Mga Talata ng Biblia para Sanggunian:

“Ang buong sanlibutan ay nasasailalim sa masama” (1 Juan 5:19).

“Ang lahing ito’y isang masamang lahi” (Lucas 11:29).

“At inihagis ang malaking dragon, ang matandang ahas, ang tinatawag na Diyablo at Satanas, ang dumadaya sa buong sanlibutan” (Pahayag 12:9).

“At ito ang kahatulan, naparito ang liwanag sa sanlibutan, at inibig pa ng mga tao ang kadiliman kaysa sa liwanag; sapagka’t masasama ang kanilang mga gawa. Sapagka’t ang bawa’t isa na gumagawa ng masama ay napopoot sa liwanag, at hindi lumalapit sa liwanag, upang huwag masaway ang kaniyang mga gawa” (Juan 3:19–20).

Nauugnay na mga Salita ng Diyos:

Mula itaas hanggang ibaba at mula simula hanggang wakas, ginugulo na ni Satanas ang gawain ng Diyos at kumikilos laban sa Kanya. Lahat ng ito tungkol sa “sinaunang pamanang kultura,” mahalagang “kaalaman tungkol sa sinaunang kultura,” “mga turo ng Taoism at Confucianism,” at “Confucian classics at mga seremonyang pyudal” ay dinala na ang tao sa impiyerno. Ang maunlad na makabagong-panahong siyensya at teknolohiya, pati na ang lubhang maunlad na industriya, agrikultura, at pagnenegosyo ay hindi makita kahit saan. Sa halip, binibigyang-diin lamang nito ang mga ritwal na pyudal na dinala ng sinaunang “mga unggoy” upang sadyang gambalain, labanan, at lansagin ang gawain ng Diyos. Hindi lamang nito patuloy na pinagdurusa ang tao hanggang sa araw na ito, kundi nais pa nitong lunukin^[1] nang buo ang tao. Ang paghahatid ng mga turo ng pyudal na etika at ang pagpapasa ng kaalaman tungkol sa sinaunang kultura ay matagal nang nakahawa sa sangkatauhan, at ginawa silang mga diyablong malalaki at maliliit. Iilan lamang ang masayang tatanggap sa Diyos, at iilan lamang ang buong kagalakang sasalubong sa Kanyang pagdating. Ang mukha ng buong sangkatauhan ay puno ng intensyong pumatay, at sa lahat ng lugar, bumabalot sa paligid ang mapamatay na awra. Hangad nilang palayasin ang Diyos mula sa lupaing ito; hawak ang mga kutsilyo at espada, inaayos nila ang kanilang sarili sa pakikipaglaban upang “puksain” ang Diyos. Sa buong lupaing ito ng mga diyablo, kung saan palaging itinuturo sa tao na walang Diyos, nagkalat ang mga diyos-diyosan, at ang hangin sa itaas ay puno ng nakasusukang amoy ng sunog na papel at insenso, na masyadong makapal kaya mahirap huminga. Para iyong amoy ng burak na sumisingaw pataas sa pagpilipit ng makamandag na ahas, kaya hindi mapigilan na masuka. Bukod dito, bahagyang maririnig ang tunog ng masasamang demonyo na nagsasambit ng mga kasulatan, isang ingay na tila nanggagaling sa malayong impiyerno, kaya hindi mapigilan na manginig. Sa lahat ng dako ng lupaing ito ay may nakalagay na mga diyos-diyosan na may maraming iba’t ibang kulay, na ginagawang isang matingkad at malabis na mundo ang lupain, samantalang patuloy na humahalakhak nang buong kasamaan ang hari ng mga diyablo, na para bang nagtagumpay na ang balak nito. Samantala, nananatiling lubos na walang alam ang tao, at ni wala rin siyang kamalay-malay na nagawa na siyang tiwali ng diyablo hanggang sa punto kung saan nawalan na siya ng kamalayan at nasiraan ng loob. Nais nitong puksain, sa isang iglap, ang lahat ng tungkol sa Diyos, at muli Siyang lapastanganin at palihim na paslangin; hangad nitong buwagin at guluhin ang Kanyang gawain. Paano nito matutulutan ang Diyos na makapantay sa katayuan? Paano nito matitiis na “manghimasok” ang Diyos sa gawain nito sa mundo ng tao? Paano nito matutulutan ang Diyos na ilantad ang kasuklam-suklam nitong mukha? Paano nito matutulutan ang Diyos na gambalain ang gawain nito? Paano mapapayagan ng diyablong ito, na nagpupuyos ang galit, na makontrol ng Diyos ang naghaharing korte nito sa lupa? Paano nito magagawang kusang-loob na yumuko sa nakahihigit Niyang kapangyarihan? Nabunyag na ang kasuklam-suklam nitong mukha kung ano talaga ito, kaya hindi alam ng tao kung tatawa o iiyak, at talagang mahirap itong masabi. Hindi ba’t ito ang diwa nito? Nang may mga pangit na kaluluwa, naniniwala pa rin sila na di-kapani-paniwala ang kagandahan nila—ang grupong ito ng magkakasabuwat sa krimen!^[2] Bumababa sila sa mundo ng mga mortal upang magpakasaya at magsanhi ng kaguluhan, na ginugulo nang husto ang mga bagay-bagay kaya nagiging salawahan at pabagu-bago ang mundo at natataranta at hindi mapakali ang puso ng tao, at napaglaruan nila nang husto ang tao kaya nagmukha siyang isang malahalimaw na hayop sa parang, napakapangit, at nawala na ang pinakahuling bakas ng orihinal na taong dalisay. Bukod pa rito, nais pa nilang kunin ang pinakamataas na kapangyarihan sa lupa. Hinahadlangan nila nang husto ang gawain ng Diyos kaya hindi ito halos makasulong, at sinasarhan nila ang tao nang kasinghigpit ng mga pader na tanso at bakal. Dahil napakaraming nagawang malubhang kasalanan at nagsanhi ng napakaraming kalamidad, may inaasahan pa ba silang iba maliban sa pagkastigo? May ilang panahon nang naghuhuramentado ang mga diyablo at demonyo sa lupa, at sinarhan na ng mga ito kapwa ang mga layunin at ang dugo ng puso ng Diyos kaya walang makalabas. Totoo, mortal na kasalanan ito! Paanong hindi mababalisa ang Diyos? Paanong hindi magagalit ang Diyos? Matindi na nilang hinadlangan at kinalaban ang gawain ng Diyos: Napakamapaghimagsik!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok (7)

Mga Talababa:

1. Ang “lunukin” ay tumutukoy sa marahas na pag-uugali ng hari ng mga diyablo, na sinasaklot nang buo ang mga tao.

2. Ang “magkakasabuwat sa krimen” ay kapareho ng uri ng “isang grupo ng mga butangero.”

Ang lupaing ito na marumi na sa loob ng libo-libong taon ay labis na marungis, laganap ang pagdurusa, naglipana ang mga multo sa buong paligid, nanlalansi at nanlilinlang, nagpaparatang nang walang batayan,^[1] walang-awang gumagamit ng malulupit na pamamaraan, ang bayang ito ng mga multo ay niyuyurakan at iniiwang nagkalat ang mga patay na katawan dito; ang amoy ng pagkabulok ay bumabalot sa lupain at kumakalat sa hangin, at ito ay mahigpit na binabantayan.^[2] Sino ang makakakita sa mundo sa kabila ng himpapawid? Mahigpit na ginagapos ng diyablo ang buong katawan ng tao, tinatakpan nito ang pareho niyang mga mata, at siniselyuhan nang mahigpit ang kanyang mga labi. Naghasik na ng gulo ang hari ng mga diyablo sa loob ng ilang libong taon, magpahanggang sa ngayon, kung kailan patuloy pa rin nitong mahigpit na binabantayan ang bayan ng mga multo, na para bang ito ay hindi mapapasok na palasyo ng mga demonyo; samantala, ang pangkat na ito ng mga asong tagapagbantay ay nakatitig nang nanlilisik ang mga mata, takot na takot na mahuhuli sila ng Diyos nang hindi nila namamalayan at lilipulin silang lahat, at iiwan sila na walang lugar ng kapayapaan at kaligayahan. Paano kaya nakita kailanman ng mga taong nakatira sa ganitong bayan ng mga multo ang Diyos? Natamasa kaya nila kahit kailan ang pagiging kagiliw-giliw at ang pagiging kaibig-ibig ng Diyos? Mauunawaan kaya nila kahit kailan ang mga usapin ng mundo ng tao? Sino sa kanila ang maaaring makaunawa sa sabik na mga layunin ng Diyos? Hindi na gaanong nakapagtataka, kung gayon, na nananatiling ganap na nakatago ang Diyos na nagkatawang-tao: Sa isang madilim na lipunang tulad nito, kung saan ang mga demonyo ay walang puso at hindi makatao, paanong matitiis ng hari ng mga diyablo, na pumapatay ng mga tao nang walang pakundangan, ang pag-iral ng isang Diyos na kaibig-ibig, mabait, at banal? Paano nito maaaring papurihan at ipagsaya ang pagdating ng Diyos? Ang mga alipores na ito! Sinusuklian nila ng pagkamuhi ang kabaitan, matagal na nilang sinimulang tratuhing kaaway ang Diyos, inaabuso nila ang Diyos, sukdulan ang kanilang kalupitan, wala sila ni bahagyang pagsasaalang-alang para sa Diyos, sumasalakay at nandarambong sila, ganap na silang nawalan ng budhi, sinasalungat nila ang kanilang konsensiya, at dinadaya nila ang walang-muwang na sangkatauhan tungo sa kalutangan ng isip. Anong mga kahalili ng mga sinaunang pantas? Anong minamahal na mga lider? Lahat sila ay mga tampalasan na tumututol sa Diyos! Iniwan ng kanilang panghihimasok ang lahat ng nasa ilalim ng langit sa isang kalagayan ng kadiliman at ganap na kaguluhan! Anong kalayaang panrelihiyon? Anong lehitimong mga karapatan at mga interes ng mga mamamayan? Ang mga iyon ay mga panlalansing lahat para pagtakpan ang kasamaan! Sino ang sumuporta sa gawain ng Diyos? Sino ang nagbuwis na ng kanilang buhay o nag-alay ng dugo para sa gawain ng Diyos? Ang mga tao, na inalipin sa loob ng maraming henerasyon, nang walang patid mula sa mga magulang hanggang sa mga anak, ay walang galang na inalipin ang Diyos—paanong hindi ito magbubunsod ng walang humpay galit? Ang sanlibong taon ng pagkamuhi ay naiipon sa puso, sampung libong panahon ng kasamaan ay nakaukit sa puso—paanong hindi ito pupukaw ng pagkamuhi? Ipaghiganti ang Diyos, ganap na lipulin ang Kanyang kaaway—tingnan natin ito na magwala at mamuno bilang isang maniniil pagkatapos! Ngayon na ang oras: Matagal nang tinipon ng tao ang lahat ng kanyang lakas, at ilalaan niya ang lahat ng dugo ng kanyang puso at babayaran ang bawat halaga para dito, upang punitin ang kahindik-hindik na mukha ng diyablong ito at tulutan ang mga tao, na nabulag na, at nagtiis na ng bawat uri ng pagdurusa at paghihirap, na bumangon mula sa kanilang pasakit at maghimagsik laban sa masama at matandang diyablong ito. Bakit hinaharangan ang gawain ng Diyos nang napakahigpit na kahit ang isang patak ay hindi makakalusot? Bakit gumagamit ng mga pakana para lansihin ang mga tao ng Diyos? Nasaan ang tunay na kalayaan at lehitimong mga karapatan at mga interes? Nasaan ang katarungan? Nasaan ang kaaliwan? Nasaan ang init? Bakit gumagamit ng madayang mga pakana upang linlangin ang mga tao ng Diyos? Bakit gumagamit ng puwersa para pigilan ang pagdating ng Diyos? Bakit hindi hinahayaan ang Diyos na malayang gumala sa ibabaw ng lupa na nilikha Niya? Bakit tinutugis ang Diyos hanggang wala na Siyang mapagpahingahan man lamang ng Kanyang ulo? Nasaan ang init sa gitna ng mga tao? Nasaan ang pagsalubong sa Kanya sa gitna ng mga tao? Bakit nagdudulot ng gayong katinding pananabik sa Diyos? Bakit pinatatawag ang Diyos nang paulit-ulit? Bakit itinutulak ang Diyos hanggang sa puntong kailangan Niyang mag-alala sa Kanyang minamahal na Anak? Ang madilim na lipunang ito at ang mga kaawa-awang asong-bantay–bakit hindi nila hinahayaan ang Diyos na malayang pumarito at umalis sa mundong nilikha Niya?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok (8)

Mga Talababa:

1. Ang “nagpaparatang nang walang batayan” ay tumutukoy sa mga paraan kung paano pinipinsala ng diyablo ang mga tao.

2. Ang “mahigpit na binabantayan” ay nagpapahiwatig na ang mga pamamaraan kung saan lubhang pinipinsala ng diyablo ang mga tao ay lalo nang malupit, at kontrolado nang labis ang mga tao na wala na silang makilusan.

Bumubuo si Satanas ng reputasyon sa pamamagitan ng panlilinlang sa mundo, at madalas na itinatatag ang sarili nito bilang isang tagapanguna at huwaran ng katarungan. Sa ilalim ng mga huwad na pagpapanggap ng pagtataguyod ng katarungan, pinipinsala nito ang mga tao at nilalamon ang kanilang mga kaluluwa, at gumagamit ito ng lahat ng uri ng pamamaraan upang gawing manhid, ilihis at sulsulan ang mga tao, na ang intensiyon ay idulot na sang-ayunan at sundin ng mga tao ang masama nitong gawa, at samahan ito sa paglaban sa awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Gayumpaman, kapag natalos ng isang tao ang mga pakana at lihim na balak nito at natalos ang kasuklam-suklam nitong mukha, at kapag ayaw na niyang patuloy na matapak-tapakan o maloko nito o patuloy na magpakaalipin para dito, o maparusahan at malipol kasama nito, binabago ni Satanas ang dati nitong mukha na parang banal, pinupunit ang huwad nitong maskara, at ibinubunyag ang mabangis na tunay na sarili nito, na buktot, malupit, at pangit. Wala na itong ibang mas nanaisin pa kundi ang puksain ang lahat ng tumatangging sumunod dito at lumalaban sa mga buktot nitong puwersa. Sa puntong ito, hindi na kaya ni Satanas na mag-anyong mapagkakatiwalaan at matuwid; ang pumapalit dito ay ang pangit na tunay na sarili nito—ang diyablo—na dati ay nakatago sa ilalim ng damit ng tupa. Sa sandaling mabunyag ang mga pakana ni Satanas at malantad ang tunay na sarili nito, sasabog ito sa galit at pakakawalan ang kabangisan nito, at titindi ang pagnanais nitong pinsalain at lamunin ang tao. Labis itong nagagalit sa pagkamulat ng tao sa katotohanan, at nagkakaroon ito ng matinding pagkamuhi at pagiging mapaghiganti sa tao dahil sa pag-aasam niya sa kalayaan at liwanag at sa adhikain niyang makawala mula sa bilangguan nito. Ang matinding galit nito ay naglalayong ipagtanggol ang kabuktutan nito, at isa rin itong tunay na pagbubunyag ng mabangis nitong kalikasan.

Sa lahat ng ginagawa ni Satanas, ibinubunyag nito ang buktot na kalikasan nito. Sa lahat ng masamang gawa na ginawa ni Satanas sa tao—mula sa naunang mga pagsisikap nito na ilihis ang tao upang sundin ito, hanggang sa pagsasamantala nito sa tao kung saan idinudulot nito na lumahok ang tao sa masasamang gawa nito, hanggang sa paghihiganti nito sa tao matapos malantad ang tunay nitong sarili at nakilatis at tinalikuran ito ng tao, at iba pa—wala kahit isa sa mga gawang ito ang nabigong ilantad ang buktot na diwa ni Satanas, ni patunayan ang katunayan na si Satanas ay walang kaugnayan sa mga positibong bagay at na si Satanas ang pinagmumulan ng lahat ng masasamang bagay. Ang lahat ng kilos nito ay nagsisilbi upang pangalagaan ang kasamaan nito, tiyakin ang pagpapatuloy ng masasamang gawa nito, salungatin ang mga makatarungan at positibong bagay, at sirain ang mga batas at tuntunin ng normal na pag-iral ng sangkatauhan. Ang lahat ng kilos na ito ay mapanlaban sa Diyos, at ang mga ito ay wawasakin ng poot ng Diyos. Bagaman si Satanas ay may sariling matinding galit, ang matinding galit nito ay isang pamamaraan lamang upang mailabas ang buktot na kalikasan nito. Ang dahilan kung bakit si Satanas ay nagngangalit at galit na galit ay ito: Nalantad ang napakasamang mga pakana nito; ang mga lihim na balak nito ay hindi madaling makalusot; ang mapangahas na ambisyon at pagnanais nito na palitan ang Diyos at kumilos bilang ang Diyos ay napabagsak at nahadlangan; at ang layon nitong kontrolin ang buong sangkatauhan ay nauwi sa wala at hindi na kailanman makakamit.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

Ang Pagbabahagi ng Tao:

Ang matinding pagpapahirap at pang-uusig ng CCP sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay nagdulot ng alingasngas sa pandaigdigang komunidad. Hindi maunawaan ng maraming tao kung bakit hindi magkamayaw ang CCP sa pagtuligsa at pagkontra nito sa Diyos. Ito ay dahil isang ateistang partido sa pulitika ang CCP—isang satanikong rehimen na walang-kapantay pagdating sa pagkapoot nito sa katotohanan at sa Diyos. Sa pagkakita ng paglabas at gawain ng tunay na Diyos, paano nga ba hindi matatakot ang CCP, paano nga ba ito hindi tutugon nang may paglaban at pagkondena? Sa mga huling araw, nagpahayag ang Makapangyarihang Diyos ng maraming katotohanan, karamihan sa mga ito ay tinipon sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao. Niyanig ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang lahat ng relihiyon at lahat ng denominasyon. Nakita ng marami sa mga naniniwala sa Panginoon na ang mga salitang inihayag ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan, kinilala nila na ito ang tinig ng Diyos, na ito ang gawain ng Diyos, at nagbalik-loob silang lahat sa Makapangyarihang Diyos. Parami nang parami ang bilang ng mga tao na nangangaral at nagpapatotoo sa Makapangyarihang Diyos. Paano matitiis ang pag-iral ng Diyos, o pahihintulutang maipangaral at mapatotohanan ang katotohanan sa mundo, ng malademonyong rehimen ng CCP, na may panatikong pagkamuhi sa Diyos at sa katotohanan? Dahil dito, naglunsad ang CCP ng sunud-sunod na mga kampanya ng matinding pagpapahirap at pang-uusig sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Inaresto nito ang di-mabilang na mga tao dahil sa pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagpapatotoo sa Diyos, at kinumpiska ang maraming sipi ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao. Araw-araw, pinag-aaralan nang husto ng CCP ang teksto nito, na may lumalawak na pagkaunawa kung gaano kamakapangyarihan ang aklat na ito, na ang mga salita nito ay ang katotohanan, at kaya nitong lupigin ang lahat ng tao. Kaya gaano man siraan, husgahan, at pasamain ng CCP ang Makapangyarihang Diyos, hindi ito nangangahas na isapubliko ang Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao, ni hindi man lang nito binabanggit kung ano ang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos. Bakit gayon na lamang katikom ang bibig ng CCP tungkol sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao? Bakit natatakot ito na mabasa ng mga tao ang aklat na ito? Dahil mga pagbigkas ng Diyos ang nasa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao, ito ang pagpapahayag ng katotohanan, at ang pagpapakita ng tunay na liwanag sa Silangan! Takot na takot ang CCP na mamamalas ng buong mundo ang mga katotohanang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos, na makikita ng buong mundo na nagpakita na ang Diyos at nag-umpisa nang gumawa sa Silangan, na ang Tagapagligtas ng tao ay nagpakita sa Silangan, at na ang pag-asa ng tao ay nasa Silangan. Ang CCP ang pinakamasama at ang pinakanamumuhi sa katotohanan na satanikong rehimen. Walang sinuman ang mas takot na takot sa pagdating ng katotohanan sa mga tao. Walang sinuman ang mas natatakot na tatanggapin ng tao ang katotohanan, at maghahari ang Diyos bilang Hari sa mga tao, at lilitaw ang kaharian ni Cristo sa lupa, at dahil dito ay mabibigo ang kasumpa-sumpang layunin nito na makontrol ang sangkatauhan at pagharian ang mundo. Iyon ang dahilan kung bakit mapusok na sinusubukang arestuhin at patayin ng CCP si Cristo. Ginagamit nito ang media at Internet upang magpalaganap ng propaganda at walang-awang idinidiin, inaakusahan ng mga bagay na hindi totoo, at sinisiraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Umaabot pa ito sa punto na walang pag-aatubili nitong pinakikilos ang mga armadong pulis, sinusubukan ang lahat ng paraan para pahirapan, arestuhin, at usigin ang mga taong hinirang ng Diyos. Dahil wala nang lugar na mapagtataguan dahil sa ginagawang pag-uusig ng CCP, napilitang mangibang-bansa ang mga hinirang ng Diyos—subalit pinalawak pa rin ng CCP ang naaabot ng masasamang kamay nito sa ibang bansa, gamit ang pulitika, ekonomiya, at diplomatikong paraan upang gipitin ang ilang bansa habang pinagtatangkaan nitong puwersahin ang mga Kristiyanong lumabas sa teritoryo nito at bumalik sa China upang harapin ang kalupitan at pang-uusig. Ang lalo pang kasumpa-sumpa ay inaaresto at inuusig din ng CCP ang mga kapamilya ng mga Kristiyanong ito upang gamitin sila bilang bihag upang takutin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at pinupuwersa silang kumuha ng mga pasaporte at pumunta sa ibang bansa upang gipitin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa iba’t ibang mga bansa. Pinagtatangkaan nitong gamitin ang mga diplomatikong pamamaraan upang idiin at maling akusahan ang mga Kristiyano ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos bilang mga huwad na taong naghahangad ng proteksyon, at dahil dito ay nagkakalat ito ng kasinungalingan at gumagawa ng mga usap-usapan na nagpapabaliktad sa opinyon ng publiko laban sa Iglesia, sumisira sa reputasyon nito, humihimok sa mga gobyerno at mga tao sa ibang bansa na labanan at tanggihan ang Iglesia at pauwiin ang mga Kristiyano, sa gayong paraan ay nakakamit ang masamang layunin ng CCP na hadlangan, pigilan, at lipulin ang gawain ng Iglesia na maipalaganap ang ebanghelyo sa ibang bansa. Pinatutunayan ng mga totoong pangyayari na ang CCP ay binubuo ni Satanas at ng mga demonyong nasusuklam sa katotohanan at napopoot sa Diyos—sila ay mga diyablong nagpapahirap sa mga tao at lumalamon sa kanilang mga kaluluwa. Ang pagiging napakabrutal ng CCP sa pagpapahirap, pang-uusig, at pag-atake nito sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay ganap na sanhi ng malademonyo nitong diwa na namumuhi sa katotohanan at napopoot kay Cristo.