Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pakahulugan sa Ikalabing-isang Pagbigkas

Sa mismong mga mata ng tao, tila walang pagbabago sa mga pagbigkas ng Diyos sa loob ng panahong ito, na dahil sa hindi kayang tarukin ng mga tao ang mga tuntunin ng pagsasalita ng Diyos, at hindi nauunawaan ang konteksto ng Kanyang mga salita. Pagkabasa ng mga salita ng Diyos, hindi naniniwala ang mga tao na may anumang bagong mga hiwaga sa mga salitang ito; kaya, hindi nila kayang mamuhay ng mga buhay na natatangi ang pagiging-sariwa, at sa halip ay namumuhay ng mga buhay na walang pag-unlad at walang sigla. Nguni’t sa mga pagbigkas ng Diyos, nakikita natin na may mas malalim na antas ng kahulugan, isa na kapwa di-maarok at di-maabot ng tao. Ngayon, ang maging lubhang mapalad ang tao na mabasa ang gayong mga salita ng Diyos ay ang pinaka-dakila sa lahat ng mga pagpapala. Kung walang magbabasa ng mga salitang ito, mananatiling mapagmataas magpakailanman ang tao, matuwid-sa-sarili, di-kilala ang sarili niya, at di-batid kung gaano karami na ang mga pagkakamali niya. Pagkabasa ng malalim at di-maarok na mga salita ng Diyos, lihim na humahanga ang mga tao sa mga iyon, at mayroong totoong pananalig sa kanilang mga puso, walang bahid ng kabulaanan; nagiging tunay ang kanilang mga puso, hindi mga peke. Ito talaga ang nangyayari sa mga puso ng mga tao. Bawa’t isa ay mayroong kanilang sariling kasaysayan sa kanilang puso. Parang sinasabi nila sa kanilang mga sarili: Malamang na sinabi ito ng Diyos Mismo—kung hindi ang Diyos, sino pa ang makabibigkas ng gayong mga salita? Bakit hindi ko masabi ang mga iyon? Bakit hindi ko kayang makagawa ng gayong gawain? Waring ang nagkatawang-taong Diyos na totoong sinasabi ng Diyos ay tunay, at ang Diyos Mismo! Hindi na ako magdududa. Kung hindi, malamang na kapag dumating ang kamay ng Diyos, magiging huli na ang lahat para sa pagsisisi! … Ito ang iniisip ng karamihan ng mga tao sa kanilang mga puso. Makatarungang sabihin na, mula sa kung kailan nag-umpisang magsalita ang Diyos hanggang ngayon, nagsitalikod na sana ang lahat ng tao kung walang suporta ng salita ng Diyos. Bakit sinasabi na ginagawa ng Diyos Mismo ang lahat ng gawaing ito, at hindi ng tao? Kung hindi gumamit ang Diyos ng mga salita upang suportahan ang buhay ng iglesia, mawawala ang bawa’t isa na parang bula. Hindi ba ito ang kapangyarihan ng Diyos? Ito ba’y talagang kahusayang magsalita ng tao? Ito ba’y mga talento lamang ng tao? Siguradong hindi! Kung walang pagsusuri, walang makakaalam kung anong uri ng dugo ang nananalaytay sa kanilang mga ugat, hindi nila mababatid kung gaano karaming puso mayroon sila, o gaano karaming utak, at mag-iisip ang lahat na kilala nila ang Diyos. Hindi ba nila alam na may pagsalungat pa ring nakapaloob sa kanilang kaalaman? Hindi nga kataka-taka na sinasabi ng Diyos, “Ang bawat tao sa sangkatauhan ay dapat tanggapin ang pagmamasid ng Aking Espiritu, dapat siyasating mabuti ang kanilang bawat salita at gawa, at, higit pa rito, ay dapat tumingin sa Aking nakakamanghang gawa.” Makikita mula rito na hindi walang layon at walang basehan ang mga salita ng Diyos. Hindi kailanman pinakitunguhan ng Diyos ang sinuman nang di-makatarungan; maging si Job, taglay ang kanyang buong pananampalataya, ay hindi pinalibri—siya rin ay sinuri, at iniwang walang mapagtaguan mula sa kanyang kahihiyan. At iyan ay hindi pa binabanggit ang mga tao ngayon. Kaya, kaagad namang nagtatanong ang Diyos: “Ano ang inyong pakiramdam sa oras ng pagdating ng kaharian sa lupa?” Hindi gaanong mahalaga ang tanong ng Diyos, nguni’t natitilihan ang mga tao: Ano ang nararamdaman namin? Hindi pa rin namin alam kung kailan darating ang kaharian, kaya paano kami makakapangusap tungkol sa mga damdamin? Higit pa, wala kaming pahiwatig. Kung may mararamdaman akong anuman, ito ay magiging “namangha,” at wala nang iba pa. Sa katunayan, hindi layon ng mga salita ng Diyos ang tanong na ito. Higit sa lahat, “Nang umagos ang Aking mga anak at tao sa Aking trono, pormal Kong sinisimulan ang paghatol sa harap ng malaking puting trono,” binubuod ng nag-iisang pangungusap na ito ang mga pagsulong ng buong espirituwal na kinasasaklawan. Walang nakaaalam kung ano ang gustong gawin ng Diyos sa espirituwal na kinasasaklawan sa panahon ngayon, at matapos lamang na binibigkas ng Diyos ang mga salitang ito nagkakaroon ng katiting na pagkamulat sa mga tao. Dahil may iba’t ibang hakbang sa gawain ng Diyos, nagkakaiba-iba rin ang gawain ng Diyos sa buong sansinukob. Sa panahong ito, pangunahing inililigtas ng Diyos ang mga anak at ang bayan ng Diyos, na ang ibig sabihin ay, pinapastol ng mga anghel, nagsisimulang tanggapin ng mga anak at ng bayan ng Diyos ang pagiging pinakikitunguhan at binabasag, opisyal nilang sinisimulang pawiin ang kanilang mga kaisipan at mga pagkaintindi, at nagpapaalam sa mga pamamaraan ng mundo; sa ibang salita, ang “paghatol sa harap ng malaking puting trono” na sinalita ng Diyos ay opisyal na nagsisimula. Dahil paghatol ito ng Diyos, dapat bumigkas ng Kanyang tinig ang Diyos—at kahit na nagkakaiba-iba ang nilalaman, palaging pareho ang layon. Ngayon, batay sa tono ng pagsasalita ng Diyos, tila nakatuon ang Kanyang mga salita sa isang partikular na grupo ng mga tao. Sa katunayan, higit sa lahat, nagpapatungkol ang mga salitang ito sa kalikasan ng buong sangkatauhan. Direkta ang mga itong tumatagos sa gulugod ng tao, hindi nagpipigil ang mga ito na makasakit ng damdamin ng tao, at ibinubunyag ng mga ito ang kabuuan ng kanyang pinakadiwa, walang itinitira, hindi hinahayaang makalusot ang anuman. Simula ngayon, opisyal na ibinubunyag ng Diyos ang totoong mukha ng tao, at kaya “pinakakawalan ang tinig ng Aking Espiritu sa buong sansinukob.” Ang epektong sukdulang nakakamit ay “Sa pamamagitan ng Aking mga salita, lilinisin Ko ang lahat ng mga tao at mga bagay kasamang lahat ng nasa langit at sa lupa, upang ang lupain ay hindi na marumi at may kahalayan, ngunit isang banal na kaharian.” Ipinakikita ng mga salitang ito ang hinaharap ng kaharian, na buung-buong kaharian ni Cristo, tulad ng sinabi ng Diyos, “Mabuting bunga ang lahat, masisipag na magbúbúkíd ang lahat.” Siyempre, magaganap ito sa buong sansinukob, at hindi lamang limitado sa Tsina.

Tangi lamang kapag nag-umpisang magsalita at kumilos ang Diyos na nagkakaroon ang mga tao ng kaunting kaalaman tungkol sa Kanya sa kanilang mga pagkaintindi. Sa pasimula, umiiral lamang ang kaalamang ito sa kanilang mga pagkaintindi, nguni’t sa paglipas ng panahon, nag-uumpisang maramdaman ng mga tao na ang kanilang sariling mga kaisipan ay lalo nang nawawalan ng saysay at di-angkop; kaya, napapaniwala sila sa lahat ng sinasabi ng Diyos, hanggang sa puntong sila’y “lumilikha ng isang lugar para sa praktikal na Diyos sa kanilang kamalayan.” Sa kanilang kamalayan lamang may lugar ang mga tao para sa praktikal na Diyos. Sa katunayan, gayunpaman, hindi nila kilala ang Diyos, at walang masabi kundi mga hungkag na salita. Nguni’t kung ihahambing sa nakalipas, nakagawa sila ng malaking pagsulong—bagaman napakalayo pa rin nila mula sa praktikal na Diyos Mismo. Bakit laging sinasabi ng Diyos, “Sa bawat araw ay naglalakad Ako sa gitna nang walang tigil na daloy ng mga tao, at sa bawat araw ay kumikilos Ako sa loob ng bawat tao”? Mas madalas na sinasabi ng Diyos ang mga gayong bagay, mas maihahambing ng mga tao ang mga iyon sa mga pagkilos ng praktikal na Diyos Mismo ng kasalukuyan, kaya nga mas makikilala nila ang praktikal na Diyos sa realidad. Dahil binabanggit ang mga salita ng Diyos mula sa pananaw ng katawang-tao, at binigkas gamit ang wika ng sangkatauhan, nakakayang pahalagahan ng mga tao ang mga salita ng Diyos sa pagsukat sa mga iyon hambing sa mga materyal na bagay, at sa gayon isang mas malaking epekto ang natatamo. Dagdag pa, paulit-ulit na nagsasalita ang Diyos tungkol sa imahe ng “Ako” sa puso ng mga tao at ng “Ako” sa realidad, na ginagawang mas handa ang mga tao na alisin ang imahe ng Diyos sa kanilang mga puso, at sa gayon ay handang makilala at makipag-ugnayan sa praktikal na Diyos Mismo. Ito ang karunungan ng mga salita ng Diyos. Mas sinasabi ng Diyos ang gayong mga bagay, mas higit ang kapakinabangan sa pagkakilala ng mga tao sa Diyos, at sa gayon ay sinasabi ng Diyos, “Kung hindi Ako naging katawang-tao, hindi Ako kailanman makikilala ng mga tao, at kahit pa makilala niya Ako, hindi ba’t ang naturang pagkakilala ay isa pa ring pagkaintindi?” Tunay nga, kung hiningi sa mga tao na kilalanin ang Diyos ayon sa kanilang sariling mga pagkaintindi, magiging madali ito para sa kanila, magiging relaks sila at masaya, kaya’t magiging malabo magpakailanman ang Diyos, at hindi praktikal sa mga puso ng mga tao, na magpapatunay na si Satanas, at hindi ang Diyos, ang nakakasakop sa buong sansinukob; kaya, ang mga salita ng Diyos na “Nabawi Ko na ang Aking kapangyarihan” ay mananatiling hungkag magpakailanman.

Kapag nag-umpisang kumilos nang tuwiran ang pagka-Diyos ay ang panahon din na opisyal na bumababa ang kaharian sa mundo ng tao. Nguni’t ang sinasabi rito ay na bumababa ang kaharian sa gitna ng tao, hindi yaong nabubuo ang anyo ng kaharian sa gitna ng tao—kaya’t ang sinasabi ngayon ay ang pagtatayo ng kaharian, at hindi paano ito nagkakaanyo. Bakit palaging sinasabi ng Diyos na “Tumatahimik ang lahat ng bagay”? Maaari kaya na tumigil nang hindi natitinag ang lahat ng bagay? Maaari kayang talagang tumatahimik ang malalaking bundok? Nguni’t bakit walang nadarama ang mga tao kaugnay dito? Maaari kayang mali ang salita ng Diyos? O nagsasalita nang labis ang Diyos? Dahil isinasakatuparan ang lahat ng ginagawa ng Diyos sa loob ng isang partikukar na kapaligiran, walang nakababatid nito, o kayang mawari ito sa sarili nilang mga mata, at ang magagawa lamang ng mga tao ay makinig sa pagsasalita ng Diyos. Dahil sa kamahalan ng pagkilos ng Diyos, kapag dumarating ang Diyos, para bang nagkaroon ng napakalaking pagbabago sa langit at sa daigdig; at sa Diyos, tila nagmamasid ang lahat sa sandaling ito. Ngayon, hindi pa dumarating ang mga katunayan. Natuto lamang nang kaunti ang mga tao mula sa bahagi ng literal na kahulugan ng salita ng Diyos. Naghihintay ang tunay na kahulugan sa panahon kapag inalis nila sa mga sarili nila ang kanilang mga pagkaintindi; saka lamang sila magkakaroon ng kabatiran sa kung ano ang ginagawa sa lupa at sa langit ngayon ng nagkatawang-taong Diyos. Sa bayan ng Diyos sa Tsina hindi lamang naroon ang kamandag ng malaking pulang dragon. Gayundin, naman, higit na naihahayag nang sagana, at mas malinaw, ang kalikasan ng malaking pulang dragon, sa kanila. Nguni’t hindi nagsasalita ang Diyos nang tuwiran tungkol dito, binabanggit lamang ang kaunti tungkol sa kamandag ng malaking pulang dragon. Sa ganitong paraan, hindi Niya inilalantad nang tuwiran ang mga pilat ng tao, na mas kapaki-pakinabang sa pag-unlad ng tao. Ayaw patawag sa harap ng iba ang mga inákáy ng malaking pulang dragon na mga inápó ng malaking pulang dragon. Na para bang ang mga salitang “malaking pulang dragon” ay nagdadala ng kahihiyan sa kanila; wala sa kanila ang handang mangusap tungkol sa mga salitang ito, at sa gayon ay sinasabi lamang ng Diyos, “ang yugtong ito ng Aking gawa ay pangunahing nakatutok sa inyo, at ito ay isang aspeto ng kabuluhan ng Aking pagkakatawang-tao sa Tsina.” Mas eksakto, pangunahing nakarating ang Diyos para lupigin ang mga tipong kinatawan ng inákáy ng malaking pulang dragon, na ito ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos sa Tsina.

“Kapag Ako ay personal na dumating sa mga tao, ang mga anghel ay sabay na sinisimulang gawin ang pagpapastol.” Sa katunayan, hindi ipinakakahulugan nang literal na dumarating lamang ang Espiritu ng Diyos sa mundo ng tao kapag nag-uumpisa ng kanilang gawain ang mga anghel sa gitna ng mga tao. Sa halip, ang dalawang pirasong ito ng gawain—gawain ng pagka-Diyos at ang pagpapastol ng mga anghel—ay magkasabay na isinasakatuparan. Kasunod, nangungusap ang Diyos nang kaunti tungkol sa pagpapastol ng mga anghel. Kapag sinasabi Niya na “ang lahat ng mga anak at bayan ay hindi lamang makatatanggap ng mga pagsubok at pagpapastol, ngunit maaari rin mamasdan, sa kanilang sariling mga mata, ang pangyayari ng lahat ng uri ng mga pangitain,” maraming naguguni-guni ang karamihan sa mga tao tungkol sa salitang “mga pangitain.” Tumutukoy ang mga pangitain sa mga higit-sa-natural na mga pangyayari sa mga guni-guni ng mga tao. Nguni’t nananatiling ang pagkakilala sa praktikal na Diyos Mismo ang nilalaman ng gawain. Ang mga pangitain ang mga paraan kung paano gumagawa ang mga anghel. Maaaring bigyan nila ang mga tao ng mga damdamin at mga panaginip, hinahayaan silang mawari ang pag-iral ng mga anghel. Nguni’t nananatiling di-nakikita ng tao ang mga anghel. Ang paraan kung paano sila gumagawa sa gitna ng mga anak at bayan ng Diyos ay ang tuwirang liwanagan at paliwanagin sila, dagdag dito ang pakikitungo at pagbasag sa kanila. Madalang silang magbigay ng mga sermon. Siyempre, ang pakikipag-ugnayan sa pag-itan ng mga tao ang eksepsiyon; ito ang nangyayari sa mga bansa sa labas ng Tsina. Nakapaloob sa mga salita ng Diyos ang pagbubunyag ng mga buháy na situwasyon ng buong sangkatauhan—siyempre, pangunahing nakatuon ito sa inákáy ng malaking pulang dragon. Sa iba’t ibang espirituwal na katayuan ng buong sangkatauhan, pinipili ng Diyos yaong kinatawan upang magsilbing mga huwaran. Kaya, hinuhubaran ng mga salita ng Diyos ang mga tao, at wala silang kahihiyan, o kaya walang panahong magtago mula sa nagniningning na liwanag, at natatalo sa kanilang sariling larô. Ang maraming paggawi ng tao ay isang labis-labis na mga imahe, na naiguhit ng Diyos mula sa sinaunang panahon hanggang ngayon, at na iguguhit Niya mula ngayon hanggang bukas. Ang lahat na iginuguhit Niya ay ang kapangitan ng tao: Tumatangis ang ilan sa karimlan, tila namimighati sa nawalang paningin mula sa kanilang mga mata, tumatawa ang ilan, hinahampas ang ilan ng malalaking alon, naglalakad ang ilan sa mga alun-along daan sa bundok, naghahanap ang ilan sa gitna ng malawak na ilang, nanginginig sa takot, tulad ng ibong ginulantang ng tunog lamang ng kwerdas-ng-panà, lubhang natatakot na makain ng mababangis na hayop sa kabundukan. Sa mga kamay ng Diyos, ang maraming pangit na paggawing ito ay nakakaantig, parang buháy na pagsasalarawan, nakapanghihilakbot tingnan ang karamihan sa mga ito, o kaya sapat upang makapanindig-balahibo sa mga tao at iwan silang naguguluhan at nalilito. Sa mga mata ng Diyos, walang iba kundi kapangitan ang lahat na namamalas sa tao, at bagaman maaring pumukaw ito ng kahabagan, kapangitan pa rin ito. Ang pinagmumulan ng kaibahan ng tao mula sa Diyos ay yaong ang kahinaan ng tao ay nasa kanyang pagkahilig na magpakita ng kabaitan tungo sa iba. Ang Diyos, gayunpaman, ay hindi nagbabago sa tao, na nangangahulugan na Siya ay laging may katulad na saloobin. Hindi Siya laging may kabaitan gaya ng akala ng mga tao, tulad ng inang may karanasan na ang mga anak ay laging nangunguna sa kanyang isip. Sa katunayan, kung ayaw ng Diyos na gumamit ng isang hanay ng pamamaraan upang lupigin ang malaking pulang dragon, walang paraan para magpasakop Siya sa gayong paghamak, hinahayaan ang Sarili Niya na mapasailalim sa mga limitasyon ng tao. Ayon sa kalikasan ng Diyos, pumupukaw ng poot ng Diyos ang lahat ng ginagawa at sinasabi ng mga tao, at dapat silang kastiguhin. Sa mga mata ng Diyos, wala kahit isa sa kanila ang nakaabot sa pamantayan, at puntirya ng pagsalakay ng Diyos ang bawa’t isa. Dahil sa mga prinsipyo ng gawain ng Diyos sa Tsina, at, bukod diyan, dahil sa kalikasan ng malaking pulang dragon, dagdag pa riyan ang katunayan na ang Tsina ang bansa ng malaking pulang dragon, at ang lupain kung saan naninirahan ang Diyos na nagkatawang-tao, kailangang magdusa nang tahimik ang Diyos at lupigin ang lahat ng inákáy ng malaking pulang dragon; nguni’t lagi Niyang kasusuklaman ang inákáy ng malaking pulang dragon, iyan ay, lagi Siyang masusuklam sa lahat na nanggagaling mula sa malaking pulang dragon—at hindi ito kailanman mababago.

Walang sinuman ang nakabatid kailanman ng anuman sa mga pagkilos ng Diyos, ni napagmasdan kailanman ang Kanyang pagkilos ng anumang bagay. Nang bumalik ang Diyos sa Sion, halimbawa, sino ang nakabatid nito? Kaya, ang mga salita tulad ng “Tahimik Akong dumarating sa tao, at dahan-dahang lumilisan. Mayroon bang nakakita na sa Akin?” ay nagpapakita na talagang kulang ang tao ng mga kakayahang tanggapin ang mga nangyayari sa espirituwal na kinasasaklawan. Sa nakalipas, sinabi ng Diyos na “maapoy ang araw, makinang ang buwan” sa Kanyang pagbalik sa Sion. Dahil abala pa rin ang mga tao sa pagbalik ng Diyos sa Sion—dahil hindi pa nila ito mabitawan—tuwirang binibigkas ng Diyos ang mga salitang “maapoy ang araw, at makinang ang buwan” upang umayon sa mga pagkaintindi ng mga tao. Bilang resulta, kapag hinampas ng mga salita ng Diyos ang mga pagkaintindi ng mga tao, nakikita nila na kamangha-mangha ang mga pagkilos, at nakikita na malalim at di-maarok ang Kanyang mga salita, at di-malirip ng lahat; kaya, ganap nilang isinasantabi ang usaping ito, at nakakaramdam ng kaunting kalinawan sa kanilang mga espiritu, na parang nakabalik na sa Sion ang Diyos, kung kaya hindi nagbibigay ng malaking pansin ang mga tao sa usaping ito. Mula noon, tinatanggap nila ang mga salita ng Diyos nang may isang puso at isang isip, at hindi na nababalisa na sasapit ang biglaang kapahamakan matapos ang pagbalik ng Diyos sa Sion. Noon lamang nagiging madali sa mga tao na tanggapin ang mga salita ng Diyos, itinutuon ang kabuuan ng kanilang pansin sa mga salita ng Diyos, nawawalan ng pagnanasang isaalang-alang ang iba pa.

Sinundan:Pakahulugan sa Ikasampung Pagbigkas

Sumunod:Karagdagan 2: Ang Ikalawang Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin