Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pakahulugan sa Ikaapat na Pagbigkas

Upang patigilin ang lahat ng mga tao sa paglingon at pagkadala matapos ang kanilang pagtawid mula negatibo patungong positibo, sa huling talata ng pagbigkas ng Diyos, sa sandaling nasabi ng Diyos ang tungkol sa Kanyang pinakamataas na kinakailangan sa Kanyang bayan—sa sandaling nasabi ng Diyos sa mga tao ang tungkol sa Kanyang kalooban sa yugtong ito ng Kanyang planong pamamahala—binibigyan sila ng pagkakataon ng Diyos na pagbulay-bulayan ang Kanyang mga salita, upang tulungan silang makapagpasya na bigyang-kasiyahan ang kalooban ng Diyos sa katapusan. Kapag ang mga kalagayan ng mga tao ay positibo, ang Diyos ay kaagad na nagsisimulang tanungin ang mga tao tungkol sa kabilang panig ng usapin. Nagtatanong Siya ng sunud-sunod na mga katanungan na mahirap para sa mga tao na makuha ang kahulugan: “Nadungisan ba ng karumihan ang inyong pag-ibig para sa Akin? Dalisay ba at taos-puso ang inyong katapatan sa Akin? Tunay ba ang inyong kaalaman tungkol sa Akin? Gaano ba kalaki ang lugar na Aking hawak sa loob ng inyong mga puso?” At iba pa. Sa unang bahagi ng talatang ito, hindi kasali ang dalawang pagsaway, ang natitira ay pawang mga katanungan. Lalo na, ang “Tumama ba ang Aking mga pagbigkas sa inyong Achilles’ heel?” ay isang akmang katanungan, at isa na tunay na sumasaling sa pinakalihim na mga bagay sa kailaliman ng mga puso ng mga tao, nagsasanhi sa kanila na di-sinasadyang magtanong sa kanilang mga sarili: Ako ba ay tunay na tapat sa aking pag-ibig sa Diyos? Sa kanilang mga puso, di-sinasadyang naaalaala ng mga tao ang kanilang nakaraang mga karanasan sa paglilingkod: Sila ay nilamon ng kanilang pagpapatawad-sa-sarili, sariling-pagkamatuwid, pagpapahalaga-sa-sarili, kasiyahan-sa-sarili, pagiging-kampante, at kapalaluan. Sila ay parang isang malaking isdang nahuli sa isang lambat—at matapos mahulog sa mga lambat na ito, hindi madali para sa kanila na palayain ang kanilang mga sarili. At higit pa, sila ay malimit na di-napipigilan, malimit nilang nililinlang ang normal na pagkatao ng Diyos, at inuuna ang kanilang mga sarili sa lahat ng kanilang ginagawa. Bago ang pagkatawag bilang mga “taga-serbisyo,” sila ay parang isang bagong-silang na batang tigre, puno ng kalakasan. Kahit na tila nakatuon ang kanilang pansin sa buhay, kung minsan ay sumasabay lamang sila sa agos; tulad sa isang alipin, sila ay paimbabaw tungo sa Diyos. Sa panahon ng pagkalantad bilang mga taga-serbisyo, sila ay negatibo, sila ay naiwan, sila ay puno ng kalungkutan, sila ay nagrereklamo tungkol sa Diyos, sila ay nangakayuko sa kawalang-pag-asa, at iba pa. Bawa’t hakbang ng kanilang sariling kamangha-mangha at makabagbag-damdaming mga kasaysayan ay nananatili sa kanilang mga isipan. Lalo nang nagiging mahirap para sa kanila na makatulog, at ginugugol nila ang maghapong nakatulala. Parang sila ay naalis ng Diyos sa ikalwang pagkakataon, nahulog sa Hades, at hindi na kayang makatakas. Kahit na walang ginawa ang Diyos kundi magtanong ng ilang mahihirap na mga katanungan sa unang talata, kapag binasa nang mataman, nagpapakita ang mga iyon na ang layunin ng Diyos ay higit pa sa basta pagtatanong lamang ng mga katanungang ito; sa loob ng mga iyon ay mayroong isang mas malalim na antas ng kahulugan, isa na kailangang maipaliwanag nang may higit na paghimay.

Bakit minsan ay sinabi ng Diyos na ang ngayon, magkagayunman, ay ngayon, at yamang ang kahapon ay nakaraan na, walang kabuluhan ang pangungulila—samantalang sa unang pangungusap dito, tinatanong Niya ang mga tao ng mga katanungan, at pinapapag-isip sila pabalik sa nakaraan? Isipin ninyo: Bakit sinasabi ng Diyos na huwag mangulila sa nakaraan, subali’t pag-isipan iyon? Maaari kayang may mali sa mga sinabi ng Diyos? Maaari kayang ang pinanggalingan ng mga salitang ito ay mali? Sadya namang yaong hindi pumapansin sa mga salita ng Diyos ay hindi magtatanong ng ganoong kalalim na mga katanungan. Nguni’t sa sandaling ito, hindi na kailangang magsalita tungkol dito. Una, hayaan ninyong ipaliwanag Ko ang “bakit” ng nasa itaas. Sabihin pa, ang lahat ay nakakabatid na nasabi ng Diyos na hindi Siya nagsasalita ng walang-kabuluhang mga salita. Kung ang mga salita ay binigkas mula sa bibig ng Diyos, kung gayon mayroong layunin at kabuluhan sa mga iyon—at hinihipo nito ang buod ng usapin. Ang pinakamalaking kabiguan ng mga tao ay ang kawalan nila ng kakayahang baguhin ang kanilang masamang mga gawi at ang katigasan ng kanilang lumang kalikasan. Para tulutan ang lahat ng mga tao na makilala ang kanilang mga sarili nang mas lubusan at makatotohanan, inaakay muna sila ng Diyos sa pag-iisip sa nakaraan, nang sa gayon ay maaari nilang matanaw ang kanilang mga sarili nang mas malalim, at sa gayon ay malaman na wala kahit isa sa mga salita ng Diyos ang walang-kabuluhan, at na ang lahat ng mga salita ng Diyos ay natutupad sa iba’t ibang mga tao sa iba’t ibang antas. Sa nakaraan, ang paraan ng pakikitungo ng Diyos sa mga tao ay nagbigay sa kanila ng kaunting pagkakilala sa Diyos at ginawang higit na taos-puso ang kanilang katapatan sa Diyos. Ang salitang “Diyos” ay sumasakop lamang ng 0.1 porsiyento sa mga tao at kanilang mga puso. Ang pagkamit sa ganitong kalaki ay nagpapakitang nakapagsakatuparan ang Diyos ng napakalaking halaga ng pagliligtas. Patas na sabihin na ang pagtupad ng Diyos ng ganitong kalaki sa pangkat na ito ng mga tao—isang pangkat na pinagsamantalahan ng malaking pulang dragon at inangkin ni Satanas—ay ganoon na hindi sila nangangahas na gawin ang kanilang maibigan. Iyan ay dahil sa imposible para sa Diyos na sakupin ang isandaang porsiyento ng mga puso niyaong mga naangkin ni Satanas. Upang dagdagan ang pagkakilala ng mga tao sa Diyos sa panahon ng susunod na hakbang, inihalintulad ng Diyos ang mga kalagayan ng mga taga-serbisyo ng nakaraan doon sa mga tao ng Diyos sa ngayon, sa gayon ay lumilikha ng malinaw na pagkakaiba na nagdaragdag sa pandama ng kahihiyan ng mga tao. Gaya ng sinabi ng Diyos, kayo ay “walang mapagtataguan ng inyong kahihiyan.”

Kaya, bakit ko sinabi na ang Diyos ay hindi basta nagtatanong ng mga katanungan para lamang makapagtanong? Ang matamang pagbabasa mula umpisa hanggang katapusan ay nagpapakita na, kahit na ang mga katanungang mula sa Diyos ay tila nanunuot, lahat ng mga iyon ay tumutukoy sa kung hanggang saan ang katapatan ng mga tao tungo sa Diyos at pagkakilala sa Diyos; ang mga iyon ay tumutukoy, sa madaling salita, sa tunay na mga kalagayan ng mga tao, na kaawa-awa, at mahirap para sa kanila na buksan sa iba. Mula rito ay makikita na ang tayog ng mga tao ay napakaliit, na ang kanilang pagkakilala sa Diyos ay napakababaw, at ang kanilang katapatan sa Kanya ay masyadong nadungisan at hindi dalisay. Gaya ng sinabi ng Diyos, halos lahat ng mga tao ay nangingisda sa malabong tubig at naroon lamang para magparami ng bilang. Kapag sinasabi ng Diyos “Tunay bang naniniwala kayo na hindi kayo karapat-dapat na maging Aking bayan?” ang tunay na kahulugan ng mga salitang ito ay na sa gitna ng lahat ng mga tao, walang akmang maging bayan ng Diyos. Nguni’t sa layuning magkamit ng mas matinding epekto, ginagamit ng Diyos ang pamamaraan ng pagtatanong ng mga katanungan. Ang pamamaraang ito ay lalong higit na mabisa kaysa mga salita ng nakaraan, na walang-habas na sumalakay, tumadtad, at pumatay sa mga tao, hanggang sa punto ng pagtusok sa kanilang mga puso. Halimbawang ang Diyos ay tuwirang nagsabi ng isang bagay na walang-bisa at walang-dating gaya ng “Ikaw ay hindi tapat sa Akin, at ang iyong katapatan ay may-dungis, wala Akong tunay na kinalalagyan sa inyong mga puso …. hindi Ako mag-iiwan ng lugar para sa inyo para inyong mapagtaguan mula sa inyong mga sarili, sapagka’t wala sa inyong sapat para maging Aking bayan.” Maaring paghambingin ninyo ang dalawa: Ang nilalaman nila ay pareho, nguni’t ang tono ng bawa’t isa ay iba. Ang paggamit ng mga katanungan ay lalong higit na mabisa. Sa gayon, ang marunong na Diyos ay gumagamit ng unang tono, na nagpapakita ng sining sa Kanyang pagsasalita. Ito ay hindi kayang makamit ng tao, kaya’t di-nakapagtatakang sinabi ng Diyos, “Ang mga tao ay mga gamit-pangkusina lamang na Aking ginagamit, at ang tanging pagkakaiba sa pag-itan nila ay na ang ilan ay mababa, at ang iba ay mahalaga.”

Magpatuloy sa pagbabasa. Ang mga salita ng Diyos ay dumarating na makapal at mabilis, bahagya nang nagbibigay sa mga tao ng pagkakataong makahinga, sapagka’t ang Diyos ay hindi nagpapabaya sa tao kahit kailan. Kapag ang mga tao ay nakakaramdam ng lubhang pagsisisi, minsan pa silang binabalaan ng Diyos: “Kung ikaw ay ganap na walang kamalayan sa mga katanungan sa itaas, sa gayon nagpapakita ito na ikaw ay nangingisda sa madilim na tubig, na nandoon ka lamang upang mapadami ang bilang, at sa panahong Aking itinalaga, ikaw ay tiyak na aalisin at ihahagis sa napakalalim na hukay sa pangalawang pagkakataon. Ito ang Aking mga salitang pangbabala, at ang sinumang magwalang-bahala sa mga ito ay tatamaan ng Aking paghatol, at, sa takdang panahon, ay sasalakayin ng kalamidad.” Sa pagbasa ng ganoong mga salita, hindi maiwasang isipin ng mga tao ang kapag sila ay inihagis tungo sa walang-hanggang kalaliman: Binabantaan ng kapahamakan, pinamamahalaan ng mga batas ng Diyos sa pangangasiwa, ang kanilang sariling katapusan ay naghihintay sa kanila, sa loob ng mahabang panahon ay nakadarama ng di-masukat na pagdurusa, kalungkutan, hindi-mapalagay, di-mabigkas ang tungkol sa kalamlaman sa kaibuturan ng kanilang mga puso kaninuman—kung ihambing dito, mas mabuti pa sa kanilang mamatay…. Sa pag-iisip nito, hindi nila maiwasang makaramdam ng matinding kalungkutan. Iniisip ang tungkol sa kalagayan nila nang nakaraan, kung ano ang kalagayan nila ngayon, at kung ano ang magiging lagay nila sa hinaharap, lalo pang tumitindi ang kalungkutan sa kanilang mga puso, hindi nila sinasadya na magsimulang manginig, at sa gayon sila ay nagiging higit na natatakot sa mga batas ng Diyos sa pangangasiwa. Habang sumasagi sa isipan nila na ang salitang “bayan ng Diyos” ay maari ding maging isang pamamaraan ng pagsasalita, ang tuwa sa kanilang mga puso ay kaagad na nagiging kalungkutan. Ginagamit ng Diyos ang kanilang nakamamatay na kahinaan para hagupitin sila, at sa puntong ito, sinisimulan Niya ang susunod na hakbang ng Kanyang gawain, patuloy na pinupukaw ang mga isipan ng mga tao, at pinatitindi ang kanilang pandama na ang mga gawa ng Diyos ay hindi kayang maarok, na ang Diyos ay hindi kayang maabot, na ang Diyos ay banal at dalisay, at na sila ay hindi karapat-dapat na maging isa sa bayan ng Diyos. Bilang resulta, pinag-iibayo nila nang makaalwa ang kanilang mga pagsisikap na paunlarin ang mga sarili nila, hindi nangangahas na maiwan sa likuran.

Sunod, upang turuan ang mga tao ng aral, at gawin sila na nakikilala ang kanilang mga sarili, iginagalang ang Diyos, at natatakot sa Diyos, sinisimulan ng Diyos ang Kanyang bagong plano: “Mula sa panahon ng paglikha hanggang ngayon, maraming mga tao ang sumuway sa Aking mga salita at sa gayon ay ihinagis at inalis mula sa Aking daloy ng pagpapanumbalik; sa huli, namatay ang kanilang mga katawan at itinapon ang kanilang mga espiritu sa Hades, at kahit ngayon nagdaranas pa rin sila ng mabigat na kaparusahan. Maraming mga tao ang sumunod sa Aking mga salita, ngunit nawala sila sa Aking pagliliwanag at pagpapalinaw … at ang ilan ….” Ang mga ito ay tunay na mga halimbawa. Sa mga salitang ito, hindi lamang binibigyan ng Diyos ang buong bayan ng Diyos ng isang tunay na babala upang ipaalam sa kanila ang tungkol sa mga gawa ng Diyos sa kabuuan ng mga kapanahunan, nguni’t nagkakaloob din ng pahiwatig tungkol sa bahagi ng kung ano ang nangyayari sa espirituwal na mundo. Tinutulutan nito ang mga tao na malamang walang mabuting idudulot ang kanilang pagsuway sa Diyos. Sila ay magiging isang walang-hanggang tatak ng kahihiyan, at sila ay magiging ang pagsasakatawan ni Satanas, at isang kopya ni Satanas. Sa puso ng Diyos, ang aspetong ito ng kahulugan ay pangalwa lamang ang kahalagahan, sapagka’t ang mga salitang ito ay nagsanhi na sa mga taong manginig at maguluhan. Ang positibong panig nito ay na, habang ang mga tao ay nanginginig sa takot, sila ay nakakatamo rin ng ilang mga detalye tungkol sa mundong espirituwal—nguni’t kaunti lamang, kaya dapat Akong magkaloob ng kaunting paliwanag. Mula sa pasúkán ng espirituwal na mundo makikitang naroroon ang lahat ng mga uri ng mga espiritu. Gayunpaman, may mga nasa Hades, may mga nasa impiyerno, may mga nasa lawa ng apoy, at may mga nasa walang-hanggang kalaliman. Mayroon pa Akong idaragdag dito. Sa mababaw na pagsasalita, ang mga espiritung ito ay maaaring mahati ayon sa lugar; sa pantanging pagsasalita, gayunpaman, may mga tuwirang pinakikitunguhan sa pamamagitan ng pagkastigo ng Diyos, at may mga nasa pagkabihag ni Satanas, na ginagamit ng Diyos. Higit pang natatangi, ang kanilang pagkastigo ay nagkakaiba-iba ayon sa tindi ng kanilang mga kalagayan. Sa puntong ito, hayaan ninyong Aking ipaliwanag nang kaunti pa. Yaong mga tuwirang kinakastigo ng kamay ng Diyos ay walang espiritu sa lupa, na nangangahulugang sila ay walang pagkakataong maisilang na muli. Ang mga espiritu sa ilalim ng sakop ni Satanas—ang mga kaaway na pinatutungkulan ng Diyos kapag sinasabi Niyang “naging Aking mga kaaway”—ay nakaugnay sa mga panlupang mga pangyayari. Ang sari-saring masasamang mga espiritu sa lupa ay kaaway lahat ng Diyos, ang mga lingkod ni Satanas, at ang dahilan ng kanilang pag-iral[a] ay pagsisilbing balewalain ang mga gawa ng Diyos. Sa gayon, sinasabi ng Diyos, “Hindi lamang naging bihag ni Satanas ang mga taong ito, ngunit naging walang hanggang mga makasalanan at naging Aking mga kaaway, at direkta silang tumututol sa Akin.” Sunod, sinasabi ng Diyos sa mga tao ang tungkol sa katapusan ng uring ito ng espiritu: “Ang ganitong mga tao ay ang mga layon ng Aking paghatol sa Aking pinakamatinding poot.” Nililinaw din ng Diyos ang kanilang kasalukuyang mga kalagayan: “ngayon bulag pa rin sila, nasa loob pa rin ng mga madilim na piitan.”

Upang ipakita sa mga tao ang pagiging katotohanan ng mga salita ng Diyos, gumagamit ang Diyos ng isang tunay na halimbawa bilang katibayan (ang katayuan ni Pablo na Kanyang pinatutungkulan) kaya’t ang Kanyang babala ay nag-iiwan ng isang mas malalim na impresyon sa mga tao. Upang patigilin ang mga tao sa pagtrato sa sinabi tungkol kay Pablo bilang isang kasaysayan, at upang hadlangan sila mula sa pag-iisip na sila ay mga tambay—at, higit pa, upang patigilin sila mula sa pagyayabang tungkol sa mga bagay-bagay na nangyari libong taon na ang nakaraan na kanilang natutunan mula sa Diyos, hindi nagtutuon ng pansin ang Diyos sa mga karanasan ni Pablo sa kanyang buong buhay. Sa halip, tumutuon ang Diyos sa mga kasunod na pangyayari at katapusan para kay Pablo, ang dahilan kung bakit sinalungat ni Pablo ang Diyos, at kung paano nagwakas si Pablo sa sinapit niya. Ang pinagtutuunan ng Diyos ay pagdidiin sa Kanyang pagtanggi sa maluwalhating mga pag-asa ni Pablo sa katapusan, at tuwirang paglalantad ng kanyang katayuan sa espirituwal na kinasasaklawan: “Si Pablo ay tuwirang kinakastigo ng Diyos.” Dahil ang mga tao ay manhid at hindi nila kayang tarukin ang anumang bagay tungkol sa mga salita ng Diyos, nagdaragdag ang Diyos ng isang pagpapaliwanag (ang sunod na bahagi ng pagbigkas), at nagsisimulang magsalita tungkol sa usapin ng isa pang bahagi: “sinuman ang tumutol sa Akin (sa pagtutol hindi lamang sa Aking sariling panlaman ngunit mas mahalaga, sa Aking mga salita at Aking Espiritu), ay makakatanggap ng Aking paghatol sa kanilang laman.” Kahit na, sa mababaw na pagsasalita, ang mga salitang ito ay parang walang kaugnayan sa mga nasa itaas, at walang lumilitaw na anumang pagkakaugnay sa pag-itan ng dalawa, huwag matakot: Ang Diyos ay mayroong Kanyang sariling mga layunin; ang simpleng mga salita na “ang halimbawa sa itaas ay nagpapatunay na” ay likas na nagsasama sa dalawang tila hindi-magkaugnay na mga usapin—na siyang katalinuhan ng mga salita ng Diyos. Sa gayon, ang mga tao ay naliliwanagan sa pamamagitan ng salaysay ni Pablo, kaya’t, dahil sa pagkakaugnay sa pag-itan ng teksto sa itaas at sa ibaba, ang kanilang paghahabol sa pagkilala sa Diyos ay nadaragdagan sa pamamagitan ng mga aral ni Pablo, na siyang talagang bungang inaasam ng Diyos na makamit sa pagsasalita ng mga salitang yaon. Sunod, nagsasalita ang Diyos ng ilang mga salita na nagkakaloob ng tulong at pagliliwanag para sa pagpasok ng mga tao sa buhay. Hindi Ko na kailangang tumungo pa riyan. Iyong madarama na madaling maunawaan ang mga iyon. Ang dapat Kong ipaliwanag, gayunpaman, ay kapag sinasabi ng Diyos na, “noong gumawa Ako sa normal na pagkatao, ang karamihan ng tao ay nasukat na ang kanilang sarili laban sa Aking poot at kamahalan, at mayroong kaunting kaalaman sa Aking karunungan at disposisyon. Ngayon, direkta Akong nagsasalita at kumikilos sa pagka-Diyos, at meron pa ring ilang mga tao na makikita ang Aking poot at paghatol sa kanilang sariling mga mata; higit pa rito, ang pangunahing gawain ng ikalawang bahagi ng panahon ng paghatol ay upang gawin ang lahat ng Aking bayan na malaman ang Aking mga gawa nang direkta sa nagkatawang-tao, at upang makita ninyo ang Aking disposisyon nang direkta.” Tinatapos ng ilang mga salitang ito ang gawain ng Diyos sa normal na pagkatao at opisyal na sinisimulan ang ikalawang bahagi ng gawain ng Diyos sa kapanahunan ng paghatol, na isinasakatuparan sa pagka-Diyos, at hinuhulaan ang katapusan ng isang bahagi ng mga tao. Sa puntong ito, karapat-dapat ipaliwanag na hindi sinabi ng Diyos sa mga tao na ito ang ikalawang bahagi ng panahon ng paghatol nang sila ay naging bayan ng Diyos. Sa halip, matapos lamang na sabihin sa mga tao ang tungkol sa kalooban ng Diyos at ang mga layuning nais ng Diyos na makamit sa loob ng panahong ito, at tungkol sa kahuli-hulihang hakbang ng Diyos sa gawain sa lupa Kanyang ipinaliliwanag na ito ang ikalwang bahagi ng panahon ng pagkastigo. Hindi man sabihin, mayroon ding karunungan ng Diyos dito. Kapag ang mga tao ay kababangon pa lamang mula sa kanilang pagkaratay, ang tanging bagay na pinahahalagahan nila ay kung sila ay mamamatay o hindi, o kung gagaling pa sila mula sa kanilang karamdaman o hindi. Hindi nila iniintindi kung sila ay tataba o hindi, o kung nararapat ang kanilang suot na damit o hindi. Kaya, saka lamang kapag ang mga tao ay lubusang naniniwala na sila ay isa sa bayan ng Diyos na ang Diyos ay nagsasalita tungkol sa Kanyang mga kinakailangan, isa-isang hakbang, at sinasabi sa mga tao kung anong kapanahunan ito ngayon. Iyan ay dahilan sa ang mga tao ay mayroon lamang lakas na magtuon ng pansin sa mga hakbang ng pamamahala ng Diyos ilang araw matapos na sila ay napanumbalik, kaya’t ito ang pinakaakmang sandali upang sabihin sa kanila. Pagkatapos lamang na maunawaan ng mga tao saka sila nagsisimulang magsuri: Yamang ito ang ikalawang bahagi ng panahon ng paghatol, ang mga kinakailangan ng Diyos ay naging mas mahigpit, at ako ay naging isa sa bayan ng Diyos. Tamang magsuri nang ganoon, ito ay kayang maabot ng tao, kaya’t ginagamit ng Diyos ang pamamaraang ito ng pagsasalita.

Sa sandaling ang mga tao ay makaunawa nang kaunti, ang Diyos ay minsan pang pumapasok sa espirituwal na kinasasaklawan upang magsalita, kaya’t sila ay minsan pang nahuhulog sa tambang. Sa panahong ito ng sunurang mga katanungan, bawa’t isa’y nagkakamot ng kanilang mga ulo, nalilito, hindi nalalaman kung saan nakabatay ang kalooban ng Diyos, hindi nalalaman kung alin sa mga katanungan ng Diyos ang sasagutin, at, higit pa rito, hindi nalalaman kung anong wika ang gagamitin upang sumagot sa mga katanungan ng Diyos. Ang isa ay nagmumuni kung tatawa ba o iiyak. Sa mga tao, ang mga salitang ito ay tila may nilalamang napakalalalim na mga hiwaga—nguni’t ang mga katunayan ay talagang ang kasalungat. Makabubuting magdagdag ako ng kaunting paliwanag para sa iyo rito. Papapahingahin nito ang iyong utak, iyong mararamdamang [b] ito’y simpleng bagay na hindi nangangailangan ng matinding pag-iisip. Sa katunayan, kahit na mayroong maraming mga salita, ang mga iyon ay naglalaman lamang ng isang layunin ng Diyos: pagkamit ng katapatan ng mga tao sa pamamagitan ng mga katanungang ito. Ngun’t hindi kailangang sabihin ito nang tuwiran, kaya ang Diyos minsan pa ay gumagamit ng mga katanungan. Ang himig, gayunpaman, ay natatanging marahan, malayung-malayo roon sa umpisa. Kahit na sila ay tinatanong ng Diyos, ang uring ito ng pagkakaiba ay nagsasanhi sa mga tao na makahinga nang maluwag. Makabubuting basahin mo ang bawa’t tanong nang isa-isa; hindi ba ang mga bagay na ito ay malimit na tinutukoy sa nakaraan? Sa ilang mga katanungang ito, mayroong mayamang nilalaman. Ang ilan ay isang paglalarawan ng pag-iisip ng mga tao: “Payag ba kayong magtamasa ng isang buhay sa lupa na parang naroon sa langit?” Ang ilan ay “panunumpa ng mandirigma” ng mga tao sa harap ng Diyos: “Magagawa ba ninyo talagang hayaan ang inyong sarili na mapunta sa kamatayan sa pamamagitan Ko, at pamunuan Ko, tulad ng isang tupa?” At ang ilan sa mga iyon ay ang mga kinakailangan ng Diyos sa tao: “Kung hindi Ako magsalita nang direkta, maaari mo bang itakwil ang lahat ng bagay sa iyong paligid at hayaan ang iyong sarili upang magamit Ko? Hindi ba ito ang katotohanan na Aking hinihingi? …” O mga pagpapayo at pagtitiyak ng Diyos para sa tao: “Ngunit hinihiling Ko na hindi na kayo napapabigatan ng pagaalinlangan, na kayo ay maging maagap sa inyong pagpasok at maunawaan ang kahulugan ng Aking mga salita. Pipigilan kayo nito sa maling pagkaunawa ng Aking mga salita, at sa pagiging malabo sa Aking kahulugan, at sa gayon lumalabag sa utos ng Aking mga batas ng pamamahala.” Sa huli, ang Diyos ay nagsasalita tungkol sa Kanyang mga inaasahan para sa tao: “Umaasa Ako na maunawaan ninyo nang lubusan ang Aking mga intensyon na para sa inyo sa Aking mga salita. Huwag nang mag-isip pa ng inyong sariling mga inaasam, at kumilos bilang may kapasiyahan sa Aking harapan na ang lahat ay dapat nasa awa ng Diyos.” Ang huling katanungan ay mayroong malalim na kahulugan. Ito ay nakapupukaw ng pag-iisip, ito ay tumitimo sa mga puso ng mga tao at mahirap kalimutan, walang-tigil na umaalingawngaw tulad ng isang batingaw na nakasabit sa kanilang mga tainga …

Ang nasa itaas ay ilan sa mga salita ng pagpapaliwanag para iyong gamitin bilang sanggunian.

Mga Talababa:

a. Hindi kasama sa orihinal na teksto ang “ng kanilang pag-iral.”

b. Hindi kasama sa orihinal na teksto ang “iyong mararamdamang.”

Sinundan:Pakahulugan sa Ikatlong Pagbigkas

Sumunod:Pakahulugan sa Ikalimang Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin