Ninanais ninyong lahat na magantimpalaan sa harap ng Diyos at matrato nang may pabor ng Diyos; inaasam ng bawat isa ang ganoong mga bagay kapag nagsimula na silang manampalataya sa Diyos, sapagkat abala ang bawat isa sa paghahangad ng mas matataas na bagay, at walang sinumang ibig mahuli sa iba. Ganito lamang talaga ang mga tao. Dahil mismo rito, marami sa inyo ang palaging sumusubok na magpalakas sa Diyos na nasa langit, subalit ang totoo, ang katapatan at pagiging bukas ninyo sa Diyos ay higit na mababa kaysa sa katapatan at pagiging bukas ninyo sa inyong mga sarili. Bakit Ko sinasabi ito? Sapagkat hindi Ko kinikilala ni katiting ang katapatan ninyo sa Diyos at, higit pa rito, dahil itinatatwa Ko ang pag-iral ng diyos na nasa puso ninyo. Ibig sabihin, ang diyos na sinasamba ninyo, ang malabong diyos na hinahangaan ninyo, ay hindi talaga umiiral. Ang dahilan kung bakit nasasabi Ko ito nang may labis na katiyakan ay dahil napakalayo ninyo sa tunay na Diyos. Ang diyos-diyosan sa puso ninyo ang dahilan ng katapatan ninyo; samantalang Ako naman, ang Diyos na tinitingnan ninyo bilang hindi dakila at hindi rin hamak, ay kinikilala lamang ninyo sa mga salita. Kapag sinabi Kong malayo kayo sa Diyos, ang ibig Kong sabihin ay malayo kayo sa tunay na Diyos, habang tila malapit lamang ang malabong diyos. Kapag sinabi Kong, “hindi dakila,” tumutukoy ito sa kung paanong ang Diyos na pinananampalatayaan ninyo ngayon ay tila tao lamang na walang mga kahanga-hangang abilidad, isang taong hindi gaanong matayog. At kapag sinabi Kong, “hindi hamak,” ang ibig sabihin nito ay bagama’t hindi kayang tawagin ng taong ito ang hangin at utusan ang ulan, nagagawa pa rin Niyang tawagin ang Espiritu ng Diyos para gumawa ng gawaing yumayanig sa langit at lupa, na nagdudulot sa mga tao na lubos na malito. Sa panlabas, lahat kayo ay mukhang napakamasunurin sa Cristong ito na nasa lupa, subalit sa diwa, wala kayong pananalig sa Kanya, at hindi rin ninyo Siya minamahal. Na ibig sabihin, ang malabong diyos na iyon ng inyong mga damdamin ang tunay ninyong sinasampalatayaan, at ang tunay ninyong minamahal ay ang diyos na inyong pinananabikan sa gabi at sa araw, subalit hindi pa kailanman nakikita nang harapan. Napakaliit ng inyong pananalig, at wala kayong pagmamahal sa Cristong ito. Ang ibig sabihin ng pananalig ay pananampalataya at pagtitiwala; ang ibig sabihin ng pagmamahal ay pagsamba at paghanga sa puso ng isang tao, na hindi kailanman mawawalay. Subalit kulang na kulang nito ang pananalig at pagmamahal ninyo sa Cristo ng ngayon. Pagdating sa pananalig, paano kayo nananalig sa Kanya? Pagdating sa pagmamahal, sa paanong paraan ninyo Siya minamahal? Sadyang wala kayong pagkaunawa sa disposisyon Niya, at lalo namang wala kayong pagkaalam sa Kanyang diwa, kaya paano kayo nananalig sa Kanya? Nasaan ang realidad ng inyong pananalig sa Kanya? Paano ninyo Siya minamahal? Nasaan ang realidad ng inyong pagmamahal sa Kanya?

Marami ang sumunod sa Akin nang walang pag-aatubili hanggang ngayon. Gayundin, dumanas kayo ng labis na pagkapagod sa nakaraang ilang taon. Malinaw na malinaw Kong naunawaan ang likas na katangian at mga gawi ng bawat isa sa inyo; labis na nakakapagod ang pakikisalamuha sa bawat isa sa inyo. Ang nakakalungkot ay bagama’t marami Akong naunawaan tungkol sa inyo, wala kayong nauunawaan sa Akin. Hindi nakapagtataka na sinasabi ng mga tao na napaniwala kayo ng panlilinlang ng isang tao sa isang sandali ng kalituhan. Tunay ngang wala kayong nauunawaan sa Aking disposisyon, at lalo namang hindi ninyo maarok kung ano ang nasa Aking isipan. Ngayon, tumitindi ang mga maling pagkaunawa ninyo tungkol sa Akin, at nananatiling litong pananalig ang pananalig ninyo sa Akin. Sa halip na sabihin na may pananalig kayo sa Akin, mas nababagay sabihing sinusubukan ninyong lahat na magpalakas sa Akin at mambola sa Akin. Napakapayak ng mga motibo ninyo: Susunod ako sa sinumang kayang maggantimpala sa akin, at mananampalataya ako sa sinumang nagtutulot sa aking makatakas sa malalaking kalamidad, siya man ay ang Diyos o sinumang partikular na diyos. Wala sa mga ito ang alalahanin ko. Marami sa inyo ang ganitong klase ng tao, at napakalubha ng kalagayang ito. Kung, isang araw, may isang pagsubok upang malaman kung ilan sa inyo ang may pananalig kay Cristo dahil sa kabatiran sa Kanyang diwa, nangangamba Akong wala ni isa man sa inyo ang makakatugon sa mga ninanais Ko. Kaya makabubuti para sa bawat isa sa inyo na isaalang-alang ang tanong na ito: Napakalaki ng pagkakaiba sa Akin ng Diyos na pinananampalatayaan ninyo, at yamang ganito, ano kung gayon ang diwa ng pananalig ninyo sa Diyos? Habang mas nananampalataya kayo sa inyong tinaguriang Diyos, mas lalo kayong napapalayo sa Akin. Kung gayon, ano ang diwa ng usaping ito? Tiyak na wala ni isa man sa inyo ang nagsaalang-alang kailanman sa katanungang tulad nito, ngunit naisip ba ninyo ang bigat nito? Napag-isipan ba ninyo ang mga kahihinatnan ng patuloy na pananampalataya sa ganitong paraan?

Ngayon, marami kayong kinakaharap na problema, at wala ni isa man sa inyo ang bihasa sa paglutas sa suliranin. Kung magpapatuloy ang sitwasyong ito, kayo lamang ang matatalo. Tutulungan Ko kayong maunawaan ang mga problema, ngunit kayo na ang bahalang lumutas sa mga ito.

Pinahahalagahan Ko talaga ang mga hindi mapaghinala sa iba, at gusto Ko talaga ang mga handang tanggapin ang katotohanan; nagpapakita Ako ng labis na pagkalinga sa dalawang uring ito ng mga tao, dahil matatapat silang tao sa Aking paningin. Kung masyado kang mapanlinlang, magiging mapagbantay at mapaghinala ka sa lahat ng tao at bagay, kaya ang pananalig mo sa Akin ay maitatayo sa isang pundasyon ng paghihinala. Hindi Ko kailanman maaaring kilalanin ang ganitong pananalig. Sa kakulangan ng tunay na pananalig, mas lalo kang salat sa tunay na pagmamahal. At kung kaya mo pa ngang pagdudahan ang Diyos at maghaka-haka tungkol sa Kanya nang basta-basta, walang kaduda-dudang ikaw ang pinakamapanlinlang sa lahat ng tao. Naghahaka-haka ka kung maaari bang maging katulad ng tao ang Diyos: makasalanang di-mapapatawad, makitid ang pag-iisip, salat sa pagiging makatarungan at pagiging makatwiran, walang pagpapahalaga sa katarungan, gumagamit ng malulupit na kaparaanan, lihim na mapanira at tuso, nalulugod sa kasamaan at kadiliman, at iba pa. Hindi ba’t ang dahilan kaya may ganitong mga kaisipan ang mga tao ay sapagkat wala sila ni katiting na pagkakilala sa Diyos? Kasalanan talaga ang ganitong uri ng pananalig! Mayroon pa ngang ibang naniniwala na ang mga nagugustuhan Ko ay iyon lamang marurunong mambola at sumipsip, at na iyong hindi marurunong gumawa niyon ay hindi tatanggapin sa sambahayan ng Diyos at mawawalan ng lugar doon. Ito lamang ba ang tanging kaalamang nakuha ninyo pagkatapos ng maraming taon? Ito ba ang nakamit ninyo? At hindi tumitigil sa mga maling pagkaunawang ito ang pagkakilala ninyo sa Akin; ang mas malala pa ay ang kalapastanganan ninyo sa Espiritu ng Diyos at paninirang-puri ninyo sa Langit. Ito ang dahilan kaya sinasabi Kong magdudulot lamang ng lalong paglayo ninyo sa Akin at higit pang pakikipag-alitan sa Akin ang pananalig na tulad ng sa inyo. Sa loob ng maraming taon ng gawain, marami na kayong nakitang katotohanan, ngunit alam ba ninyo kung ano ang narinig ng Aking mga tainga? Ilan sa inyo ang handang tanggapin ang katotohanan? Naniniwala kayong lahat na handa kayong magbayad ng halaga para sa katotohanan, ngunit ilan sa inyo ang tunay na nagdusa para sa katotohanan? Walang iba kundi pagiging hindi matuwid ang nasa puso ninyo, na nagpapaisip sa inyo na ang lahat, maging sinuman sila, ay parehong mapanlinlang at baliko—hanggang sa puntong naniniwala pa nga kayo na ang Diyos na nagkatawang-tao, tulad ng normal na tao, ay maaaring walang mabuting puso o mapagmalasakit na pagmamahal. Higit pa riyan, naniniwala kayo na sa Diyos na nasa langit lamang umiiral ang isang marangal na birtud at isang mahabagin at mapagmalasakit na kalikasan. Naniniwala kayong hindi umiiral ang isang banal na taong gaya nito, na tanging kadiliman at kasamaan lamang ang naghahari sa lupa, samantalang ang Diyos ay isang bagay na pinaglalagakan ng mga tao ng kanilang pananabik sa mabuti at maganda, isang maalamat na tauhan na gawa-gawa lamang nila. Sa inyong mga isipan, ang Diyos na nasa langit ay lubhang marangal, matuwid, at dakila, karapat-dapat na sambahin at hangaan; samantalang itong Diyos na nasa lupa ay panghalili lamang, at isang kasangkapan, ng Diyos na nasa langit. Naniniwala kayo na hindi magiging kapantay ng Diyos na nasa langit ang Diyos na ito, at lalong hindi man lang maikukumpara sa Kanya. Pagdating sa kadakilaan at karangalan ng Diyos, ang mga ito ay kaluwalhatian ng Diyos na nasa langit, ngunit pagdating sa kalikasan at katiwalian ng tao, mga bagay ito na may bahagi ang Diyos na nasa lupa. Walang-hanggang matayog ang Diyos na nasa langit, samantalang magpakailanmang hamak, mahina, at walang kakayahan ang Diyos na nasa lupa. Walang mga damdamin ng laman ang Diyos na nasa langit, kundi mayroon lamang pagiging matuwid, samantalang may makasariling mga motibo lamang at walang anumang pagkamakatarungan o pagiging makatwiran ang Diyos na nasa lupa. Wala kahit katiting na pagkabaliko ang Diyos na nasa langit at tapat Siya magpakailanman, samantalang laging may bahaging hindi matapat ang Diyos na nasa lupa. Mahal na mahal ng Diyos na nasa langit ang tao, samantalang nagpapakita ng hindi sapat na pag-aaruga sa tao ang Diyos na nasa lupa, at lubos pa nga itong pinababayaan. Matagal na sa puso ninyo ang walang-katotohanang kaalamang ito; mali ito, at baka ipagpatuloy ninyo sa hinaharap. Tinitingnan ninyo ang lahat ng gawa ni Cristo mula sa pananaw ng mga hindi matuwid at sinusuri ninyo ang lahat ng Kanyang gawain, gayundin ang Kanyang pagkakakilanlan at diwa, mula sa pananaw ng masasama. Nakagawa kayo ng matinding pagkakamali at nagawa ninyo ang hindi pa kailanman nagawa ng mga nauna sa inyo. Ibig sabihin, napaglingkuran lamang ninyo ang matayog na diyos na nasa langit na may korona sa kanyang ulo, samantalang hindi kailanman kayo “nagseserbisyo” sa Diyos na itinuturing ninyo na napakahamak na Siya ay sadyang hindi ninyo nakikita. Hindi ba’t ito ay inyong kasalanan? Hindi ba’t isa itong tipikal na halimbawa ng pagkakasala ninyo sa disposisyon ng Diyos? Masigasig ninyong sinasamba ang diyos na nasa langit. Lubos ninyong iginagalang ang matatayog na larawan at labis na hinahangaan ang mga taong may pambihirang kahusayan sa pagsasalita. Handang-handa kang mautusan ng diyos na pumupuno sa iyong mga kamay ng mga kayamanan, at labis mong inaasam ang diyos na makatutupad ng bawat pagnanais mo. Ang Siyang nag-iisang hindi mo sinasamba ay ang Diyos na ito na hindi matayog; ang nag-iisang bagay na kinasusuklaman mo ay ang pakikisama sa Diyos na ito na hindi kayang tingalain ng sinuman. Ang tanging bagay na ayaw mong gawin ay ang gumawa para sa Diyos na ito na hindi kailanman nagbigay sa iyo ng kahit isang sentimo, at ang nag-iisang Siya na hindi ka magawang manabik sa Kanya ay ang hindi kaibig-ibig na Diyos na ito. Walang kakayahan ang Diyos na ito na mapalawak ang mga pananaw mo, na maiparamdam sa iyo na tila ba may natagpuan kang kayamanan, at lalo na ang matupad ang nais mo. Kung gayon, bakit mo Siya sinusunod? Napag-isipan mo na ba ang mga katanungang tulad nito? Sa ginagawa mo ay hindi ka lamang sumasalungat sa Cristong ito; ang mas mahalaga, sumasalungat ka sa Diyos na nasa langit. Sa palagay Ko, hindi ito ang layunin ng pananalig ninyo sa Diyos!

Inaasam ninyo na kalugdan kayo ng Diyos, subalit malayo kayo sa Diyos. Ano ang problema rito? Ang mga salita lamang Niya ang tinatanggap ninyo, ngunit hindi ang pagpupungos Niya, lalong hindi ninyo magawang tanggapin ang bawat pagsasaayos Niya, ang magkaroon ng ganap na pananalig sa Kanya. Kung gayon, ano ang problema rito? Sa huling pagsusuri, ang inyong pananalig ay isang hungkag na balat ng itlog, iyong hindi kailanman makabubuo ng sisiw. Sapagkat hindi nakapagdala sa inyo ng katotohanan o nakapagbigay sa inyo ng buhay ang inyong pananalig, bagkus ay nakapagbigay ito sa inyo ng huwad na pagkaramdam ng pagtustos at pag-asa. Itong pagkaramdam ng pagtustos at pag-asa ang layunin ninyo sa pananampalataya sa Diyos, hindi ang katotohanan at ang buhay. Kaya’t sinasabi Ko na ang naging takbo ng inyong pananalig sa Diyos ay walang iba kundi ang subukang makakuha ng pabor sa Diyos sa paraang nagpapaalipin at walang kahihiyan, at sa kahit anong paraan ay hindi ito maituturing na tunay na pananalig. Paano isisilang ang isang sisiw sa pananalig na tulad nito? Sa madaling salita, ano ang maisasakatuparan ng pananalig na tulad nito? Ang layunin ng pananalig ninyo sa Diyos ay ang gamitin Siya upang makamit ang inyong mga nilalayon. Hindi ba’t dagdag itong katunayan ng inyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos? Naniniwala kayo na umiiral ang Diyos na nasa langit at itinatatwa ninyo na umiiral ang Diyos na nasa lupa, subalit hindi Ko kinikilala ang mga pananaw ninyo; sinasang-ayunan Ko lamang ang mga taong pinaglilingkuran ang Diyos sa lupa nang matatag na nakatapak sa lupa ang mga paa, ngunit hindi kailanman ang mga hindi kumikilala sa Cristo na nasa lupa. Gaano man katapat sa Diyos na nasa langit ang ganitong mga tao, sa huli ay hindi pa rin nila matatakasan ang Aking kamay na nagpaparusa sa masasama. Ang mga taong ito ang masasama; sila ang masasamang kumokontra sa Diyos at hindi kailanman maluwag sa loob na nagpasakop kay Cristo. Siyempre, kasama sa kanilang bilang ang lahat ng hindi nakakikilala, at, dagdag pa rito, ay hindi kumikilala kay Cristo. Naniniwala ka ba na maaari mong itrato si Cristo ayon sa iyong kagustuhan hangga’t tapat ka sa Diyos na nasa langit? Mali! Kamangmangan sa Diyos na nasa langit ang kamangmangan mo kay Cristo. Gaano ka man katapat sa Diyos na nasa langit, walang kabuluhang pagsasalita at pagkukunwari lamang ito, dahil ang Diyos na nasa lupa ay hindi lamang nakatutulong sa pagkakamit ng tao sa katotohanan at sa pagkakaroon ng mas malalim na kaalaman, kundi higit pa riyan ay nakatutulong sa pagkondena sa tao at, pagkatapos, sa pagsunggab sa mga katunayan upang parusahan ang masasama. Naunawaan mo na ba ang mga kapaki-pakinabang at nakapipinsalang kalalabasan dito? Naranasan mo na ba ang mga ito? Hiling Ko para sa inyo na maunawaan ninyo sa nalalapit na panahon ang katotohanang ito: Para makilala ang Diyos, kailangan ninyong makilala hindi lamang ang Diyos na nasa langit kundi, higit pang mahalaga, ang Diyos na nasa lupa. Huwag kayong malito sa inyong mga prayoridad o pumayag na mahalinhan ng pangalawa ang pangunahin. Tanging sa ganitong paraan ka lamang tunay na makabubuo ng magandang ugnayan sa Diyos, mas mapapalapit sa Diyos, at higit na mailalapit sa Kanya ang puso mo. Kung maraming taon ka nang nananalig at matagal ka nang nakikisalamuha sa Akin, subalit nananatili kang malayo sa Akin, kung gayon ay sinasabi Ko na tiyak na madalas kang sumasalungat sa disposisyon ng Diyos, at magiging napakahirap hulaan ang kalalabasan mo. Kung ang maraming taon ng pakikisalamuha mo sa Akin ay hindi lamang nabigong baguhin ka para maging isang taong nagtataglay ng pagkatao at ng katotohanan, kundi, bukod dito ay pinag-ugat na ang masasama mong gawi sa iyong kalikasan, at hindi lamang dumoble ang pagmamataas mo kaysa dati, kundi dumami rin ang mga maling pagkaunawa mo sa Akin, kung kaya’t itinuturing mo na Ako na iyong kalaro, kung gayon ay sinasabi Ko na hindi na lamang paimbabaw ang sakit mo kundi tumagos na sa mismong mga buto mo. Ang nalalabi na lamang ay hintayin mong matapos ang pagsasaayos ng iyong libing. Hindi mo na kailangang magsumamo sa Akin na maging Diyos mo, dahil nakagawa ka ng kasalanang nararapat sa kamatayan, isang kasalanang walang kapatawaran. Kahit pa mapalalampas kita, igigiit ng Diyos na nasa langit na kunin ang buhay mo, dahil hindi pangkaraniwang suliranin ang pagkakasala mo laban sa disposisyon ng Diyos, kundi isang may napakalubhang kalikasan. Pagdating ng oras, huwag mo Akong sisihin na hindi kita sinabihan nang maaga. Bumabalik ang lahat dito: Kapag nakipag-ugnayan ka kay Cristo—ang Diyos na nasa lupa—bilang isang ordinaryong tao, na ibig sabihin, kapag naniwala kang ang Diyos na ito ay walang iba kundi isang tao lamang, saka ka mamamatay. Ito lamang ang babala Ko sa inyong lahat.