Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pakahulugan sa Ikasiyam na Pagbigkas

Sa guni-guni ng mga tao, ang Diyos ay Diyos, at ang tao ay tao. Ang Diyos ay hindi nagsasalita ng wika ng tao, ni kaya ng tao na magsalita ng wika ng Diyos, at sa Diyos, ang mga hinihingi ng tao sa Kanya ay isang pirasong ‘cake’ lamang, samantalang ang mga hinihingi ng Diyos sa tao ay hindi maabot at hindi maisip ng tao. Ang katunayan, gayunpaman, ay talagang ang kasalungat: hinihingi lamang ng Diyos ang “0.1 porsiyento” ng tao. Ito ay hindi lamang nakakagulat sa lahat, subali’t ginagawa rin silang masyadong litung-lito, na para bang silang lahat ay nasa dagat. Salamat na lamang sa pagliliwanag ng Diyos, at sa biyaya ng Diyos, na ang mga tao ay nakakatamo ng kaunting kaalaman sa kalooban ng Diyos. Nguni’t noong ika-1 ng Marso, lahat ng mga tao ay minsan pang naiwang nalilito at nagkakamot ng kanilang mga ulo. Hiningi ng Diyos na ang Kanyang mga tao ay maging nagliliwanag na niyebe, hindi nadadalang mga ulap. Kaya ano ang tinutukoy nitong “nagliliwanag na niyebe”? At ano ang ipinakikita ng “nadadalang mga ulap”? Sa puntong ito, sadyang walang sinasabi ang Diyos tungkol sa nakapaloob na kahulugan ng mga salitang ito. Inilulubog nito ang mga tao sa kalituhan, at sa gayon ay dinadagdagan ang kanilang pananampalataya habang sila ay naghahanap—dahil ito ay tanging kinakailangan sa mga tao ng Diyos, at hindi ibang bagay, kaya’t lahat ay natatagpuan ang kanilang mga sarili na kusang gumugugol ng higit na panahon sa pag-iisip tungkol sa di-maarok na mga salitang ito. Bilang resulta, sari-saring mga ideya ang sumusulpot sa kanilang mga utak, ang lumulutang na mga piraso ng yelo ay kumikislap sa harap ng kanilang mga mata, at lumulutang na mga ulap sa himpapawid ang agad na lumilitaw sa kanilang mga isipan. Bakit hinihingi ng Diyos na ang Kanyang bayan ay maging gaya ng kumikislap na niyebe, at hindi gaya ng lumulutang na mga ulap? Ano ang tunay na kahulugan dito? Ano ang natatanging tinutukoy ng mga salitang ito? Hindi lamang pinagmumukhang maganda ng “kumikislap na yelo” ang kapatagan, nguni’t ito ay mabuti rin para sa lupang taniman—mabuti ito para sa pagpatay ng mga mikrobyo. Pagkatapos ng isang malakas na pag-ulan ng yelo, lahat ng mga mikrobyo ay natatakpan ng kumikislap na yelo, at ang buong espasyo ay agad na sumisigla sa buhay. Gayundin, hindi lamang dapat makilala ng bayan ng Diyos ang Diyos na nagkatawang-tao, kundi supilin din ang kanilang mga sarili sa katunayan ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at sa gayon ay isabuhay ang normal na pagkatao. Ganito kung paano pinagmumukhang maganda ng yelo ang kapatagan; sa kahuli-hulihan, ang paggulang ng mga tao ng Diyos ang magdadala ng katapusan sa malaking pulang dragon, itinatatag ang kaharian ng Diyos sa lupa, pinalalaganap at niluluwalhati ang banal na pangalan ng Diyos, upang ang buong kaharian sa lupa ay napupuno ng pagkamatuwid ng Diyos, isinisinag ang kaningningan ng Diyos, at kumikislap sa luwalhati ng Diyos, at saanman ay mayroong mga tagpo ng kapayapaan at katiwasayan, kaligayahan at katuparan, at walang-hanggang-napabagong kagandahan. Ang sari-saring mga salot na umiiral sa kasalukuyang panahon—ang tiwaling maka-satanas na mga disposisyon, gaya ng kalikuan, pagka-baluktot at pandaraya, masasamang mga pagnanasa at iba pa—ay winawasak lahat, at sa gayon ang langit at lupa ay kapwa napapabago. Ito ang tunay na kahulugan ng “pagkatapos ng isang malakas na pag-ulan ng yelo.” Yaong mga lumulutang na mga ulap ay gaya ng uri ng mga tao na sumusunod sa pulutong na sinalita ng Diyos; kung naroon ang panunukso ni Satanas, o mga pagsubok ng Diyos, sila ay agad na madadalang palayo, upang hindi na umiral. Kahit ang kanilang kakanyahan ay hindi makakapanatiling buhay, dahil naglaho na nang matagal na. Kung ang mga tao ay lumulutang na mga alapaap, hindi lamang nila hindi-kayang isabuhay ang larawan ng Diyos, kundi nagdadala rin ng kahihiyan sa pangalan ng Diyos, sapagka’t ang gayong mga tao ay nasa panganib na maagaw sa anumang oras o dako, sila ay ang pagkaing nilalamon ni Satanas, at kapag binibihag sila ni Satanas, kanilang ipagkakanulo ang Diyos at paglilingkuran si Satanas. Malinaw na nagdadala ito ng kahihiyan sa pangalan ng Diyos, ito ang pinaka-inaayawan sa lahat ng Diyos, at sila ang mga kaaway ng Diyos. Sa gayon, sila ay kapwa walang sangkap ng normal na mga tao at walang anumang tunay na kahalagahan ang paggamit. Dahil dito kaya hinihingi ng Diyos ang gayong mga kinakailangan sa Kanyang bayan. Nguni’t pagkatapos makaunawa ng kaunti tungkol sa mga salitang ito, nalilito ang mga tao kung ano ang susunod na gagawin, sapagka’t ang paksa ng mga salita ng Diyos ay nakabaling sa Diyos Mismo, na naglalagay sa kanila sa isang masikip na kalagayan: “Dahil Ako ay nagmula sa banal na lupain, hindi gaya ng isang lotus, na mayroon lamang pangalan at walang halaga dahil ito ay nanggaling mula sa putikan at hindi sa banal na lupain.” Bakit, pagkatapos magsalita tungkol sa Kanyang mga kinakailangan tungo sa Kanyang bayan, inilalarawan ng Diyos ang pagsilang ng Diyos Mismo? Maaari kayang may pagkakaugnay sa pag-itan ng dalawa? Tunay nga, mayroong likas na pagkakaugnay sa pag-itan ng mga iyon—kung hindi, hindi magsasalita nang ganoon ang Diyos sa mga tao. Sa kalagitnaan ng mga luntiang dahon, ang lotus ay umuugoy paroo’t parito sa hanging amihan. Kaiga-igaya ito sa paningin at lubhang pinahahalagahan. Ang mga tao ay hindi nagsasawa rito, at gustung-gustong lumangoy sa tubig upang pumitas ng isang sanga at makita nang malapitan. Datapwa’t sinasabi ng Diyos na ang lotus ay nagmumula sa putikan, at mayroon lamang pangalan at walang nilalaman. Nagpapakita ito na hindi binibigyang-halaga ng Diyos ang mga lotus, at mula sa Kanyang mga salita ay malinaw na makikita na may kaunti Siyang pagkamuhi sa mga iyon. Sa buong mga kapanahunan, maraming nagbuhos ng papuri sa mga lotus dahil umaalis silang hindi-nababahiran mula sa putikan, hanggang sa punto na ang mga iyon ay halos walang katulad, di-mailarawan ang pagiging kamangha-mangha. Nguni’t sa mga mata ng Diyos, ang mga lotus ay walang-halaga—na siyang talagang pagkakaiba sa pag-itan ng Diyos at tao. Ito ay sapat upang ipakita ang layo sa pag-itan ng Diyos at tao, isa na kasing-laki niyong sa pag-itan ng tuktok ng himpapawid at ilalim ng lupa. Dahil ang isang lotus ay nagmumula sa burak, ang mga sustansyang kinakailangan nito ay nagmumulang lahat doon. Nakakaya nga lamang ng lotus na magkunwari, at sa gayon ay nagpapakita ng pagpipiyestahan ng mga mata. Maraming mga tao ang nakakakita lamang sa magandang hitsura ng lotus, nguni’t wala sa kanilang nakakakita na ang buhay sa loob ng lotus ay marumi at hindi-dalisay. Sa gayon, sinasabi ng Diyos na mayroon lamang itong pangalan at walang nilalaman—na ganap na wasto at totoo. At hindi ba’t ito ang talagang katulad ng mga tao ng Diyos sa ngayon? Sumusunod lamang sila at naniniwala sa Diyos sa panlabas. Sa harap ng Diyos, nagpapakita lamang sila ng pabor at ipinaparada ang kanilang mga sarili para mapalugod ang Diyos sa kanila; sa loob, gayunpaman, sila ay sinisiksikan ng tiwaling maka-satanas na disposisyon, ang kanilang mga tiyan ay puno ng karumihan. Sa gayon, nagtatanong ang Diyos sa tao, nagtatanong kung ang kanyang katapatan sa Diyos ay nababahiran ng mga dumi, kung ito ay dalisay at buong-puso. Noong sila ay mga taga-serbisyo, maraming mga tao ang nagpuri sa Diyos sa kanilang mga bibig nguni’t sinusumpa Siya sa kanilang mga puso. Sa kanilang mga bibig, sila ay masunurin sa Diyos, nguni’t sa kanilang mga puso, sinuway nila ang Diyos. Ang kanilang mga bibig ay bumigkas ng mga negatibong mga salita, at itinago nila ang pagsalungat sa Diyos sa kanilang mga puso. Mayroon pa nga yaong ang mga pagkilos ay magkakaayon: Naglabas sila ng kalaswaan gamit ang kanilang mga bibig at naglarawan gamit ang kanilang mga kamay, talagang bastos, nagpapakita ng malinaw at parang-buháy na pagpapahayag ng totoong mukha ng malaking pulang dragon. Sila ay tunay na karapat-dapat matawag na anak ng malaking pulang dragon. Nguni’t ngayon, sila ay nangakatayo sa lugar ng tapat na mga taga-serbisyo at kumikilos gaya ng tapat na mga tao ng Diyos—gaanong kahiya-hiya! Hindi nakapagtataka; nagmula sila sa burak, kaya wala silang magawa kundi ipakita ang kanilang totoong mga kulay. Dahil ang Diyos ay banal at dalisay, at totoo at tunay, ang Kanyang laman ay nagbubuhat sa Espiritu. Ito ay tiyak, at walang alinlangan. Hindi lamang nakakayang sumaksi sa Diyos Mismo, kundi nakakaya ring ganap na isakatuparan ang kalooban ng Diyos: ito ay isang panig ng sangkap ng Diyos. Na ang laman ay nagmumula sa Espiritu na may larawan ay nangangahulugan na ang laman na ibinibihis ng Espiritu sa Kanyang Sarili ay likas na naiiba sa laman ng tao, at ang pagkakaibang ito ay pangunahing nakasalalay sa kanilang espiritu. Ang tinutukoy na Espiritung may larawan ay kung paano, bilang resulta ng pagiging natatakpan ng normal na pagkatao, ang pagka-Diyos ay nakakayang gumawa nang normal sa loob, na hindi higit-sa-natural sa paanuman, at hindi nalilimitahan ng pagkatao. Ang “larawan ng Espiritu” ay tumutukoy sa ganap na pagka-Diyos, at hindi nalilimitahan ng pagkatao. Sa gayon, ang likas na disposisyon ng Diyos at totoong larawan ay ganap na maisasabuhay sa nagkatawang-taong laman, na hindi lamang normal at matatag, kundi may kamahalan at poot. Ang unang nagkatawang-taong laman ay maari lamang magpakita ng Diyos ng mga pagkaintindi ng mga tao, iyan ay, Siya ay may kakayahan lamang na magpakita ng mga tanda at mga kababalaghan at magsalita ng hula. Sa gayon, hindi Niya ganap na isinabuhay ang pagkatotoo ng Diyos, kaya’t hindi ang pagsasakatawan ng Espiritung may larawan; Siya ay tuwirang pagpapakita lamang ng pagka-Diyos. At dahil hinigitan Niya ang normal na pagkatao, hindi Siya tinawag na ang ganap na praktikal na Diyos Mismo, kundi mayroong kaunti ng malabong Diyos sa langit na nasa Kanya, Siya ang Diyos ng mga pagkaintindi ng mga tao. Ito ang likas na pagkakaiba sa pag-itan ng dalawang nagkatawang-taong laman.

Mula sa pinakamataas na punto sa sansinukob, pinanonood ng Diyos ang bawa’t galaw ng tao, ang lahat ng sinasabi at ginagawa ng tao. Kahit ang bawa’t kaloob-loobang kaisipan nila ay Kanyang minamasdan nang may walang-pasubaling kalinawan, hindi ito nilalampasan—kaya’t ang mga salita ng Diyos ay humihiwa sa mga puso ng mga tao, tumatama sa kanilang bawa’t iniisip, at ang Kanyang mga salita ay matalas at walang kamalian. “Kahit na ang tao ay nakakikilala sa Aking Espiritu, siya rin ay nagkakasala laban dito. Ang Aking mga salita’y hinuhubaran ang masamang imahe ng lahat ng tao, at hinuhubaran ang mga pinakamalalim na saloobin ng sangkatauhan, at sinasanhi ang lahat sa lupa na bumagsak sa kalagitnaan ng Aking pagsisiyasat.” Mula rito ay nakikita na, bagaman ang mga kinakailangan ng Diyos sa tao ay hindi mataas, hindi pa rin nakakaya ng mga tao na pagtiisan ang pagsisiyasat ng Espiritu ng Diyos. “Nguni’t kahit ang tao ay nagkakasala, ang kanyang puso ay hindi nangangahas na lumayo sa Akin. Sa mga nilalang ng Diyos, sino ang hindi iibig sa Akin dahil sa Aking mga gawain?” Ito ay lalo pang nagpapakita ng ganap na karunungan at pagka-makapangyarihan ng Diyos, at sa gayon ay nagbubunyag ng lahat ng inisip ng mga tao ng Diyos noong sila ay nasa katayuan ng mga taga-serbisyo: Bagaman, kasunod ng isang “pangangalakal” na nagwakas sa kabiguan, ang “daan-daang libo” o “mga milyon” sa kanilang mga ulo ay nauwi sa wala, dahil sa mga utos sa pangangasiwa ng Diyos, at dahil sa kamahalan at poot ng Diyos, kahit na iniyuko nila ang kanilang mga ulo sa kalungkutan, naglingkod pa rin sila sa Diyos sa gitna ng pagka-negatibo, lahat ng kanilang mga pagsasagawa ng nakaraan ay naging walang-lamang pagsasalita lamang, at ganap na nakalimutan; sa halip ginawa nila ang mga bagay na gusto nila na nagpasaya sa kanila at sa lahat upang manatili silang nalilibang, sa layuning palipasin o ubusin ang oras…. Ito ang talagang nangyayari sa gitna ng tao. Sa gayon, nagbubukas ang Diyos sa tao at sinasabing: “Sino ang hindi Ako masusumpungan bilang bunga ng Aking mga salita? Sino ang hindi ipinanganak nang walang pagmamahal buhat sa Aking pag-ibig?” Sa totoo lamang, lahat ng mga tao ay handang tumanggap ng mga salita ng Diyos, at wala kahit isa sa kanila ang hindi gustong magbasa ng mga salita ng Diyos—kaya nga lamang ay hindi nila kayang isagawa ang mga salita ng Diyos dahil sila ay nahahadlangan ng kanilang mga kalikasan. Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, maraming mga tao ang hindi matiis na mawalay sa mga salita ng Diyos, at ang pag-ibig sa Diyos ay bumubukal sa kalooban nila. Sa gayon, minsan pa ay sinusumpa ng Diyos si Satanas, at minsan pa ay inilalantad ang pangit na mukha nito. “Ang panahon kung saan si Satanas ay nagpapasimula ng kaguluhan at siya ay lubhang nagpapakahari” ay ang mismong kapanahunan din na sinisimulan ng Diyos ang Kanyang opisyal at malaking gawain sa lupa. Sunod, sinisimulan Niya ang gawain ng pagwasak sa mundo. Na ang ibig sabihin, mas nanggugulo si Satanas, mas nalalapit ang pagdating ng araw ng Diyos, kaya mas nagsasalita ang Diyos tungkol sa kasamaan ni Satanas, kaya naipapakita na ang araw kung kailan wawasakin ng Diyos ang mundo ay nalalapit. Ganyan ang pahayag ng Diyos kay Satanas.

Bakit paulit-ulit na sinasabi ng Diyos “…at, sa Aking likuran, sila ay nakikiisa sa mga masamang gawain na nagdudulot ng ‘aliw.’ Sa tingin mo ba ang katawang-tao, na siyang Aking ibinabalot sa Sarili Ko, ay hindi nakakaalam ng iyong mga gawa, iyong ugali, at iyong mga salita?” Hindi lamang Siya nagsasabi ng gayong mga salita nang isa o dalawang ulit—bakit ganoon? Sa sandaling ang mga tao ay naaliw ng Diyos, at nakamalay sa kalungkutan ng Diyos para sa tao, madali para sa kanilang kalimutan ang nakaraan habang nakikipagtunggali silang pasulong. Nguni’t ang Diyos ay hindi maluwag kahit katiting tungo sa tao: Nagpapatuloy Siyang naghahabol sa mga iniisip ng mga tao. Kaya hinihingi Niya sa mga tao nang maraming ulit na kilalanin ang kanilang mga sarili, na itigil ang kanilang kalaswaan, na huwag nang sumangkap doon sa “kapuri-puring” maruming mga pakikitungo, at na huwag na kailanmang muling linlangin ang Diyos sa katawang-tao. Bagaman ang mga kalikasan ng mga tao ay hindi nagbabago, mayroong pakinabang sa pagpapaalala sa kanila ng ilang ulit. Pagkatapos nito, nagsasalita ang Diyos mula sa pananaw ng tao upang ibunyag ang mga hiwaga sa loob niya: “Tiniis Ko nang maraming taon ang hangin at ulan, at naranasan Ko rin ang kapaitan ng mundo ng mga tao, ngunit sa pamamagitan ng masusing pagninilay, walang kabuuang halaga ng paghihirap ang maaaring makagawa sa makalamang katawang-tao na mawalan ng tiwala sa Akin, di hamak na maaaring ang kahit anong kabutihan ay magdulot sa katawang-tao na maging malayo, matamlay, o hindi masunurin sa Akin. Ang pag-ibig ba ng tao para sa Akin ay limitado lamang sa lugar na nasa gitna ng hirap at sarap?” “Ang lahat sa ilalim ng araw ay walang laman,” ang mga salitang ito ay talagang may nakapaloob na kahulugan. Kaya sinasabi ng Diyos na walang makapag-aalis ng pag-asa ng tao sa Kanya o makapagpapalayo sa Kanya. Kung hindi minamahal ng mga tao ang Diyos, mabuti pang mamatay sila; kung hindi nila minamahal ang Diyos, kung gayon ang kanilang pagdurusa ay walang kabuluhan, at ang kanilang mga pagpapala ay walang laman, at dumagdag sa kanilang mga kasalanan. Dahil wala kahit isang tao ang tunay na nagmamahal sa Diyos, kaya sinasabi Niya, “Ang pag-ibig ba ng tao para sa Akin ay limitado lamang sa lugar na nasa gitna ng hirap at sarap?” Sa mundo ng tao, paano makakairal ang sinuman nang walang dusa o tamis? Muli at muli, sinasabi ng Diyos, “Wala kahit isang tao ang kailanman ay tunay na nakakita sa Aking mukha at kailanman ay tunay na nakarinig sa Aking tinig, sapagka’t hindi Ako tunay na nakikilala ng tao.” Sinasabi ng Diyos na hindi Siya tunay na nakikilala ng tao, gayunman ay bakit Niya hinihingi na kilalanin Siya ng tao? Hindi ba ito ay isang pagkakasalungatan? Bawa’t isa sa mga salita ng Diyos ay may tiyak na layunin. Dahil ang tao ay naging manhid na, ginagamit ng Diyos ang panuntunan na paggawa ng 100% ng Kanyang gawain sa tao nang sa gayon sa kahuli-hulihan ay makamtan ang 0.1 porsyento sa puso ng tao. Ganyan ang paraan kung paano gumagawa ang Diyos, at gayon dapat kumilos ang Diyos nang sa gayon ay makamit ng Kanyang mga layunin. Ito rin ang talagang karunungan ng mga salita ng Diyos. Natarok ba ninyo ito?

Sinasabi ng Diyos “Kapag ibinunyag ang Aking mga hiwaga nang tuluyan at gawing payak ang Aking kalooban sa katawang-tao, hindi ninyo ito mapapansin; makikinig kayo sa Aking tinig, ngunit hindi ninyo mauunawaan ang kahulugan nito. Ako ay napupuno ng kalungkutan. Kahit na Ako ay nasa katawang-tao, hindi Ko kayang gawin ang gawain ng ministeryo ng katawang-tao.” Sa isang banda, ginagawa ng mga salitang ito ang mga tao, dahil sa kanilang katigasan, na magkusang makipagtulungan sa Diyos; sa kabilang banda, ibinubunyag ng Diyos ang tunay na mukha ng Kanyang pagka-Diyos sa katawang-tao. Dahil ang tayog ng mga tao ay napakaliit, ang pagbubunyag ng pagka-Diyos sa panahon na ang Diyos ay nasa katawang-tao ay ayon lamang sa mga kakayahan ng tao sa pagtanggap. Sa panahon ng yugtong ito ng gawain, karamihan ng mga tao ay nananatiling walang kakayahang lubos na tumanggap, na ganap na nagpapakita kung gaano kahina ang kanilang mga kakayahan sa pagtanggap. Kaya, hindi lubusang ginaganap ng pagka-Diyos ang orihinal na tungkulin nito kapag gumagawa; ito ay maliit na bahagi lamang. Ipinakikita nito na sa gawain ng hinaharap, ang pagka-Diyos ay unti-unting mabubunyag ayon sa katayuan ng pagpapanumbalik sa tao. Ang pagka-Diyos, gayunpaman, ay hindi lumalago nang unti-unti, kundi kung ano ang likas na mayroon ang nagkatawang-taong Diyos, at hindi tulad ng tayog ng tao.

Mayroong layunin at kahulugan sa paglikha ng Diyos sa tao, at kaya sinabi ng Diyos, “Kung ang tao ay winasak ng Aking galit, ano ang magiging kahalagahan ng Aking paggawa ng langit at lupa?” Pagkatapos na ang tao ay nagawang tiwali, binalak ng Diyos ang pagkamit sa isang bahagi ng mga tao para sa Kanyang kasiyahan; hindi ito ang katayuan na lahat ng mga tao ay wawasakin, o na sila ay wawasakin sa katiting na paglabag sa mga utos sa pangangasiwa ng Diyos. Hindi ito ang kalooban ng Diyos. Gaya ng sinabi ng Diyos, wala iyang magiging kabuluhan. Talagang dahil sa “kawalang-kabuluhang” ito na ang karunungan ng Diyos ay nagawang malinaw. Hindi ba mayroong mas malaking kabuluhan sa pagsasalita at paggawa ng Diyos sa maraming mga kaparaanan upang kastiguhin, hatulan, at hagupitin ang lahat ng mga tao, sa kahuli-hulihan ay pinipili yaong mga tunay na nagmamahal sa Kanya? At talagang sa paraang ito na ang mga gawa ng Diyos ay ibinubunyag, kaya’t ang paglikha sa tao ay nagiging mas makahulugan. Sa gayon, karamihan sa mga salita ng Diyos ay nagpapaalala sa nakaraan; ito ay upang magkamit ng layunin, at ito lamang ang pagkatotoo ng ilan sa Kanyang mga salita.

Sinundan:Pakahulugan sa Ikawalong Pagbigkas

Sumunod:Karagdagan 1: Ang Unang Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin