Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Mga Klasikong Salita Mula sa Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga Huling Araw

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

XIV Mga Salita tungkol sa Pagpopropesiya tungkol sa Kagandahan ng Kaharian at Hantungan ng Sangkatauhan, at mga Pangako at Pagpapala ng Diyos

1. Habang nagaganap ang Aking mga salita, unti-unting nabuo ang kaharian sa mundo at unti-unting nabalik sa pagiging normal ang tao, at sa gayo’y naitatatag sa mundo ang kahariang nasa Aking puso. Sa kaharian, nababawi ng buong bayan ng Diyos ang buhay ng normal na tao. Wala na ang nagyeyelong taglamig, napalitan ng isang mundo ng mga lungsod sa tagsibol, kung saan tagsibol sa buong taon. Hindi na nahaharap ang mga tao sa malungkot at miserableng mundo ng tao, hindi na nila tinitiis ang maginaw na mundo ng tao. Hindi nag-aaway-away ang mga tao, hindi nagdidigmaan ang mga bansa, wala nang patayan at dugong dumadaloy mula sa patayan; lahat ng lupain ay puno ng kaligayahan, at sa lahat ng dako ay punung-puno ng init ng pagmamahal ang mga tao sa isa’t isa. Kumikilos Ako sa buong mundo, nasisiyahan Ako mula sa kaitaasan ng Aking trono, naninirahan Ako sa kalagitnaan ng mga bituin. At naghahandog sa Akin ang mga anghel ng mga bagong awitin at mga bagong sayaw. Hindi na sinasanhi ng kanilang kahinaan na umagos ang mga luha sa kanilang mga mukha. Hindi Ko na naririnig, sa Aking harapan, ang tinig ng pag-iyak ng mga anghel, at wala na ring nagrereklamo sa Akin ng kahirapan. Ngayon, lahat kayo ay nabubuhay sa harapan Ko; bukas, mamamalagi kayong lahat sa Aking kaharian. Hindi ba ito ang pinakadakilang pagpapala na ipinagkakaloob Ko sa tao?

—mula sa “Kabanata 20” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

2. Sa isang siklab ng kidlat, ibinubunyag ang bawat hayop sa tunay na anyo nito. Gayundin naman, dahil sa pagpapalinaw ng Aking liwanag, nabawi na ng sangkatauhan ang kabanalang minsan nilang tinaglay. O, na sa wakas ang tiwaling mundo ng nakaraan ay nabuwal na tungo sa maruming tubig at, habang lumulubog pailalim, naglaho sa putikan! O, na sa wakas muling nabuhay na sa liwanag ang buong sangkatauhan na Aking nilikha, nahanap ang pundasyon ng pag-iral, at tumigil sa pakikibaka sa putikan! O, ang mga hindi mabilang na nilikhang hawak Ko sa Aking mga kamay! Paanong hindi sila mapaninibago sa pamamagitan ng Aking mga salita? Paanong hindi nila magagampanan sa liwanag ang kanilang mga layunin? Hindi na payapa at tahimik ang mundo, hindi na mapanglaw at malungkot ang langit. Hindi na pinaghihiwalay ng isang puwang ang langit at lupa, nagkaisa na, at kailanman hindi na muling paghihiwalayin pa. Sa napakasayang pangyayaring ito, sa sandali ng pagbubunyi, ang Aking pagkamatuwid at ang Aking kabanalan ay umabot na sa buong sansinukob, at walang humpay na pinupuri iyon ng buong sangkatauhan. Tumatawang may kagalakan ang mga lungsod ng langit, at nagsasayawan ang mga kaharian ng lupa nang may kagalakan. Sino ang hindi nagagalak sa sandaling ito? At sino ang hindi tumatangis sa sandaling ito? Ang mundo sa una nitong kalagayan ay kabilang sa langit, at nakaugnay ang langit sa lupa. Ang tao ang nag-uugnay sa langit at lupa, at salamat sa kanyang kabanalan, salamat sa kanyang pagpapanibago, hindi na lingid sa lupa ang langit, at hindi na nananatiling tahimik ang lupa sa langit. Napapalamutian ng mga ngiti ng kasiyahan ang mga mukha ng sangkatauhan, at naitago sa kanilang mga puso ang isang tamis na walang hangganan. Hindi nakikipag-away ang tao sa kapwa tao, at hindi rin sila sumapit sa pag-aaway sa isa’t isa. Sa Aking liwanag, mayroon bang namumuhay nang hindi matiwasay kasama ang iba? Sa Aking panahon, mayroon bang nagbibigay ng kahihiyan sa pangalan Ko? Nakatuon sa Akin ang mapitagang titig ng buong sangkatauhan, at lihim silang tumatawag sa Akin sa kanilang mga puso. Nasaliksik Ko na ang bawat pagkilos ng sangkatauhan: Sa mga taong nalinis na, walang hindi masunurin sa Akin, walang humahatol sa Akin. Napupuspos ang lahat ng sangkatauhan ng Aking disposisyon. Nakikilala na Ako ng bawat tao, mas lumalapit sila sa Akin, at sinasamba nila Ako. Naninindigan Ako sa espiritu ng tao, dinadakila Ako sa mata ng tao sa pinakamataas na tugatog, at dumadaloy ito sa dugo sa kanyang mga ugat. Pinupuno ng masayang pagbubunyi sa puso ng mga tao ang bawat lugar sa balat ng lupa, masigla at sariwa ang hangin, hindi na tinatalukbungan ng hamog ang lupa, at maningning ang sikat ng araw.

—mula sa “Kabanata 18” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

3. Ang Aking karunungan ay nasa lahat ng dako sa mundo, at nasa buong sansinukob. Sa gitna ng lahat ng bagay ay ang mga bunga ng Aking karunungan, sa gitna ng lahat ng tao ay sumasagana ang mga pinakamahusay na gawa ng Aking karunungan; ang bawat bagay ay katulad ng lahat ng bagay sa Aking kaharian, at lahat ng tao ay nananahan sa kapahingahan sa ilalim ng Aking mga kalangitan tulad ng mga tupa sa Aking mga pastulan. Kumikilos Ako sa ibabaw ng lahat ng tao at nagmamasid Ako sa lahat ng dako. Walang nagmumukhang luma, at walang tao na katulad ng kung ano siya dati. Namamahinga Ako sa trono, sumasandig Ako patawid sa buong sansinukob, at Ako’y lubos na nasisiyahan, dahil naibalik ang lahat ng bagay sa kanilang kabanalan, at muli Akong maninirahan nang mapayapa sa Sion, at ang mga tao sa mundo ay makapamumuhay ng mapayapa, kuntentong mga buhay sa ilalim ng Aking paggabay. Pinangangasiwaan ng lahat ng tao ang lahat ng bagay sa Aking kamay, nabawi na ng lahat ng tao ang dati nilang katalinuhan at orihinal na anyo; hindi na sila nababalutan ng alabok, nguni’t, sa Aking kaharian, dalisay sila na tulad ng mamahaling-batong luntian, bawat isa ay may mukha na gaya ng sa banal na nilalang sa kaibuturan ng puso ng tao, dahil naitatag na ang Aking kaharian sa kalagitnaan ng mga tao.

—mula sa “Kabanata 16” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

4. Sa Aking liwanag, nakikita muli ng mga tao ang liwanag. Sa Aking salita, natatagpuan ng mga tao ang mga bagay na para sa kasiyahan. Nanggaling Ako sa Silangan at nagmula Ako roon. Kapag nagniningning ang Aking kaluwalhatian, naiilawan ang lahat ng bansa, nadadala ang lahat sa liwanag, wala kahit isa ang naiiwan sa kadiliman. Sa kaharian, walang-kapantay na kaligayahan ang buhay ng bayan ng Diyos kasama ang Diyos. Sumasayaw ang katubigan para sa pinagpalang buhay ng bayan, tinatamasa ng kabundukan kasama ng bayan ang Aking kasaganaan. Nagsusumikap ang lahat ng tao, nagpapagal, ipinakikita ang kanilang katapatan sa Aking kaharian. Sa kaharian, wala nang paghihimagsik, wala nang paglaban; ang kalangitan at ang lupa ay umaasa sa isa’t isa, ang tao at Ako ay malapit at damang-dama ang isa’t isa, sa mga kaligayahan sa buhay, sumasandig sa isa’t isa…. Sa panahong ito, pormal Kong inuumpisahan ang buhay na makalangit. Wala na ang paggambala ni Satanas, at pumapasok sa kapahingahan ang bayan. Sa buong sansinukob, nabubuhay sa Aking luwalhati ang Aking hinirang na bayan, pinagpalang walang kapantay, hindi bilang bayang namumuhay sa gitna ng mga tao, kundi bilang bayang nabubuhay kasama ang Diyos. Naranasan na ng lahat ang pagtitiwali ni Satanas, nalasap ang kapaitan at katamisan ng buhay. Ngayong nabubuhay sa Aking liwanag, paanong hindi magdiriwang ang isang tao? Paanong basta na lamang mahahayaan ang gayon kagandang sandali at palalampasin ito? Bayan! Umawit ngayon ng mga awit sa inyong mga puso at sumayaw para sa Akin! Itaas ngayon ang inyong mga pusong tapat at ialay ang mga ito sa Akin! Magtambol kayo ngayon at tumugtog para sa Akin! Pinagniningning Ko ang kagalakan sa buong sansinukob! Ipinakikita Ko sa bayan ang Aking maluwalhating mukha! Kukulog Ako! Mangingibabaw Ako sa sansinukob! Naghahari na Ako sa gitna ng bayan! Itinataas Ako ng bayan! Nagpapadala Ako sa bughaw na kalangitan at sumasama sa Akin ang bayan. Lumalakad Ako sa gitna ng mga tao at pinaliligiran Ako ng bayan Ko! Masaya ang mga puso ng mga tao, niyayanig ng kanilang mga awit ang sansinukob, binabasag ang himpapawid! Hindi na nalulukuban ng hamog ang sansinukob; wala nang putik, wala nang naiipong dumi. Banal na bayan ng sansinukob! Nabubunyag ang inyong totoong mukha sa ilalim ng Aking pagsusuri. Hindi kayo mga taong puno ng dumi, kundi mga banal na kasing-dalisay ng batong-luntian, lahat ay Aking minamahal, lahat ay Aking kaaliwan! Muling nabubuhay ang lahat! Nasa langit muli ang lahat ng banal na naglilingkod sa Akin, pumapasok sa Aking mainit na yakap, hindi na umiiyak, hindi na nababahala, inaalay ang kanilang mga sarili sa Akin, bumabalik sa Aking tahanan, at sa kanilang sariling lupain mamahalin nila Ako nang walang katapusan! Di-nagbabago! Nasaan ang kalungkutan! Nasaan ang mga luha! Nasaan ang laman! Wala na ang lupa; walang hanggan ang kalangitan. Nagpapakita Ako sa lahat ng bayan, at pinupuri Ako ng lahat ng bayan. Itong buhay, itong kagandahan, mula pa noong unang panahon at magpakailanman, ay hindi na mababago. Ito ang buhay sa kaharian.

—mula sa “Bayan! Magdiwang!” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

5. “Kumikilos Ako sa ibabaw ng lahat ng mga tao at nagmamasid Ako sa lahat ng dako. Walang nagmumukhang matanda, at walang tao na katulad ng kung ano siya dati. Namamahinga Ako sa trono, sumasandig Ako patawid sa buong sansinukob….” Ito ang kinalabasan ng kasalukuyang gawain ng Diyos. Ang lahat ng mga piniling tao ng Diyos ay bumabalik sa kanilang orihinal na anyo, na siyang dahilan kung bakit ang mga anghel, na nagdusa sa napakaraming taon, ay inilabas, tulad ng sinasabi ng Diyos, “may mukha na gaya ng sa banal na isa sa kaibuturan ng puso ng tao.” Dahil ang mga anghel ay gumagawa sa lupa at naglilingkod sa Diyos sa lupa, at lumalaganap ang kaluwalhatian ng Diyos sa buong mundo, ang langit ay dinadala sa lupa, at ang lupa ay itinataas sa langit. Samakatuwid, ang tao ang kawing na nag-uugnay sa langit at lupa; ang langit at lupa ay hindi na magkabukod, hindi na magkahiwalay, kundi magkaugnay bilang isa. Sa buong mundo, tanging Diyos at tao ang umiiral. Walang alabok o dumi, at lahat ng bagay ay napabago, tulad ng isang maliit na tupa na nakahiga sa isang luntiang damuhan sa ilalim ng langit, tinatamasa ang lahat ng biyaya ng Diyos. At dahil ito sa pagdating ng pagkaluntiang ito na ang hininga ng buhay ay sumisikat, sapagka’t dumarating ang Diyos sa mundo upang mamuhay katabi ng tao sa buong kawalang-hanggan, tulad ng sinabi mula sa bibig ng Diyos na “muli Akong maninirahan nang mapayapa sa Sion.” Ito ang simbolo ng pagkatalo ni Satanas, ito ang araw ng kapahingahan ng Diyos, at ang araw na ito ay pupurihin at ipahahayag ng lahat ng tao, at gugunitain ng lahat ng tao. Kung kailan namamahinga ang Diyos sa trono ay iyon din ang kung kailan tinatapos ng Diyos ang Kanyang gawain sa lupa, at ang mismong sandali na ang lahat ng mga misteryo ng Diyos ay ipinakikita sa tao; ang Diyos at ang tao ay magpakailanmang magkakasundo, hindi kailanman magkakabukod—ang mga ito ang magagandang mga tagpo sa kaharian!

—mula sa “Kabanata 16” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

6. Kapag ang kaharian ay ganap nang bumaba sa lupa, mababawi ng lahat ng tao ang kanilang likas na wangis. Kaya, sinasabi ng Diyos, “nasisiyahan Ako mula sa kaitaasan ng Aking trono, naninirahan Ako sa kalagitnaan ng mga bituin. At naghahandog sa Akin ang mga anghel ng mga bagong awitin at mga bagong sayaw. Hindi na sinasanhi ng kanilang kahinaan na umagos ang mga luha sa kanilang mga mukha. Hindi Ko na naririnig, sa Aking harapan, ang tinig ng pag-iyak ng mga anghel, at wala na ring nagrereklamo sa Akin ng kahirapan.” Ipinakikita nito na ang araw kung kailan matatamo ng Diyos ang ganap na kaluwalhatian ay ang araw kapag tinatamasa na ng tao ang kanyang kapahingaan; ang mga tao ay hindi na magkukumahog bilang resulta ng paggambala ni Satanas, hihinto ang mundo sa patuloy na pagsulong, at ang mga tao ay mabubuhay sa kapahingahan—sapagkat ang napakaraming bituin sa kalangitan ay pinapanibago, at ang araw, buwan, mga bituin, at iba pa, at ang lahat ng bundok at mga ilog sa langit at sa lupa, ay binabago lahat. At sapagkat ang tao ay nagbago, at ang Diyos ay nagbago, kaya, maging ang lahat ng bagay ay magbabago. Ito ang pinakasukdulang layunin ng plano ng pamamahala ng Diyos, at ang yaong matatamo sa bandang huli.

—mula sa “Kabanata 20” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

7. Ang Aking gawain ay tatagal lamang ng anim-na-libong taon, at Ako ay nangako na ang paghawak ng masama sa buong sangkatauhan ay hindi rin hihigit sa anim-na-libong taon. At sa gayon, napapanahon na. Hindi Ko na ipagpapatuloy o ipagpapaliban pa: Sa panahon ng mga huling araw Aking lulupigin si Satanas, babawiin Ko ang lahat ng Aking kaluwalhatian, at babawiin Ko ang lahat ng kaluluwa sa lupa na kabilang sa Akin upang itong mga kaluluwang naghihinagpis ay maaaring makawala sa dagat ng pagdurusa, at sa gayon matatapos na ang Aking buong gawain sa lupa. Simula sa araw na ito, hindi na Ako kailanman magkakatawang-tao sa lupa, at hindi na muling gagawa pa sa lupa ang Aking Espiritu na nagkokontrol-ng-lahat. Ako ay gagawa lamang ng isang bagay sa lupa: Huhubugin Kong muli ang sangkatauhan, isang sangkatauhan na banal, at siyang Aking tapat na lungsod sa lupa. Nguni’t alamin ninyo na hindi Ko lilipulin ang buong mundo, hindi Ko rin lilipulin ang buong sangkatauhan. Iingatan Ko yaong natitirang ikatlong bahagi—ang ikatlong bahaging nagmamahal sa Akin at lubusan Kong nalulupig, at sila ay Aking gagawing mabunga at mapagparami sa lupa kagaya ng ginawa ng mga Israelita sa ilalim ng kautusan, binubusog sila ng masaganang mga tupa at baka at lahat ng kasaganaan ng lupa. Ang sangkatauhang ito ay mananatili sa Akin magpakailanman, nguni’t hindi ito ang karumal-dumal na maruming sangkatauhan sa ngayon, kundi isang sangkatauhan na natipon mula sa lahat niyaong Aking mga natamo. Ang sangkatauhang iyon ay hindi mapipinsala, maaabala, o makukubkob ni Satanas, at magiging ang tanging sangkatauhan na mananatili sa mundo pagkatapos Kong nagtagumpay laban kay Satanas. Ito ang sangkatauhan na nalulupig Ko na ngayon at nagtatamo ng Aking pangako. At sa gayon, ang sangkatauhan na nalulupig sa panahon ng mga huling araw ay siya ring sangkatauhan na maliligtas at magtatamo ng Aking walang-hanggang mga pagpapala. Ito ang tanging magiging patunay ng Aking tagumpay laban kay Satanas, at ang tanging mga nasamsam sa Aking pakikipaglaban kay Satanas. Itong mga nasamsam sa digmaan ay Aking naililigtas mula sa sakop ni Satanas, at ang tanging pagkakabuu-buo at bunga ng Aking anim-na-libong-taong plano ng pamamahala. Sila ay nagmula sa bawat bansa at denominasyon, at bawat lugar at bayan, sa buong sansinukob. Sila ay galing sa iba’t ibang lahi, may iba’t ibang wika, kaugalian at mga kulay ng balat, at sila ay nakakalat sa lahat ng bansa at denominasyon sa buong mundo, at maging sa bawat sulok ng mundo. Hindi magtatagal, sila ay magsasama-sama upang buuin ang isang ganap na sangkatauhan, isang pagtitipon ng tao na hindi kayang abutin ng mga puwersa ni Satanas.

—mula sa “Walang Sinumang Nasa Laman ang Makatatakas sa Araw ng Poot” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

8. Batay sa iba’t iba nilang mga tungkulin at mga patotoo, ang mga mananagumpay sa kaharian ay magsisilbing mga saserdote o tagasunod, at lahat ng matagumpay sa gitna ng kapighatian ay magiging kalipunan ng saserdote sa loob ng kaharian. Ang mga kalipunan ng saserdote ay mabubuo kapag ang gawain ng ebanghelyo sa buong sansinukob ay natapos na. Kapag dumating ang panahong iyon, ang kailangang gawin ng tao ay ang pagganap sa kanyang tungkulin sa kaharian ng Diyos, at ang paninirahan niyang kasama ang Diyos sa loob ng kaharian. Sa kalipunan ng mga saserdote mayroong magiging mga punong saserdote at mga saserdote, at ang natitira ay magiging mga anak na lalaki at mga tao ng Diyos. Ito ay malalaman lahat sa pamamagitan ng kanilang mga patotoo sa Diyos sa panahon ng kapighatian; hindi lamang ito mga titulo na ibinibigay lamang batay sa kagustuhan. Sa sandaling ang katayuan ng tao ay naitatag na, ang gawain ng Diyos ay matatapos, dahil ang lahat ay pinagsasama-sama ayon sa uri at ibinabalik sa kanilang orihinal na kalagayan, at ito ang tanda ng katuparan ng gawain ng Diyos, ito ang pangwakas na kinalabasan ng gawain ng Diyos at ng pagsasagawa ng tao, at ang pagkakabuu-buo ng mga pangitain ng gawain ng Diyos at ng pakikipagtulungan ng tao. Sa katapusan, ang tao ay makakasumpong ng kapahingahan sa kaharian ng Diyos, at ang Diyos, rin, ay babalik sa Kanyang tahanan upang mamahinga. Ito ang pangwakas na kinalabasan ng 6,000 taong pakikipagtulungan sa pagitan ng Diyos at ng tao.

—mula sa “Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

9. Ang buhay na nasa kapahingahan ay isa na walang digmaan, walang karumihan, walang namamalagi sa di-pagkamakatuwiran. Ibig sabihin nito ay walang panliligalig ni Satanas (dito ang “Satanas” ay tumutukoy sa kalabang mga puwersa). Ang pagtitiwali ni Satanas, pati na rin ang pagsalakay ng anumang puwersang tutol sa Diyos. Lahat ng bagay ay sumusunod sa sarili nitong uri at sumasamba sa Panginoon ng sangnilikha. Ang langit at lupa ay ganap na payapa. Ito ang matiwasay na buhay ng sangkatauhan. Kapag pumasok ang Diyos sa kapahingahan, walang di-pagkamakatuwiran ang magpapatuloy sa ibabaw ng lupa, at walang pagsalakay ng anumang kalabang mga puwersa. Ang sangkatauhan ay papasok din sa isang bagong dako; sila ay hindi na magiging isang sangkatauhan na ginawang tiwali ni Satanas, bagkus ay isang sangkatauhan na nailigtas na pagkatapos na nagáwáng tiwali ni Satanas. Ang araw ng kapahingahan ng sangkatauhan ay araw din ng kapahingahan ng Diyos. Nawala ng Diyos ang Kanyang kapahingahan dahil sa kawalang-kakayahan ng sangkatauhan na pumasok sa kapahingahan; hindi iyon dahil sa Siya ay dati-rating hindi makapagpahinga. Ang pagpasok sa kapahingahan ay hindi nangangahulugan na ang lahat ng bagay ay titigil sa paggalaw, o na ang lahat ng bagay ay titigil sa pag-unlad, o nangangahulugan ito na ang Diyos ay titigil sa paggawa o ang tao ay titigil na mabuhay. Ang tanda ng pagpasok sa kapahingahan ay ganito: Si Satanas ay nawasak na; yaong masasamang tao na sumasapi kay Satanas sa masama nitong gawain ay naparusahan at napawi na; lahat ng puwersang laban sa Diyos ay tumitigil sa pag-iral. Ang pagpasok ng Diyos sa kapahingahan ay nangangahulugan na hindi na Niya isasakatuparan ang Kanyang gawain ng pagliligtas sa sangkatauhan. Ang pagpasok ng sangkatauhan sa kapahingahan ay nangangahulugan na ang buong sangkatauhan ay mabubuhay sa loob ng liwanag ng Diyos at sa ilalim ng Kanyang mga pagpapala; wala na ang pagtiwali ni Satanas, ni mangyayari man ang anumang bagay na di-matuwid. Ang sangkatauhan ay mamumuhay nang normal sa lupa, at mamumuhay sila sa ilalim ng pangangalaga ng Diyos. Kapag ang Diyos at ang tao ay magkasamang pumasok sa kapahingahan, ito ay mangangahulugan na ang sangkatauhan ay nailigtas na at si Satanas ay nawasak na, ang gawain ng Diyos sa gitna ng tao ay lubusang natapos na. Hindi na magpapatuloy sa paggawa ang Diyos sa gitna ng tao, at ang tao ay hindi na mamumuhay sa ilalim ng sakop ni Satanas. Kaya, ang Diyos ay hindi na magiging abala, at ang tao ay hindi na magmamadali; ang Diyos at ang tao ay sabay na papasok sa kapahingahan. Ang Diyos ay babalik sa Kanyang orihinal na posisyon, at ang bawat tao ay babalik sa kani-kanyang lugar. Ito ang mga hantungan na kani-kanyang tatahanan ng Diyos at ng tao sa katapusan ng buong pamamahala ng Diyos. Ang Diyos ay may hantungan ng Diyos, at ang tao ay may hantungan ng tao. Habang nagpapahinga, ang Diyos ay patuloy na gagabay sa buong sangkatauhan sa kanilang buhay sa lupa. Habang nasa liwanag ng Diyos, ang tao ay sasamba sa isang tunay na Diyos sa langit. Ang Diyos ay hindi na mamumuhay kasama ng sangkatauhan, at ang tao ay hindi rin magagawang mamuhay kasama ng Diyos sa hantungan ng Diyos. Ang Diyos at tao ay hindi maaaring mamuhay sa loob ng parehong dako; sa halip, kapwa sila may sariling mga kaukulang mga paraan ng pamumuhay. Ang Diyos ay ang Isa na siyang gumagabay sa buong sangkatauhan, habang ang buong sangkatauhan ay ang pagbubuu-buo ng gawaing pamamahala ng Diyos. Ang sangkatauhan ay siyang inaakay; ukol sa kakanyahan, ang sangkatauhan ay hindi tulad ng Diyos. Ang ibig sabihin ng pagpapahinga ay ang pagbalik sa orihinal na lugar ng isa. Samakatuwid, kapag pumasok ang Diyos sa kapahingahan, nangangahulugan ito na ang Diyos ay bumabalik sa Kanyang orihinal na lugar. Ang Diyos ay hindi na mamumuhay sa ibabaw ng lupa o makikibahagi sa kagalakan at paghihirap ng sangkatauhan habang kasama ng sangkatauhan. Kapag ang sangkatauhan ay pumasok tungo sa kapahingahan, ito ay nangangahulugang naging isang tunay na likha ang tao; ang sangkatauhan ay sasamba sa Diyos mula sa ibabaw ng lupa at magkakaroon ng normal na buhay. Ang mga tao ay hindi na susuway o lalaban sa Diyos; sila ay babalik sa orihinal na buhay nina Adan at Eva. Ito ang kani-kanyang buhay at hantungan ng Diyos at ng sangkatauhan pagkatapos nilang pumasok sa kapahingahan. Ang pagkatalo ni Satanas ay isang di-maiiwasang pangyayari sa digmaan sa pagitan ng Diyos at ni Satanas. Sa ganitong paraan, ang pagpasok ng Diyos sa kapahingahan pagkatapos na gawing ganap ang Kanyang gawaing pamamahala at ganap na kaligtasan at pagpasok sa kapahingahan ng tao ay hindi rin maiiwasang mga pangyayari. Ang lugar ng kapahingahan ng tao ay nasa lupa, at ang lugar ng kapahingahan ng Diyos ay nasa langit. Habang sumasamba ang tao sa Diyos sa kapahingahan, mamumuhay siya sa lupa, at habang inaakay ng Diyos ang natitirang bahagi ng sangkatauhang nasa kapahingahan; aakayin Niya sila mula sa langit, hindi mula sa lupa. Ang Diyos ay magiging ang Espiritu pa rin, habang ang tao ay magiging sa laman pa rin. Ang Diyos at tao ay kapwa may kanya-kanyang mga paraan ng pagpapahinga. Habang nagpapahinga ang Diyos, Siya ay darating at magpapakita sa gitna ng tao; habang nagpapahinga ang tao, siya ay aakayin ng Diyos upang dumalaw sa langit at upang masiyahan din sa buhay sa langit.

—mula sa “Ang Diyos at ang Tao ay Magkasamang Papasok sa Kapahingahan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

10. Kapag ang tao ay pumapasok na sa walang-hanggang hantungan, sasambahin ng tao ang Lumikha, at sapagkat natatamo na ng tao ang kaligtasan at nakakapasok na sa kawalang-hanggan, ang tao ay hindi na maghahabol ng anumang mga layunin, ni, higit pa rito, kailangan niyang mag-alala na siya ay kinukubkob ni Satanas. Sa panahong ito, malalaman ng tao ang kanyang lugar, at gagampanan ang kanyang tungkulin, at kahit na hindi sila kinakastigo o hinahatulan, gagampanan ng bawat tao ang kanilang tungkulin. Sa panahong iyon, ang tao ay magiging nilikha sa parehong pagkakakilanlan at katayuan. Wala nang magiging pagkakaiba ng mataas at mababa; bawat tao ay gaganap na lamang ng ibang tungkulin. Ngunit ang tao ay mamumuhay pa rin sa isang maayos, angkop na hantungan ng sangkatauhan, gagampanan ng tao ang kanyang tungkulin para sa kapakanan ng pagsamba sa Lumikha, at ang isang sangkatauhan na kagaya nito ay magiging ang sangkatauhan ng kawalang-hanggan. Sa panahong iyon, matatamo na ng tao ang isang buhay na pinaliwanag ng Diyos, isang buhay na nasa ilalim ng pangangalaga at pag-iingat ng Diyos, at isang buhay na kasama ang Diyos. Magkakaroon ang sangkatauhan ng normal na buhay sa lupa, at ang kabuuan ng sangkatauhan ay papasok sa tamang landas. Lubos nang natalo ng 6,000-taong plano ng pamamahala ng Diyos si Satanas, ibig sabihin nito’y nabawi na ng Diyos ang orihinal na larawan ng tao kasunod sa Kanyang paglikha, at sa gayon, ang orihinal na hangarin ng Diyos ay matutupad na.

—mula sa “Pagpapanumbalik ng Normal na Buhay ng Tao at Pagdadala sa Kanya sa Isang Kamangha-manghang Hantungan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

11. Tumindig ka at makipagtulungan sa Akin! Tiyak na hindi Ko pakikitunguhan nang may paghamak yaong mga taimtin na gumugugol ng kanilang mga sarili para sa Akin. Yaong mga taimtim na inilalaan ang kanilang mga sarili sa Akin, ipagkakaloob Ko ang lahat ng pagpapala Ko sa iyo. Lubusan mong ihandog ang iyong sarili sa Akin! Kung ano ang kinakain mo, kung ano ang isinusuot mo, at ang hinaharap mo ay lahat nasa Aking mga kamay, isasaayos Ko lahat ito nang wasto, para sa iyong walang-katapusang kasiyahan, di-nauubos, dahil nasabi Ko na, “Sa mga yaong taimtim na gumugugol para sa Akin, tiyak na pagpapalain kita nang labis.” Lahat ng pagpapala ay dumarating sa bawat taong taimtim na gumugugol ng sarili niya para sa Akin.

—mula sa “Kabanata 70” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

12. Ang kahulugan ng pagpapala ay hindi na mangyayari sa inyo sa hinaharap ang mga bagay na inyong kinasusuklaman, na ang ibig sabihin, ay mawawala na ang mga bagay na ito sa inyong mga tunay na buhay, at ang mga iyon ay ganap na aalisin sa harap ng inyong mga mata. Ang pamilya, trabaho, asawa, mga anak, mga kaibigan at mga kamag-anak at kahit ang tatlong-beses na pagkain sa isang araw na inyong kinasusuklaman araw-araw, ay mawawala. (Ibig sabihin nito ay hindi nalilimitahan ng panahon at lumalakad palabas sa laman nang lubusan. Ang iyong katawan ay mapapanatili lamang sa pamamagitan ng pagiging busog sa espiritu. Ang iyong katawan, hindi ang laman, ang siyang tinutukoy. Ikaw ay magiging ganap na malaya at nangingibabaw. Ito ang pinakadakila at pinakalantad na himala na naipakita na ng Diyos simula sa paglikha ng mundo.) Lahat ng sangkap na lupa sa inyong katawan ay maaalis, at kayo ay buong magiging espirituwal na katawang banal at walang-bahid, at kayo ay maglalakbay hanggang sa mga dulo ng sansinukob. Lahat niyaong nakayayamot na paghuhugas at pagkukuskos ay maaalis din mula doon, at kayo ay magtatamasa lamang hanggang sa kasukdulan. Mula sa sandaling iyon, hindi na kayo magkakaroon ng konsepto ng pag-aasawa (dahil winawakasan Ko ang isang kapanahunan, hindi nililikha ang mundo), at hindi na magkakaroon ng mga hirap sa panganganak na nagpapahirap sa mga babae. Ni hindi na rin kayo magtatrabaho o magpapagal sa hinaharap. Lubusan kayong mabababad sa Aking yakap ng pagmamahal at tatamasahin ang mga pagpapalang naibigay Ko na sa inyo. Ito ay walang-pasubali.

—mula sa “Kabanata 84” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

13. Ang Aking naihanda na para sa inyo, iyan ay, ang bihira at mahalagang mga kayamanan mula sa buong mundo, ay ibibigay lahat sa inyo. Hindi ninyo maiisip ni maguguni-guni ang lahat ng ito sa kasalukuyan, at walang sino mang tao ang nakapagtamasa na nito noong una. Kapag dumating ang mga pagpapalang ito sa inyo, kayo ay liligaya nang walang-katapusan, nguni’t huwag kalilimutang kapangyarihan Kong lahat ang mga ito, Aking pagkilos, Aking katuwiran at lalong higit pa, Aking kamahalan. (Magiging maawain Ako sa mga pinipili Kong pagpapakitaan Ko ng awa, at magiging mahabagin Ako sa mga yaon na pinipili Kong pagpapakitaan Ko ng habag.) Sa panahong iyon, mawawalan na kayo ng mga magulang, at hindi na magkakaroon ng mga kadugong ugnayan. Kayong lahat ay mga taong Aking minamahal, minamahal Kong mga anak. Walang mangangahas na apihin kayo mula sa panahong iyon. Ito’y magiging panahon para lumago kayo tungo sa hustong-gulang, at panahon para sa inyo na pamunuan ang mga bansa gamit ang bakal na pamalo! Sinong nangangahas na hadlangan ang minamahal Kong mga anak? Sinong nangangahas na saktan ang minamahal Kong mga anak? Igagalang nilang lahat ang minamahal Kong mga anak dahil ang Ama ay naluwalhati. Lahat ng bagay na kailanman ay walang sinumang makakaguni-guni ay lilitaw sa harap ng inyong mga mata. Ang mga iyon ay hindi-limitado, hindi-nauubos, walang-katapusan. Hindi magtatagal, tiyak na hindi na kayo mangangailangang masunog ng araw at magtiis ng nagpapahirap na init. Hindi na rin kayo magdurusa ng lamig, ni maaabot kayo ng ulan, niyebe o hangin. Ito ay dahil mahal Ko kayo, at magiging ang kabuuan ng mundo ng Aking pag-ibig. Ibibigay Ko sa inyo ang lahat ng gusto ninyo, at ihahanda Ko para sa inyo ang lahat ng kailangan ninyo. Sinong nangangahas na magsabing Ako ay hindi matuwid? Papatayin kita agad, dahil nasabi Ko na dati na ang Aking poot (laban sa masasama) ay tatagal tungo sa kawalang-hanggan, at hindi Ako lulubay kahit katiting. Gayunpaman, ang Aking pag-ibig (para sa Aking minamahal na mga anak) ay tatagal din tungo sa kawalang-hanggan; hindi Ko ito pipigilan kahit kaunti.

—mula sa “Kabanata 84” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

14. Ako ngayon ay naglalakad sa kalagitnaan ng Aking bayan, naninirahan Ako sa kalagitnaan ng Aking bayan. Ngayon, yaong may tunay na pag-ibig sa Akin, ang mga taong gaya nito ay mapalad; mapalad yaong mga nagpapasakop sa Akin, sila ay tiyak na mananatili sa Aking kaharian; mapalad yaong mga nakakakilala sa Akin, sila ay tiyak na hahawak ng kapangyarihan sa Aking kaharian; mapalad yaong mga naghahangad sa Akin, tiyak na makaliligtas sila mula sa mga gapos ni Satanas at matatamasa nila ang pagpapala sa Akin; mapalad yaong mga kayang talikuran ang kanilang mga sarili, tiyak na papasok sila sa kung anong mayroon Ako, at mamanahin ang gantimpala ng Aking kaharian. Aalalahanin Ko yaong mga nagsusumikap para sa Aking kapakanan, yayakapin Ko nang may kagalakan yaong mga gumugugol para sa Aking kapakanan, bibigyan Ko ng mga kasiyahan yaong mga naghahandog sa Akin. Pagpapalain Ko yaong mga nasisiyahan sa Aking mga salita; tiyak na sila ang magiging haligi na magtataas ng tukod sa Aking kaharian, tiyak na magkakaroon sila ng walang-kapantay na gantimpala sa Aking bahay, at walang makakahambing sa kanila. Natanggap na ba ninyo ang mga pagpapalang ibinigay sa inyo? Nahanap na ba ninyo ang mga ipinangako sa inyo? Sa ilalim ng paggabay ng Aking liwanag, tiyak na makakawala kayo mula sa pagkasakal ng mga puwersa ng kadiliman. Sa gitna ng kadiliman, tiyak na hindi ninyo maiwawala ang ilaw na gumagabay sa inyo. Tiyak na kayo ang magiging panginoon ng lahat ng nilalang. Tiyak na kayo ay magiging mananagumpay sa harap ni Satanas. Sa pagbagsak ng kaharian ng malaking pulang dragon, tiyak na tatayo kayo sa kalagitnaan ng napakaraming tao upang sumaksi sa Aking tagumpay. Tiyak na magiging matatag at matibay kayo sa lupain ng Sinim. Sa pamamagitan ng mga pagdurusang tinitiis ninyo, mamanahin ninyo ang pagpapalang nagmumula sa Akin, at tiyak na sisinagan ng Aking kaluwalhatian ang loob ng buong sansinukob.

—mula sa “Kabanata 19” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

15. Yaong gagawing perpekto ng Diyos ay silang tatanggap ng mga pagpapala ng Diyos at ng Kanyang pamana. Iyon ay, tinatanggap nila kung anong mayroon at kung ano ang Diyos, upang mabuo kung anong mayroon sila sa loob; isinagawa sa kanila ang lahat ng salita ng Diyos; anuman ang kabuuan ng Diyos, nagagawa ninyong ganap na tanggapin ang lahat bilang gayon, kaya naisasabuhay ang katotohanan. Ito ang uri ng tao na ginawang perpekto ng Diyos at nakamit ng Diyos. Ang ganitong uri lamang ng tao ang nararapat na magmana ng mga pagpapalang ito na ipinagkaloob ng Diyos:

1) Tinatanggap nang buo ang pag-ibig ng Diyos.

2) Kumikilos alinsunod sa kalooban ng Diyos sa lahat ng bagay.

3) Tinatanggap ang gabay ng Diyos, namumuhay sa ilalim ng liwanag ng Diyos, at pagiging nililiwanagan ng Diyos.

4) Pagsasabuhay sa larawan na mahal ng Diyos sa mundo; minamahal nang tunay ang Diyos gaya ng ginawa ni Pedro, na napako sa krus para sa Diyos at karapat-dapat na mamatay bilang kabayaran sa pagmamahal sa Diyos; ang pagkakaroon ng kaluwalhatian gaya ni Pedro.

5) Ang pagiging minamahal, iginagalang, at hinahangaan ng lahat sa lupa.

6) Napagtatagumpayan ang lahat ng pagkaalipin ng kamatayan at ng Hades, hindi binibigyang pagkakataon ang gawain ni Satanas, naaangkin ng Diyos, namumuhay sa loob ng isang bago at masiglang espiritu, at hindi nakararamdam ng kapaguran.

7) Ang pagkakaroon ng isang hindi mailarawang pakiramdam ng pagkalugod at kagalakan sa lahat ng oras sa buong buhay, na para bang nakita na niya ang araw ng pagdating ng kaluwalhatian ng Diyos.

8) Tumatanggap ng kaluwalhatiang kasama ng Diyos, at ang pagkakaroon ng isang anyo na gaya ng mga banal na minamahal ng Diyos.

9) Pagiging yaong iniibig ng Diyos sa lupa, samakatuwid, ang pinakamamahal na anak na lalaki ng Diyos.

10) Ang pagbabagong-anyo at pag-akyat kasama ang Diyos sa ikatlong langit, nalalampasan ang laman.

—mula sa “Ang mga Pangako sa mga Nagawang Perpekto” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Sinundan:XIII Mga Salita tungkol sa mga Pamantayan ng Diyos sa Pagpapasiya sa Kahihinatnan ng Tao at sa Pagwawakas ng Bawat Uri ng Tao

Baka Gusto Mo Rin