Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 39

Dumako tayo sa labas ng mga salita ng Diyos at magsalita ng kaunti tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa ating mga buhay, upang mamukadkad ang ating mga buhay, at makaabot tayo sa mga inaasahan ng Diyos para sa atin. Sa partikular, sa pagdating ng kasalukuyan—isang panahon na ang bawa’t isa ay pinagsasama-sama ayon sa uri, at ng pagkastigo—mayroong higit na malaking pangangailangan na tumuon sa mas malaking larawan at pagtuunan ang “kapakanan ng lahat.” Ito ang kalooban ng Diyos, at ito ang dapat na makamit ng lahat ng mga tao. Paanong hindi natin maisasakripisyo ang ating mga sarili para sa kalooban ng Diyos sa langit? Ang Diyos ay “nag-aatas ng mga bilang para sa lahat ng mga uri ng tao at nagmamarka ng iba’t ibang tandâ sa bawa’t uri ng tao, upang magabayan sila pabalik ng kanilang mga ninuno sa kanilang mga pamilya,” na nagpapakitang napagsama-sama ang mga tao ayon sa uri, at bilang resulta, ibinubunyag ng lahat ng mga uri ng mga tao ang kanilang tunay na anyo. Sa ganoon, patas na sabihing tapat ang mga tao sa kanilang mga ninuno, hindi sa Diyos. Gayunpaman, nag-uukol din ang lahat ng mga tao ng paglilingkod sa Diyos sa pamamatnubay ng kanilang mga ninuno, na siyang pagiging katangi-tangi ng gawain ng Diyos. Naglilingkod ang lahat ng mga bagay sa Diyos, at kahit na ginagambala ni Satanas ang mga tao, ginagamit ng Diyos ang pagkakataong ito upang kumuha sa mga “lokal na pinagkukunang yaman” upang paglingkuran Siya. Gayunpaman, hindi ito maarok ng mga tao. Gaya ng sinasabi ng Diyos, “sa gayon, hinahati Ko rin ang pagpapagal, at ipinamamahagi ang mga pagsisikap. Bahagi ito ng Aking plano, at hindi maaaring masira ng sinumang tao.” Hindi nakikita ng mga tao ang lahat ng itinatalaga ng Diyos, at lahat ng ninanais matupad ng Diyos, bago Niya ito nagáwâ. Nakikita lamang nila ito kapag natapos na ang gawain ng Diyos; kung hindi, sila ay bulag, at walang nakikita.

Ngayon, may bagong gawain ang Diyos sa gitna ng mga iglesia. Ginagawa Niya na sumunod ang lahat sa takbo ng kalikasan, tunay na dinadala upang mapasan ang tungkulin ng tao. Gaya ng sinasabi ng Diyos, “Aking pinamumunuan ang lahat sa gitna ng lahat ng umiiral, Aking inuutusan ang lahat sa gitna ng lahat ng mga bagay, sinasanhi ang lahat ng umiiral na sumunod sa daloy ng kalikasan at magpasakop sa utos ng kalikasan.” Hindi Ko alam kung anong matatalinong kabatiran ang mayroon kayo tungo sa “pagsunod sa daloy ng kalikasan,” kaya pag-usapan natin ito. Ganito kung paano Ko ito nakikita: Dahil inaakay sila pauwi ng kanilang mga ninuno, lahat ng mga uri ng tao ay dapat na lumabas at “gumanap.” At dahil sinusundan nila ang daloy ng kalikasan, yaong likas sa kanila ay ginagamit upang dalhin ang kanilang orihinal na tungkulin na papasanin, ginagawa silang sumusunod sa paggabay ng Banal na Espiritu ayon sa kinagawiang paraan na ito. Ang gawain ng Banal na Espiritu ay isinasakatuparan ayon sa katayuan sa loob ng bawat tao; sa eksaktong pananalita, tinatawag ito na “Minamaniobra ng Diyos ang lahat ng mga bagay upang maglingkod sila sa Kanya,” nauugnay ito kung gayon sa pagsunod sa daloy ng kalikasan. Kahit na ang isang tao ay mayroong mga elemento ng diyablo sa loob nila, gagamitin ito ng Diyos, idinaragdag ang gawain ng Banal na Espiritu sa pundasyon ng kung ano ang likas sa loob nila, ginagawa silang sapat upang mag-ukol ng paglilingkod sa Diyos. Ito ang lahat ng sasabihin Ko tungkol sa “pagsunod sa daloy ng kalikasan”—marahil kayo ay may ilang mas mataas na mga mungkahi. Umaasa Ako na makapagbibigay kayo ng ilang mahalagang masasabi, maaari ba? Handa ba kayong makipagtulungan sa pagsunod sa daloy ng kalikasan? Handa ba kayong makihati ng gawain sa Diyos? Naisip na ba ninyo kung paano tutuparin ito? Umaasa Ako na makakaya ng mga tao na maunawaan ang kalooban ng Diyos, na maaari silang gumawang sama-sama upang bigyang-kasiyahan ang Diyos alang-alang sa iisang simulain, at makakasulong nang sama-sama sa daan tungo sa kaharian. Anong pangangailangan ang mayroon upang makabuo ng di-kailangang mga pagkaintindi? Kaninong pag-iral magpahanggang sa ngayon ang hindi naging alang-alang sa Diyos? At yamang ito ay ganoon nga, anong pangangailangan ang mayroon para sa kalungkutan, dalamhati, at buntung-hininga? Wala itong pakinabang sa sinuman. Ang buong buhay ng mga tao ay nasa mga kamay ng Diyos, at kung hindi sa kanilang paninindigan sa harap ng Diyos, sinong magiging handang mamuhay sa kawalang-kabuluhan sa hungkag na mundong ito ng tao? Bakit pa? Sa pagmamadali papasok at palabas sa mundo, kung hindi sila gagawa ng anuman para sa Diyos, hindi ba masasayang ang kanila buong buhay? Kahit na hindi itinuturing ng Diyos ang inyong mga kilos na karapat-dapat mabanggit, hindi ka ba ngingiti nang masaya sa sandali ng iyong kamatayan? Dapat mong habulin ang positibong pag-unlad, hindi negatibong pag-urong—hindi ba ito mas mahusay na pagsasagawa? Kung ang iyong mga pagkilos ay tanging alang-alang sa pagbibigay-kasiyahan sa Diyos, hindi ka magiging negatibo o paurong. Dahil mayroon laging mga bagay na hindi kayang tarukin sa mga puso ng mga tao, hindi nila natatanto na nababalot ang kanilang mga mukha ng madilim na mga ulap, na humahantong sa maraming “mga ukà” na lumilitaw sa kanilang mga mukha nang hindi nila nalalaman, na tila dahil sa parating bumubuka ang lupa. Para bang parating gumagalaw ang lupa, sinasanhi ang “mga maliliit na mga burol” o “mga paglubog” sa lupa na lumilipat ng kinalalagyan nang hindi natatanto ng mga tao. Dito, hindi Ko tinutuya ang mga tao, kundi nagsasalita tungkol sa “kaalaman sa heograpiya.”

Bagaman nadálá ng Diyos ang lahat ng mga tao tungo sa pagkastigo, wala Siyang sinasabi tungkol dito. Sa halip, sinasadya Niyang iwasan ang paksang ito at nagsisimula ng bago, na sa isang banda ay dahil sa gawain ng Diyos, at sa isa pa, ay sa layuning agad na tapusin ang hakbang na ito ng gawain. Dahil matagal nang nakamit ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng hakbang na ito ng gawain, wala nang pangangailangan na magsalita pa. Sa kasalukuyan, hindi Ko alam kung gaano ang inyong nakita tungkol sa mga pamamaraan ng gawain ng Diyos; sa Aking kamalayan, lagi Kong nadarama na ang gawain ng Diyos ay hindi malinaw na nahati sa mga yugto at sakop ng panahon gaya ng dati. Sa halip, nagdadala ang bawa’t araw ng sarili nitong paraan ng paggawa, nagaganap ang pagbabago halos kada tatlo hanggang limang araw, at kahit sa loob ng limang araw, maaring magkaroon ng dalawang magkaibang uri ng nilalaman sa gawain ng Diyos. Ipinakikita nito ang bilis ng gawain ng Diyos; bago pa nagkaroon ang mga tao ng panahong makatugon at makasilip nang malapitan, wala na ang Diyos nang walang bakas. Sa gayon, laging hindi-matarok ang Diyos sa mga tao, na humantong sa pagiging hindi-namamalayan ng gawain ng Banal na Espiritu. Bakit laging nagsasalita ang Diyos ng mga salitang gaya ng “kaya’t iniwan Ko ang tao”? Maaaring magbigay ng kaunting pansin ang mga tao sa mga salitang ito, nguni’t hindi nila nauunawaan ang kahulugan ng mga iyon. Paano ngayon, nauunawaan mo ba? Hindi nakapagtataka na walang pagkatarok ang mga tao sa presensya ng Banal na Espiritu. Ang kanilang paghahanap sa Diyos ay laging nasa ilalim ng malabong liwanag ng buwan—ito ay ganap na totoo—at para bang sinasadyang biruin ng Diyos ang tao, ginagawa ang mga utak ng lahat ng tao na mamagâ, kaya’t nakakaramdam sila ng pagkahilo at pagkalito. Halos hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa, na para bang nananaginip sila, at sa sandaling sila ay nagising, hindi nila alam kung ano ang nangyari. Ang kailangan lamang ay ilang karaniwang mga salita mula sa Diyos upang iwang malito ang mga tao. Di nakapagtataka, kung gayon, na sinasabi ng Diyos, “Sa kasalukuyan, itinatapon Ko ang lahat ng mga tao sa ‘malaking pugón’ upang mapino. Tumatayo Ako sa mataas na nakabantay nang malapitan habang nasusunog ang mga tao sa apoy at, napipilit ng mga lagablab, inilalabas ng mga tao ang mga katunayan.” Sa kalagitnaan ng palaging-nagbabagong mga salita ng Diyos, walang ideya ang mga tao kung ano ang gagawin; sa katunayan, gaya lamang ng sinasabi ng Diyos, matagal nang nagsimula ang pagkastigo, at dahil hindi ito natatanto ng mga tao, nalalaman lamang nila kapag sinasabi ng Diyos nang hayagan, nagbibigay-pansin lamang sila matapos masabi ng Diyos sa kanila. Maaaring masabi na nagsisimula lamang ang mga tao na pag-aralan ang pagkastigo ngayon na naisakatuparan ang gawain ng Diyos hanggang sa puntong ito. Gaya lamang ito nang mamalayan ng mga tao ang tungkol sa bombang atomika—nguni’t dahil hindi pa dumating ang panahon, hindi nakikinig ang mga tao; saka lamang nagsisimulang magbigay-pansin ang mga tao nang may nagsisimulang gumawa nito. Saka lamang nauunawaan ng mga tao nang mas higit nang naisapubliko ang bombang atomika. Saka lamang kapag sinasabi ng Diyos na itatapon Niya ang tao sa pugón na nagkakamalay nang kaunti ang mga tao. Kung hindi nagsalita ang Diyos, walang sinumang makaaalam—hindi ba ganito? Kaya, sinasabi ng Diyos, “walang-kamalayang pumapasok ang mga tao sa pugón, na para bang nadalá sila roon ng isang lubid, na para bang naging manhid sila.” Bakit hindi suriin ito: Kapag inilalabas ng mga tao ang mga katunayan, ito ba ay kapag sinasabi ng Diyos na nagsimula na ang pagkastigo, o bago ang pagsasabi ng Diyos na nagsimula na ang pagkastigo? Makikita mula rito na, bago nagsalita ang Diyos tungkol sa pagkastigo, ang mga tao ay nagsimulang magkumpisal, ipinakikita na nagsimula ang pagkastigo bago pa sinabi ng Diyos ang tungkol dito—hindi ba ito katunayan?

Sinundan:Kabanata 38

Sumunod:Kabanata 40