Ang paglitaw ng mga kapaligirang nakapalibot sa atin ay para umurong tayo paloob sa espiritu. Huwag kumilos nang may matigas na puso, na binabalewala kung ang Banal na Espiritu ay nag-aalala o hindi, at huwag magdunung-dunungan. Huwag maging kampante at kontento na sa sarili at masyadong palakihin ang iyong sariling mga paghihirap. Ang dapat lamang gawin ay sambahin ang Diyos nang may puso at pagkamatapat. Hindi mo puwedeng hayaan lang ang mga salita ng Diyos na pumasok sa isang tainga at lumabas sa kabila; kailangan mong maingat na pagnilayan ang mga ito, ulitin ang iyong mga pagdadasal-pagbabasa, at arukin ang buhay sa loob ng mga salita. Huwag magsikap nang walang saysay sa mabilis na paglamon sa mga iyon nang hindi binibigyan ng panahon ang iyong sarili na unawain ang mga iyon. Umaasa ka ba sa mga salita ng Diyos sa lahat ng iyong ginagawa? Huwag magsalita nang mayabang na parang bata at pagkatapos ay malito tuwing may sitwasyong lumilitaw. Kailangan mong sanayin ang iyong espiritu bawat oras ng bawat araw; huwag magpabaya ni isang sandali. Kailangan mong magkaroon ng isang matalas na espiritu. Sinumang tao o anumang pangyayari o bagay ang makakatagpo mo, kung haharap ka sa Diyos, magkakaroon ka ng isang landas na susundan. Kailangan mong kainin at inumin ang mga salita ng Diyos araw-araw, pagnilayan ang kahulugan ng mga ito nang hindi nagpapabaya, dagdagan pa ang pagsisikap, huwag kaligtaan ang kahit isang detalye, at sangkapan ang iyong sarili ng buong katotohanan upang maiwasan ang maling pagkaunawa sa mga layunin ng Diyos. Kailangan mong lawakan ang saklaw ng iyong karanasan at tumuon sa pagdanas ng mga salita ng Diyos. Sa pamamagitan ng karanasan, higit kang makatitiyak tungkol sa Diyos; kung walang karanasan, ang pagsasabi na nakatitiyak ka tungkol sa Kanya ay puro salita lamang na walang katuturan. Kailangang maging malinaw ang ating pag-iisip! Malinaw ang pag-iisip! Huwag nang maging makupad; kung hinaharap mo ang mga bagay-bagay nang walang ingat, nang hindi nagpupunyaging umunlad, talagang napakabulag mo. Kailangan mong tumuon sa gawain ng Banal na Espiritu, makinig nang mabuti sa tinig ng Banal na Espiritu, buksan ang iyong mga tainga sa mga salita ng Diyos, pahalagahan ang oras mo, at bayaran ang halaga, anuman ito. Kapag may bakal ka, gamitin iyon kung saan iyon pinakamahalaga—para makagawa ng matibay na talim; hawakan nang mahigpit kung ano ang mahalaga, at tumuon sa pagsasagawa ng mga salita ng Diyos. Kung nilisan mo ang mga salita ng Diyos, gaano man kabuti ang paggawa mo sa panlabas, mawawalan ng katuturan ang lahat ng iyon. Ang pagsasagawa sa pamamagitan lamang ng pagsasalita ay hindi katanggap-tanggap sa Diyos; ang pagbabago ay kailangang makita sa iyong ugali, disposisyon, pananalig, tapang at kabatiran.

Malapit na talaga ang panahon! Kahit ang pinakamagagandang bagay sa mundong ito ay kailangang talikuran. Walang anumang mga paghihirap o panganib ang maaaring tumakot sa atin, ni hindi tayo madaraig, kahit bumagsak pa ang langit. Kung wala ang ganitong uri ng determinasyon, mahihirapan ka talaga nang husto na maging taong may dakilang kabuluhan. Yaong mahihina ang loob at duwag na kumakapit sa buhay ay hindi karapat-dapat na tumayo sa harap ng Diyos.

Ang Makapangyarihang Diyos ay isang praktikal na Diyos. Gaano man tayo kahangal, maaawa pa rin Siya sa atin, tiyak na ililigtas tayo ng Kanyang mga kamay, at gagawin Niya tayong ganap. Hangga’t may puso tayong tunay na nagnanais sa Diyos, hangga’t sumusunod tayo nang mahigpit at hindi na nasisiraan ng loob, at hangga’t naghahanap tayo nang may pag-aapura, tiyak na hindi Niya tayo tatratuhin nang hindi patas, tiyak na pupunan Niya ang pagkukulang natin, at bibigyang-kasiyahan Niya tayo. Lahat ng ito ay biyaya ng Makapangyarihang Diyos.

Kung may isang matakaw at tamad, ginugugol ang buong araw sa pagpupuno ng kanyang tiyan nang hindi seryosong pinag-iisipan ang anumang bagay, mahihirapan siyang umiwas na makaranas ng kawalan. Ang Makapangyarihang Diyos ang May Kataas-taasang Kapangyarihan sa lahat ng bagay at pangyayari! Hangga’t bumabaling tayo sa Kanya sa ating puso sa lahat ng oras at pumapasok tayo sa espiritu at nakikipagniig sa Kanya, ipapakita Niya sa atin ang lahat ng bagay na ating hinahanap, at tiyak na maipapamalas sa atin ang Kanyang mga layunin. Sa gayon ay magagalak at mapapayapa ang ating puso, matatag at may perpektong kalinawan. Mahalagang makayang kumilos alinsunod sa Kanyang mga salita. Ang makaya lamang na maarok ang Kanyang mga layunin at mabuhay nang nakaasa sa Kanyang mga salita ang itinuturing na tunay na karanasan.

Kung nauunawaan natin ang mga salita ng Diyos, saka lamang makakapasok ang katotohanan ng mga salita ng Diyos sa ating kalooban at magiging ating buhay. Kung walang anumang tunay na karanasan, paano ka makakapasok sa realidad ng mga salita ng Diyos? Kung hindi mo makamit ang mga salita ng Diyos bilang iyong buhay, hindi magbabago ang iyong disposisyon.

Napakabilis ng pag-unlad ng gawain ng Banal na Espiritu! Kung hindi ka susunod nang mahigpit at tatanggap ng pagsasanay, mahihirapan kang sumabay sa bilis ng pagsulong ng Banal na Espiritu. Magmadali at gumawa ng radikal na pagbabago, kung hindi ay mayuyurakan ka ni Satanas at papasok ka sa lawa ng apoy at asupre kung saan hindi mo mapapakawalan ang iyong sarili. Kung maghahangad ka nang buong lakas mo ngayon, hindi ka maaabandona.