Sa ating mga aktuwal na karanasan, nakikita natin na maraming beses nang personal na nagbukas ang Diyos ng daan palabas para sa atin, upang ang daang tinatapakan natin ay maging mas matatag, at mas praktikal. Dahil ito ang landas na binuksan ng Diyos para sa atin isang libong kapanahunan na ang nakalilipas, at na siyang naipamana sa ating henerasyon matapos ang sampu-sampung libong taon. Kaya, tayo ay mga tao na nagpapatuloy sa landas ng mga nauna sa atin, na hindi ito tinahak hanggang sa dulo. Hinirang tayo ng Diyos na tahakin ang huling yugto nito. At kaya, ang landas na ito ay espesyal na inihanda ng Diyos para sa atin, at pinagpapala man tayo o nagdurusa sa kagipitan, wala nang iba pang makalalakad sa landas na ito. Hayaang idagdag Ko ang Aking sariling kabatiran dito: Huwag mong isipin na subukang tumakas sa ibang lugar, o na subukang maghanap ng ibang landas, at huwag mag-imbot ng katayuan, o subukang magtayo ng sarili mong kaharian—lahat ng ito ay mga pantasya. Maaaring mayroon kang pagkiling laban sa Aking mga salita, kung gayon iminumungkahi Ko na huwag maging masyadong magulo ang isip mo. Mas makabubuting pag-isipan mo nang higit ito; huwag subukang maging matalino, at huwag mabigong alamin kung ano ang mabuti para sa iyo. Pagsisisihan mo ito sa sandaling maisakatuparan na ang plano ng Diyos. Ang ibig Kong sabihin, kapag dumating na ang kaharian ng Diyos, ang bawat bansa sa lupa ay pagdudurug-durugin. Sa sandaling iyon ay makikita mo na ang sarili mong mga plano ay nawasak na rin. Iyong mga kinakastigo ay pawang mga target na dudurugin, at dito, lubos na ipapamalas ng Diyos ang Kanyang disposisyon. Sa palagay Ko ay dahil alam na alam Ko ang mga bagay na ito, dapat Kong sabihin ang mga ito sa iyo, para hindi mo Ako sisihin balang araw. Na nakayanan nating lakarin ang landas na ito hanggang ngayon ay inorden ng Diyos, kaya huwag mong isipin na espesyal ka, ni malas ka—walang sinuman ang maaaring gumawa ng mga panggigiit hinggil sa kasalukuyang gawain ng Diyos para hindi ka “pagdurug-durugin.” Nagtamo Ako ng liwanag mula sa gawain ng Diyos: Anuman ang mangyari, gagawing ganap ng Diyos ang pangkat na ito ng mga tao, hindi na muling magbabago ang Kanyang gawain, at dadalhin Niya ang pangkat na ito ng mga tao sa dulo ng daan, at tatapusin ang Kanyang gawain sa lupa. Dapat maunawaan nating lahat ito. Ibig ng karamihan sa mga tao na “tumingin sa malayong hinaharap,” at walang katapusan ang pagnanasa nila. Hindi nauunawaan ng sinuman sa kanila ang apurahang layunin ng Diyos ngayon, kaya’t iniisip nilang lahat na tumakas. Para silang nakawalang mga kabayo na gusto lang magpagala-gala sa ilang; kakaunti ang naglalayon na manirahan sa magandang lupain ng Canaan upang hanapin ang daan ng buhay ng tao. Nang nakapasok na sa lupain na nananagana sa gatas at pulot, kung hindi ito natatamasa ng mga tao, ano pa ang gusto nila? Sa totoo lang, ang naroon sa labas ng hangganan ng magandang lupain ng Canaan ay tanging ilang. Bagama’t nakapasok na ang mga tao sa lugar ng kapahingahan, hindi nila magawang panindigan ang kanilang tungkulin; hindi ba’t talagang mga patutot sila? Kung mawala sa iyo ang pagkakataon na magawa kang perpekto ng Diyos dito, pagsisisihan mo ito sa mga nalalabing araw mo, walang hanggan ang magiging pagsisisi mo. Magiging katulad ka ni Moises, na pinagmasdan ang lupain ng Canaan ngunit hindi nagawang matamasa ito, nakatikom ang kanyang mga kamaong walang laman, puno ng pagsisisi ang kanyang kamatayan—hindi mo ba naiisip na kahiya-hiya ito? Hindi mo ba naiisip na nakahihiya na kutyain ng ibang tao? Handa ka bang hiyain ng ibang tao? Hindi mo ba hangad na patunayan ang iyong sarili? Hindi mo ba nais na maging isang marangal at matapat na tao na ginagawang perpekto ng Diyos? Talaga bang wala kang anumang determinasyon? Ayaw mong tahakin ang iba pang mga landas; ayaw mo rin bang tahakin ang landas na inorden na ng Diyos para sa iyo? Mangangahas ka bang kalabanin ang kalooban ng Langit? Gaano man kahusay ang iyong “kakayahan,” talaga bang kaya mong magkasala sa Langit? Naniniwala Ako na makabubuti sa atin na subukang kilalanin nang maayos ang ating mga sarili. Ang isang salita mula sa Diyos ay makapagpapabago sa langit at lupa, kaya’t ano na lang ang isang payat at hamak na tao sa mga mata ng Diyos?

Sa Aking sariling mga karanasan, nakita Ko na kapag lalo mong kinakalaban ang Diyos, mas lalong ipakikita ng Diyos ang Kanyang maharlikang disposisyon, at mas lalong matindi ang pagkastigong “ibibigay” Niya sa iyo; kapag lalo kang nagpapasakop sa Kanya, mas lalo ka Niyang iibigin at poprotektahan. Ang disposisyon ng Diyos ay tulad ng isang kasangkapan sa pagpaparusa: Kung magpapasakop ka, magiging ligtas at maayos ka; kapag hindi ka nagpapasakop—kapag lagi mong tinatangkang magpakitang-gilas, at palaging nanlalansi—agad na nagbabago ang disposisyon ng Diyos. Tulad Siya ng araw sa maulap na panahon, magtatago Siya mula sa iyo at ipakikita Niya sa iyo ang Kanyang galit. Kaya, gayundin, ang Kanyang disposisyon ay tulad ng panahon sa buwan ng Hunyo, kung kailan maaliwalas ang kalangitan sa milya-milyang layo at ang mga alon ay mumunti lang sa ibabaw ng tubig, hanggang sa biglang bumibilis ang agos, at ang tubig ay nagiging isang dumadaluyong na malaking alon. Mangangahas ka bang maging walang-ingat sa harap ng gayong disposisyon ng Diyos? Sa inyong mga karanasan, mga kapatid na lalaki at babae, nakita na ng karamihan sa inyo na kapag ang Banal na Espiritu ay kumikilos sa liwanag ng araw, puno kayo ng pananalig—gayunman, nang hindi inaasahan, bigla kayong tinatalikdan ng Espiritu ng Diyos, at labis kang pinahihirapan na hindi ka makatulog sa gabi, nag-aapuhap kung saang direksyon naglaho ang Kanyang Espiritu. Anuman ang gawin mo, hindi mo mahanap kung saan nagtungo ang Kanyang Espiritu—gayunman, nang hindi inaasahan, muli Siyang nagpapakita sa iyo, at tuwang-tuwa ka na gaya ni Pedro nang bigla niyang nakitang muli ang kanyang Panginoong Jesus, tuwang-tuwa na halos mapasigaw. Talaga bang nakalimutan mo na ito, matapos itong maranasan nang napakaraming beses? Ang Panginoong Jesucristo, na nagkatawang-tao, na ipinako sa krus, at pagkatapos ay bumangon mula sa patay at umakyat sa langit, ay laging nakatago sa iyo sa sandaling panahon, at pagkatapos ay nagpapakita sa iyo sa sandaling panahon. Nagpapakita Siya sa iyo dahil sa iyong pagiging matuwid, at Siya ay nagagalit at nililisan ka dahil sa iyong mga kasalanan, kaya bakit hindi ka mas tumatawag sa Kanya? Hindi mo ba alam na pagkatapos ng Pentecostes, may isa pang atas ang Panginoong Jesucristo sa lupa? Ang tanging alam mo ay ang katotohanan na nagkatawang-tao ang Panginoong Jesucristo, naparito sa lupa, at ipinako sa krus. Hindi mo kailanman nalaman na matagal nang ipinagkatiwala ng Jesus na sinampalatayanan mo noon ang gawain sa iba, at na matagal nang natapos ang Kanyang gawain, kaya muling naparito sa lupa ang Espiritu ng Panginoong Jesucristo sa anyong katawang-tao para gawin ang isa pang bahagi ng gawain. May nais Akong isingit dito—sa kabila ng katotohanang kayo ay kasalukuyang nasa daloy na ito, malakas ang loob Kong sinasabi na iilan sa gitna ninyo ang naniniwala na ang taong ito ang Isa na ipinagkaloob sa inyo ng Panginoong Jesucristo. Alam lang ninyo kung paano Siya tamasahin; hindi ninyo kinikilala na muling naparito sa lupa ang Espiritu ng Diyos, at hindi ninyo kinikilala na ang Diyos sa kasalukuyan ay ang Jesucristo ng nakaraang libu-libong taon. At kaya sinasabi Ko na lahat kayo ay naglalakad nang nakapikit—tinatanggap lang ninyo kung saan man kayo humantong—at talagang hindi kayo seryoso tungkol dito. Kaya naniniwala kayo kay Jesus sa salita, ngunit nangangahas na lantarang labanan ang Isa na pinatototohanan ng Diyos ngayon. Hindi ka ba hangal? Hindi binibilang ng Diyos sa kasalukuyan ang iyong mga pagkakamali laban sa iyo, hindi ka Niya kinokondena. Sinasabi mo na naniniwala ka kay Jesus, kung gayon papalampasin ka ba ng iyong Panginoong Jesucristo? Iniisip mo ba na ang Diyos ay parang isang lugar para sa iyo na mapaglalabasan ng matinding emosyon, mapagsisinungalingan at lilinlangin? Kapag muling ipinapakita ng iyong Panginoong Jesucristo ang Kanyang sarili, pagpapasyahan Niya kung ikaw ay matuwid o kung ikaw ay masama batay sa inaasal mo ngayon. Karamihan sa mga tao ay nagkakaroon ng mga kuru-kuro tungkol sa tinutukoy Ko na “Aking mga kapatid,” at naniniwala na ang mga paraan ng paggawa ng Diyos ay magbabago. Hindi ba naghahanap ng kamatayan ang gayong mga tao? Maaari bang magpatotoo ang Diyos na si Satanas ay Diyos Mismo? Sa ganito, hindi mo ba kinokondena ang Diyos? Naniniwala ka ba na kahit sino ay kayang maging Diyos Mismo? Kung talagang kumilala ka, hindi ka magkakaroon ng anumang mga kuru-kuro. Nasa Bibliya ang sumusunod na talata: Lahat ng bagay ay para sa Kanya at lahat ng bagay ay mula sa Kanya. Dadalhin Niya sa kaluwalhatian ang maraming anak at Siya ang ating Kapitan…. Kaya hindi Siya nahihiyang tawagin tayong mga kapatid. Maaaring madali mong mabigkas ang mga salitang ito nang saulado, ngunit hindi mo nauunawaan ang talagang kahulugan ng mga ito. Hindi ka ba nananampalataya sa Diyos nang nakapikit?

Naniniwala Ako na pinagpala ang ating henerasyon na matahak ang daan na hindi natapos ng naunang mga henerasyon, at upang makita ang muling pagpapakita ng Diyos ng nakalipas na libu-libong taon—isang Diyos na nasa gitna natin, at pumupuno sa lahat ng bagay. Hindi mo man lang naisip na tatahakin mo ang landas na ito—ito ba ay isang bagay na magagawa mo? Ang landas na ito ay tuwirang pinangungunahan ng Banal na Espiritu, pinangungunahan ito ng makapitong beses na pinalakas na Espiritu ng Panginoong Jesucristo, at ito ang landas na binuksan na para sa iyo ng Diyos sa kasalukuyan. Maging sa iyong hinagap, hindi mo maiisip na ang Jesus ng nakalipas na ilang libong taon ay muling magpapakita sa harapan mo. Hindi ka ba nalulugod? Sino ang makalalapit nang harap-harapan sa Diyos? Madalas Akong nananalangin para sa ating pangkat na makatanggap ng higit pang dakilang mga pagpapala mula sa Diyos, para tayo ay tratuhin ng Diyos nang may pabor at makamit Niya, ngunit mayroon ding di-mabilang na pagkakataon na tumangis Ako para sa atin, hinihiling na bigyang-liwanag tayo ng Diyos, nang sa gayon ay makita natin ang mas dakilang mga paghahayag. Kapag nakikita Ko ang mga tao na palaging nagtatangkang pabasta-bastang humarap sa Diyos at hindi kailanman nagkakaroon ng anumang determinasyon, o na sila ay mapagsaalang-alang sa laman, o nagsusumikap para sa kasikatan at pakinabang para itaas ang kanilang sarili, paanong hindi Ako makadarama ng matinding kirot sa Aking puso? Paanong naging napakamanhid ng mga tao? Talaga bang walang naging epekto ang gawain Ko? Kung suwail at hindi mabubuting anak sa iyo ang mga anak mo, kung wala silang konsensiya, kung sarili lang nila ang iniisip nila at hindi kailanman isinasaalang-alang ang puso mo, at kung pinalayas ka nila sa bahay nang magsilakihan na sila, ano ang madarama mo sa puntong iyon? Wala bang mga luhang aagos sa mukha mo habang naaalala mo ang dugo ng puso na ibinuhos mo sa pagpapalaki sa kanila? Kaya nanalangin na Ako nang di-mabilang na beses sa Diyos at sinabing, “Mahal na Diyos! Ikaw lang ang nakaaalam kung dinadala Ko ang isang pasanin para sa Iyong gawain. Kung ang mga kilos Ko ay hindi alinsunod sa Iyong mga layunin, dinidisiplina Mo Ako, ginagawa Akong perpekto, at idinudulot na makaunawa Ako. Ang tanging hiling Ko sa Iyo ay lalo Mo pang antigin ang mga taong ito, upang Ikaw ay makapagkamit ng kaluwalhatian sa lalong madaling panahon at sila ay makamit Mo, upang matugunan ng Iyong gawain ang Iyong mga layunin, at matapos ang Iyong plano sa madaling panahon.” Hindi nais ng Diyos na lupigin ang mga tao sa pamamagitan ng pagkastigo, hindi Niya nais na palaging kontrolin ang mga tao. Nais Niya na magpasakop ang mga tao sa Kanyang mga salita at gawain nang may disiplina, at sa pamamagitan nito, matugunan ang Kanyang mga layunin. Ngunit walang kahihiyan ang mga tao at patuloy na naghihimagsik laban sa Kanya. Naniniwala Ako na pinakamabuti sa atin na hanapin ang pinakasimpleng paraan upang palugurin Siya, iyon ay ang magpasakop sa lahat ng Kanyang pagsasaayos. Kung tunay mong maaabot ang puntong ito, ikaw ay gagawing perpekto. Hindi ba’t madali, at masayang bagay ito? Tahakin ang daan na dapat mong tahakin; huwag pansinin ang sinasabi ng iba, at huwag masyadong mag-isip. Nasa mga kamay mo ba ang iyong kinabukasan at kapalaran? Palagi kang nagtatangkang tumakas, na naghahangad na tahakin ang makamundong daan—ngunit bakit hindi ka makaalpas? Bakit nag-aalinlangan ka sa sangang-daan sa loob ng maraming taon at pagkatapos humahantong din sa pagpili muli sa daang ito? Matapos magpagala-gala nang maraming taon, bakit bumalik ka ngayon sa bahay na ito nang hindi mo namamalayan? Ikaw ba ang nagpapasya nito? Para sa inyo na nasa daloy na ito, kung hindi ninyo Ako pinaniniwalaan, pakinggan ito: Kung balak mong umalis, tingnan mo kung papayagan ka ng Diyos, tingnan mo kung paano ka aantigin ng Banal na Espiritu—danasin mo ito nang ikaw mismo. Hayagan Kong sasabihin, kahit dumanas ka ng kagipitan, dapat mong danasin ito sa daloy na ito; magdurusa ka ng paghihirap sa alinmang paraan, kaya dapat kang magdusa nito rito ngayon, at huwag pumunta sa iba pang lugar. Malinaw ba ito sa iyo? Saan ka pupunta? Ito ang atas administratibo ng Diyos. Iniisip mo ba na ang pagpili ng Diyos sa grupong ito ng mga tao ay walang kahulugan? Sa Kanyang gawain ngayon, ang Diyos ay hindi kaagad nagagalit—ngunit kapag tinatangka ng mga tao na gambalain ang Kanyang plano, kaagad nagbabago ang Kanyang mukha, ang dating maaliwalas ay nagiging madilim. Kaya, pinapayuhan kita na kumalma at hayaan ang Diyos na pamatnugutan ka, at tulutan Siya na gawin kang ganap. Tanging ang mga taong gumagawa nito ay matatalino.