Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pambungad

Noong Pebrero 11, 1991, ginawa ng Diyos ang Kanyang unang pagbigkas sa iglesia na nagkaroon ng isang pambihirang epekto sa bawat isa sa mga taong nabubuhay sa daloy ng Banal na Espiritu nang panahong iyon. Binanggit ng pagbigkas na ito ang sumusunod: “God’s dwelling place has appeared” at “The Head of the universe, Christ of the last days—He is the shining Sun.” Sa lubhang makabuluhang pananalitang ito, nadala lahat ng taong ito sa isang bagong kaharian. Naramdaman ng lahat na nakabasa sa pagbigkas na ito ang isang pahiwatig ng bagong gawain, ang dakilang gawain na pasisimulan ng Diyos. Itong maganda, matamis, at maigsing pagbigkas ang nagdala sa buong sanglibutain sa bagong gawain ng Diyos at sa isang bagong kapanahunan, at naglatag ng pundasyon at naghanda para sa gawain ng Diyos sa pagkakatawang-tao na ito. Maaaring sabihin na ang ginawang pagbigkas sa panahong ito ay isa na nagdurugtong sa mga kapanahunan; na ito ang unang pagkakataon simula ng Kapanahunan ng Biyaya na hayagang nagsalita ang Diyos sa lahi ng tao; bukod diyan, na ito ang unang pagkakataon na nagsalita Siya matapos na manatiling nakatago sa loob ng dalawang libong taon; at, higit pa rito, na ito ang isang pagpapakilala, isang maselang panimulang punto, para sa gawaing isasagawa ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian.

Nang unang ginawa ng Diyos ang pagbigkas, ginawa Niya ito sa anyo ng papuri mula sa pananaw ng ikatlong panauhan, sa wika na kaagad ay maringal at nilinang at payak at simple, gayundin isang panustos sa buhay na kara-karaka at madaling maunawaan. Taglay ito, kinuha Niya itong maliit na pangkat ng mga tao, na ang alam lang ay papaano matamasa ang Kanyang biyaya habang sabik na inaasam ang pagbabalik ng Panginoon Jesus, at tahimik silang dinala sa isa pang yugto ng gawain ng planong pamamahala ng Diyos. Sa ilalim ng ganitong mga kalagayan, hindi nalaman ng sangkatauhan, at lalong hindi nangahas na gunigunihin, anong uri ng gawain ang sukdulang gagawin ng Diyos, o kung ano ang naghihintay sa daan sa hinaharap. Pagkatapos nito, patuloy na gumawa ang Diyos ng marami pang mga pagbigkas upang dalhin ang sangkatauhan nang paunti-unti sa bagong kapanahunan. Nakakagulat, ang bawat pagbigkas ng Diyos ay iba ang nilalalaman at bukod diyan gumagamit ng ibat ibang anyo ng papuri at paraan ng pagpapahayag. Ang mga pagbigkas na ito, magkahawig sa tono pero magkaiba sa nilalaman, ay palaging puspos ng mga damdamin ng Diyos ng pangangalaga at pagmamalasakit, at halos naglalaman ang bawat isa ng mga panustos sa buhay na may ibat ibang nilalaman gayundin mga salitang paalaala, payo, at kaaliwang mula sa Diyos tungo sa tao. Sa mga pagbigkas na ito, paulit-ulit na lumilitaw ang mga talatang tulad nito: “The one true God has become flesh, He is the Head of the universe who commands all things”; “The triumphant King sits upon His glorious throne”; “He holds the universe in His hands”; at iba pa. Ipinararating ang isang mensahe sa mga talatang ito, o masasabi na naghahatid ng mensahe ang mga talatang ito sa lahi ng tao: nakarating na ang Diyos sa mundo ng tao, magsisimula ang Diyos ng higit pang dakilang gawain, nakababa na ang kaharian ng Diyos sa isang partikular na pangkat ng mga tao, nakamtan na ng Diyos ang luwalhati at tinalo ang pagkarami-raming kaaway Niya. Sinusunggaban ng bawat isa sa mga pagbigkas ng Diyos ang puso ng bawat tao. Sabik na naghihintay ang buong sangkatauhan para magsatinig ang Diyos ng higit pang mga bagong salita, dahil tuwing nagsasalita ang Diyos, niyayanig niya ang puso ng tao hanggang sa pinakaugat nito, at bukod diyan Siya ang namamahala at nagtataguyod ng bawat kilos ng tao at bawat damdamin, upang magumpisang umasa at higit pa upang igalang ng sangkatauhan ang mga salita ng Diyos…. Sa ganitong paraan, di-namamalayan, napakaraming tao ang pangunahin nang nakalimutan ang Biblia, at nagbigay ng mas maikling pangungumpisal sa mga makalumang pangangaral at mga akda ng mga espirituwal na tao, dahil hindi nila natagpuan sa mga akda ng nakaraan ang anumang batayan ng mga salita ng Diyos na ito, ni nakaya nilang matuklasan saanman ang layunin ng Diyos sa paggawa ng mga pagbigkas na ito. Dahil dito, gaano pang higit na kinailangan ng sangkatauhan na aminin na ang mga pagbigkas na ito ang tinig ng Diyos na hindi nakita ni narinig noon pa mang unang panahon, na nakalagay ang mga ito sa hindi maaabot ng sinuman taong naniniwala sa Diyos, at na nalalampasan ng mga ito lahat ng pagbigkas na nagawa ng sinumang espirituwal ng taong nabubuhay sa nakalipas ng panahon o ng Diyos sa nakaraan. Napasigla ng bawat isa ng mga pagbigkas na ito, pumasok ang sangkatauhan na walang kamalay-malay sa awra ng gawain ng Banal na Espiritu, sa buhay na nasa puwestong unahan sa bagong kapanahunan. Napasigla ng mga salita ng Diyos, ang sangkatauhan, puspos ng pananabik, ay natikman ang tamis ng pagiging pinangungunahang personal ng mga salita ng Diyos. Naniniwala Ako na ang madaling lumipas na yugto ay isang panahon na gugunitain ng bawat tao na may mananatiling pag-aalaala, samantalang ang totoo ang natamasa ng sangkatauhan nang panahong ito ay walang iba kundi isang pagligid ng gawain ng Banal na Espiritu, o matatawag itong ang matamis na tikim sa isang pinalinamnam. Ito ay dahil, simula sa puntong ito pasulong, nasa ilalim pa rin ng paggabay ng mga salita ng Diyos, nasa pagligid pa rin ng gawain ng Banal na Espiritu, di-namamalayang naakay ang sangkatauhan sa isa pang antas ng mga salita ng Diyos, na unang hakbang sa gawaing ginawa ng pagbigkas ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian—ang pagsubok ng mga taga-serbisyo.

Ang mga salitang binigkas bago ang pagsubok ng mga taga-serbisyo ay karamihan nasa anyo ng tagubilin, payo, saway, at disiplina, at sa ilang dako ginamit nila ang dating anyo ng tawag na ginamit sa Kapanahunan ng Biyaya—ginagamit “Aking mga anak” para sa yaong mga sumunod sa Diyos upang gawing mas madali para sa sangkatauhan na mapalapit sa Diyos, o upang maaaring ituring ng sangkatauhan na ang kanilang ugnayan sa Diyos ay malapit. Sa ganitong paraan, anumang paghatol na ipinatupad ng Diyos sa pagkapalalo, pagmamataas, at iba pang masasamang disposisyon ng sangkatauhan, magagawang pakitunguhan at tanggapin ito ng tao sa kanyang pagkakakilanan ng “anak,” nang walang dinadalang pakikipag-alitan tungo sa mga pagbigkas ng “Diyos Ama,” karagdagan pa na ang pangakong ginawa ng “Diyos Ama” sa Kanyang “mga anak” ay hindi kailanman kaduda-duda. Noong panahong iyon, natamasa ng buong sanglibutan ang isang pag-iral na malaya mula sa suliranin gaya ng isang sanggol, at natamo nito ang layunin ng Diyos, na, kapag pumasok sila sa pagka-maygulang, magsisimula Siyang ipatupad ang paghatol sa kanila. Naglatag din ito ng saligan para sa gawain ng paghahatol sa lahi ng tao na pormal na inilulunsad ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian. Dahil ang gawain ng Diyos sa pagkakatawang-taong ito ay pangunahin para hatulan at sakupin ang buong lahi ng tao, matapos na matatag na tumayo ang tao sa lupa, pagdaka’y pumasok ang Diyos sa paraan ng Kanyang gawain—sa gawain kung saan hinahatulan Niya ang tao at kinakastigo siya. Maliwanag, lahat ng mga pagbigkas bago ang pagsubok ng mga taga-serbisyo ay ginawa para sa kapakanan ng paglagpas sa paglilipat, ang totoong layon bukod sa kung ano ang naipakita nito. Na makaya Niya sa lalong madaling panahon na pormal na ilunsad ang Kanyang gawain sa Kapanahunan ng Kaharian ang masigasig na hangarin ng Diyos. Sa anumang paraan ay hindi Niya ninanais na patuloy na hikayating pasulong ang sangkatauhan sa pamamagitan ng pagpapakain dito ng paunti-unting pagkaing pinalinamnam; bagkus, masigasig Siyang makita ang tunay na mukha ng lahat ng tao sa harapan ng Kanyang luklukan ng paghatol, at higit pa ngang ninais Niyang makita ang tunay na saloobing dadalhin ng buong sangkatauhan tungo sa Kanya matapos mawalan ng Kanyang biyaya. Ninais lang Niyang makita ang mga resulta, hindi ang proseso. Pero nang panahong iyon walang sinuman ang naunawaan ang masigasig na hangarin ng Diyos, dahil pinahahalagahan lang ng puso ng tao ang hantungan nito at ang magiging kinabukasan nito. Hindi nakapagtatakang naituon ang paghatol ng Diyos, maraming beses, sa buong lahi ng tao. Tangi lang nang ang sangkatauhan, sa ilalim ng paggabay bg Diyos, ay nagumpisang mabuhay ng normal na buhay ng mga tao na nagbago ang saloobin ng Diyos tungo sa sangkatauhan.

Di-pangkaraniwang taon ang 1991; tawagin natin ang taong ito na isang “ginintuang taon.” Inilunsad ng Diyos ang bagong gawain ng Kapanahunan ng Kaharian at itinuon ang Kanyang pagbigkas sa buong lahi ng tao. Kasabay nito, nagtamasa ang sangkatauhan ng walang katulad na init at, higit pa, naranasan ang kirot na sumusunod sa walang katulad na paghatol sa tao. Natikman ng lahi ng tao ang isang katamisang dati’y di-kilala o naramdaman, ganoon din dati’y di-kilala, paghatol at pagpapabaya, na parang nakamtan nito ang Diyos, at muli na parang nawala nito ang Diyos. Ang pagdurusa sa pag-aari at pagdurusa sa kasalatan—nalalaman lang ang mga damdaming ito ng mga personal na naranasan ang mga ito; ang mga ito ay isang bagay na walang kakayanan ang tao ni ang pamamaraan para maisalarawan. Ang ganitong uri ng mga sugat ay kung ano ang ipinagkakaloob sa bawat tao bilang isang anyo ng di-nakikitang karanasan at ari-arian. Ang nilalaman ng mga pagbigkas na ginawa ng Diyos sa taong ito ay sa katunayan nalalagay sa dalawang pangunahing pagkahati: Ang una ay ang bahagi kung saan bumaba ang Diyos sa mundo ng tao para anyayahan ang sangkatauhan na lumapit sa harap ng Kanyang trono bilang mga panauhin; ang ikalawa, ang bahagi kung saan ang sangkatauhan, nakakain at nakainom hanggang mabusog, ay ginamit ng Diyos bilang taga-serbisyo. Mangyari pa hindi na kailangang sabihin pa na ang unang bahagi ay ang pinakakatangi at pinakataimtim na nais ng sangkatauhan, lalong higit dahil ang mga tao ay matagal nang nakasanayan sa paggawa na ang pagtamasa sa lahat ng sa Diyos bilang pakay ng kanilang paniwala sa Kanya. Kaya nga, matapos simulan ng Diyos bigyang tinig ang Kanyang pagbigkas, nakahandang lahat ang sanglibutan na pumasok sa kaharian at naghintay doon para igawad ng Diyos ang ibat ibang gantimpala sa kanila. Ang mga tao sa ganitong mga kalagayan ay hindi lang basta binayaran ang tamang halaga sa pamamagitan ng pagbabago ng kanilang mga disposisyon, hinahanap na bigyang-kaluguran ang Diyos, nagpapakita ng pagsaalang-alang para sa kalooban ng Diyos, at iba pa. Sa isang mababaw na sulyap, waring palaging abalang-abala ang mga tao habang ginugugol nila ang kanilang sarili at naglingkod sa Diyos, habang sa katunayan ay tinatantiya nila, sa lihim na mga dakong loob ng kaibuturan ng kanilang mga puso, ang susunod na hakbang na dapat nilang gawin upang makamtan ang mga pagpapala o mamuno bilang mga hari. Maaring sabihin na, habang nagtatamasa ang puso ng tao sa Diyos, kasabay itong nagpapakana laban sa Diyos. Pinupukaw ng sanglibutan sa ganitong kalagayan ang pinakamalalim na pagkasuklam at pagkamuhi ng Diyos; hindi kinukunsinti ng disposisyon ng Diyos ang sinumang tao na nililinlang o ginagamit Siya. Pero di-maaabot ng sinumang tao ang karunungan ng Diyos. Nasa kalagitnaan ng pagtitiis sa lahat ng pagdurusang ito ng sinabi Niya ang unang bahagi ng Kanyang mga pahayag. Gaano karaming pagdurusa ang tiniis ng Diyos, at gaano karaming pagmamalasakit at kaisipan ang ginugol Niya sa panahong ito, walang tao ang may kakayanan na gunigunihin. Ang pakay ng unang bahagi ng mga pagbigkas na ito ay isiwalat ang lahat ng ibat ibang anyo ng kapangitan na ipinakikita ng tao kapag naharap sa katayuan at kapakinabangan, at isiwalat ang kasakiman at kasamaan ng tao. Bagaman, sa pagsasalita, ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang mga salita sa taos at taimtim na tono ng nagmamahal ng ina, ang poot sa kaibuturan ng Kanyang puso ay naglalagablab tulad ng araw sa katanghalian na itinutuon Niya laban sa Kanyang mga kaaway. Ayaw ng Diyos anuman ang mangyari na magsalita sa isang pangkat ng mga tao na kulang sa normal na pagkahawig sa lahi ng tao, at kaya, sa tuwing nagsasalita Siya, sinusupil Niya ang poot na nasa loob ng Kanyang puso habang kasabay nito ay pinipigilan ang Kanyang sarili na magbigay ng pagpapahayag sa Kanyang pagbigkas. Bukod diyan, nagsasalita Siya sa isang lahi ng tao na walang normal na pagkatao, nawalan ng katinuan, masama hanggang sukdulan, na ang kasakiman ay naging pangalawang kalikasan, at di-masunurin at mapanghimagsik laban sa Diyos hanggang sa mapait na katapusan. Ang mga kalaliman kung saan nahulog na ang lahi ng tao ay madaling maisaisip, at lalung-lalo nang madaling masaisip ang pagkasuklam at pandidiri ng Diyos para sa lahi ng tao, pero na may kahirapang gunigunihin ng lahi ng tao ang kirot na naipapataw nila sa Diyos ay imposibleng isalarawan sa mga salita. Pero ito mismong impormasyong ito—kung saan walang sinuman ang nakayanang matuklasan papaanong nagdurusa ang puso ng Diyos, at higit pa riyan walang sinuman ang nakatuklas gaano kawalang-katinuan at ayaw magbago ang lahi ng tao—na bawat isang tao, wala kahit kaunting kahihiyan o kapirasong paninindigan, binale-wala na mayroon silang karapatan bilang mga anak ng Diyos na tumanggap ng lahat ng gantimpalang naihanda Niya para sa tao, hanggang sa punto pa ngang nagpapaligsahan sa isa’t isa, na walang sinumang nagnanais na mapag-iwanan at lahat lubusang natatakot na mawawalan. Dapat alam mo na ngayon kung anong uri ng katayuan ang tinirhan ng mga tao nang panahong iyon sa paningin ng Diyos. Papaanong makakamit ng ganitong lahi ng tao ang mga gantimpala ng Diyos? Pero yaong tinatanggap ng tao mula sa Diyos sa lahat ng panahon ang pinakamahalagang kayamanan, at sa kabaligtaran yaong tinatanggap ng Diyos mula sa tao ay sukdulang kirot. Mula pa noong pasimula ng ugnayan sa pagitan ng Diyos at tao, ito ang kung ano ang palaging natatanggap ng tao mula sa Diyos at kung ano ang naibibigay niya sa Diyos bilang ganti.

Kahit na masidhi ang pagkabalisa ng Diyos, nang nakita Niya ang lahing ito ng mga tao, sagad sa buto ang kasamaan, wala Siyang pagpipilian kundi itapon ito sa lawang apoy upang maaaring madalisay ito. Ito ang ikalawang bahagi ng pagbigkas ng Diyos, kung saan ginamit ng Diyos ang sangkatauhan bilang Kanyang mga taga-serbisyo. Sa bahaging ito, nagbago ang Diyos mula sa malumanay tungo sa malupit, at mula sa kaunti sa marami, sa kalagayang kapwa ng paraan at haba, ginagamit ang katayuan ng “persona ng Diyos” bilang bitag para ihantad ang masamang kalikasan ng tao habang kasabay nito ay inihahain ang ibat ibang kategorya ng mga[a] taga-serbisyo, mga tao, and at mga anak na pagpipipilian ng sangkatauhan. Tiyak nga, kung paanong inihula ng Diyos, walang sinuman ang pumili na maging isang taga-serbisyo para sa Diyos, at sa halip lahat nagsumikap na maging persona ng Diyos. Kahit na, sa panahong ito, ang kabagsikan kung saan nagsalita ang Diyos ay isang bagay na hindi kailanman inasahan ng mga tao at lalo nang hindi pa napakinggan, gayunman, dahil sobra-sobrang isinasaalang-alang ang kalagayan at, higit pa rito, dahil di-makaugagang abalang-abalang makakuha ng pagpapala, wala silang panahon para bumuo ng pagkaunawa tungkol sa tono ng pagsasalita ng Diyos at paraan ng pagsasalita, sa halip nananatiling mapagiit sa kanilang sariling kalagayan at kung ano ang mayroon ang hinaharap. Sa ganitong paraan, dinala ang sangkatauhan, walang kamalay-malay, ng pagbigkas ng Diyos sa kagusutang nailatag Niya para sa kanila. Naakit, sa ayaw at sa gusto, ng patibong ng hinaharap at kanilang kapalaran, alam ng mga tao sa sarili nila ang kakulangan na maging persona ng Diyos, gayunma’y bantulot na kumilos bilang taga-serbisyo Niya. Nahahati sa pagitan ng magkasalungat na kaisipan, walang kamalayang tinanggap nila ang walang-katulad na paghatol at pagkastigo na nailapat sa sangkatauhan. Siyempre,ang ganitong anyo ng paghatol at pagdalisay ay isang bagay na sa anupaman ay handang tanggapin ng sangkatauhan. Magkagayunman, tanging Diyos ang may karunungan, at tanging Siya ang may kapangyarihan, upang maglapat ng maamong pagpapasakop mula sa masamang lahi ng mga tao, upang, kusang-loob o di-kusang-loob, nagparaya silang lahat sa bandang huli. Walang mga panghalili ang sangkatauhan na mapagpililian. Tanging Diyos ang may pangwakas na pagpapasiya, at tanging Diyos ang kayang gumamit ng paraang tulad nito para ipagkaloob ang katotohanan at buhay sa tao at ipakita sa kanya ang direksiyon. Ang paraang ito ang di-maiiwasang gawain ng Diyos sa tao, at ito rin, walang duda o pagtatalo, ang kailangang-kailangang pangangailangan ng tao. Ginagamit ng Diyos ang paraang tulad nito sa pagsasalita at paggawa upang maipaabot ang katunayang ito sa sangkatauhan: Sa pagliligtas sa sangkatauhan, ginagawa ito ng Diyos dahil sa Kanyang pag-ibig at awa at para sa kapakanan ng Kanyang pamamahala;sa pagtanggap sa kaligtasan ng Diyos, ginagawa ito ng lahi ng tao dahil nahulog ito sa puntong walang magagawa ang Diyos kundi personal na magsalita. Kapag tinatanggap ng tao ang kaligtasan ng Diyos, ito ang pinakadakilang biyaya, at ito rin ay isang pantanging pabor, na ibig sabihin, kung hindi dahil sa personal na pagsasatinig ng Diyos sa Kanyang pagbigkas, pagkalipo ang magiging kapalaran ng lahi ng tao. Kasabay na kinamumuhian Niya ang lahi ng tao, handa pa rin ang Diyos at nagkukusang magbayad ng anumang halaga para sa kaligtasan ng tao. Samantala, habang sinasambit-sambit ng tao ang kanyang pag-ibig sa Diyos at papaano niya inilalaan ang lahat sa Diyos, naghihimagsik siya laban sa Diyos at nangingikil ng lahat ng uri ng biyaya mula sa Diyos, at saka, kasabay nito, sinasaktan ang Diyos at naglalapat ng di-masambit na kirot sa Kanyang puso. Ganyan ang malaking pagkakaiba sa pagitan ng hindi alintana ang sarili at makasarili sa ugnayan sa pagitan ng Diyos at tao!

Sa paggawa at pagsasalita, hindi napipigilan ang Diyos na sumunod sa anumang partikular na paraan, pero ginagawa ang pagtamo ng resulta sa Kanyang pagtatapos. Dahil dito, sa “mga salita ng Banal na Espiritu sa mga iglesia,” tinitiyak Niya na hindi ihantad and Kanyang sariling pagkakakilanlan nang malinaw, pero ihayag lang ang ilang taguri gaya ng “Cristo ng mga huling araw,” “ang Pinuno ng sansinukob,” at iba pa. Sa anumang paraan hindi ito nakakaapekto sa alinman sa ministeryo ng Cristo o kaalaman ng sangkatauhan sa Diyos, lalung-lalo na dahil ang sangkatauhan noong mga panahong iyon ay ganap na walang muwang sa mga konsepto ng “Cristo” at “ang pagkakatawang-tao,” anupat kailangang magpakumbaba sa Kanyang sarili ang Diyos upang maging isang persona na may isang “pantanging tungkulin” upang maipahayag ang Kanyang pagbigkas. Isa itong halimbawa ng matiyagang hangarin ng Diyos, dahil ang mga tao nang panahong iyon ay kaya lang tanggapin ang ganitong anyo ng tawag. Anumang anyo ng tawag ang ginagamit ng Diyos, hindi naaapektuhan ang mga resulta ng Kanyang gawain, dahil sa lahat ng ginagawa Niya nilalayon ng Diyos na tulungang magbago ng tao, tulungang makamit ang kaligtasan ng Diyos. Anumang ginagawa ng Niya, palaging nasa isip ng Diyos ang mga pangangailangan ng tao. Ito ang layunin sa likod ng paggawa at pagsasalita ng Diyos. Kahit na lubusang nagbibigay pansin ang Diyos sa pagsaalang-alang ng lahat ng aspeto ng sangkatauhan, ay napaka-sukdulang matalino sa lahat ng Kanyang ginagawa, masasabi Ko ito: Kung hindi sumaksi ang Diyos sa sarili Niya, walang sinumang kabilang sa lahi ng mga nilikhang tao ang may kakayahang makilala ang Diyos Mismo o na manindigan para sumaksi sa Diyos Mismo. Kung patuloy na gumagamit ang Diyos ng “isang personang may pantanging tungkulin” bilang anyo ng tawag sa Kanyang gawain, wala ngang nag-iisang tao ang maaaring ituring ang Diyos bilang Diyos—ito ang dalamhati ng sangkatauhan. Ibig sabihin, sa lahi ng mga nilikhang tao walang sinuman ang kayang makilala ang Diyos, walang sinumang magmamahal sa Diyos, magpapahalaga sa Diyos, at magsisilapit sa Diyos. Ang pananampalataya ng tao ay tanging alang-alang sa pagkamit ng pagpapala. Ang pagkakakilanlan ng Diyos bilang persona na may isang pantanging tungkulin ay nakapagbigay ng pahiwatig sa bawat tao: Madali para sa sangkatauhan na isaalang-alang ang Diyos bilang isa na kasama sa lahi ng mga nilikhang tao; at ang pinakamatinding kirot at kahihiyan na ipinapataw ng sangkatauhan sa Diyos ay gayon mismo, kapag hayagang nagpapakita o gumagawa Siya, tinatanggihan pa rin ng tao ang Diyos at kinalilimutan pa nga niya. Tinitiis ng Diyos ang pinakamatinding kahihiyan upang iligtas ang lahi ng tao; sa pagbibigay ng lahat, ang iligtas ang sangkatauhan ang Kanyang layon, para makuha ang pagkilala ng sangkatauhan. Ang halagang nabayaran ng Diyos para sa lahat ng ito ay isang bagay na dapat mapapahalagahan ng lahat ng may konsensiya. Nakamtan ng sangkatauhan ang pagsasalita at paggawa ng Diyos, at nakamtan ang kaligtasan ng Diyos. Kasabay nito, hindi sumagi sa isip ninuman na itanong ito: At ano ang nakamtan ng Diyos mula sa sangkatauhan? Mula sa isa at bawat pagbigkas, nakamtan ng sangkatauhan ang katotohanan, nagtagumpay sa pagbabago, natagpuan ang direksiyon sa buhay; pero ang nakamtan lamang ng Diyos ay ang mga salitang utang sa Kanya at kaunting bahagyang bulong ng papuri. Tiyak na hindi ito ang kabayarang hinihingi ng Diyos sa tao?

Kahit na marami sa mga pagbigkas ng Diyos ay naihahayag na ngayon, higit na nakararaming tao ang nakahinto pa rin sa yugtong kinakatawan ng “ang mga salita ng Banal na Espiritu sa mga iglesia” sa kanilang kaalaman at pagkaunawa sa Diyos, mula kung saan hindi na sila sumulong—talagang isang masakit na paksa ito. Ang bahaging ito “ang mga salita ng Banal na Espiritu sa mga iglesia” ay isang susi lang sa pagbubukas ng puso ng tao; ang paghinto rito ay hindi nakaaabot sa pagtupad ng hangarin ng Diyos. Ang pakay sa pagsasalita ng bahaging ito sa Kanyang mga pagbigkas ay para lang dalhin ang sangkatauhan mula sa Kapanahunan ng Biyaya tungo sa Kapanahunan ng Kaharian; sa anumang paraan ay hindi Niya nais na manatili ang sangkatauhan sa isang pagtigil dahil sa bahaging ito ng Kanyang mga pagbigkas o gawin pa nga ang bahaging ito ng Kanyang mga pagbigkas bilang isang panuntunan, kung hindi ang mga pagbigkas ng Diyos sa hinaharap ay magiging hindi kinakailangan ni makabuluhan. Kung mayroon pang sinuman na hindi pa kayang pumasok sa kung ano ang hinihingi ng Diyos na makamit ng tao sa bahaging ito ng Kanyang mga pagbigkas, kung gayon ang pagpasok ng taong iyan ay nananatiling lingid. Ang bahaging ito ng mga pagbigkas ng Diyos ang bumubuo ng pinaka-pangunahing kahilingan na ginagawa ng Diyos sa tao sa Kapanahunan ng Kaharian, at ito lang ang daan kung saan makakapasok ang sangkatauhan sa tamang landasin. Kung ikaw ang taong walang nauunawaan, kung gayon kailangang pinakamainam na magumpisa ka sa pagbabasa ng mga salita sa bahaging ito!

Talababa:

a. Hindi isinama sa orihinal na teksto ang “ang mga ibat ibang kategorya ng.”

Sinundan:Minamasdan ang Pagpapakita ng Diyos sa Kanyang Paghatol at Pagkastigo

Sumunod:Ang Unang Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin