Nagagawa mo bang ipabatid ang disposisyong ipinahayag ng Diyos sa bawat kapanahunan at iparating ito sa isang kongkretong paraan, gamit ang wikang angkop at nagtataglay ng kabuluhan ng kapanahunang iyon? Ikaw ba, na nakakaranas ng gawain ng Diyos sa mga huling araw, ay may kakayahan na isaalang-alang ang matuwid na disposisyon ng Diyos at ilarawan ito nang detalyado? Kaya mo bang isaalang-alang ang disposisyon ng Diyos at patotohanan ito nang malinaw at tumpak? Paano mo isasaalang-alang ang iyong nakita at naranasan at sasabihin ito sa nakakaawa, dukha, at debotong relihiyosong mga mananampalataya na nagugutom at nauuhaw sa katuwiran at naghihintay sa iyo na pastulan sila? Anong uri ng mga “tao” iyong mga naghihintay sa iyo na pastulan sila? Naiisip mo ba? Ang pasaning nasa iyong mga balikat, ang iyong atas, at ang iyong responsabilidad—may kamalayan ka ba sa lahat ng bagay na ito? Nasaan ang iyong kamalayan sa makasaysayang misyon? Paano ka magsisilbi nang maayos bilang isang panginoon ng susunod na kapanahunan? Mayroon ka bang matinding pakiramdam ng pagiging panginoon? Paano dapat ipaliwanag ang panginoon ng lahat ng bagay? Ito ba talaga ang panginoon ng mga nabubuhay na nilalang at lahat ng pisikal na bagay sa mundo? Ano ang mga plano mo para sa pag-usad ng susunod na hakbang ng gawain? Ilang tao kaya ang naghihintay sa iyo na pastulan sila? Mabigat ba ang iyong gampanin? Sila ay dukha, kaawa-awa, bulag, at hindi alam ang gagawin, nalulugmok sa kadiliman at tumatangis—nasaan ang daan? Lubha silang nananabik sa liwanag, tulad ng isang bulalakaw, na biglang bababa at magtataboy ng mga puwersa ng kadiliman na nang-api sa tao sa loob ng maraming taon. Desperado silang nag-aasam, at nananabik araw at gabi—sino ang ganap na makaaalam sa kabuuan nito? Kahit sa araw na nagdaraan nang mabilis ang liwanag, ang mga taong ito na labis na nagdurusa ay nananatiling nakakulong sa isang madilim na piitan, hindi makapagtamo ng paglaya; kailan sila titigil sa pagtangis? Kalunos-lunos na ang marurupok na espiritung ito, na hindi kailanman napagkalooban ng kapahingahan, ay magdurusa ng gayong kasawian. Matagal na silang nananatiling nakagapos sa walang-awang mga gapos at napakong kasaysayan. At sino na ang nakarinig sa tunog ng kanilang pagtangis? Sino na ang nakakita sa kanilang miserableng kalagayan? Naisip mo na ba kung gaano kalungkot at kabalisa ang puso ng Diyos? Paano Niya matitiis na makita ang inosenteng sangkatauhan, na nilikha ng sarili Niyang mga kamay, na nagdurusa ng gayong pagpapahirap? Ang sangkatauhan, kung tutuusin, ay ang sawimpalad na nalason. At bagama’t nanatiling buhay ang sangkatauhan hanggang sa araw na ito, sino ang makaaalam na matagal nang nalason ng masama ang sangkatauhan? Nalimutan mo na ba na isa ka sa mga biktima? Hindi ka ba handang magsikap, dala ng iyong pagmamahal sa Diyos, na iligtas ang lahat ng natirang buhay na ito? Hindi ka ba handang ilaan ang lahat ng iyong lakas upang suklian ang Diyos, na nagmamahal sa tao na parang sarili Niyang dugo’t laman? Paano mo ba talaga naaarok ang paggamit sa iyo ng Diyos upang maipamuhay mo ang iyong ekstraordinaryong buhay? Talaga bang mayroon kang determinasyon at pananalig na ipamuhay ang makabuluhang buhay ng “isang taong deboto at mapaglingkod sa Diyos”?