May dalawang bahagi ang gawain ng Diyos na nagkatawang-tao. Noong una Siyang nagkatawang-tao, hindi Siya pinaniwalaan o kinilala ng mga tao, at ipinako nila sa krus si Jesus. Pagkatapos, noong magkatawang-tao Siya sa ikalawang pagkakataon, hindi pa rin Siya pinaniwalaan ng mga tao, at lalo nang hindi Siya kinilala, at muli nilang ipinako sa krus si Cristo. Hindi ba’t ang tao ang kaaway ng Diyos? Kung hindi Siya kilala ng tao, paano magiging katapatang-loob ng Diyos ang tao? Paano siya magiging kalipikado na maging saksi ng Diyos? Hindi ba’t pawang mga mapanlinlang na kasinungalingan ang mga pagsasabi ng tao na minamahal niya ang Diyos, pinaglilingkuran niya ang Diyos, at niluluwalhati niya ang Diyos? Kung ibinibigay mo ang iyong buhay sa paghahangad ng mga di-makatotohanan at di-praktikal na bagay na ito, hindi ba’t gumagawa ka nang walang kabuluhan? Paano ka magiging katapatang-loob ng Diyos kung hindi mo man lamang nakikilala kung sino ang Diyos? Hindi ba’t ang gayong paghahangad ay malabo at abstrakto? Hindi ba’t ito ay mapanlinlang? Paano ba dapat isagawa ng isang tao ang pagiging katapatang-loob ng Diyos? Ano ang praktikal na kabuluhan ng pagiging katapatang-loob ng Diyos? Maaari ka bang maging katapatang-loob ng Espiritu ng Diyos? Makikita mo ba kung gaano kalaki at kataas ang Espiritu? Ang maging katapatang-loob ng isang di-nakikita at di-nahahawakang Diyos—hindi ba’t iyan ay malabo at abstrakto? Ano ang praktikal na kabuluhan ng gayong paghahangad? Hindi ba’t ang lahat ng ito ay mapanlinlang na kasinungalingan? Ang hinahangad mo ay ang maging katapatang-loob ng Diyos, gayong sa katunayan, ikaw ay alipores ni Satanas, dahil hindi mo kilala ang Diyos, at hinahangad mo ang di-umiiral na “Diyos sa gitna ng lahat ng bagay,” na di-nakikita, di-nahahawakan, at napapaloob sa iyong sariling mga kuru-kuro. Sa abstraktong pananalita, ang gayong “Diyos” ay si Satanas, at sa praktikal na pananalita, ito ay ikaw mismo. Hinahangad mo na maging ang iyong sariling katapatang-loob, ngunit sinasabi mo pa rin na hinahangad mong maging katapatang-loob ng Diyos—hindi ba’t iyan ay isang kalapastanganan? Ano ang halaga ng gayong paghahangad? Kung ang Espiritu ng Diyos ay hindi magkakatawang-tao, ang diwa ng Diyos ay isa lamang di-nakikita at di-nahahawakang Espiritu ng buhay, na walang anyo at walang wangis, mula sa uring di-materyal, di-malapitan at di-maunawaan ng tao. Paano magiging katapatang-loob ang tao ng isang walang-katawan, kamangha-mangha, at di-maarok na Espiritu na gaya nito? Hindi ba’t isa itong biro? Isa iyong katawa-tawang pangangatwiran na walang bisa at higit pa roon ay hindi makatotohanan. Ang nilikhang tao ay mula sa isang uri na likas na naiiba mula sa Espiritu ng Diyos, kaya paano magiging magkatapatang-loob ang dalawa? Kung ang Espiritu ng Diyos ay hindi naisakatuparan sa katawang-tao—na ibig sabihin, kung ang Diyos ay hindi naging tao, hindi nagpakumbaba at naging isang nilikha, kung gayon, ang taong nilikha ay kapwa magiging hindi kalipikado at walang abilidad na maging katapatang-loob Niya, at maliban sa mga tapat na mananampalatayang maaaring magkaroon ng pagkakataong maging mga katapatang-loob ng Diyos matapos na makapasok sa langit ang kanilang mga kaluluwa, hindi magagawa ng karamihan sa mga tao na maging mga katapatang-loob ng Espiritu ng Diyos. At kung nais ng mga tao na maging mga katapatang-loob ng Diyos sa langit sa ilalim ng gabay ng Diyos na nagkatawang-tao, hindi ba’t sila ay mga labis na hangal na di-tao? Hinahangad lamang ng mga tao na “maging deboto” sa isang di-nakikitang Diyos, at hindi sila nagtutuon ng kahit na katiting na pansin sa Diyos na nakikita, sapagkat napakadaling hangarin ang isang di-nakikitang Diyos. Maaari itong gawin ng mga tao ayon sa kanilang kagustuhan, ngunit ang paghahangad sa nakikitang Diyos ay hindi ganoon kadali. Ang tao na naghahangad ng isang malabong Diyos ay walang pasubaling hindi kayang makamit ang Diyos, sapagkat ang mga bagay na malabo at abstrakto ay naguguni-guni lamang ng tao, at hindi kayang makamit ng tao. Kung ang Diyos na pumarito sa gitna ninyo ay isang dakila at matayog na Diyos na hindi ninyo maabot, paano ninyo maaarok ang Kanyang mga layunin? At paano ninyo Siya makikilala at mauunawaan? Kung ginawa lamang Niya ang Kanyang gawain, at hindi Siya nagkaroon ng normal na pakikipag-ugnayan sa tao, o wala Siyang taglay na normal na pagkatao at hindi Siya malapitan ng mga mortal, kung gayon, kahit pa marami Siyang ginawa sa inyo ngunit wala kayong pakikipag-ugnayan sa Kanya, at hindi ninyo Siya nagawang makita, paano ninyo Siya makikilala? Kung hindi dahil sa katawang-taong ito na taglay ang normal na pagkatao, walang magiging paraan ang tao para makilala ang Diyos; dahil lamang sa pagkakatawang-tao ng Diyos kung kaya’t ang tao ay kalipikado na maging katapatang-loob ng Diyos na nagkatawang-tao. Nagiging katapatang-loob ng Diyos ang mga tao dahil nakikipag-ugnayan sila sa Kanya, at dahil unti-unti nila Siyang nakikilala sa pamamagitan ng pamumuhay kasama Niya at pakikisalamuha sa Kanya. Kung hindi ganoon, hindi ba’t ang paghahangad ng tao ay mawawalan ng kabuluhan? Ibig sabihin, hindi ito ganap na dahil sa gawain ng Diyos kung kaya’t nagagawa ng tao na maging katapatang-loob ng Diyos, kundi dahil sa pagiging praktikal at normal ng Diyos na nagkatawang-tao. Dahil lamang sa ang Diyos ay naging tao kung kaya’t ang mga tao ay mayroong pagkakataon upang gampanan ang kanilang tungkulin, at pagkakataon upang sambahin ang tunay na Diyos. Hindi ba’t ito ang pinakamakatotohanan at pinakapraktikal na katotohanan? Ngayon, nais mo pa rin bang maging ang katapatang-loob ng Diyos sa langit? Tanging kapag nagpakababa ang Diyos Mismo hanggang sa isang partikular na punto, na ibig sabihin, tanging kapag ang Diyos ay nagkatawang-tao, saka lang Niya magiging katapatang-loob at mapagsasabihan ng niloloob ang tao. Ang Diyos ang Espiritu, Siya ay napakadakila at napakatayog, at labis na hindi naaarok—paano magiging kalipikado ang mga tao na maging mga katapatang-loob Niya? Tanging kapag bumaba ang Espiritu ng Diyos sa katawang-tao, at naging isang nilikha na may parehong panlabas na anyo ng tao, maaaring maunawaan ng tao ang Kanyang mga layunin at makamit Niya siya nang praktikal. Nagsasalita at gumagawa Siya sa katawang-tao, nakikibahagi sa mga kagalakan, kalumbayan, at kapighatian ng sangkatauhan, namumuhay sa kaparehong daigdig ng sangkatauhan, pinoprotektahan ang sangkatauhan, ginagabayan sila, at binibigyang-kakayahan sila na malinis at makamit ang Kanyang pagliligtas at Kanyang pagpapala. Kapag nakamit na ng mga tao ang mga bagay na ito at tunay na nilang nauunawaan ang mga layunin ng Diyos ay saka lamang sila maaaring maging mga katapatang-loob ng Diyos. Ito lamang ang praktikal. Kung ang Diyos ay di-nakikita at di-nahahawakan ng mga tao, paano sila magiging mga katapatang-loob Niya? Hindi ba’t ito ay isang hungkag na doktrina?

Nananampalataya sa Diyos hanggang ngayon, marami pa ring tao ang naghahangad doon sa malabo at abstrakto. Wala silang pagkaarok sa pagiging praktikal ng gawain ng Diyos ngayon, at namumuhay pa rin sila sa gitna ng mga salita at doktrina. Bukod dito, ang karamihan ay hindi pa nakapapasok sa realidad ng mga bagong pariralang tulad ng “bagong henerasyon ng mga nagmamahal sa Diyos,” ang “katapatang-loob ng Diyos,” ang “halimbawa at huwaran ng pagmamahal sa Diyos,” at “estilo ni Pedro”; sa halip, ang kanilang paghahangad ay nananatiling malabo at abstrakto, nangangapa pa rin sila sa doktrina, at wala silang pagkaunawa sa realidad ng mga salitang ito. Kapag ang Espiritu ng Diyos ay nagkatawang-tao, at gumagawa sa katawang-tao, makikita at mahahawakan mo Siya. Ngunit kung hindi mo pa rin kayang maging katapatang-loob Niya, kung hindi mo pa rin kayang maging katapatang-loob Niya, paano ka magiging kalapit-loob ng Espiritu ng Diyos? Kung hindi mo kilala ang Diyos ng kasalukuyan, paano ka magiging isa sa bagong henerasyon ng mga nagmamahal sa Diyos? Hindi ba’t mga hungkag na salita at doktrina ang mga ito? Kaya mo bang makita ang Espiritu at maarok ang Kanyang mga layunin? Hindi ba’t mga hungkag na salita ang mga ito? Hindi sapat na basta mo lamang sabihin ang mga parirala at terminong ito, at hindi mo rin makakamit ang kaluguran ng Diyos sa pamamagitan ng kapasyahan lamang. Nasisiyahan ka na sa pagbigkas lamang ng mga salitang ito, at ginagawa mo ito para tugunan ang iyong sariling mga pagnanais, upang tugunan ang iyong sariling di-makatotohanang mga adhikain, at upang tugunan ang iyong sariling mga kuru-kuro at pag-iisip. Kung hindi mo kilala ang Diyos ng kasalukuyan, kahit ano pa man ang gawin mo, hindi mo matutugunan ang mga layunin ng Diyos. Ano ba ang kahulugan ng pagiging katapatang-loob ng Diyos? Hindi mo pa rin ba ito nauunawaan? Dahil ang katapatang-loob ng Diyos ay ang tao, ang Diyos ay tao rin. Ibig sabihin, ang Diyos ay nagkatawang-tao, at naging tao. Tanging iyong magkakauri ang maaaring tawaging kalapit-loob ang isa’t isa, sa gayon lamang sila maituturing na magkatapatang-loob. Kung ang Diyos ay ang Espiritu, paano magiging katapatang-loob ng Diyos ang nilikhang tao?

Ang iyong pananampalataya sa Diyos, ang iyong paghahangad sa katotohanan, at maging ang paraan ng iyong pag-asal ay dapat nakabatay lahat sa realidad: Dapat tunay at praktikal ang lahat, at hindi ka dapat maghangad ng mga bagay na hindi tunay at pantasya lamang. Walang halaga ang umasal nang ganito, at, bukod pa rito, walang kabuluhan sa gayong buhay. Dahil ang iyong paghahangad at buhay ay ginugugol sa kasinungalingan at panlilinlang lamang, at dahil hindi ka naghahangad ng mga bagay na may halaga at kabuluhan, ang tanging nakakamit mo ay mga balighong pangangatwiran at doktrinang lihis sa katotohanan. Walang kaugnayan ang gayong mga bagay sa kabuluhan at halaga ng iyong pag-iral, at madadala ka lamang ng mga ito sa isang hungkag na mundo. Sa ganitong paraan, ang buong buhay mo ay mawawalan ng anumang halaga o kabuluhan—at kung hindi ka naghahangad ng isang makabuluhang buhay, maaari kang mabuhay nang isandaang taon at ang lahat ng iyon ay mawawalan ng silbi. Paano iyan matatawag na buhay ng tao? Hindi ba’t ang totoo ay buhay iyan ng isang hayop? Gayundin, kung hinahangad ninyong tahakin ang landas ng pananampalataya sa Diyos, ngunit wala kayong pagtatangkang hangarin ang Diyos na nakikita at sa halip ay sumasamba kayo sa isang di-nakikita at di-nahahawakang Diyos, hindi ba’t ang gayong paghahangad ay lalo pang walang-saysay? Sa huli, ang iyong paghahangad ay magiging isang tambak ng mga gumuho. Ano ang pakinabang sa iyo ng gayong paghahangad? Ang pinakamalaking suliranin sa tao ay minamahal lamang niya ang mga bagay na hindi niya nakikita o nahahawakan, ang mga bagay na labis na mahiwaga at kamangha-mangha, at hindi mahinagap ng tao at hindi kayang maabot ng mga mortal. Habang lalong hindi makatotohanan ang mga bagay, lalong sinusuri ng mga tao ang mga ito, at hinahangad pa nga ng mga tao ang mga ito nang walang pakialam sa lahat ng ibang mga bagay, walang saysay na umaasang makamtan ang mga ito. Habang lalong hindi makatotohanan ang mga ito, lalong mahigpit na sinisiyasat at sinusuri ng mga tao ang mga ito, na umaabot pa nga sa pag-iimbento ng sarili nilang mga napakadetalyadong ideya tungkol sa mga ito. Sa kabaligtaran, habang lalong makatotohanan ang mga bagay, lalong binabalewala ng mga tao ang mga ito; minamaliit lamang nila ang mga ito, at hinahamak pa nga ang mga ito. Hindi ba’t ito ang mismong saloobin ninyo sa makatotohanang gawaing ginagawa Ko ngayon? Habang lalong makatotohanan ang gayong mga bagay, lalo kayong kumikiling laban sa mga ito. Hindi nga ninyo tinutulutan ang kahit kaunting pagkakataon na masuri ang mga iyon, sa halip ay hindi na lamang ninyo pinapansin ang mga iyon; hinahamak ninyo ang ganitong mga hinihingi na makatotohanan at may mababang pamantayan, at nagkikimkim pa nga kayo ng napakaraming kuru-kuro tungkol sa Diyos na ito na pinakapraktikal, at talagang wala kayong kakayahang tanggapin ang Kanyang pagiging praktikal at normal. Sa ganitong paraan, hindi ba’t isang malabong pananampalataya ang inyong pinanghahawakan? Mayroon kayong hindi natitinag na pananampalataya sa malabong Diyos ng nakalipas na panahon, at wala kayong interes sa praktikal na Diyos ng kasalukuyan. Hindi ba’t ito ay dahil ang Diyos ng kahapon at ang Diyos ng kasalukuyan ay mula sa dalawang magkaibang panahon? Hindi ba’t ito rin ay dahil ang Diyos ng kahapon ay ang dakila at matayog na Diyos ng kalangitan, samantalang ang Diyos ng kasalukuyan ay isa lamang maliit na tao sa lupa? Dagdag pa, hindi ba’t ito ay dahil ang diyos na sinasamba ng tao ay ang diyos na kinatha ng mga kuru-kuro nito, samantalang ang Diyos ng kasalukuyan ay ang nahahawakang katawang-tao na nagpapakita sa lupa? Sa huli, hindi ba’t ito ay dahil ang Diyos ng kasalukuyan ay masyadong makatotohanan kung kaya’t hindi Siya hinahangad ng tao? Sapagkat ang hinihingi ng Diyos ng kasalukuyan sa mga tao ay ang mismong pinakaayaw gawin ng mga tao, at ang nakapagpaparamdam sa kanila ng kahihiyan. Hindi ba’t ginagawa lamang nitong mahirap para sa mga tao ang mga bagay-bagay? Hindi ba’t inilalantad nito ang mga pilat ng mga tao? Bilang bunga, maraming tao ang hindi naghahangad ng makatotohanang Diyos, ng praktikal na Diyos, at nagiging kaaway ng nagkatawang-taong Diyos, na ang ibig sabihin, ay mga anticristo sila. Hindi ba’t ito ay isang malinaw na katunayan? Sa nakalipas, noong hindi pa nagkakatawang-tao ang Diyos, ikaw marahil ay naging isang relihiyosong tao o isang debotong mananampalataya. Pagkaraang magkatawang-tao ang Diyos, marami sa gayong mga debotong mananampalataya ang naging mga anticristo nang hindi nila namamalayan. Alam mo ba kung ano ang nangyayari dito? Sa iyong pananampalataya sa Diyos, hindi ka nagtutuon ng pansin sa realidad o naghahangad sa katotohanan, bagkus ay nakatuon ka sa mga di-tunay na bagay—hindi ba’t ito ang pinakamalinaw na pinagmumulan ng iyong pagiging kaaway ng Diyos na nagkatawang-tao? Ang Diyos na nagkatawang-tao ay tinatawag na Cristo, kaya hindi ba’t anticristo ang lahat ng hindi nananampalataya sa Diyos na nagkatawang-tao? Kaya, tunay ba na ang iyong pinananampalatayaan at minamahal ay ang Diyos na ito na nagkatawang-tao? Ito nga ba ang buhay at humihingang Diyos na ito na pinakamakatotohanan at bukod-tanging normal? Ano ba mismo ang layunin ng iyong paghahangad? Ito ba ay nasa langit o nasa lupa? Ito ba ay isang kuru-kuro o ito ba ang katotohanan? Ito ba ay ang Diyos o ang isang nilalang na higit sa natural? Ang totoo, ang katotohanan ang pinakapraktikal na salawikain sa buhay, at ang pinakamataas na salawikain sa buhay para sa sangkatauhan. Sapagkat ito ang hinihingi ng Diyos sa tao, at ang gawaing personal na ginagampanan ng Diyos, tinatawag itong isang “salawikain sa buhay.” Hindi ito isang salawikaing ibinuod mula sa kung anong bagay, at hindi rin ito isang tanyag na pahayag ng isang dakilang tao. Sa halip, ito ang pagbigkas sa sangkatauhan mula sa May Kataas-taasang Kapangyarihan sa langit at lupa at lahat ng bagay; hindi ito ilang salita na nilagom ng tao, kundi ang likas na buhay ng Diyos. Kaya nga ito ay tinatawag na “ang pinakamataas na salawikain sa buhay.” Ang paghahangad ng mga tao na isagawa ang katotohanan ay ang paggampan sa kanilang tungkulin—ibig sabihin, ito ay ang paghahangad na tugunan ang hinihingi ng Diyos. Ang diwa ng hinihinging ito ang pinakamakatotohanang katotohanan, sa halip na doktrinang hungkag na hindi makakamtan ng sinuman. Kung ang iyong paghahangad ay doktrina lamang at walang nilalamang realidad, hindi ba’t isa kang taong naghihimagsik laban sa katotohanan? Hindi ba’t isa kang tao na umaatake sa katotohanan? Paano mangyayari na ang gayong tao ay isang tao na naghahangad ng pagmamahal sa Diyos? Ang mga taong walang realidad ay iyong mga nagkakanulo sa katotohanan, at lahat sila ay likas na mapanghimagsik!

Paano ka man maghangad, dapat mong maunawaan, higit sa lahat, ang gawain na ginagawa ng Diyos ngayon, at dapat mong malaman ang kabuluhan ng gawaing ito. Dapat mong maunawaan at malaman kung anong gawain ang dala-dala ng Diyos sa Kanyang pagparito sa mga huling araw, kung anong disposisyon ang hatid Niya, at kung ano mismo ang isasakatuparan Niya sa tao. Kung hindi mo alam o nauunawaan ang gawaing Kanyang pinarito upang gawin sa katawang-tao, paano mo maaarok ang Kanyang mga layunin, at paano ka magiging katapatang-loob Niya? Ang totoo, hindi komplikado ang maging katapatang-loob ng Diyos, pero hindi rin ito simple. Kung kaya ng mga tao na maunawaan ito nang lubusan at maisagawa ito, hindi na ito nagiging komplikado; kung hindi ito kayang maunawaan nang lubusan ng mga tao, lalo itong humihirap, at higit pa riyan, nanganganib silang mauwi sa paghahangad ng malalabo at mga abstraktong bagay. Kung sa paghahangad sa Diyos ay walang sariling posisyong paninindigan ang mga tao at hindi nila alam kung anong katotohanan ang dapat nilang panghawakan, nangangahulugan ito na wala silang saligan, kaya’t magiging mahirap para sa kanila ang manindigan. Sa kasalukuyan, napakaraming hindi nakauunawa sa katotohanan, hindi nakakikilala sa kaibhan ng mabuti at masama o nakapagsasabi kung ano ang iibigin o kamumuhian. Ang gayong mga tao ay nahihirapang makapanindigan. Susi sa pananampalataya sa Diyos ang kakayahang isagawa ang katotohanan, magpakita ng pagsasaalang-alang sa mga layunin ng Diyos, malaman ang gawain ng Diyos sa tao kapag Siya ay pumaparito na nasa katawang-tao at ang mga prinsipyo Niya sa pagsasalita. Huwag kang sumunod sa masa. Dapat kang magkaroon ng mga prinsipyo hinggil sa kung ano ang nararapat mong pasukin, at dapat mong panghawakan ang mga ito. Mahigpit mong panghawakan ang mga bagay na nasa kalooban mo na nagmumula sa kaliwanagan ng Diyos—makatutulong ito sa iyo. Kung hindi, liliko ka sa isang direksyon ngayon, at bukas naman ay sa ibang direksyon, at kailanman ay wala kang makakamit na anumang praktikal. Ang pagiging ganito ay walang pakinabang sa iyong buhay. Iyong mga hindi nakauunawa sa katotohanan ay laging sumusunod sa iba: Kung sinasabi ng mga tao na ito ay gawain ng Banal na Espiritu, sinasabi mo rin na ito ay gawain ng Banal na Espiritu; kung sinasabi ng mga tao na ito ay gawain ng masamang espiritu, nag-aalinlangan ka na rin o sinasabi mo rin na ito ay gawain ng masamang espiritu. Lagi mong ginagaya ang mga sinasabi ng iba, at hindi mo kayang kumilatis mag-isa ng kahit ano, at hindi mo rin kayang mag-isip para sa iyong sarili. Ito ay isang tao na walang paninindigan, na walang pagkilatis—ang gayong tao ay walang silbi! Lagi mong inuulit ang mga sinasabi ng iba: Sinasabi ngayon na ito ay gawain ng Banal na Espiritu, ngunit marahil balang araw ay may magsasabi na hindi ito gawain ng Banal na Espiritu, at na ito sa katunayan ay walang iba kundi mga gawa ng tao—ngunit hindi mo ito makilatis, at kapag nakikita mo itong sinasabi ng iba ay inuulit mo ito. Ang totoo ay gawain ito ng Banal na Espiritu, ngunit sinasabi mo na gawain ito ng tao; hindi ba’t naging isa ka na sa mga lumalapastangan sa gawain ng Banal na Espiritu? Sa bagay na ito, hindi ba’t nilabanan mo ang Diyos dahil wala kang pagkilatis? Marahil, may isang hangal na susulpot balang araw at magsasabing “ito ay gawain ng masamang espiritu,” at kapag narinig mo ang mga salitang ito, hindi mo na alam ang gagawin, at muli ka na namang malilimitahan ng mga sinasabi ng iba. Tuwing may nanggugulo sa iyo, hindi mo magawang manindigan, at ito ay dahil hindi mo taglay ang katotohanan. Ang pananampalataya sa Diyos at paghahangad na makilala ang Diyos ay hindi isang simpleng bagay. Hindi matatamo ang mga bagay na ito sa pagtitipon-tipon lamang at pakikinig sa mga sermon, at hindi ka mapeperpekto sa pamamagitan ng alab ng damdamin lamang. Dapat dumaan ka sa mga karanasan, magtaglay ng kaalaman, at magkaroon ng prinsipyo sa iyong mga pagkilos, at dapat mong makamit ang gawain ng Banal na Espiritu. Kapag sumailalim ka na sa mga karanasan, makikilatis mo ang maraming bagay—magagawa mong makita ang pagkakaiba ng mabuti at masama, ng katarungan at kabuktutan, ng kung ano ang sa laman at dugo at kung ano ang sa katotohanan. Dapat mong magawang makita ang pagkakaiba ng mga bagay na ito, at sa pagsasagawa nito, anuman ang mangyari, hindi ka kailanman maliligaw. Ito lamang ang iyong totoong tayog.

Ang pagkakilala sa gawain ng Diyos ay hindi isang simpleng bagay. Dapat ay mayroon kang mga pamantayan at layunin sa iyong paghahangad, dapat ay alam mo kung paano hanapin ang tunay na daan, kung paano suriin kung ito ba ang tunay na daan o hindi, at kung ito ba ang gawain ng Diyos o hindi. Ano ang pinakapundamental na prinsipyo sa paghahanap sa tunay na daan? Kailangan mong tingnan kung mayroon ba o wala ang gawain ng Banal na Espiritu sa daang ito, kung ang mga salitang ito ay pagpapahayag ba o hindi ng katotohanan, kung sino ang pinatototohanan, at kung ano ang maidudulot nito sa iyo. Ang pag-alam ng pagkakaiba sa pagitan ng tunay na daan at ng mga huwad na daan ay nangangailangan ng ilang aspekto ng pundamental na kaalaman, at ang pinakapundamental dito ay ang pag-alam kung mayroon ba o wala ang gawain ng Banal na Espiritu. Sapagkat ang diwa ng pananampalataya ng mga tao sa Diyos ay ang pananampalataya sa Espiritu ng Diyos, at kahit ang pananampalataya nila sa Diyos na nagkatawang-tao ay dahil sa ang katawang-tao na ito ay ang pagsasakatawan ng Espiritu ng Diyos, na nangangahulugang ang gayong pananampalataya ay pananampalataya pa rin sa Espiritu. May mga pagkakaiba sa pagitan ng Espiritu at ng katawang-tao, ngunit dahil ang katawang-tao na ito ay nagmumula sa Espiritu, at ito ay ang Salita na naging tao, ang sinasampalatayaan ng tao ay ang likas na diwa pa rin ng Diyos. Kaya’t sa pagkilala kung ito ba ay ang tunay na daan o hindi, higit sa lahat ay dapat mong tingnan kung taglay ba nito o hindi ang gawain ng Banal na Espiritu, at pagkatapos ay dapat mong tingnan kung mayroon ba o walang katotohanan sa daang ito. Ang katotohanan, gaya ng tawag dito, ay ang buhay disposisyon ng normal na pagkatao. Sa madaling salita, ito ang hinihingi sa tao noong lalangin siya ng Diyos sa pasimula, at ito ay ang normal na pagkatao sa kabuuan nito (kabilang na ang katwiran ng pagkatao, gayundin ang kabatiran, karunungan, at ang pundamental na kaalaman ng kung paano umasal). Ibig sabihin, kailangan mong tingnan kung madadala ba o hindi ng daang ito ang mga tao sa normal na buhay ng tao, kung ang katotohanan na ipinapahayag ay humihingi ba o hindi batay sa realidad ng normal na pagkatao, kung ang katotohanang ito ay makatotohanan at praktikal ba o hindi, at kung ito ay pinakanapapanahon ba o hindi. Kung may katotohanan, magagawa nitong akayin ang mga tao patungo sa normal at praktikal na mga karanasan; higit pa rito, lalong nagiging mas normal ang mga tao, lalong nagiging mas kompleto ang katwiran ng pagkatao na taglay nila, nagiging paayos nang paayos ang kanilang buhay sa laman at ang espirituwal na buhay, at lalong nagiging mas normal ang kanilang mga emosyon. Ito ang ikalawang prinsipyo. May isa pang prinsipyo, at iyon ay kung nadaragdagan ba o hindi ang pagkakilala ng tao sa Diyos, at kung ang pagdanas ng ganoong gawain at katotohanan ay may kakayahan ba o wala na pumukaw ng mapagmahal-sa-Diyos na puso sa loob nila at magpalapit sa kanila nang magpalapit sa Diyos. Sa ganito masusukat kung ito ba ang tunay na daan o hindi. Ang pinakapundamental ay kung ang daang ito ay makatotohanan ba imbes na higit sa natural, at kung ito ay nakapagtutustos ba sa buhay ng tao o hindi. Kung ito ay umaayon sa mga prinsipyong nabanggit, maaaring mabuo ang kongklusyon na ang daang ito ang tunay na daan. Sinasabi Ko ang mga ito hindi upang ipatanggap sa inyo ang ibang mga daan sa inyong mga karanasan sa hinaharap, o bilang hula na magkakaroon ng isa pang gawain ng bagong kapanahunan sa hinaharap. Sinasabi Ko ang mga ito upang matiyak ninyo na ang daan ng kasalukuyan ang tunay na daan, upang hindi kayo maniwala lang nang kalahati at palaging hindi kayang makita nang malinaw ang gawain ng kasalukuyan. Marami pa nga, na sa kabila ng pagiging tiyak, ay sumusunod pa rin nang naguguluhan; ang gayong katiyakan ay walang kaakibat na prinsipyo, at ang ganoong mga tao ay ititiwalag sa malao’t madali. Kahit iyong mga talagang masigasig sa kanilang pagsunod ay tatlong bahaging nakatitiyak at limang bahaging di-nakatitiyak, na nagpapakitang wala silang saligan. Dahil napakahina ng inyong kakayahan at napakababaw ng inyong saligan, wala kayong pagkaunawa sa mga usaping ito ng pagkilatis. Hindi inuulit ng Diyos ang Kanyang gawain, hindi Siya gumagawa ng gawaing hindi makatotohanan, hindi Siya humihingi nang labis-labis sa tao, at hindi Siya gumagawa ng gawaing higit sa katwiran ng tao. Ang lahat ng gawaing Kanyang ginagawa ay napapaloob sa saklaw ng normal na katwiran ng tao, at hindi lumalampas sa katwiran ng normal na pagkatao, at ang Kanyang gawain ay ginagawa nang naaayon sa mga normal na pangangailangan ng tao. Kung ito ay gawain ng Banal na Espiritu, ang mga tao ay lalong nagiging mas normal, at ang kanilang pagkatao ay lalong nagiging mas normal. Nagkakaroon ng parami nang paraming kaalaman ang mga tao tungkol sa kanilang satanikong tiwaling disposisyon, at sa diwa ng tao, at nagkakaroon din sila ng palaki nang palaking pananabik sa katotohanan. Ang ibig sabihin, patuloy na lumalago ang buhay ng tao, at sumasailalim sa parami nang paraming pagbabago ang tiwaling disposisyon ng tao—at lahat ng ito ay ang siyang kahulugan ng pagiging buhay ng tao ang Diyos. Kung ang isang daan ay walang kakayahang ilantad ang gayong mga bagay na siyang diwa ng tao, walang kakayahang baguhin ang disposisyon ng tao, at higit pa rito, ay walang kakayahang dalhin ang mga tao sa harap ng Diyos o bigyan sila ng tunay na pagkaunawa sa Diyos, at nagiging sanhi pa nga upang bumaba nang bumaba ang kanilang pagkatao at lalong maging hindi normal ang kanilang katwiran, ang daang ito, kung gayon, ay hindi ang tunay na daan, at maaaring ito ay gawain ng masamang espiritu, o ang lumang daan. Sa madaling salita, hindi maaaring ito ang kasalukuyang gawain ng Banal na Espiritu. Nanampalataya na kayo sa Diyos sa loob ng maraming taon na ito, ngunit wala kayong nahihiwatigan sa mga prinsipyo para sa pagkilala sa pagkakaiba ng tunay na daan at mga huwad na daan, o sa paghahanap sa tunay na daan. Karamihan pa nga ng mga tao ay hindi pinapansin ang ganitong mga bagay; pumupunta lamang sila kung saan pumupunta ang karamihan, at inuulit ang sinasabi ng nakararami. Paano magiging mga taong naghahanap sa tunay na daan ang mga ito? At paano masusumpungan ng ganoong mga tao ang tunay na daan? Kung malinaw mong nauunawaan ang ilang pangunahing prinsipyong ito, hindi ka maililihis anuman ang mangyari. Sa kasalukuyan, napakahalagang magkaroon ng kaunting pagkilatis ang mga tao; ito ang dapat na tinataglay ng normal na pagkatao, at ito ang dapat taglayin ng mga tao sa kanilang karanasan. Kung sumunod ang mga tao hanggang sa kasalukuyan, pero wala pa rin silang anumang pagkilatis, at hindi pa rin lumalago ang katwiran ng kanilang pagkatao, masyado silang naguguluhan kung gayon, at ang kanilang paghahangad ay mali at naglalaman ng mga paglihis. Naghangad ka hanggang ngayon pero wala ka ni katiting na pagkilatis, at bagama’t totoo, tulad ng iyong sinasabi, na natagpuan mo na ang tunay na daan, nakamit mo na ba iyon? Nagkaroon ka na ba ng anumang pagkilatis? Ano ang diwa ng tunay na daan? Sa tunay na daan, hindi mo nakamit ang tunay na daan; wala kang nakamit na anuman sa katotohanan. Ibig sabihin, hindi mo nakamit ang hinihingi sa iyo ng Diyos, kaya’t wala pa ring pagbabago sa iyong katiwalian. Kung ipagpapatuloy mo ang paghahangad sa ganitong paraan, sa huli ay tiyak na ititiwalag ka. Dahil nakasunod ka na hanggang sa araw na ito, dapat mong matiyak na ang natahak mo nang daan ay ang tamang daan, at hindi ka na dapat magkaroon ng mga pagdududa pa. Maraming tao ang laging nagdududa at humihinto sa paghahangad sa katotohanan dahil sa ilang maliliit na bagay. Ang gayong mga tao ay iyong walang kaalaman sa gawain ng Diyos; sila iyong mga sumusunod sa Diyos sa isang naguguluhang paraan. Ang mga tao na hindi nakakaalam sa gawain ng Diyos ay walang kakayahang maging mga katapatang-loob Niya, o magpatotoo sa Kanya. Pinapayuhan Ko ang mga naghahanap lamang ng mga pagpapala at ng malabo at abstrakto na hangarin ang katotohanan sa lalong madaling panahon, upang ang kanilang buhay ay magkaroon ng kabuluhan. Huwag na ninyong lokohin pa ang inyong sarili!