Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 36

Sinasabi na nagsimula na ngayong kastiguhin ng Diyos ang tao, nguni’t walang sinumang nakapagsasabi nang tiyak, walang sinumang nakapagbibigay ng maliwanag na tugon tungkol sa kung ang orihinal na hangarin ng pagkastigong ito ay sumapit na sa tao. Sapagka’t sinasabi ng Diyos, “Ang tao ay hindi nakatuklas kailanman ng anuman sa Aking pagkastigo, sapagka’t wala siyang ginagawa kundi hawakan ang pamatok sa kanyang leeg gamit ang dalawang kamay, ang mga mata’y nakatitig sa Akin, na para bang nakabantay sa isang kaaway—at sa sandaling ito lamang na Aking napansin kung gaano siya kapáyát. Dahil dito kaya Aking sinasabi na ‘walang sinuman ang nakatayo nang matibay sa gitna ng mga pagsubok.’” Sinasabi ng Diyos sa tao ang tungkol sa mga katunayan ng pagkastigo na hindi pa sumasapit sa kanya, at ginagawa Niya ito nang napakadetalyado, nang walang anumang nakakaligtaan. Para bang nakápások na sila sa pagkastigo at tunay na hindi makayang tumayô nang matibay—at nagbibigay ang Diyos ng isang malinaw, parang-buháy na paglalarawan ng pangit na mga anyô ng tao, na nagsasanhing maramdaman nila na napupuwersa sila: Yamang sinasabi ng Diyos na ang tao ay hindi kailanman nakátáyô nang matatag sa gitna ng mga pagsubok, paanong Ako ang makakabasag sa pandaigdigang rekord, ang matanggap sa kabila ng nakasanayan? Sa sandaling ito, sila ay nagsisimulang magbulay. Sa realidad, gaya lamang ito ng sinasabi ng Diyos: “Nadálá Ko ba sila sa dulo ng daan?” Tunay nga, nadálá ng Diyos ang lahat ng mga tao sa dulo ng daan, kaya’t, sa kanilang kamalayan, palaging naniniwala ang tao na malupit ang Diyos at hindi-makatao. Nabingwit ng Diyos ang lahat ng mga tao mula sa dagat ng makamundong pasakit, pagkatapos, “upang mahadlangan ang anumang mga aksidente, pinatay Ko ang lahat ng isda na nahuli, matapos iyon naging masunurin ang isda, at hindi nagkaroon ni katiting mang pagdaing.” Hindi ba ito katunayan? Nahíla ng Diyos ang lahat ng mga tao mula sa mapait na dagat ng kamatayan tungo sa isa pang kalaliman ng kamatayan, nahíla Niya silang lahat tungo sa dakong bitáyán, napuwersa Niya sila tungo sa dulo ng daan—bakit hindi Niya ginagawa ito sa ibang mga anak at bayan ng Diyos? Ano ang Kanyang hangarin sa pagsasakatuparan ng ganoong gawain sa bansa ng malaking pulang dragon? Bakit napakamalisyoso ng kamay ng Diyos? Hindi kataka-taka “Kapag kailangan Ko ang tao, siya ay laging nakatago. Para bang hindi pa siya kailanman nakakita ng nakakamanghang mga tagpo, na para bang siya ay ipinanganak sa probinsiya at walang alam sa mga usapin sa lungsod.” Sa katunayan, sa loob nila mismo itinatanong ng mga tao: “Ano ang plano ng Diyos sa paggawa nito? Hindi ba Niya tayo inilalagay sa kamatayan? At ano ang punto? Bakit ang mga hakbang ng Kanyang gawain ay dumarating na mabigat at mabilis, at bakit hindi Siya maluwag kahit katiting tungo sa atin?” Gayunman hindi nangangahas ang mga tao na sabihin ito, at dahil sinasanhi sa kanila ng mga salita ng Diyos na alisin ang ganoong mga kaisipan, inaalisan sila ng pagkakataong mag-isip pa nang higit, wala silang pagpipilian kundi isantabi ang ano pa mang ganoong mga kaisipan. Ibinubunyag lamang ng Diyos ang lahat ng mga pagkaintindi ng tao, kaya’t pilit na itinatago ng mga tao ang kanilang mga pagkaintindi, hindi hinahayaan ang mga iyon na lumabas. Sinabi na ito dati na ang mga taong ito ang anak ng malaking pulang dragon. Sa katunayan, upang maging malinaw, sila ang pagsasakatawan ng malaking pulang dragon. Kapag pinupuwersa sila ng Diyos tungo sa dulo ng daan at kinakatay sila,—walang alinlangan—ang espiritu ng malaking pulang dragon ay wala nang pagkakataong gumawa sa kanila. Sa paraang ito, kapag naglalakad ang mga tao patungo sa dulo ng daan ay kung kailan din nagwawakas ang malaking pulang dragon sa kamatayan. Maaaring masabi na gumagamit ito ng kamatayan upang suklian ang “dakilang kabaitan” ng Diyos—na siyang layunin ng gawain ng Diyos sa sambayanan ng malaking pulang dragon. Kapag handang isakripisyo ng mga tao ang kanilang mga buhay, ang lahat ng bagay ay nagiging magaan, at walang makagagapi sa kanila. Anong maaaring maging higit na mahalaga kaysa buhay? Sa gayon, si Satanas ay nawawalan ng kakayahang gumawa pa sa mga tao, walang anumang magagawa ito sa tao. Bagaman, sa pakahulugan sa “laman” sinasabi na ginawang masama ni Satanas ang laman, kung tunay na ibibigay ng mga tao ang kanilang mga sarili, at hindi hinihimok ni Satanas, kung gayon walang sinuman ang makagagapi sa kanila—at sa sandaling ito, gagampanan ng laman ang isa pa nitong tungkulin, at magsisimulang opisyal na tanggapin ang patnubay ng Espiritu ng Diyos. Ito ay isang kinakailangang proseso, dapat itong mangyari nang isa-isang hakbang; kung hindi, hindi magkakaroon ang Diyos ng daan ng paggawa sa sutil na laman. Ganoon ang karunungan ng Diyos. Sa paraang ito, lahat ng mga tao ay may-kamalayang nakápások sa mga pangyayari sa kasalukuyan. At hindi ba’t ang Diyos ang nagdala sa tao sa “dulo ng daan”? Maaari kayang ito ay isang bagong daan na binuksan ng tao? Sa pagtingin sa inyong mga karanasan, tila sa inyo, ang Diyos ay gumagamit ng mga pamamaraan na sukdulan ang kalupitan, kung saan ay nakikita ang pagkamatuwid ng Diyos. Paano kayong hindi magbibigay ng papuri? Ang ginagawa ng Diyos sa inyo ay nagpapahintulot sa mga tao na mamasdan ang matuwid na disposisyon ng Diyos; hindi ba kayo humahanga sa Diyos dahil dito? Sa kasalukuyan, sa sangandaan kung kailan ang lumang kapanahunan ay umiiral pa rin at ang bagong kapanahunan ay hindi pa dumarating, paano kayo sumasaksi sa Diyos? Ang ganoon bang kaseryosong usápín ay hindi karapat-dapat sa masusing pagsasaalang-alang? Pinag-iisipan pa ba ninyong mabuti ang ibang walang-kinalamang mga bagay-bagay? Bakit sinasabi ng Diyos “Bagaman ang mga tao ay minsan nang sumigaw ng “Mabuhay ang pagkaunawa,” walang sinuman ang nakagugol ng malaking panahon sa pagsusuri sa salitang ‘pagkaunawa,’ nagpapakita na walang pagnanasa ang mga tao na mahalin Ako?” Kung hindi nagsalita ang Diyos ng ganoong mga bagay, hindi ba ninyo maaaring kusang subukan na unawain ang puso ng Diyos?

Kahit na, kamakailan lamang, may mga tao na maaaring nagkaroon ng kaunting kaalaman tungkol sa mga layunin at punto ng pagkakatawang-tao ng Diyos, masasabi Ko nang tiyak na kung hindi nagsalita ang Diyos nang malinaw sa tao, walang sinuman ang makahuhula sa mga layunin at punto ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Ito ay walang-pasubali. Hindi pa rin ba ito malinaw sa iyo? Lahat ng ginagawa ng Diyos sa mga tao ay bahagi ng Kanyang planong pamamahala—gayunman hindi nila kayang tarukin nang eksakto ang kalooban ng Diyos. Ito ang kakulangan ng tao, nguni’t hindi kinakailangan ng Diyos na makaya ng mga tao na gumawa ng anumang bagay, hinihingi lamang Niya na pakinggan nila ang “mga payo ng doktor.” Ito ang kinakailangan ng Diyos. Hinihingi Niya sa lahat ng mga tao na alámín ang tunay na buhay ng tao, sapagka’t “sa kanilang mga puso, ang mga salitang “buhay ng tao” ay hindi umiiral, wala silang pagsasaalang-alang para sa mga iyon, at kinamumuhian lamang ang Aking mga salita, na para bang Ako ay naging isang bungangerang matandang dalaga.” Sa paningin ng mga tao, ang mga salita ng Diyos ay gaya ng pang-araw-araw na kubyertos, hindi man lamang nila itinuturing ang mga iyon na mahalaga. Sa gayon, hindi maisagawa ng mga tao ang mga salita ng Diyos—sila ay naging mga kawawang hampaslupa na nakababatid tungkol sa katotohanan nguni’t hindi ito isinasagawa. Ang pagkukulang na lamang na ito ng tao samakatuwid ay sapat upang magsanhi ng pagkamuhi sa Diyos sa isang sakop ng panahon, at sa gayon maraming ulit Niyang sinasabi na hindi pinakikinggan ng mga tao ang Kanyang mga salita. Gayunman sa kanilang mga pagkaintindi, iniisip ng mga tao ang sumusunod: “Bawa’t araw aming pinag-aaralan at sinusuri ang mga salita ng Diyos, paanong masasabi na hindi namin pinakikinggan ang mga iyon? Hindi ba ito paggawa ng hindi-makatarungan sa amin?” Nguni’t hayaan mong isa-isahin Ko nang kaunti para sa iyo—ang mga tao ay mamumulá. Kapag binabasa nila ang mga salita ng Diyos, sila ay tumatangô, sila ay yumuyukod at nagkakayod, tulad ng isang tuta na nagpapaalipin sa mga salita ng amo nito. Sa gayon, sa sandaling ito, nakakaramdam ang mga tao ng hindi pagka-angkop, umaagos ang mga luha sa kanilang mga mukha, na para bang inaasam nilang magsisi at magsimulang muli—nguni’t sa sandaling nakalipas na ang sandaling ito, ang kanilang pagkapahiya ay agad na nawawala, at napapalitan ng kabagsikan, isinasantabi nila ang mga salita ng Diyos, at laging naniniwala na ang kanilang mga sariling kapakanan ay nangunguna, na ang mga bagay-bagay tungkol ng Diyos ay sa hulihan, at dahil sa mga pagkilos nilang ito, hindi nila kailanman naisasagawa ang mga salita ng Diyos. Kapag dumating na ang mga katunayan, iniuunat nila ang kanilang mga siko palabas[a]—ito ay paglilinlang sa kanilang sariling mga tao—hindi kataka-taka na sinasabi ng Diyos, “siya ay ‘tumatakbo sa kabilang daan’ habang umaasa sa Akin para sa ikabubuhay.” Mula lamang dito makikita na wala kahit katiting na kasinungalingan sa mga salita ng Diyos, ang mga iyon ay buong katotohanan, at wala kahit katiting na palabis, gayunman ay tila kulang ang pagkakalarawan sa mga iyon, sapagka’t ang tayog ng tao ay napakaliit, hindi niya kayang tumanggap. Ang mga salita ng Diyos ay nakapagkaloob na ng sinlinaw-ng-kristal na paglalarawan ng mga bagay-bagay ng tao, kapwa ng panloob at panlabas, naiukit nila ang mga iyon nang buong linaw, inilalarawan ang isang buháy-na-buháy na pagkakatulad na eksaktong ang orihinal na mukha ni Satanas. Kaya nga lamang sa kasalukuyang yugto, hindi pa nakikita ng mga tao ang lahat nang malinaw, at sa gayon ay sinasabi na hindi pa sila nakararating sa pagkakilala sa kanilang mga sarili. Dahil dito kaya Aking sinasabi na ang araling ito ay dapat magpatuloy, hindi ito maaaring huminto. Kapag nakarating na ang mga tao sa pagkakakilala sa kanilang mga sarili ay kung kailan maluluwalhati ang Diyos. Ito ay madaling maunawaan—wala nang pangangailangan na idetalye Ko pa. Gayunman, mayroong isang bagay na ipaaalala Ko sa iyo, kahit na dapat munang mabasa ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa kasalukuyang mga panahon, hindi Ako kailanman pinahalagahan ng mga tao, wala Akong pitak sa kanilang mga puso. Maaari kaya silang magpakita ng tunay na pag-ibig sa Akin sa mga araw ng pagdurusang darating?” Ano ang kahulugan ng mga salitang ito? Sinasabi ng Diyos na ang pagkastigo ay hindi pa dumarating sa tao, na nagpapakitang mayroon pang napapaloob na kahulugan sa mga salitang “pagkilala sa iyong sarili”—nakita mo ba ito? Kung hindi sasailalim sa paghihirap at pagpipino, paano makikilala ng mga tao ang kanilang mga sarili? Hindi ba salitang walang laman ang mga ito? Talaga bang nagtitiwala ka sa lahat ng sinasalita ng Diyos? Kaya mo bang kilalanin ang mga salita ng Diyos? Bakit paulit-ulit na sinasabi ng Diyos ang mga bagay na tulad ng “Sa pagkakita sa mga kilos ng tao, ang pagpipilian Ko lamang ay umalis,” at sinasabi rin “Kapag ang mga bundok ay gumuho at bumuka sa ilalim ang lupa saka lamang iniisip ng mga tao ang Aking mga salita, saka lamang sila nagigising mula sa kanilang mga panaginip, nguni’t ang oras ay nakarating na, sila ay lumulubog sa malaking baha, ang kanilang mga bangkay ay lumulutang sa ibabaw ng tubig”? Bakit sinasabi ng Diyos, “iniisip ng mga tao” at hindi “sinusunod ng mga tao ang Aking mga salita”? Tunay ba na ang mga bundok ay gumuguho at ang lupa ay nabibiyak sa ilalim? Hindi pinakikinggan ng mga tao ang ganoong mga salita, pinalalampas nila ang mga iyon, kaya’t sila ay nagdurusa ng matinding “paghihirap” sa mga salita ng Diyos. Ito ay dahil masyado silang walang-pag-iisip. Dahil sa pagkabigong ito ng tao, sinasabi ng Diyos “Ako, itong ‘abnormal’ na walang daluyan-ng-luha, ay umiyak ng maraming luha para sa tao. Ang tao, gayunman, ay walang nalalaman tungkol dito.” Dahil hindi binibigyang-pansin ng mga tao ang mga salita ng Diyos, ginagamit ng Diyos ang paraan na ito upang paalalahanan sila at kunin ang kanilang “tulong.”

Sa ngayon, hindi Ako manghuhula tungkol sa mga kaganapan sa mundo, nguni’t manghuhula ng ilang bagay tungkol sa kapalaran ng tao. Hindi ba hiningi Kong kilalanin ng mga tao ang kanilang mga sarili? Paano ito maipaliliwanag? Paano makikilala ng mga tao ang kanilang mga sarili? Kapag masyadong pinahihirapan ng Diyos ang mga tao na sila ay nakabitin sa pagitan ng buhay at kamatayan, nagsisimula nilang maunawaan nang kaunti ang kahulugan ng buhay ng tao, at lubha nilang kinasusuklaman ang buhay ng tao, naniniwalang ang buong buhay ng isang tao ay walang iba kundi isang panaginip. Naniniwala sila na ang buhay ng tao ay isang pagdurusa, na sila ay mamamatay nang hindi nakatatamo ng anuman, na ang kanilang buhay ay walang kabuluhan at walang halaga. Ang buhay ng tao ay isa lamang panaginip, isang panaginip kung saan ang dalamhati at kasayahan ay dumarating at umaalis. Sa kasalukuyan, ang mga tao ay nabubuhay para sa Diyos, nguni’t dahil sila ay namumuhay sa mundo ng tao, ang kanilang pang-araw-araw na buhay ay nananatiling walang laman at walang halaga, sinasanhi ang lahat ng mga tao na malaman na ang pagtatamasa ng Diyos ay isa lamang panandaliang kaginhawahan—nguni’t kung, kapag hindi nila tinatamasa ang Diyos, namumuhay pa rin sila sa laman kahit na sila ay naniniwala sa Diyos, anong kabuluhan? Sa laman, ang lahat ay hungkag para sa tao. Sa pagkaranas sa mga nagbabagong kalagayan sa buhay ng tao, sa pagsapit ng katandaan ang buhok ng tao ay namumuti, ang kanyang mukha ay puno ng mga kulubot, ang kanyang mga kamay ay puno ng mga kalyo. Bagaman nakapagbayad siya ng malaking halaga, hindi siya nakatamo ng anuman sa praktikal. Sa gayon, ang Aking mga salita ay nagdaragdag pa: Lahat ay hungkag para sa mga yaon na namumuhay sa laman. Ito ay walang pag-aalinlangan, at wala nang pangangailangan para sa iyo na suriin pa ito nang detalyado. Ito ang orihinal na mukha ng buhay ng tao na paulit-ulit na nababanggit ng Diyos. Hindi iniiwasan ng Diyos ang mga salitang ito bilang resulta ng kahinaan ng tao, kundi kumikilos lamang ayon sa Kanyang orihinal na plano. Marahil, ang ilang mga salita ay nagbibigay ng tulong at pagkaunawa sa mga tao, at marahil ang ilan ay gumagawa ng eksaktong kasalungat, sadyang sinasanhi ang mga tao na mamuhay sa isang pakiramdam ng kamatayan—at eksaktong dahil dito kaya sila ay nagdurusa. Sa gayon, marahil ay itinatalaga ng Diyos ang “istratehiya ng lungsod na walang laman” upang sadyang lituhin ang mga tao, nguni’t hindi man lamang nila ito nakikita, sila ay nananatili sa dilim. At gayunman, ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos, at kahit na alam ito ng mga tao, paano sila magbabantay laban dito? Sa gayon, walang sinuman ang nakatatakas mula sa banta ng pagkastigo—anong maaari nilang gawin? Maaari lamang silang magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos—at hindi ba iyan ay dahil nahíla sila ng Diyos at ayaw silang bitawan? Sa ilalim lamang ng mga pagbabanta ng Diyos na ang lahat ng mga tao ay makasusunod sa daloy ng kalikasan—hindi ba ito ang katayuan? Kung hindi sa mga pagsasaayos ng Diyos, paano matatanggap nang maluwag sa kalooban ng mga tao ang pagkatalo? Hindi ba iyan magiging isang biro? Bagaman ang buhay ng tao ay hungkag, sino ang handa, kapag ang kanilang mga buhay ay maginhawa, na tahimik na iwan ang mundo ng tao at subukang bigyang-kasiyahan ang Diyos? Ang mga tao ay namamatay sa gitna ng kawalang-kakayahan—sino ang kailanman ay namatay sa gitna ng kasaganaan, kapag nasa kanila na ang lahat ng maaari nilang naisin? Tanging ang isang “bituin” lamang na bumaba mula sa langit ang namumukod-tangi dito. Kumpara sa buhay sa ikatlong langit na tinamasa nito, ang buhay sa lupa ay magiging tulad ng pamumuhay sa impiyerno—tanging sa ilalim ng ganoong kalagayan ito maaaring maging handang mamatay. Gayunman sino sa kasalukuyan ang isang bituin sa langit? Ako, rin, ay “hindi-malinaw” tungkol dito. Maghanap tayo sa paligid at tingnan kung makakakita tayo ng isa. Kung siya ay makita, hinihingi Ko sa mga tao na tulungan Ako na magtanong kung siya ay handang kumilos ayon sa Aking mga salita sa itaas. Gayunman ay may babala Ako sa bawa’t isa sa inyo: Walang sinuman sa inyo ang dapat gumanap bilang ang “bayani” at magboluntaryo upang mamatay, nauunawaan mo ba?

Talababa:

a. Ang “iniuunat ang siko palabas” ay isang talinghagang Tsino, na nangangahulugang ang isang tao ay tumutulong sa iba sa kapinsalaan ng mga taong malápít sa taong iyon, halimbawa ay mga magulang, mga anak, mga kamag-anak o mga kapatid.

Sinundan:Kabanata 35

Sumunod:Kabanata 38