Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pagsasagawa (2)

Sa mga panahong nakalipas, sinanay ng mga tao ang kanilang mga sarili na makasama ang Diyos at mabuhay sa espiritu sa bawat isang sandali. Kung ihahambing sa pagsasagawa sa kasalukuyan, iyon ay simpleng pagsasanay na espiritwal lamang, at ito ang pinakaunang yugto ng pagsasagawa sa pananampalataya ng mga tao. Kung ang mga tao ay palaging aasa rito sa kanilang buhay, hindi nila magagawang pumasok sa mga tunay na karanasan sa buhay; masasanay lamang nila ang kanilang mga espiritu, pinananatili ang kanilang mga puso na nagagawang mapalapit nang maayos sa Diyos, at palaging nakasusumpong ng matinding kagalakan sa pagiging kasama ng Diyos. Sila ay lilimitahan sa isang maliit na mundo ng pagsasamahan kasama ng Diyos, hindi mauunawaan ang anuman nang malalim. Ang mga tao na nabubuhay lamang sa loob ng ganitong mga hangganan ay hindi makagagawa ng anumang malaking pagsulong. Anumang oras, maaari silang umiyak, “Ah! Panginoong Jesus. Amen!” Ganyan sila halos araw-araw. Ito ang pagsasagawa sa mga panahong nakalipas, ito ang pagsasagawa ng pamumuhay sa espiritu sa bawat sandali. Hindi ba ito mahalay? Sa kasalukuyan, kapag oras na upang bulayin ang mga salita ng Diyos, dapat mo silang bulayin; kapag oras na ng pagsasagawa sa katotohanan dapat kang magsagawa; kapag oras na upang gampanan ang iyong tungkulin, dapat mo itong gampanan. Ang ganitong uri ng pagsasagawa ay totoong nakapagpapalaya; pinakakawalan ka nito. Hindi ito kagaya kung paano nananalangin at nagdarasal ang matatandang relihiyosong lalaki. Syempre, noong una, ganito magsagawa ang mga tao na naniniwala sa Diyos, nguni’t ngayon ang pagsasagawa sa ganitong paraan ay masyadong paurong. Ang gawain ng Diyos ay nasa mas mataas na antas na ngayon; ang binabanggit ngayon na, “pagdadala sa Diyos sa totoong buhay,” ang pinakamahalagang aspeto ng pagsasagawa. Sa totoong buhay kinakailangan nito sa tao na magtaglay ng maayos na pagkatao, at ang dapat taglayin ng mga tao sa kanilang maayos na pagkatao ay ang lahat ng mga salita ng binibigkas ng Diyos ngayon. Ang pagdadala ng mga salitang ito ng Diyos sa totoong buhay ay ang praktikal na kahulugan ng “pagdadala sa Diyos sa totoong buhay.” Sa kasalukuyan, pangunahing dapat isangkap ng mga tao sa kanilang mga sarili ang mga sumusunod: Sa isang banda, kailangan nilang maging edukado, mapaunlad ang kanilang kakayahan, at paunlarin ang kanilang mga kakayahan sa pagbasa at pag-intindi; sa isa pa, kailangang isabuhay nila ang buhay ng isang maayos na tao. Kababalik mo lang sa harap ng Diyos mula sa mundo; kailangang sanayin mo muna ang puso mo na maging payapa sa harap ng Diyos. Ito ang pinakasimula ng pagsasagawa, at ito rin ang unang hakbang sa pagtatamo ng pagbabago sa iyong disposisyon sa buhay. Ang ilang mga tao ay medyo marunong makibagay sa kanilang pagsasagawa; binubulay nila ang katotohanan habang nagtratrabaho o gumagawa ng gawaing bahay, inaalam ang mga katotohanan at mga prinsipyo sa pagsasagawa na dapat nilang maintindihan sa realidad. Isang aspeto ay na dapat mong taglayin ang isang maayos na buhay ng tao, at ang isa pa ay na kailangang magkaroon ng pagpasok sa katotohanan. Ang lahat ng mga ito ang pinakamahusay na pagsasagawa para sa totoong buhay.

Ang pagdadala sa Diyos sa totoong buhay ng mga tao ay pangunahing nangangailangan na sambahin nila ang Diyos, hangarin ang kaalaman sa Diyos, at gampanan ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos sa maayos na pagkatao. Hindi sa kailangang lubusang manalangin sila sa Diyos tuwing may gagawin sila, na hindi katanggap-tanggap at dapat nilang maramdaman na may pagkakautang sila sa Kanya kung hindi nila gagawin iyon. Ang pagsasagawa sa kasalukuyan ay hindi kagaya ng gayon; ito ay talagang maluwag at simple! Hindi ito para sumunod ang mga tao sa doktrina. Sa halip, ang bawat tao ay dapat kumilos ayon sa kanilang kanya-kanyang tayog: Kung ang iyong asawang lalaki ay hindi naniniwala sa Diyos, ituring mo siya bilang isang hindi sumasampalataya, at kung siya ay naniniwala, ituring mo siya bilang isang sumasampalataya. Huwag gumamit ng pag-ibig at tiyaga, sa halip gumamit ng karunungan. Ang ilang mga tao ay lumalabas upang bumili ng mga gulay, at habang sila ay naglalakad bumubulong sila: “O Diyos! Anong mga gulay ang nais Mong bilhin ko sa araw na ito? Hinihingi ko ang Iyong tulong. Hinihingi ng Diyos na luwalhatiin namin Siya sa lahat ng bagay at na lahat kami ay magpatotoo, kaya kung bibigyan ako ng nagtitinda ng isang bagay na bulok, magpapasalamat pa rin ako sa Diyos—magtitiis ako! Kaming mga naniniwala sa Diyos ay hindi maaaring pumili sa mga gulay.” Iniisip nila na ang paggawa nito ay pagpapatotoo sa Diyos, at ang resulta ay gumugugol sila ng pera upang bumili ng mga bulok na gulay, nguni’t nananalangin pa rin sila at sinasabing: “O Diyos! Kakainin ko pa rin ang mga bulok na gulay na ito basta katanggap-tanggap ito sa Iyo.” Hindi ba kakatwa ang gayong pagsasagawa? Hindi ba ito pagsunod sa isang doktrina? Noong una, nagsanay ang mga tao para mabuhay sa espiritu sa bawat sandali, at ito ay may kaugnayan sa gawain na naunang ginawa sa Kapanahunan ng Biyaya. Ang kabanalan, kababaang-loob, pag-ibig, tiyaga, pagbibigay ng pasasalamat para sa lahat ng mga bagay—ang mga ito ang hinihingi sa bawat sumasampalataya sa Kapanahunan ng Biyaya. Sa panahong iyon, nanalangin ang mga tao sa Diyos sa lahat ng mga bagay; nanalangin sila kapag sila ay bumibili ng mga damit, at kapag nasabihan tungkol sa isang pagtitipon, nanalangin din sila: “O Diyos! Nais Mo ba akong magpunta o hindi? Kung nais Mo akong magpunta, kung gayon maglaan ng isang maayos na landas para sa akin. Kung hindi Mo ako nais magpunta, hayaan Mo akong madapa at matumba.” Magsusumamo sila sa Diyos habang nananalangin, at pagkatapos manalangin hindi sila mapapakali, at hindi pupunta. Mayroon ding mga kapatid na babae na, sapagka’t natatakot silang mabugbog pagbalik ng kanilang asawa na hindi sumasampalataya, hindi mapapakali kapag sila ay nananalangin at kaya hindi magpupunta sa pagtitipon. Naniwala sila na ito ay kalooban ng Diyos, gayong ang totoo, kung sila ay nagpunta, wala namang mangyayari. Ang resulta ay lumiban sila sa isang pagtitipon. Ang lahat ng ito ay sanhi ng sariling kamangmangan ng mga tao. Ang mga tao na nagsasagawa sa ganitong paraan ay lahat nabubuhay sa kanilang sariling mga damdamin. Ang ganitong paraan ng pagsasagawa ay mali at kakatwa at puno ng mantsa ng kalabuan. Masyadong marami ang kanilang personal na mga damdamin at iniisip. Kapag ikaw ay sinabihan tungkol sa isang pagtitipon, magpunta kung gayon; wala nang pangangailangan na manalangin pa sa Diyos. Hindi ba ito simple? Kung kailangan mong bumili ng isang piraso ng damit sa araw na ito, kung gayon lumabas ka at gawin ito. Huwag manalangin sa Diyos at sabihing: “O Diyos! Nais Mo ba akong umalis o hindi? Paano kung isa sa mga kapatid na babae ay dumating habang wala ako?” Natatakot kang baka may dumating na isang kapatid na babae kaya hindi ka aalis, nguni’t ang resulta ay dumating ang gabi at walang sinuman ang nagpunta. Maging sa Kapanahunan ng Biyaya, ang ganitong paraan ng pagsasagawa ay mali at hindi tama. At kaya, kung magsasagawa ang mga tao kagaya ng sa mga panahong lumipas, walang magiging pagbabago sa kanilang mga buhay. Ignoranteng hahayaan lang nila ang kanilang mga sarili na tanggapin ang anumang dumating, hindi papansinin ang pagkakaiba, at walang gagawin kundi sumunod nang walang pasubali at magtiis. Sa panahong iyon, nagtuon ang mga tao sa pagluwalhati sa Diyos—nguni’t hindi nagtamo ng kaluwalhatian ang Diyos mula sa kanila, sapagka’t hindi sila nagsabuhay ng anumang praktikal na bagay. Sinupil at nilimitahan lamang nila ang kanilang mga sarili alinsunod sa kanilang sariling mga pagkaintindi, at maging ang napakaraming mga taon ng pagsasagawa ay hindi nagdala ng pagbabago sa kanilang mga buhay. Ang alam lamang nila ay ang magtiis, ang maging mapagpakumbaba, ang umibig, at magpatawad, nguni’t wala ni katiting na pagliliwanag ng Banal na Espiritu. Paano makikilala ng mga tao ang Diyos sa ganoong paraan? At paano nila posibleng mapaluluwalhatian ang Diyos?

Makapapasok lamang ang mga tao sa tamang landasin ng paniniwala sa Diyos kapag dinala nila ang Diyos sa kanilang totoong mga buhay, at sa kanilang normal na mga buhay bilang tao. Inaakay kayo ng mga salita ng Diyos ngayon; hindi kailangan na maghanap at mag-apuhap kagaya sa mga panahong nakalipas. Kapag nagsasagawa ka alinsunod sa mga salita ng Diyos, at nasusuri at nasusukat mo ang iyong sarili alinsunod sa mga pantaong kalagayan na Aking naibunyag, kung gayon maaari kang makatamo ng pagbabago. Hindi ito doktrina, nguni’t kung ano ang hinihingi ng Diyos sa tao. Sa araw na ito, sinasabi Ko sa iyo ang punto: Ituon mo lamang ang iyong sarili sa pagkilos alinsunod sa Aking mga salita. Ang Aking mga kinakailangan sa iyo ay nakabatay sa mga pangangailangan ng mga taong normal. Nasabi Ko na sa iyo ang Aking mga salita; kung magtutuon ka lang sa pagsasagawa sa mga ito, magagawa mong hangarin ang puso ng Diyos. Ang araw na ito ang panahon ng pamumuhay sa mga salita ng Diyos: Ang lahat ay naipaliwanag na ng mga salita ng Diyos, ang lahat ay nagawa nang malinaw, at hangga’t nabubuhay ka alinsunod sa mga salita ng Diyos, maisabubuhay mo ang isang buhay na ganap na malaya at pinalaya. Sa nakaraan, noong dinala ng mga tao ang Diyos sa kanilang totoong mga buhay, nagsagawa at nakaranas sila ng sobrang daming doktrina at ritwal; mananalangin sila at maghahanap maging sa pinakamaliit na mga bagay, isinasantabi ang malilinaw na mga salita at hindi binabasa ang mga ito. Sa halip, inilalaan nila ang lahat ng kanilang mga pagsisikap sa paghahanap—na ang resulta ay walang naging epekto. Gawing halimbawa ang pagkain at damit: Nananalangin ka at inilalagay mo ang bagay na ito sa mga kamay ng Diyos, hinihiling na ayusin ng Diyos ang lahat para sa iyo. Kapag narinig ng Diyos ang mga salitang ito, sasabihin Niyang: “Kailangan Ko bang mag-abala sa ganoong maliliit na bagay? Saan na napunta ang maayos na pagkatao at pagiging makatwiran na Aking nilikha para sa iyo?” May mga pagkakataon, ang isang tao ay gumagawa ng isang pagkakamali sa kanilang mga pagkilos; pagkatapos naniniwala sila na nagkasala sila sa Diyos, at nagsisimula sila na magpigil. Ang mga kalagayan ng ibang mga tao ay napakabuti, nguni’t kapag gumagawa sila ng isang maliit na bagay sa maling paraan sila ay naniniwala na kinakastigo sila ng Diyos. Sa katunayan, hindi ito isang bagay na ginawa ng Diyos, kundi impluwensya ng mga isip ng mga tao. Kung minsan, walang mali sa kung paano ka nakararanas, nguni’t sinasabi ng iba na hindi ka nakararanas nang tama, at kaya ikaw ay nasisilo-ikaw ay nagiging negatibo, at nagdidilim ang kalooban. Madalas, kapag ang mga tao ay walang kibo sa ganitong paraan, sila ay naniniwala na sila ay kinakastigo ng Diyos, nguni’t sinasabi ng Diyos: “Hindi Ako gumawa ng gawain ng pagkastigo sa iyo; paano mo Ako nasisisi nang ganito?” Ang mga tao ay masyadong madaling maging negatibo. Madalas din silang masyadong maramdamin at madalas nagrereklamo tungkol sa Diyos. Hindi kinakailangan ng Diyos na magdusa ka sa ganoong paraan, nguni’t hinahayaan mo ang iyong sarili na mahulog sa gayong kalagayan. Walang halaga sa pagdurusa na kagaya nito. Hindi nalalaman ng mga tao ang gawaing ginagawa ng Diyos, at sa maraming mga bagay sila ay mangmang at hindi nakakakita nang malinaw, kaya nabibitag sila sa kanilang sariling mga pagkaunawa at guni-guni, na lalong nagiging buhol-buhol. Sinasabi ng ilang mga tao na ang lahat ng mga bagay ay nasa mga kamay ng Diyos—kaya maaari bang hindi alam ng Diyos kapag ang mga tao ay negatibo? Syempre alam ng Diyos. Kapag ikaw ay nasilo sa iyong mga pantaong pagkaintindi, ang Banal na Espiritu ay walang paraang gumawa sa iyo. Sa maraming pagkakataon, ang ilang mga tao ay nabibitag sa isang negatibong kalagayan, nguni’t nagpapatuloy pa rin Ako sa Aking gawain. Maging ikaw man ay negatibo o maagap, hindi Ako papipigil sa iyo—nguni’t dapat mong malaman na ang maraming salita na Aking sinasabi at ang napakaraming gawain na Aking ginagawa ay may malapit na kaugnayan sa kalagayan ng mga tao. Kung ikaw ay negatibo, hindi nito hinaharangan ang gawain ng Banal na Espiritu. Halimbawa, sa mga panahon ng pagkastigo at mga panahon ng pagsubok sa kamatayan, ang mga tao ay nabitag lahat sa isang negatibong kalagayan, nguni’t hindi nito napigilan ang Aking gawain. Kapag ikaw ay negatibo, ipinagpapatuloy gawin ng Banal na Espiritu kung ano ang kailangang gawin sa iba. Maaari kang manatiling nakapirmi sa loob ng isang buwan, nguni’t patuloy Akong gumagawa—anuman ang iyong gagawin sa hinaharap o sa kasalukuyan, hindi nito mapipigilan ang gawain ng Banal na Espiritu. Ang ilang mga negatibong kalagayan ay nagmumula sa kahinaan ng tao; kung ang mga tao ay naniniwalang talagang hindi sila makatutugon o makauunawa sa mga kinakailangan ng Diyos, sila ay nagiging negatibo. Halimbawa, sa mga panahon ng pagkastigo, ang mga salita ng Diyos ay nagsalita tungkol sa pag-ibig sa Diyos hanggang sa isang punto sa oras ng pagkastigo—nguni’t naniniwala ang mga tao na hindi nila makakaya. Nakadama sila ng pighati at idinaing na ang kanilang laman ay masyado nang nagawang tiwali ni Satanas, at na ang kanilang kakayahan ay masyadong mababa. Naramdaman nilang kahabag-habag na isinilang sila sa ganitong kapaligiran. At ang ilang mga tao ay naramdaman na masyado nang huli upang maniwala sila sa Diyos at makilala ang Diyos, at na hindi sila karapat-dapat gawing perpekto. Ang lahat ng mga ito ay mga normal na kalagayan ng mga tao.

Ang laman ng tao ay kay Satanas, ito ay puno ng masuwaying mga disposisyon, ito ay nakakahiya sa karumihan, ito ay isang bagay na hindi malinis. Masyadong iniimbot ng mga tao ang kasiyahan sa laman at mayroong napakaraming pagpapakita ng laman; ito ang dahilan kung bakit ang Diyos ay kinasusuklaman ang laman ng tao nang bahagya. Kapag itinapon ng tao ang marurumi, tiwaling mga bagay ni Satanas, nakakamit nila ang pagliligtas ng Diyos. Nguni’t kung hindi pa rin nila aalisin sa kanilang mga sarili ang karumihan at katiwalian, kung gayon sila ay nabubuhay pa rin sa ilalim ng sakop ni Satanas. Ang pakikipagsabwatan ng mga tao, panlilinlang, at pandaraya ay lahat mga bagay ni Satanas. Ang pagliligtas sa iyo ay tinutulutan kang tumakas mula sa mga bagay na ito. Ang gawain ng Diyos ay hindi maaaring magkamali; ang lahat ay upang iligtas ang mga tao mula sa kadiliman. Kung naniwala ka na hanggang sa isang punto at magagawang alisin sa iyong sarili ang katiwalian ng laman, at hindi na nakatanikala sa katiwaliang ito, ikaw ba ay hindi sana naligtas? Kung ikaw ay nabubuhay sa ilalim ng sakop ni Satanas wala kang kakayahan na maipakita ang Diyos, ikaw ay isang bagay na marumi, at hindi makatatanggap ng pamana ng Diyos. Sa sandaling ikaw ay malinis at gawing perpekto, ikaw ay magiging banal, ikaw ay magiging isang maayos na tao, at ikaw ay pagpapalain ng Diyos at kalugud-lugod sa Diyos. Ang gawain na ginagawa sa kasalukuyan ng Diyos ay kaligtasan, at, bukod pa rito, ito ay paghatol, pagkastigo, at sumpa. Ito ay mayroong ilang mga aspeto. Hindi mo ba masasabing ang ilan sa mga salita ng Diyos ay hindi lamang paghatol at pagkastigo, nguni’t sumpa din? Ako ay nagsasalita upang matamo ang isang epekto, upang makilala ng mga tao ang kanilang mga sarili, at hindi upang ilagay ang mga tao sa kamatayan. Ang Aking puso ay para sa inyong mga kapakanan. Ang pagsasalita ay isa sa mga pamamaraan kung paano Ako gumagawa; sa pamamagitan ng mga salita ipinapahayag Ko ang disposisyon ng Diyos at tinutulutan kang maunawaan ang kalooban ng Diyos. Maaaring ang iyong laman ay mamatay, nguni’t mayroon kang isang espiritu at isang kaluluwa. Kung laman lamang ang mayroon sa mga tao, kung gayon hindi magkakaroon ng kahulugan sa kanilang pananampalataya, ni magkakaroon ng anumang kahulugan ang lahat ng gawaing ito na Aking ginawa. Sa araw na ito, sinasabi Ko ito at sinasabi iyan; minsan Ako ay masyadong nasusuklam sa mga tao, at minsan Ako ay labis na mapagmahal; ginagawa Ko ang lahat ng ito upang makagawa ng pagbabago sa iyong mga disposisyon, at ganun din upang baguhin ang iyong mga pagkaintindi sa gawain ng Diyos.

Ang mga huling araw ay dumating na, at ang mga bansa sa buong mundo ay nasa kaguluhan. Mayroong kaguluhang pulitikal, may mga taggutom, mga salot, mga pagbaha, at ang mga pagkatuyot na lumilitaw sa lahat ng dako. Mayroong malaking sakuna sa mundo ng tao; ang Langit ay nagpadala rin ng sakuna. Ito ang mga palatandaan sa mga huling araw. Nguni’t sa mga tao, para itong isang mundo ng saya at kaningningan, isa na nagiging mas higit pa. Ang mga puso ng mga tao ay naaakit dito, at maraming tao ang nakukulong at hindi magawang pakawalan ang kanilang mga sarili mula rito; napakalaking bilang ang malilinlang nilang mga nakikibahagi sa panlilinlang at salamangka. Kapag hindi ka nagsikap para sa pagsulong, at walang mga mithiin, at hindi kumapit sa totoong daan, ikaw ay matatangay nitong makasalanang alon. Ang Tsina ang pinakapaurong sa lahat ng mga bansa; ito ang bayan kung saan nakapulupot ang malaking pulang dragon, ito ang mayroong pinakamaraming mga tao na sumasamba sa mga diyus-diyosan at nakikibahagi sa salamangka, ang may pinakamaraming mga templo, at ito ang lugar kung saan naninirahan ang maruruming mga demonyo. Ipinanganak ka nito, tinuruan ka nito at nakalubog ka sa impluwensiya nito; ikaw ay nagawang tiwali at pinahirapan nito, nguni’t pagkatapos magising tinalikuran mo ito at lubos na nakamit ng Diyos. Ito ang kaluwalhatian ng Diyos, at ito ang dahilan kung bakit ang yugtong ito ng gawain ay may malaking kabuluhan. Ang Diyos ay nakagawa na ng napakalaking gawain, nakapagsalita na ng napakaraming mga salita, at sa huli kayo ay lubos Niyang makakamit—ito ay isang bahagi ng gawaing pamamahala ng Diyos, at kayo ang “mga samsam ng tagumpay” ng pakikidigma ng Diyos kay Satanas. Habang mas nauunawaan ninyo ang katotohanan at mas mabuti ang inyong buhay iglesia, lalong mas maninikluhod ang malaking pulang dragon. Ang mga ito ay lahat mga bagay ng espiritwal na mundo—sila ang mga labanan ng espiritwal na mundo, at kapag ang Diyos ay naging matagumpay, mapapahiya si Satanas at babagsak. Ang yugtong ito ng gawain ng Diyos ay mayroong napakalaking kabuluhan. Gumagawa ang Diyos nang napakalawak at lubos na inililigtas ang gupong ito ng mga tao upang makatakas ka mula sa impluwensya ni Satanas, manirahan sa bayang banal, mabuhay sa liwanag ng Diyos, at magkaroon ng pangunguna at paggabay ng liwanag. Sa gayon mayroong kahulugan sa iyong pagiging buhay. Ang inyong kinakain at isinusuot ay kaiba sa kanila, tinatamasa ninyo ang mga salita ng Diyos, at nabubuhay ng isang makabuluhang buhay—at ano ang kanilang tinatamasa? Tinatamasa lamang nila ang “pamana ng kanilang mga ninuno” at ang “pambansang espiritu.” Wala sila ni katiting na bakas ng pagiging tao! Ang inyong mga damit, mga salita, at mga pagkilos ay kaibang lahat mula sa kanila. Sa bandang huli, lubos ninyong iiwanan ang karumihan, hindi na masisilo sa tukso ni Satanas, at makakamit ang araw-araw na panustos ng Diyos. Dapat kayong maging maingat palagi. Bagama’t nabubuhay kayo sa isang maruming lugar kayo ay walang bahid ng karumihan at maaaring mabuhay katabi ng Diyos, tinatanggap ang Kanyang dakilang pag-iingat. Kayo ay pinili ng Diyos mula sa lahat sa dilaw na bayang ito. Hindi ba kayo ang mga taong pinakapinagpala? Isa kang nilalang—syempre dapat mong sambahin ang Diyos at maghangad ng isang makahulugang buhay. Kung hindi mo sasambahin ang Diyos at sa halip ay mabubuhay sa maruming laman, kung gayon hindi ka ba isang hayop lamang na nakadamit pantao? Dahil isa kang taong nilalang, dapat kang gumugol para sa Diyos at tiisin ang lahat ng pagdurusa! Dapat mong tanggapin nang may kagalakan at may katiyakan ang maliit na pagdurusa na iyong pinagdaraanan sa kasalukuyan at isabuhay ang isang makahulugang buhay, kagaya ni Job, kagaya ni Pedro. Sa mundong ito isinusuot ng tao ang pananamit ni Satanas, kinakain ang pagkain mula sa diyablo, at gumagawa at naglilingkod sa ilalim ng diyablo, niyurakan sa karumihan nito. Kung hindi mo uunawain ang kahulugan ng buhay o ang tunay na daan, kung gayon ano ang saysay ng iyong buhay? Kayo ay mga tao na naghahangad ng tamang landas, yaong mga naghahangad ng pagsulong. Kayo’y mga tao na naninindigan sa bansa ng malaking pulang dragon, yaong mga tinatawag na matuwid ng Diyos. Hindi ba iyon ang pinakamakahulugang buhay?

Sinundan:Pagsasagawa (1)

Sumunod:Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao (1)

Baka Gusto Mo Rin