Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pakahulugan sa Ikatatlumpu’t-siyam na Pagbigkas

Dumako tayo sa kabila ng mga salita ng Diyos at magsalita ng kaunti tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa ating mga buhay, upang ang ating mga buhay ay mamukadkad, at makaabot tayo sa mga inaasahan ng Diyos para sa atin. Sa partikular, sa pagdating ng kasalukuyan—isang panahon na ang bawa’t isa ay pinagsasama-sama ayon sa uri, at ng pagkastigo—mayroong higit na malaking pangangailangan na tumuon sa mas malaking larawan at pagtuunan ang “kapakanan ng lahat.” Ito ang kalooban ng Diyos, at ito ang dapat na makamit ng lahat ng mga tao. Paanong hindi natin maisasakripisyo ang ating mga sarili para sa kalooban ng Diyos sa langit? Ang Diyos ay “nag-aatas ng mga bilang para sa lahat ng mga uri ng tao, nagmamarka ng iba’t ibang tandâ sa bawa’t uri ng tao, upang ang kanilang mga ninuno ay ... magabayan sila pabalik sa kanilang mga pamilya,” na nagpapakitang ang mga tao ay napagsama-sama ayon sa uri, at bilang resulta, lahat ng mga uri ng mga tao ay nagbubunyag ng kanilang tunay na anyo. Sa ganoon, patas na sabihing ang mga tao ay tapat sa kanilang mga ninuno, hindi sa Diyos. Gayunpaman, lahat ng mga tao ay nag-uukol din ng paglilingkod sa Diyos sa pamamatnubay ng kanilang mga ninuno, na siyang pagiging katangi-tangi ng gawain ng Diyos. Lahat ng mga bagay ay naglilingkod sa Diyos, at kahit na ginagambala ni Satanas ang mga tao, ginagamit ng Diyos ang pagkakataong ito upang kumuha sa mga “lokal na pagkukunan” upang paglingkuran Siya. Ang mga tao, gayunpaman, ay hindi ito maarok. Gaya ng sinasabi ng Diyos, “sa gayon, hinahati Ko rin ang pagpapagal, at ipnamamahagi ang mga pagsisikap. Ito ay bahagi ng Aking plano, at hindi maaaring masira ng sinumang tao.” Hindi nakikita ng mga tao na ang lahat ay itinatalaga ng Diyos, at lahat ng ninanais matupad ng Diyos, dati ay nagáwâ Niya. Nakikita lamang nila ito kapag ang gawain ng Diyos ay natapos na; kung hindi, sila ay bulag, at walang nakikita.

Ngayon, ang Diyos ay may bagong gawain sa gitna ng mga iglesia. Ginagawa Niya na ang lahat ay sumunod sa takbo ng kalikasan, tunay na dinadala sa pagpasan ang tungkulin ng tao. Gaya ng sinasabi ng Diyos, “Aking pinamumunuan ang lahat sa gitna ng lahat ng umiiral, Aking inuutusan ang lahat sa gitna ng lahat ng mga bagay, sinasanhi ang lahat ng umiiral na sumunod sa daloy ng kalikasan at magpasakop sa utos ng kalikasan.” Hindi Ko alam kung anong matalinong pananaw-ng-kalooban na mayroon kayo tungo sa “pagsunod sa daloy ng kalikasan,” kaya pag-usapan natin ito. Ganito kung paano Ko ito nakikita: Dahil sila ay inaakay pauwi ng kanilang mga ninuno, lahat ng mga uri ng tao ay dapat na lumabas at “gumanap.” At dahil sinusundan nila ang daloy ng kalikasan, yaong likas sa kanila ay ginagamit upang dalhin ang kanilang orihinal na tungkulin sa pagpapasan, ginagawa silang sumusunod sa paggabay ng Banal na Espiritu ayon sa tuláráng ito. Ang gawain ng Banal na Espiritu ay isinasakatuparan ayon sa katayuan sa loob ng isang tao; sa eksaktong pananalita, ito ay tinatawag na “Minamaniobra ng Diyos ang lahat ng mga bagay upang ang mga iyon ay maglingkod sa Kanya,” ito kung gayon ay nakakabit sa pagsunod sa daloy ng kalikasan. Kahit na ang isang tao ay mayroon ng mga elemento ng diyablo sa loob nila, gagamitin ito ng Diyos, idinaragdag ang gawain ng Banal na Espiritu sa pundasyon ng kung ano ang likas sa loob nila, ginagawa silang sapat upang mag-ukol ng paglilingkod sa Diyos. Ito ang lahat ng sasabihin Ko tungkol sa “pagsunod sa daloy ng kalikasan”—marahil kayo ay may ilang mas mataas na mga mungkahi. Ako ay umaasa na kayo ay makapagbibigay ng ilang mahalagang masasabi, maaari ba? Handa ba kayong makipagtulungan sa pagsunod sa daloy ng kalikasan? Handa ba kayong makihati ng gawain sa Diyos? Naisip na ba ninyo kung paano tutuparin ito? Ako ay umaasa na makakaya ng mga tao na maunawaan ang kalooban ng Diyos, na maaari silang gumawang sama-sama upang bigyang-kasiyahan ang Diyos alang-alang sa iisang simulain, at makakasulong nang sama-sama sa daan tungo sa kaharian. Anong pangangailangan ang mayroon upang makabuo ng di-kailangang mga pagkaintindi? Kaninong pag-iral magpahanggang sa ngayon ang hindi naging alang-alang sa Diyos? At yamang ito ay ganoon nga, anong pangangailangan ang mayroon para sa kalungkutan, dalamhati, at buntung-hininga? Ito ay walang pakinabang sa sinuman. Ang buong buhay ng mga tao ay nasa kamay ng Diyos, at kung hindi ito sa kanilang paninindigan sa harap ng Diyos, sinong magiging handang mamuhay sa kawalang-kabuluhan sa hungkag na mundong ito ng tao? Bakit pa? Nagmamadali papasok at palabas sa mundo, kung hindi sila gumawa ng anuman para sa Diyos, ang kanila bang buong buhay ay hindi masasayang? Kahit na hindi inaari ng Diyos ang inyong mga kilos na karapat-dapat mabanggit, hindi ka ba ngingiti nang masaya sa sandali ng iyong kamatayan? Dapat mong habulin ang positibong pag-unlad, hindi negatibong pag-urong—hindi ba ito mas mahusay na pagsasagawa? Kung ang iyong mga pagkilos ay tanging alang-alang sa pagbibigay-kasiyahan sa Diyos, kung gayon ikaw ay hindi magiging negatibo o paurong. Dahil mayroon laging mga bagay na hindi kayang tarukin sa mga puso ng mga tao, kung hindi nila ito matatanto ang kanilang mga mukha ay nababalot ng madilim na mga ulap, na humahantong sa maraming “mga ukà” na lumilitaw sa kanilang mga mukha nang hindi nila nalalaman, na tila dahil sa ang lupa ay parating bumubuka. Para bang ang lupa ay parating gumagalaw, sinasanhi ang “mga bulubundukin” o “mga pababâ” sa lupa na lumipat ng kinalalagyan nang hindi natatanto ng mga tao. Dito, hindi Ko tinutuya ang mga tao, kundi nagsasalita tungkol sa “pangheograpiyang kaalaman.”

Bagaman nadálá ng Diyos ang lahat ng mga tao tungo sa pagkastigo, wala Siyang sinasabi tungkol dito. Sa halip, sinasadya Niyang iwasan ang paksang ito at nagsisimula ng bago, na sa isang banda ay dahil sa gawain ng Diyos, at sa isa pa, ay sa layuning agad na tapusin ang hakbang na ito ng gawain. Dahil ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng hakbang na ito ng gawain ay matagal nang nakamit, walang pangangailangan na magsalita pa. Sa kasalukuyan, hindi Ko alam kung gaano ang inyong nakita tungkol sa mga pamamaraan ng gawain ng Diyos; sa Aking kamalayan, lagi Kong nadarama na ang gawain ng Diyos ay hindi malinaw na nahati sa mga yugto at sakop ng panahon gaya ng dati. Sa halip, bawa’t araw ay nagdadala ng sarili nitong daan ng paggawa, ang pagbabago ay nagaganap halos kada tatlo hanggang limang araw, at kahit sa loob ng limang araw, maaring magkaroon ng dalawang magkaibang uri ng nilalaman sa gawain ng Diyos. Ipinakikita nito ang bilis ng gawain ng Diyos; bago pa ang mga tao ay nagkaroon ng panahong makatugon at makasilip nang malapitan, wala na ang Diyos nang walang bakas. Sa gayon, ang Diyos ay laging hindi-matarok sa mga tao, na humantong sa pagiging hindi-madama ng gawain ng Banal na Espiritu. Bakit ang Diyos ay laging nagsasalita ng mga salitang gaya ng “kaya’t iniwan Ko ang tao”? Maaaring magbigay ng kaunting pansin ang mga tao sa mga salitang ito, nguni’t hindi nila nauunawaan ang kahulugan ng mga iyon. Paano ngayon, nauunawaan mo ba? Hindi nakapagtataka na ang mga tao ay walang pagkatarok sa presensya ng Banal na Espiritu. Ang kanilang paghahanap sa Diyos ay laging nasa ilalim ng malabong liwanag ng buwan—ito ay ganap na totoo—at para bang ang Diyos ay sinasadyang biruin ang tao, ginagawa ang mga utak ng lahat ng tao na mamagâ, kaya’t sila ay nakakaramdam ng pagkahilo at pagkabiling. Bahagya na nilang nalalaman kung ano ang kanilang ginagawa, na para bang sila ay nangangarap, at sa sandaling sila ay nagising, hindi nila alam kung ano ang nangyari. Ang kailangan lamang ay ilang karaniwang mga salita mula sa Diyos upang iwan ang mga tao na nalilitó. Di nakapagtataka, kung gayon, na sinasabi ng Diyos, “Sa kasalukuyan, itinatapon Ko ang lahat ng mga tao sa ‘malaking pugón’ upang mapino. Tumatayo Ako nang mataas nakabantay nang malapit habang ang mga tao ay nasusunog sa apoy at, napipilit ng mga lagablab, inilalabas ng mga tao ang mga katunayan.” Sa kalagitnaan ng palaging-nagbabagong mga salita ng Diyos, ang mga tao ay walang ideya kung ano ang gagawin; sa katunayan, gaya lamang ng sinasabi ng Diyos, ang pagkastigo ay matagal nang nagsimula, at dahil hindi ito natatanto ng mga tao, nalalaman lamang nila kapag sinasabi ng Diyos nang hayagan, nagbibigay-pansin lamang sila matapos masabi ng Diyos sa kanila. Maaaring masabi na ang mga tao ay nagsisimula lamang na pag-aralan ang pagkastigo ngayon na ang gawain ng Diyos ay naisakatuparan hanggang sa puntong ito. Gaya lamang ito nang mamalayan ng mga tao ang tungkol sa “atomic bomb”—nguni’t dahil hindi pa dumating ang panahon, hindi nakikinig ang mga tao; saka lamang kapag ang isa ay nagsimulang gawin ito na ang mga tao ay nagsisimulang magbigay-pansin. Saka lamang kapag ang “atomic bomb” ay naliwanagan na nauunawaan ito nang higit ng mga tao. Saka lamang kapag sinasabi ng Diyos na itatapon Niya ang tao sa pugón na nakakamalay nang kaunti ang mga tao. Kung hindi nagsalita ang Diyos, walang sinumang makaaalam—hindi ba ganito? Kaya, sinasabi ng Diyos, “ang mga tao ay walang-kamalayang pumapasok sa pugón, na para bang sila ay nadalá roon ng isang lubid, na para bang sila ay naging manhid.” Bakit hindi suriin ito: Kapag inilalabas ng mga tao ang mga katunayan, ito ba ay kapag sinasabi ng Diyos na ang pagkastigo ay nagsimula na, o bago ang pagsasabi ng Diyos na ang pagkastigo ay nagsimula na? Mula rito ay makikita na, bago nagsalita ang Diyos tungkol sa pagkastigo, ang mga tao ay nagsimulang magkumpisal, ipinakikita na ang pagkastigo ay nagsimula bago pa sinabi ng Diyos ang tungkol dito—hindi ba ito katunayan?

Sinundan:Interpretasyon sa Ikatatlumpu’t walong Pagbigkas

Sumunod:Pakahulugan sa Ika-apatnapung Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin