Mula pa nang ang mga tao ay nagsimulang tumahak sa tamang landas ng pananampalataya sa Diyos, nananatiling hindi malinaw sa kanila ang maraming bagay. Sila ay ganap pa ring nalalabuan tungkol sa gawain ng Diyos, at tungkol sa marami sa gawain na dapat nilang gawin. Sa isang banda, ito ay dahil mayroon silang mga paglihis sa kanilang karanasan at mahinang abilidad na umarok; sa kabilang banda, ito ay dahil hindi pa nadala ng gawain ng Diyos ang mga tao sa yugtong ito. Kaya, ang lahat ng tao ay hindi maliwanag tungkol sa karamihan ng espirituwal na mga bagay. Hindi lamang sa hindi malinaw sa inyo kung ano ang inyong dapat pasukan, lalo pa kayong mangmang tungkol sa gawain ng Diyos. Ito ay hindi lamang isang usapin tungkol sa mga pagkukulang na nasa inyo; mas lalo na, ito ay isang malaking kapintasan na karaniwan sa lahat ng nasa mundo ng relihiyon. Naririto ang susi kung bakit hindi kilala ng mga tao ang Diyos, kung kaya’t ang kapintasang ito ay isang karaniwang kapintasan na mayroon ang lahat ng naghahangad sa Kanya. Walang isa mang tao ang kailanman ay nakakilala sa Diyos, o kailanman ay nakakita sa Kanyang tunay na mukha. Dahil dito kung kaya’t ang gawain ng Diyos ay nagiging kasinghirap ng paglilipat ng isang bundok o pag-aalis ng tubig ng dagat. Napakaraming tao ang nagsakripisyo ng kanilang mga buhay para sa gawain ng Diyos; napakarami ang itinaboy nang dahil sa Kanyang gawain; napakarami ang pinahirapan hanggang mamatay, para sa kapakanan ng Kanyang gawain; napakarami ang namatay nang di-makatarungan, na ang kanilang mga mata ay puno ng luha ng pag-ibig para sa Diyos; napakarami ang nakatagpo ng malupit at di-makataong pag-uusig…. Na ang mga trahedyang ito ay sumapit—hindi ba ang lahat ay dahil sa kakulangan ng pagkakilala ng mga tao sa Diyos? Paanong ang isang tao na hindi nakakikilala sa Diyos ay walang kahihiyang nagagawang humarap sa Kanya? Paanong ang isang tao na nananampalataya sa Diyos subalit umuusig sa Kanya ay magkakaroon ng mukha na harapin Siya? Ang mga ito ay hindi lamang mga kakulangan ng mga nasa loob ng mundo ng relihiyon, bagkus ay parehong nasa inyo at nasa kanila. Nananampalataya ang mga tao sa Diyos nang hindi Siya nakikilala; ito lamang ang dahilan kung bakit wala silang may-takot-sa-Diyos na puso, at hindi Siya pinangangambahan sa kanilang puso. May mga tao pa nga na hayagan at walang hiya-hiyang gumagawa ng gawain na naguni-guni nila nang mag-isa sa loob ng daloy na ito, at gumagawa ng gawaing iniatas ng Diyos ayon sa kanilang sariling mga hinihingi at maluluhong pagnanais. Maraming tao ang walang pakundangang gumagawa ng mga maling gawa; walang puwang ang Diyos sa kanilang paningin, at ginagawa nila ang anumang gusto nila. Hindi ba’t ang mga halimbawang ito ay mga perpektong pagpapamalas ng makasariling mga puso ng mga tao? Hindi ba inihahayag ng mga halimbawang ito ang labis-labis na elemento ng panlilinlang na taglay ng mga tao? Tunay ngang ang mga tao ay maaaring napakatalino, ngunit paano maaaring halinhinan ng kanilang mga talento ang gawain ng Diyos? Maaari ngang mapagsaalang-alang ang mga tao sa pasanin ng Diyos, ngunit hindi sila maaaring maging masyadong makasarili. Talaga bang ang mga gawa ng mga tao ay “maka-Diyos”? Maaari bang ang sinuman ay maging isandaang porsiyentong sigurado? Ang magpatotoo para sa Diyos, ang magmana ng Kanyang kaluwalhatian—ito ay paggawa ng eksepsiyon ng Diyos at pagtataas sa mga tao; paano magiging karapat-dapat ang mga tao? Kasisimula pa lamang ng gawain ng Diyos, at ang Kanyang mga salita ay nagsisimula pa lamang na mabigkas. Sa puntong ito, maganda ang pakiramdam ng mga tao sa kanilang mga sarili, ngunit hindi ba ito isang bagay lang na magsasanhi ng kahihiyan? Masyadong kaunti ang kanilang nauunawaan. Kahit na ang pinakamatayog na teoretista, ang pinakamatatas na mananalumpati, ay hindi makakapaglarawan ng lahat ng kasaganaan ng Diyos, mas lalo pa kaya kayo? Hindi ninyo dapat pahalagahan ang inyong sarili nang mas mataas pa kaysa langit, bagkus ay tingnan ang inyong mga sarili na mas mababa pa kaysa sa sinuman sa mga taong iyon na mayroong katwiran at naghahangad na mahalin ang Diyos—ito ang landas kung saan kayo ay papasok. Dapat ninyong makita ang inyong mga sarili na mas mababa kaysa sa lahat ng iba. Bakit napakataas ng tingin ninyo sa inyong mga sarili? Bakit ninyo pinahahalagahan nang ganoon kataas ang inyong mga sarili? Sa mahabang lakbayin ng buhay, kasisimula pa lamang ninyong humakbang nang kaunti. Braso lamang ng Diyos ang nakikita ninyo, hindi ang kabuuan ng Diyos. Marapat lamang na makita ninyo ang mas marami pang gawain ng Diyos, upang matuklasan ninyo nang higit pa kung ano ang dapat ninyong pasukin, dahil napakaliit pa lamang ang inyong ipinagbago.

Ang gawain ng Diyos ng pagpeperpekto sa tao at pagbabago sa kanyang disposisyon ay gawain na hindi tumitigil kailanman, sapagkat ang tao ay nagkukulang sa napakaraming paraan at nagkukulang nang labis sa mga pamantayang hinihingi Niya. Kaya’t masasabi, na sa mga mata ng Diyos, magiging mga bagong panganak na sanggol kayo magpakailanman, nagtataglay ng napakakaunti sa mga sangkap na nakapagpapalugod sa Kanya, dahil kayo ay walang iba kundi mga nilikha sa mga kamay ng Diyos. Kung ang isang tao ay naging kampante, hindi ba siya kasusuklaman ng Diyos? Kapag sinabi na nakakaya ninyong mapalugod ang Diyos ngayon, batay lamang ito sa inyong laman; gayumpaman, kung ikukumpara kayo sa Diyos, palagi kayong matatalo sa paligsahan. Ang laman ng tao kailanman ay hindi nakaranas kahit minsan ng tagumpay. Sa pamamagitan ng gawain ng Banal na Espiritu, saka lamang posible para sa tao na magkaroon ng kapaki-pakinabang na mga katangian. Sa katotohanan, sa lahat ng bagay na nilikha ng Diyos, pinakamababa ang tao. Kahit na siya ang panginoon ng lahat ng bagay, nag-iisa ang tao sa gitna ng mga iyon na pinaglalaruan ni Satanas, ang nag-iisang nagiging biktima ng walang-katapusang mga paraan nito ng katiwalian. Ang tao ay hindi kailanman nagkaroon ng anumang awtonomiya. Karamihan sa mga tao ay nakatira sa maruming lugar ni Satanas, at nagdurusa ng pangungutya nito; sila’y pinaglalaruan nito sa ganito at ganoong paraan hanggang sila ay maging agaw-buhay, nagtitiis ng bawat malaking pagbabago, ng bawat paghihirap sa mundo ng tao. Matapos silang paglaruan, tinatapos na ni Satanas ang kanilang tadhana. Kaya’t ginugugol ng mga tao ang kanilang buong buhay sa kalituhan, hindi nila kailanman natatamasa ang magagandang bagay na inihanda ng Diyos para sa kanila, bagkus ay napipinsala ni Satanas at naiiwang gula-gulanit. At ngayon, sila ay naging lalo pang mahina at walang-sigla, at talagang wala nang ganang pansinin ang gawain ng Diyos. Kung ang mga tao ay walang ganang pansinin ang gawain ng Diyos, ang kanilang karanasan ay magpakailanmang mananatiling pira-piraso at hindi buo, at ang kanilang pagpasok ay magpakailanmang magiging walang laman. Sa loob ng ilang libong taon simula nang pumarito sa daigdig ang Diyos, maraming tao na may matatayog na layon ay ginamit ng Diyos upang gumawa para sa Kanya sa anumang bilang ng mga taon; ngunit iyong nakakakilala sa Kanyang gawain ay napakakaunti na halos ay wala. Dahil dito, hindi mabilang na mga tao ang umaako sa papel ng paglaban sa Diyos habang gumagawa sila para sa Kanya, sapagkat, sa halip na gawin ang Kanyang gawain, sila’y aktuwal na gumagawa ng gawain ng tao sa posisyong ipinagkaloob ng Diyos. Maaari ba itong tawaging gawain? Paano sila makakapasok? Kinuha ng sangkatauhan ang biyaya ng Diyos at ito ay ibinaon. Dahil dito, sa loob ng mga nakaraang henerasyon iyong mga gumagawa ng Kanyang gawain ay may kaunting pagpasok. Sila ay hindi man lamang nagsasalita tungkol sa pagkakilala sa gawain ng Diyos, dahil masyadong kakaunti ang kanilang nauunawaan sa karunungan ng Diyos. Maaaring masabi na, bagaman maraming naglilingkod sa Diyos, nabigo silang makita kung gaano Siya kadakila, at ito ang dahilan kaya itinataas nilang lahat ang kanilang sarili bilang “Diyos” para sambahin ng iba.

Sa loob ng napakaraming taon ay nanatiling nakatago ang Diyos sa gitna ng lahat ng bagay; mula sa likod ng tumatalukbong na hamog ay nagmasid Siya sa pagdaan ng maraming tagsibol at taglagas; napakaraming araw at gabi Siyang tumingin sa ibaba mula sa ikatlong langit; lumakad Siya sa gitna ng tao nang napakaraming buwan at taon. Tahimik Siyang umupo sa ibabaw ng di-mabilang na mga tao, naghihintay nang napakaraming magiginaw na taglamig. Hindi Niya kailanman ipinakita nang lantaran kahit minsan ang Sarili Niya kaninuman, ni hindi Siya umimik, at umaalis Siya nang walang palatandaan at kasingtahimik na nagbabalik. Sino ang maaaring makakilala sa Kanyang tunay na mukha? Hindi kailanman Siya nagsalita kahit minsan sa tao, ni minsan ay hindi kailanman nagpakita sa tao. Paano nga ba magiging madali para sa mga tao na gawin ang gawaing iniatas ng Diyos? Bahagya lamang nilang natatanto na ang kilalanin Siya ang pinakamahirap na bagay sa lahat. Ngayon ang Diyos ay nagsalita na sa tao, ngunit hindi Siya kailanman nakilala ng tao, sapagkat ang kanyang buhay pagpasok ay masyadong limitado at mababaw. Mula sa Kanyang perspektibo, ang mga tao ay ganap na hindi nararapat na humarap sa Diyos. Masyadong kaunti ang kanilang pagkaunawa sa Diyos at masyado silang malayo sa Kanya. Bukod dito, ang kanilang mga puso na nananampalataya sa Diyos ay masyadong komplikado, at sadyang hindi nila taglay ang wangis ng Diyos sa kaibuturan ng kanilang mga puso. Bilang resulta, ang dugo ng puso ng Diyos, at ang Kanyang gawain, tulad ng mga pira-pirasong gintong nakabaon sa ilalim ng buhangin, ay hindi makakapagsilay ng munti mang sinag ng liwanag. Para sa Diyos, ang kakayahan, mga intensiyon, at mga pananaw ng mga taong ito ay karima-rimarim sa kasukdulan. Naghihikahos sila sa kanilang abilidad na makaarok, manhid hanggang sa kasukdulan, nabubulok at makamundo, sobra-sobrang sunud-sunuran, at mahina at walang determinasyon; para silang mga baka at kabayo na dapat akayin saanman. Pagdating naman sa kanilang pagpasok sa espiritu, o pagpasok sa gawain ng Diyos, hindi sila nag-uukol kahit katiting na pansin, walang anumang determinasyon na magdusa alang-alang sa katotohanan. Paano nga ba magiging madali para sa ganitong uri ng tao na magawang ganap ng Diyos? Kaya mahalaga na inyong simulan ang inyong pagpasok mula sa anggulong ito—na sa pamamagitan ng inyong gawain at ng inyong pagpasok ay sinisimulan ninyong makilala ang gawain ng Diyos.