikha na kinakasangkapan Niya sa mahahalagang paraan. Hindi ba may kaunting pag-asa rito? Sana’y hindi kayo maging negatibo o manghina, at patuloy kayong makasunod sa Diyos at matupad ninyo ang inyong papel bilang mga hambingan. Ano’t anuman, hindi ko kayang magpatuloy. Huwag kayong malimitahan dahil sa akin.” Narinig iyan ng ibang mga tao, at sabi nila: “Kahit tumigil ka sa pagsunod sa Kanya, magpapatuloy kami, sapagkat hindi kami trinato ng Diyos nang hindi patas kailanman. Hindi kami malilimitahan dahil sa iyong pagkanegatibo.”

Matapos dumaan sa karanasang ito sa loob ng isang panahon, negatibo pa rin siya tungkol sa pagiging hambingan, kaya sinabi Ko sa kanya: “Hindi mo nauunawaan ang Aking gawain. Hindi mo nauunawaan ang tunay na kuwento sa likod ng Aking mga salita, o ang diwa at mga nilalayong resulta ng Aking mga salita. Hindi mo alam ang mga mithiin ng Aking gawain, ni ang karunungan nito. Hindi mo nauunawaan ang Aking mga layunin. Ang alam mo lamang ay umurong dahil isa kang hambingan—nag-aabala kang masyado sa katayuan! Duwag ka na walang hiya! Napakarami Ko nang nasabi sa iyo noong araw. Sinabi Ko nang gagawin kitang perpekto; nalimutan mo na ba? Hindi Ko ba binanggit ang pagpeperpekto bago Ko pa binanggit ang mga hambingan?” “Teka lang, hayaan mong pag-isipan ko ito. Oo, tama iyan! Sinabi Mo nga ang mga bagay na iyon bago Mo pa binanggit ang tungkol sa mga hambingan!” “Nang magsalita Ako tungkol sa pagpeperpekto, hindi ba sinabi Ko na pagkatapos malupig ang mga tao, saka lamang sila gagawing perpekto?” “Oo!” “Hindi ba’t taos-puso ang Aking mga salita? Hindi ba’t mapagkakatiwalaan ang mga iyon?” “Oo! Isa Kang Diyos na hindi nagsasabi ng anumang hindi matapat kahit kailan—walang sinumang mangangahas na ikaila ito. Ngunit napakarami Mong paraan ng pagsasalita.” “Hindi ba nagbabago ang mga paraan ng Aking pagsasalita ayon sa iba’t ibang mga hakbang ng gawain? Hindi ba ginagawa at sinasambit ang mga bagay na Aking sinasabi batay sa iyong mga pangangailangan?” “Ikaw ay gumagawa ayon sa mga pangangailangan ng mga tao at ipinagkakaloob Mo ang kanilang mga pangangailangan. Totoo iyan!” “Kung gayon hindi ba kapaki-pakinabang ang mga bagay na nasabi Ko sa iyo? Hindi ba naisakatuparan ang Aking mga pagkastigo para sa iyong kapakanan?” “Paano Mo pa rin nasasabi na para iyon sa kapakanan ko! Halos mamatay na ako sa pagkastigo Mo—ayaw ko nang mabuhay pa. Ito ang sinasabi Mo ngayon, bukas iba na ang sinasabi Mo. Alam kong ang Iyong paggawang perpekto sa akin ay para sa sarili kong kapakanan, ngunit hindi Mo pa ako nagawang perpekto—ginagawa Mo akong hambingan at kinakastigo Mo pa rin ako. Kinamumuhian Mo ako, hindi ba? Walang nangangahas na maniwala sa Iyong mga salita, at ngayon ko lamang nakita nang malinaw na ang Iyong pagkastigo ay para lamang lunasan ang pagkamuhi sa puso Mo, hindi para iligtas ako. Itinago Mo sa akin ang katotohanan noon; sabi Mo, gagawin Mo akong perpekto at na ang pagkastigo ay para gawin akong perpekto. Kaya nagpapasakop ako palagi sa Iyong pagkastigo; hindi ko naisip kailanman na tatawagin ako ngayong isang hambingan. O Diyos, hindi ba mas mabuti kung iba na lang ang ipinaganap Mo sa akin? Kailangan Mo ba akong paganapin bilang isang hambingan? Tatanggapin ko kahit ang maging bantay sa pasukan ng kaharian. Paroo’t parito ako at ginugugol ko ang sarili ko, ngunit sa huli ay wala akong napala—walang-wala ako. Subalit ngayon ay sinasabi Mo sa akin na pagaganapin Mo ako bilang Iyong hambingan. Paano ko maipapakita man lamang ang aking mukha?” “Ano ba ang pinagsasabi mo? Napakarami Ko nang ginawang gawain ng paghatol noong araw, at hindi mo pa rin nauunawaan iyon? Mayroon ka bang tunay na pagkaunawa sa iyong sarili? Hindi ba ang titulong ‘hambingan’ ay paghatol din ng mga salita? Palagay mo ba lahat ng sinasabi Ko tungkol sa mga hambingan ay isa ring pamamaraan, isang paraan ng paghatol sa iyo? Kung gayon ay paano ka dapat sumunod sa Akin?” “Wala pa akong plano kung paano ako susunod sa Iyo. Kailangan ko munang malaman: Ako ba ay isang hambingan o hindi? Magagawa rin bang perpekto ang mga hambingan? Maaari bang baguhin ang titulong ‘hambingan’? Maaari ba akong magpatotoo nang matunog bilang isang hambingan, at pagkatapos ay maging isang tao na ginawang perpekto, na isang huwaran ng pagmamahal sa Diyos, at kaniig ng Diyos? Magagawa ba akong ganap? Sabihin Mo sa akin ang totoo!” “Hindi mo ba alam na ang mga bagay-bagay ay laging umuusad, laging nagbabago? Basta’t handa ka ngayong maging mapagpasakop sa iyong papel bilang isang hambingan, magagawa mong magbago. Walang kinalaman sa iyong tadhana kung isa ka mang hambingan o hindi. Ang mahalaga ay kung ikaw ay maaaring maging isang tao na mayroong pagbabago sa kanyang buhay disposisyon o hindi.” “Puwede Mo bang sabihin sa akin kung magagawa Mo akong perpekto o hindi?” “Basta’t sumusunod at nagpapasakop ka hanggang sa huli, ginagarantiya Ko na magagawa Kitang perpekto.” “At anong klaseng pagdurusa ang kakailanganin kong maranasan?” “Daranas ka ng kapighatian, gayundin ng paghatol at pagkastigo ng mga salita, lalo na ng pagkastigo ng mga salita, na kapareho ng pagkastigo ng pagiging isang hambingan!” “Na kapareho ng pagkastigo bilang isang hambingan? Kung magagawa Mo akong perpekto sa pamamagitan ng pagdanas ng kapighatian, kung may pag-asa, ayos iyan. Kahit katiting na pag-asa lamang, mas mabuti na iyon kaysa maging isang hambingan. Napakasamang pakinggan ng titulong iyon, ‘hambingan.’ Ayaw kong maging isang hambingan!” “Ano ba ang napakasama sa mga hambingan? Hindi ba’t ganap na maayos naman ang mga hambingan? Hindi ba karapat-dapat na magtamasa ng mga pagpapala ang mga hambingan? Kung sasabihin Ko na maaaring magtamasa ng mga pagpapala ang mga hambingan, magagawa mong magtamasa ng mga pagpapala. Hindi ba totoo na nagbabago ang mga titulo ng mga tao dahil sa Aking gawain? Subalit labis ang pagkaligalig mo sa isang titulo lamang? Sulit para sa iyo na maging ganitong klase ng hambingan. Handa ka bang sumunod o hindi?” “Magagawa Mo ba akong ganap o hindi? Matutulutan Mo ba akong tamasahin ang Iyong mga pagpapala?” “Handa ka bang sumunod hanggang sa huli o hindi? Handa ka bang ialay ang iyong sarili?” “Pag-iisipan ko pa. Ang isang hambingan ay maaari ring magtamasa ng Iyong mga pagpapala, at maaaring magawang ganap. Pagkatapos na magawang ganap ay magiging kaniig Mo ako at mauunawaan ko ang Iyong mga layunin sa kabuuan niyon, at tataglayin ko iyong taglay Mo. Matatamasa ko ang Iyong tinatamasa, at malalaman ko ang Iyong nalalaman. … Matapos dumanas ng kapighatian at magawang perpekto, magtatamasa ako ng mga pagpapala. Kung gayon anong mga pagpapala ba ang talagang matatamasa ko?” “Huwag mong alalahanin kung anong mga pagpapala ang iyong tatamasahin. Kahit sabihin Ko sa iyo, hindi mo kayang isipin ang mga bagay na ito. Matapos maging isang mabuting hambingan, ikaw ay malulupig, at magiging isang matagumpay na hambingan. Ito ay isang huwaran at uliran ng isang taong nalupig, ngunit siyempre maaari ka lamang maging isang huwaran at uliran matapos kang malupig.” “Ano ang isang huwaran at uliran?” “Ito ay isang huwaran at uliran para sa lahat ng Hentil, ibig sabihin, iyong mga hindi pa nalupig.” “Ilang tao ang kabilang doon?” “Napakaraming tao. Hindi lamang kayong apat o limang libo—lahat ng tumatanggap sa pangalang ito sa buong mundo ay kailangang malupig.” “Hindi lamang pala lima o sampung lungsod!” “Huwag mong alalahanin iyan ngayon, at huwag kang masyadong mag-isip. Magtuon ka lamang sa kung paano ka dapat makapasok ngayon mismo! Ginagarantiyahan Ko na maaari kang magawang ganap.” “Hanggang anong antas? At anong mga pagpapala ang maaari kong tamasahin?” “Bakit ba masyado kang nag-aalala? Ginagarantiya Ko na maaari kang magawang ganap. Nalimutan mo na ba na mapagkakatiwalaan Ako?” “Totoo ngang mapagkakatiwalaan Ka, ngunit laging nagbabago ang ilan sa Iyong mga pamamaraan ng pagsasalita. Ngayon ay sinasabi Mo na ginagarantiyahan Mo na maaari akong magawang ganap, ngunit bukas maaari Mong sabihin na hindi ito sigurado. At sinasabi Mo sa ilang tao na ‘Ginagarantiya Ko na ang isang tulad mo ay hindi maaaring magawang ganap.’ Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa Iyong mga salita. Hindi na lamang ako nangangahas na paniwalaan iyon.” “Kung gayon ay maaari mo bang ialay ang iyong sarili o hindi?” “Ialay ang ano?” “Ialay ang iyong kinabukasan at iyong mga inaasam.” “Madaling bitiwan ang mga bagay na iyan! Ang pinakamahalaga ay ang titulong ‘hambingan’—talagang ayaw ko iyan. Kung aalisin Mo sa akin ang titulong iyan, tatanggapin ko ang kahit ano, magagawa ko ang kahit ano. Hindi ba maliliit na bagay lamang ang mga ito? Maaari Mo bang alisin ang titulong iyan?” “Napakadali lang iyan, hindi ba? Dahil kaya Kong ibigay sa iyo ang titulong iyan, tiyak na kaya Ko ring bawiin iyan. Ngunit hindi pa ngayon. Kailangan mo munang tapusin ang iyong karanasan sa hakbang na ito ng gawain, at saka ka lamang makapagtatamo ng bagong titulo. Kapag mas kagaya mo ang isang tao, mas kailangan niyang maging isang hambingan. Kapag mas nag-aalala ka sa pagiging isang hambingan, mas tatawagin Kitang ganoon. Ang isang taong kagaya mo ay kailangang mahigpit na disiplinahin at pungusan. Kapag mas mapaghimagsik ang isang tao, mas magiging tagapagserbisyo sila, at sa huli, wala silang mapapala.” “Yamang masigasig akong naghahangad, bakit hindi ko maiwaksi ang titulong ‘hambingan’? Sumunod na kami sa Iyo nang maraming taon at nagdusa na nang malaki. Marami na kaming nagawa para sa Iyo; sumabak na kami sa hangin at ulan. Nasa mga huling taon na kami ng aming kabataan. Hindi na kami nag-asawa ni nagsimula ng pamilya, at iyong mga kasama namin na nakagawa na noon ay lumabas pa rin. Nag-aral ako hanggang high school, ngunit nang mabalitaan kong dumating Ka na, tinalikuran ko ang pagkakataon kong mag-aral sa unibersidad. At sinasabi Mo na kami ay mga hambingan! Napakarami nang nawala sa amin! Ginagawa namin ang lahat ng ito, ngunit lumalabas na kami ay Iyong mga hambingan lamang. Ano ang iisipin sa akin ng dati kong mga kaklase at ng mga kaedad ko? Kapag nakita nila ako at nagtanong sila tungkol sa aking posisyon at katayuan, paanong hindi ako mahihiyang sabihin sa kanila? Sa simula, nagbayad ako ng anumang halaga dahil sa aking pananampalataya sa Iyo, at nilait ako ng lahat ng iba pa dahil tanga raw ako. Ngunit sumunod pa rin ako at nanabik sa panahon na darating ang araw ko, kung kailan maipapakita ko sa lahat ng iyon na hindi naniwala. Ngunit sa halip, ngayon ay sinasabi Mo sa akin na isa akong hambingan. Kahit ibigay Mo sa akin ang pinakamababa sa lahat ng titulo, kahit na tulutan Mo akong maging isa sa mga tao ng kaharian, ayos lang iyan! Kahit hindi ako maaaring maging Iyong disipulo o pinagkakatiwalaan, ayos lang ako na maging Iyong alagad lamang! Sumunod kami sa Iyo sa lahat ng taong nagdaan, tinalikuran ang aming pamilya, at lubha kaming nahirapang magpatuloy na maghangad hanggang ngayon, at ang napala lamang namin ay ang titulong ‘hambingan’! Tinalikuran ko na ang lahat para sa Iyo; isinuko ko na ang lahat ng makamundong yaman at karangalan. Noon, ipinakilala ako ng isang tao sa isang potensyal na mapapangasawa. Talagang guwapo siya at magandang manamit; anak siya ng isang opisyal ng gobyerno na mataas ang katungkulan. Noon ay interesado ako sa kanya. Ngunit nang mabalitaan ko na nagpakita na ang Diyos at isinasakatuparan ang Kanyang gawain, na aakayin Mo kami patungo sa kaharian at gagawin kaming perpekto, at na hiniling Mo sa amin na magkaroon ng matibay na pagpapasya na huwag mag-aksaya ng panahon sa pag-iwan sa lahat ng bagay, nang mabalitaan ko iyon, nakita ko na kulang na kulang ako sa matibay na pagpapasya. Sumunod ay tinibayan ko ang aking sarili at tinanggihan ko ang pagkakataong iyon. Pagkatapos niyon, ilang beses siyang nagpadala ng mga regalo sa aking pamilya, ngunit ni hindi ko tiningnan ang mga iyon. Palagay Mo ba masama ang loob ko noon? Napakagandang bagay niyon, at nauwi lamang sa wala. Bakit hindi sasama ang loob ko? Ilang araw na masama ang loob ko tungkol dito kaya hindi ako makatulog sa gabi, ngunit sa huli ay hinayaan ko na rin iyon. Sa bawat pagdarasal ko, inantig ako ng Banal na Espiritu, na nagsabing: ‘Handa ka bang isakripisyo ang lahat para sa Akin? Handa ka bang gugulin ang iyong sarili para sa Akin?’ Tuwing iniisip ko ang mga salita Mong iyon, umiiyak ako. Naantig ako at umiyak sa kalungkutan nang napakaraming beses. Isang taon kalaunan nabalitaan ko na nag-asawa na ang lalaki. Hindi na kailangang sabihin pa, nalungkot ako nang husto, ngunit hinayaan ko na rin iyon alang-alang sa Iyo. At ang lahat ng ito nang hindi man lang binabanggit na hindi masarap ang aking pagkain at hindi maganda ang aking pananamit—tinalikuran ko ang pag-aasawang iyon, tinalikuran ko ang lahat ng ito, kaya hindi Mo ako dapat paganapin bilang isang hambingan! Tinalikuran ko ang pag-aasawa ko, ang pinakamahalagang pangyayari sa buhay ko, para ialay ang aking sarili sa Iyo. Ang buong buhay ng isang tao ay walang iba kundi ang makakita ng isang mabuting kabiyak at magkaroon ng masayang pamilya. Binitiwan ko na lang ito, itong pinakamaganda sa lahat ng bagay, at ngayon ay walang nalalabi sa akin at nag-iisa ako. Saan Mo ako papupuntahin? Nagdusa na ako mula nang magsimula akong sumunod sa Iyo. Hindi pa ako nagkaroon ng magandang buhay. Iniwan ko ang aking pamilya at propesyon gayundin ang lahat ng kasiyahan ng laman, at hindi pa rin sapat ang lahat ng halagang ito na ibinayad namin para matamasa ang Iyong mga pagpapala? Kaya ngayon ay ang ‘hambingan’ na ito naman. Diyos ko, lumalabis Ka na! Tingnan Mo kami—wala kaming maaasahan sa mundong ito. Iniwan na ng ilan sa amin ang aming mga anak, iniwan na ng ilan sa amin ang aming trabaho, ang aming asawa,^[a] at iba pa; iniwan na namin ang lahat ng kasiyahan ng laman. Mayroon pa ba kaming pag-asa? Paano kami patuloy na mabubuhay sa mundo? Wala bang anumang halaga ang lahat ng halagang ibinayad namin? Ni hindi Mo man lamang ba nakikita iyon? Mababa ang aming katayuan at mahina ang aming kakayahan—tinatanggap namin iyan, ngunit kailan ba namin hindi pinakinggan kailanman kung ano ang nais Mong ipagawa sa amin? Ngayon ay walang-awa Mo kaming pinababayaan at ‘sinusuklian’ kami ng titulong ‘hambingan’? Iyan lamang ba ang naidulot sa amin ng mga halagang ibinayad namin? Sa huli, kung tatanungin ako ng mga tao kung ano ang napala ko sa pananampalataya sa Diyos, maaari ko ba talagang ipakita sa kanila itong salitang ‘hambingan’? Paano ko maibubuka ang aking bibig upang sabihin na ako ay isang hambingan? Hindi ko kayang ipaliwanag iyan sa aking mga magulang, at hindi ko kayang ipaliwanag iyan sa dati kong potensyal na kabiyak. Napakarami ko nang halagang binayaran, at ang napala ko ay ang maging isang hambingan! Ah! Lungkot na lungkot ako!” (Sinimulan niyang suntuk-suntukin ang kanyang mga hita at umiyak.) “Kung sinabi Ko na hindi Ko ibibigay sa iyo ang titulong hambingan kundi sa halip ay gagawin kitang isa sa Aking mga tao at sasabihin Ko sa iyong humayo at ipangaral ang ebanghelyo, kung binigyan kita ng katayuan para magawa mo ang gawain, magagawa mo kaya iyon? Ano ba talaga ang nakamit mo mula sa bawat hakbang ng gawaing ito? Gayunma’y narito ka, ipinagyayabang mo sa Akin ang iyong kuwento—wala kang kahihiyan! Sinasabi mong nagbayad ka na ng halaga ngunit wala kang napala. Nakaligtaan Ko kayang sabihin sa iyo kung ano ang Aking mga kondisyon upang makamit ang isang tao? Para kanino ba ang Aking gawain? Alam mo ba? Narito kang sinasariwang muli ang dating mga karaingan! Maituturing ka pa rin bang isang tao ngayon? Hindi ka ba nakaranas ng anumang pagdurusa dahil sa sarili mong pagkukusa? At hindi ka ba dumanas ng pagdurusa para magkamit ng mga pagpapala? Natugunan mo ba ang Aking mga hinihingi? Ang gusto mo lamang ay magkamit ng mga pagpapala. Wala kang kahihiyan! Kailan ba naging sapilitan ang Aking mga hinihingi sa iyo? Kung handa kang sumunod sa Akin, kailangan mong magpasakop sa Akin sa lahat ng bagay. Huwag mong subukang makipagtawaran. Gayumpaman, sinabi Ko naman sa iyo noon pa na ang landas na ito ay isang landas ng pagdurusa. Puno ito ng nakakatakot na mga posibilidad, na wala masyadong magandang kalalabasan. Nalimutan mo na ba? Sinabi Ko na ito nang maraming beses. Kung handa kang magdusa, sumunod ka sa Akin. Kung ayaw mong magdusa, tumigil ka. Hindi kita pinipilit—malaya kang sumama o umalis! Gayunman, ganito ang paggawa ng Aking gawain, at hindi Ko maaaring antalahin ang Aking buong gawain dahil sa iyong indibidwal na paghihimagsik. Maaaring ayaw mong magpasakop, ngunit mayroong iba na gusto. Desperado kayong lahat! Wala kayong kinatatakutan! Nakikipagtawaran ka sa Akin—gusto mo pa bang mabuhay o hindi na? Nagpaplano ka para sa sarili mo at nagkukumahog ka para sa iyong sariling kasikatan at pakinabang. Hindi ba lahat ng Aking gawain ay para sa inyo? Bulag ka ba? Bago Ako naging tao, hindi mo Ako makita, at ang mga salitang ito na nasambit mo ay maaari sanang mapatawad noon, ngunit ngayon ay nagkatawang-tao na Ako at gumagawa sa piling ninyo, subalit hindi mo pa rin nakikita? Ano ang hindi mo nauunawaan? Sinasabi mo na dumanas ka ng kawalan; kaya naging tao na Ako upang iligtas kayong mga desperadong tao at napakarami Ko nang gawaing nagawa, pero hanggang ngayon ay nagrereklamo ka pa rin—hindi mo ba sasabihin na dumanas Ako ng kawalan? Hindi ba lahat ng Aking nagawa ay para sa inyo? Inaangkop Ko ang titulong ito sa mga tao batay sa kanilang kasalukuyang tayog. Ngayon, kung tatawagin kitang ‘hambingan,’ agad kang magiging hambingan. Gayundin, kung tatawagin kitang ‘isa sa mga tao ng Diyos,’ agad kang magiging gayon. Anuman ang itawag Ko sa iyo, gayon ka. Hindi ba nakakamtan ang lahat ng ito ng ilang salitang nagmumula sa Aking mga labi? At ang ilang salita Kong ito ay lubhang nakakagalit sa iyo? Kung gayon, pagpasensiyahan mo Ako! Kung hindi ka magpapasakop ngayon, sa huli ay isusumpa ka—magiging masaya ka ba kung magkagayon? Hindi mo pinapansin ang daan ng buhay kundi nakatuon ka lamang sa iyong katayuan at titulo; paano ang buhay mo? Hindi Ko itinatanggi na malaki ang ibinayad mong halaga, ngunit tingnan mo ang iyong sariling tayog at pagsasagawa—at kahit ngayon, nakikipagtawaran ka pa rin. Ito ba ang tayog na iyong natamo mula sa iyong matibay na pagpapasya? May integridad ka pa ba? May konsensiya ka ba? Ako ba ang may mali? Mali ba ang mga hiniling Ko sa iyo? Ano iyon? Pinagaganap kita nang ilang araw bilang isang hambingan subalit ayaw mong gawin iyon. Anong klaseng matibay na pagpapasya iyan? Wala kayong paninindigan lahat, mga duwag kayo! Natural lamang na parusahan ang mga taong kagaya mo ngayon!” Nang sabihin Ko ito, hindi siya umimik.

Sa pagdaranas ng ganitong klaseng gawain ngayon, kailangan kayong magkaroon ng kaunting pagkaarok sa mga hakbang ng gawain ng Diyos at sa Kanyang mga pamamaraan ng pagpapabago sa mga tao. Ang pagkakaroon nito lamang ang paraan para magkamit ng mga resulta sa pagbabago. Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong personal na mga kuru-kuro, pag-asam, at mga kinabukasan. Ang gawain ay ginagampanan na ngayon sa ganitong paraan para pungusan ang inyong pagnanais para sa katayuan at ang inyong maluluhong pagnanais. Ang mga pag-aasam na ito, ang pagnanais na ito para sa katayuan, at ang mga kuru-kurong ito ay pawang mga tipikal na halimbawa ng mga satanikong disposisyon. Umiiral ang mga ito sa puso ng mga tao ganap na dahil palaging unti-unting sinisira ng mga lason ni Satanas ang kaisipan ng mga tao. Hindi kailanman makawala ang mga tao mula sa mga tuksong ito ni Satanas, at namumuhay sila sa gitna ng kasalanan subalit hindi sila naniniwala na kasalanan ito. Dagdag pa rito, iniisip nila, “Nananampalataya kami sa Diyos, kaya kailangan Niya kaming pagkalooban ng mga pagpapala at angkop na isaayos ang lahat para sa amin. Nananampalataya kami sa Diyos, kaya kailangang maging superyor kami sa iba, at kailangan naming magkaroon ng mas mataas na katayuan at mas magagandang kinabukasan kaysa sa sinumang iba. Dahil nananampalataya kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na pananampalataya sa Diyos.” Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang sinasandigan ng mga tao para sa pananatili ng kanilang buhay ay unti-unting sumisira sa kanilang puso hanggang sa punto na sila ay maging tuso, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila hindi nagtataglay ng pagtitiyaga o determinasyon, ngunit naging sakim, mayabang, at matigas din ang ulo nila. Walang-wala sila ng anumang determinasyon na lampasan ang kanilang sarili, at higit pa riyan, wala sila ni katiting na lakas ng loob na iwaksi ang mga paglilimita ng madidilim na impluwensiyang ito. Ang buhay at mga kaisipan ng mga tao ay napakabulok na ang kanilang mga perspektiba sa likod ng pananampalataya sa Diyos ay napakapangit pa rin, at lubos na kasuklam-suklam pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kapangyarihan, kasuklam-suklam, at marupok. Hindi sila nasusuklam sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang kanilang makakaya upang mapatalsik ang mga ito. Hindi ba’t ganito rin ang inyong kasalukuyang mga iniisip at pananaw? Ibig sabihin, dahil nananampalataya kayo sa Diyos, samakatwid ay dapat kayong magkamit ng mga pagpapala, at dapat matiyak na ang inyong katayuan ay hindi bababa kailanman, na mananatili itong mas mataas kaysa sa mga walang pananampalataya—hindi kayo nagkikimkim ng ganitong klase ng perspektiba sa loob ng isa o dalawang taon lamang, kundi sa loob ng maraming taon. Sobra-sobra ang inyong transaksyonal na paraan ng pag-iisip. Bagama’t nakarating na kayo sa hakbang na ito ngayon, hindi pa rin kayo mapanatag pagdating sa katayuan; patuloy kayong humahanap ng paraan para usisain ito, at inoobserbahan ito araw-araw, nang may malaking takot na balang araw ay mawala ang inyong katayuan at masira ang inyong pangalan. Hindi kailanman binitiwan ng mga tao ang pagnanais nilang guminhawa. Habang hinahatulan Ko kayo nang ganito ngayon, anong antas ng pagkaunawa ang tataglayin ninyo sa huli? Sasabihin ninyo na bagama’t hindi mataas ang inyong katayuan, natamasa pa rin ninyo ang pagtataas ng Diyos, at na wala kayong katayuan dahil isinilang kayo nang may mababang katayuan, pero nagkakamit kayo ng katayuan dahil itinataas kayo ng Diyos—ito ay isang bagay na ipinagkakaloob Niya sa inyo. Ngayon ay personal ninyong nagagawang tumanggap ng pagsasanay ng Diyos, ng Kanyang pagkastigo, at ng Kanyang paghatol. Ito, higit pa, ay Kanyang pagtataas. Nagagawa ninyong personal na tumanggap ng Kanyang pagdadalisay at pagsunog. Ito ay dakilang pagmamahal ng Diyos. Sa nagdaang mga kapanahunan at henerasyon, wala ni isang tao ang nagawang tumanggap ng Kanyang pagdadalisay at pagsunog, ni wala ni isang tao ang nagawang makatanggap ng pagpeperpekto ng Kanyang mga salita. Ang Diyos ay nakikipag-usap sa inyo ngayon nang harapan, dinadalisay kayo, inilalantad ang paghihimagsik ng inyong kalooban—tunay na ito ay Kanyang pagtataas. Ano ang kayang gawin ng mga tao? Mga anak man sila ni David o mga inapo ni Moab, sa kabuuan, ang mga tao ay mga nilikha na walang nararapat na ipagmayabang. Dahil kayo ay mga nilikha, kailangan ninyong gawin ang tungkulin ng isang nilikha. Wala nang iba pang mga hinihingi sa inyo. Ganito kayo dapat manalangin: “Diyos ko! May katayuan man ako o wala, nauunawaan ko na ngayon ang sarili ko. Kung mataas ang katayuan ko, iyon ay dahil sa Iyong pagtataas, at kung mababa ito, iyon ay dahil sa Iyong paunang pag-orden. Ang lahat ay nasa Iyong mga kamay. Wala akong anumang pagpipilian, ni anumang reklamo. Pauna Mong inorden na maisilang ako sa bansang ito at sa piling ng taong ito, at ang tanging magagawa ko ay maging ganap na mapagpasakop sa ilalim ng Iyong kapamahalaan dahil ang lahat ng bagay ay ang pauna Mong inorden. Hindi ko iniisip ang katayuan; isa lamang akong nilikha. Kung ilalagay Mo ako sa walang hanggang hukay, sa lawa ng apoy at asupre, isa lamang akong nilikha. Kung gagamitin Mo ako, isa akong nilikha. Kung gagawin Mo akong perpekto, isa pa rin akong nilikha. Kung hindi Mo ako gagawing perpekto, mamahalin pa rin Kita dahil isa lamang akong nilikha. Isa lamang akong munting nilikha ng Lumikha, isa lamang sa gitna ng lahat ng taong nilikha. Ikaw ang lumikha sa akin, at inilagay Mo ako ngayon sa Iyong mga kamay upang gawin sa akin ang kalooban Mo. Handa akong maging Iyong kasangkapan at Iyong hambingan, dahil ang lahat ay ang Iyong paunang inorden at walang makakapagbago nito. Lahat ng bagay at lahat ng pangyayari ay nasa Iyong mga kamay.” Sa panahong iyon, hindi mo na iisipin ang katayuan—iyon ang panahon na makakalaya ka na roon. Saka mo lamang magagawang maghangad nang may tiwala at tapang, at saka lamang magiging malaya ang puso mo sa anumang mga paglilimita. Kapag napalaya na ang mga tao mula sa mga bagay na ito, mawawalan na sila ng mga alalahanin. Ano ang mga alalahanin ng karamihan sa inyo ngayon mismo? Lagi kayong nalilimitahan ng katayuan at palagi kayong nag-aalala tungkol sa sarili ninyong mga kinabukasan. Palagi ninyong binubuklat ang mga pahina ng mga salita ng Diyos, sa pagnanais na basahin ang mga sinasabi tungkol sa hantungan ng sangkatauhan at sa kagustuhang malaman kung ano ang inyong mga kinabukasan at inyong magiging hantungan. Palagi ninyong iniisip, “Mayroon ba talaga akong anumang kinabukasan? Inalis na ba ng Diyos ang mga iyon? Sinasabi lamang ng Diyos na ako ay isang hambingan; kung gayo’y ano ang aking mga kinabukasan?” Mahirap para sa inyo na bitiwan ang inyong mga kinabukasan at tadhana. Kayo ngayon ay mga tagasunod, at nagtamo na kayo ng kaunting pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Gayunman, hindi pa rin ninyo binibitiwan ang inyong pagnanais sa katayuan. Kapag mataas ang inyong katayuan ay maayos kayong naghahangad, ngunit kapag mababa ang inyong katayuan hindi na kayo naghahangad. Palagi ninyong iniisip ang mga pakinabang ng katayuan. Bakit hindi makaalis ang karamihan sa mga tao sa pagiging negatibo? Hindi kaya talagang dahil lamang sa palaging malabo ang mga kinabukasan? Sa sandaling inilalabas na ang mga salita ng Diyos, nagmamadali kayong makita kung ano talaga ang inyong katayuan at pagkakakilanlan. Inuuna ninyo ang katayuan at pagkakakilanlan, at pumapangalawa lamang sa inyo ang pangitain. Nasa pangatlo ang isang bagay na dapat ninyong pasukin, at nasa pang-apat ang kasalukuyang mga layunin ng Diyos. Tinitingnan muna ninyo kung nagbago na ang titulo ng Diyos para sa inyo na “mga hambingan” o hindi pa. Basa kayo nang basa, at kapag nakita ninyo na naalis na ang titulong “hambingan,” sumasaya kayo, paulit-ulit ang pasasalamat ninyo sa Diyos, at pinupuri ninyo ang Kanyang dakilang kapangyarihan. Ngunit kung nakita ninyo na mga hambingan pa rin kayo, sumasama ang loob ninyo at agad na napapawi ang sigla sa puso ninyo. Habang mas naghahangad ka sa ganitong paraan, mas kakaunti ang aanihin mo. Kapag mas matindi ang pagnanais ng isang tao sa katayuan, kailangan ay mas higit siyang pungusan at mas nararapat siyang sumailalim sa matinding pagpipino. Ang gayong klaseng mga tao ay labis na walang kuwenta! Kailangan silang sumailalim sa maraming pagpupungos at paghatol upang lubusan nilang bitiwan ang kanilang pagnanais para sa katayuan. Kung maghahangad kayo sa ganitong paraan, wala kayong mapapala sa huli. Iyong mga hindi naghahangad ng buhay ay hindi mababago, at iyong mga hindi nauuhaw sa katotohanan ay hindi matatamo ang katotohanan. Hindi ka nagtutuon sa paghahangad na matamo ang personal na pagbabago at pagpasok, kundi sa halip ay palagi kang tumutuon sa maluluhong pagnanais at mga bagay na naglilimita sa iyo mula sa pagmamahal at paglapit sa Diyos. Mababago ka ba ng mga bagay na iyon? Madadala ka ba ng mga iyon papasok sa kaharian? Kung ang layon ng iyong paghahangad ay hindi para hanapin ang katotohanan, mabuti pang samantalahin mo ang pagkakataong ito at bumalik ka sa mundo upang maghangad ng makamundong tagumpay. Ang pagsasayang ng iyong panahon sa ganitong paraan ay talagang hindi sulit—bakit mo pahihirapan ang iyong sarili? Hindi ba totoo na maaari mong matamasa ang lahat ng uri ng bagay sa magandang sanlibutan? Pera, magagandang babae, katayuan, banidad, pamilya, mga anak, at iba pa—hindi ba ang mga produktong ito ng sanlibutan ang pinakamagagandang bagay na maaari mong matamasa? Ano ang silbi ng paggala-gala rito sa paghahanap ng isang lugar ng kaginhawahan? Ang Anak ng tao ay walang mahimlayan ng Kanyang ulo, kaya paano ka magkakaroon ng isang lugar ng kaginhawahan? Paano Siya lilikha ng isang magandang lugar ng kaginhawahan para sa iyo? Posible ba iyon? Bukod sa Aking paghatol, ang matatanggap mo lamang ngayon ay ang mga turo ng katotohanan. Hindi ka makapagkakamit ng kaginhawahan mula sa Akin, at hindi mo rin maaaring makamit mula sa Akin ang maginhawang sitwasyong kinasasabikan mo gabi’t araw. Hindi Ko ipagkakaloob sa iyo ang mga yaman at karangalan ng sanlibutan. Kung tapat kang naghahangad, handa Akong ipagkaloob sa iyo nang buong-buo ang daan ng buhay, upang maging tulad ka ng isang isda na naibalik sa tubig. Kung hindi ka tapat na naghahangad, babawiin Ko itong lahat. Hindi Ako handang ipagkaloob ang mga salitang nagmumula sa Aking bibig sa mga nag-iimbot ng kaginhawahan, na katulad lamang ng mga baboy at aso!

Talababa:

a. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “mga maybahay.”