Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 281

Ang Diyos at ang tao ay hindi maaaring banggitin nang magkapantay. Ang Kanyang diwa at ang Kanyang gawain ay labis na di-maaarok at hindi kayang maunawaan ng tao. Kung hindi personal na ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain at sinasambit ang Kanyang mga salita sa gitna ng sangkatauhan, anuman ang mangyari, hindi mauunawaan ng tao ang mga layunin ng Diyos kailanman. Kaya naman, kahit yaong mga naglaan na ng kanilang buong buhay sa Diyos ay hindi makatatanggap ng Kanyang pagsang-ayon. Kung hindi sisimulan ng Diyos ang Kanyang gawain, gaano man kahusay gumawa ang tao, mababalewala ang lahat ng iyon, dahil ang mga iniisip ng Diyos ay laging magiging mas mataas kaysa sa mga iniisip ng tao, at ang karunungan ng Diyos ay hindi maaarok ng sinumang tao. Kaya nga sinasabi Ko na yaong mga “lubos na nakakaunawa” sa Diyos at sa Kanyang gawain ay mga walang kakayahan; lahat sila ay mayabang at mangmang. Hindi dapat limitahan ng tao ang gawain ng Diyos; bukod pa riyan, hindi kayang limitahan ng tao ang gawain ng Diyos. Sa mga mata ng Diyos, ang tao ay sadyang mas maliit kaysa sa isang langgam; kaya paanong maaarok ng tao ang gawain ng Diyos? Yaong mga palaging naglilitanya na, “Ang Diyos ay hindi gumagawa sa ganito o ganyang paraan,” o “Ang Diyos ay ganito o ganyan”—hindi ba’t mayabang sila magsalita? Dapat alam nating lahat na ang tao, na sa laman, ay nagawa nang tiwali ni Satanas, na ang kanyang pinakakalikasan ay ang labanan ang Diyos, at na hindi siya makapapantay sa Diyos, lalo nang hindi siya makapagbibigay ng anumang payo pagdating sa gawain ng Diyos. Pagdating naman sa kung paano ginagabayan ng Diyos ang tao, ito ay gawain ng Diyos Mismo. Akma na dapat magpasakop ang tao, nang hindi nagkikimkim ng ganito o ganyang pananaw, sapagkat ang tao ay alabok lamang. Yamang ang ating intensyon ay hanapin ang Diyos, hindi natin dapat pangibabawin ang ating mga kuru-kuro sa gawain ng Diyos para isaalang-alang ng Diyos, lalong hindi natin dapat gamitin ang ating mga tiwaling disposisyon para labanan nang sadya at matindi ang gawain ng Diyos. Hindi ba’t gagawin tayo niyan na mga anticristo? Paano masasabing ang gayong mga tao ay nananampalataya man lang sa Diyos? Yamang naniniwala tayo na mayroong Diyos, at yamang nais nating palugurin Siya at makita Siya, dapat nating hanapin ang daan ng katotohanan, at ang daan ng pagiging kaayon ng Diyos. Hindi tayo dapat makipagmatigasan sa paglaban sa Kanya. Anong kabutihan ang maidudulot ng gayong mga pagkilos?

Ngayon, gumawa ang Diyos ng bagong gawain. Maaaring hindi mo magawang tanggapin ang mga salitang ito, at maaaring tila hindi pangkaraniwan ang mga ito sa iyo, ngunit ipinapayo Ko sa iyo na huwag ilantad ang iyong pagiging natural sa ngayon, sapagkat yaon lamang mga tunay na nagugutom at nauuhaw sa katuwiran sa harap ng Diyos ang maaaring magkamit ng katotohanan, at yaon lamang mga tunay na deboto ang maliliwanagan at magagabayan Niya. Natatamo ang mga resulta sa pamamagitan ng paghahanap sa katotohanan nang may mahinahong kapanatagan, hindi ng pakikipag-away at pakikipagtalo. Kapag sinabi Kong “ngayon, gumawa ang Diyos ng bagong gawain,” tinutukoy Ko ang pagbabalik ng Diyos sa katawang-tao. Marahil ay hindi nakakaligalig sa iyo ang mga salitang ito; marahil ay kinasusuklaman mo ang mga ito; o marahil ay may malaking interes ka sa mga ito. Anuman ang sitwasyon, sana ay kayang harapin ng lahat ng tunay na nasasabik na magpakita ang Diyos ang katunayang ito at maingat itong suriin, sa halip na basta na lang bumuo ng mga kongklusyon tungkol dito; iyan ang dapat gawin ng isang marunong na tao.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 282

Sa pananampalataya sa Diyos, paano dapat makilala ng isang tao ang Diyos? Dapat niyang makilala ang Diyos batay sa mga kasalukuyang salita at gawain ng Diyos, nang walang paglihis o pagiging walang-katotohanan, at, bago ang lahat, dapat niyang makilala ang gawain ng Diyos, na ang pundasyon ng pagkakilala sa Diyos Mismo. Lahat yaong iba’t ibang maling kaisipan salat sa dalisay na pagkaarok sa mga salita ng Diyos ay mga relihiyosong kuru-kuro; ang mga ito ay mga baluktot na pagkaunawa. Ang pinakamalaking kasanayan ng mga tao sa relihiyon ay ang pagkuha sa mga salita ng Diyos na naintindihan noong nakaraan at pagkumpara ng mga salita ng Diyos ngayon sa mga ito. Kung, habang pinaglilingkuran ang Diyos ng ngayon, kumakapit ka sa mga bagay na ibinunyag ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu noong nakaraan, magdudulot ang paglilingkod mo ng paggambala, at magiging isang uri ng lipas na pagsasagawa, walang iba kundi mga ritwal na panrelihiyon. Kung naniniwala kang yaong mga pinaglilingkuran ang Diyos ay dapat mapagpakumbaba at matiisin sa panlabas, bukod sa iba pang mga katangian, at kung isasagawa mo ang ganitong uri ng kaalaman ngayon, ang ganitong kaalaman ay isang relihiyosong kuru-kuro; ang pagsasagawa sa ganitong paraan ay katumbas ng pagpapakita ng pagkapaimbabaw. Tumutukoy sa mga bagay na luma na ang pariralang “mga relihiyosong kuru-kuro” (kabilang ang pagkaunawa sa mga salitang sinabi na dati ng Diyos at ang liwanag ng direktang kaliwanagan ng Banal na Espiritu), at kung isasagawa ang mga ito ngayon, gagambalain ng mga ito ang gawain ng Diyos at hindi magdadala ng pakinabang sa tao. Kung hindi magagawang alisin ng mga tao mula sa mga sarili nila yaong mga bagay na kabilang sa mga relihiyosong kuru-kuro, magiging matinding sagabal ang mga bagay na ito sa paglilingkod nila sa Diyos. Ang mga taong may mga relihiyosong kuru-kuro ay walang paraan upang makasabay sa mga hakbang ng gawain ng Banal na Espiritu—nahuhuli sila nang isang hakbang, pagkatapos ay dalawa. Ito ay dahil ang mga relihiyosong kuru-kuro na ito ay nagdudulot sa tao na maging sobrang mapagmagaling at mapagmataas. Walang nararamdamang paggunita ang Diyos para sa sinabi at ginawa Niya noong nakaraan; kung lipas na ang isang bagay, inaalis Niya ito. Tunay bang hindi mo kayang bitawan ang mga kuru-kuro mo? Kung kumakapit ka sa mga salitang sinabi ng Diyos noong nakaraan, pinatutunayan ba nito na nakikilala mo ang gawain ng Diyos? Kung hindi mo magawang tanggapin ang kasalukuyang liwanag ng Banal na Espiritu, at sa halip ay kumakapit ka sa liwanag ng nakalipas, mapatutunayan ba nito na sinusundan mo ang mga yapak ng Diyos? Hindi mo pa rin ba kayang bitawan ang mga relihiyosong kuru-kuro? Kung gayon, magiging isa kang taong sumasalungat sa Diyos.

Kung kayang bitawan ng mga tao ang mga relihiyosong kuru-kuro, hindi nila gagamitin ang mga isip nila para sukatin ang mga salita at gawain ng Diyos ngayon, at sa halip ay tuwirang magpapasakop. Bagamat ang gawain ng Diyos ngayon ay maliwanag na hindi katulad ng sa nakaraan, nagagawa mo pa ring bitawan ang mga pananaw ng nakalipas at tuwirang magpasakop sa gawain ng Diyos ngayon. Kung may kakayahan kang maunawaan na dapat mong bigyan ng kataas-taasang posisyon ang gawain ng Diyos ngayon, paano man Siya gumawa noong nakaraan, isa kang tao na bumitiw na sa mga kuru-kuro niya, na nagpapasakop sa Diyos, at na kayang magpasakop sa gawain at mga salita ng Diyos at sundan ang mga yapak Niya. Sa ganito, magiging isa kang taong tunay na nagpapasakop sa Diyos. Hindi mo sinusuri o masusing sinisiyasat ang gawain ng Diyos; ito ay para bang nakalimutan na ng Diyos ang dati Niyang gawain, at nakalimutan mo na rin ito. Ang kasalukuyan ay ang kasalukuyan, at ang nakaraan ay ang nakaraan, at yamang ngayon, isinantabi na ng Diyos ang ginawa Niya noong nakalipas, hindi mo dapat pakaisipin ito. Tanging ang ganitong tao lamang ang taong lubos na nagpapasakop sa Diyos at tuluyang bumitiw na sa mga relihiyosong kuru-kuro niya.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging Yaong mga Nakakakilala Lamang sa Kasalukuyang Gawain ng Diyos ang Maaaring Maglingkod sa Diyos

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 283

Sapagkat palaging mayroong mga bagong pagsulong sa gawain ng Diyos, may gawaing nagiging lipas na at luma sa pag-usbong ng bagong gawain. Ang magkakaibang uring ito ng gawain, luma at bago, ay hindi magkakasalungat, kundi nagpupunan sa isa’t isa; ang bawat yugto ay sumusunod sa nauna. Sapagkat may bagong gawain, mangyari pa, dapat alisin ang mga lumang bagay. Halimbawa, ang ilan sa mga matatagal nang itinatag na pagsasagawa at nakaugaliang mga kasabihan ng tao, kaakibat ng maraming taong karanasan at mga aral na natutunan ng tao, ay bumuo ng lahat ng uri at anyo ng mga kuru-kuro sa isip ng tao. Na hindi pa lubusang napapakilala ng Diyos ang tunay Niyang mukha at likas na disposisyon sa tao—kasama ng pagkalat, na nagaganap sa loob ng maraming taon, ng mga tradisyonal na teorya na sumasaklaw mula sa nakaraan hanggang sa kasalukuyan—ay naging mas paborable sa pagbuo ng tao ng ganitong mga kuru-kuro. Masasabi na, sa buong panahon ng pananampalataya ng tao sa Diyos, ang impluwensya ng iba’t ibang mga kuru-kuro ay humantong sa patuloy na pagkabuo at ebolusyon ng lahat ng mga uri ng mga kuru-kurong pagkaunawa ng mga tao sa Diyos, na nagdulot sa maraming relihiyosong personalidad na naglilingkod sa Diyos na maging kaaway Niya. Kaya, habang mas lumalakas ang mga relihiyosong kuru-kuro ng mga tao, mas lalo nilang sinasalungat ang Diyos, at mas lalo silang mga kaaway ng Diyos. Palaging bago at hindi kailanman luma ang gawain ng Diyos—hindi ito kailanman bumubuo ng mga regulasyon; sa halip, patuloy itong sumasailalim sa iba’t ibang antas ng pagbabago at pagpapanibago. Ang paggawa ng Diyos sa ganitong paraan ay isang pagpapahayag ng Kanyang likas na disposisyon. Ito rin ang likas na prinsipyo ng gawain ng Diyos, at isa sa mga paraan ng paggawa kung paano naisasakatuparan ng Diyos ang pamamahala Niya. Kung hindi gumawa ang Diyos sa ganitong paraan, hindi magbabago ang tao o magagawang makilala ang Diyos, at hindi matatalo si Satanas. Kaya naman, sa gawain Niya, patuloy na nangyayari ang mga pagbabago na mukhang paiba-iba, ngunit sa aktuwal ay pana-panahon. Subalit, ang paraan kung paano nananampalataya ang tao sa Diyos ay lubos na naiiba. Kumakapit siya sa luma at pamilyar na mga regulasyon at mga sistema, at habang mas luma ang mga ito, mas kasiya-siya ang mga ito sa kanya. Paanong tatanggapin ng hangal na isip ng tao, na isang isip na kasintigas ng bato, ang napakaraming di-maarok na bagong gawain at mga salita ng Diyos? Hindi gusto ng tao ang Diyos na laging bago at hindi kailanman luma; ang gusto niya lamang ay ang lumang Diyos, na matanda na, puti ang buhok, at hindi makalakad. Kaya naman, sapagkat may kanya-kaniyang mga “gusto” ang Diyos at ang tao, naging kaaway ng Diyos ang tao. Umiiral pa rin ang marami sa mga pagkakasalungatang ito kahit ngayon, sa panahong gumagawa na ng bagong gawain ang Diyos sa loob ng halos anim na libong taon. Kung gayon, hindi na malulunasan ang mga ito. Marahil dahil sa katigasan ng ulo ng tao, o marahil dahil sa pagiging hindi nalalabag ninuman ang mga atas administratibo ng Diyos, kumakapit pa rin sa mga inaamag na lumang libro at mga papel yaong mga lalaki at babaeng pastor, habang nagpapatuloy ang Diyos sa hindi pa nakukumpletong gawain Niya ng pamamahala na parang walang nanonood. Bagama’t mayroong gayong mga antagonistikong kontradiksiyon, na imposibleng malutas, hindi binibigyang-pansin ng Diyos ang mga ito, na para bang sabay silang nandoon at wala roon. Gayunman, kumakapit pa rin ang tao sa mga paniniwala at mga kuru-kuro niya, at hindi kailanman binibitawan ang mga ito. Subalit isang bagay ang maliwanag: Bagama’t hindi lumilihis ang tao sa paninindigan niya, palaging gumagalaw ang mga “paa” ng Diyos, at palagi Niyang binabago ang paninindigan Niya ayon sa kapaligiran. Sa huli, ang tao ang siyang matatalo nang walang laban. Ang Diyos, samantala, ay ang “pinakamatinding kaaway” ng lahat ng mga kalabang tinalo Niya, at Siya rin ang “kampeon” ng sangkatauhan, ng parehong natalo at hindi natalo. Sino ang kayang makipagtunggali sa Diyos at maging matagumpay? Tila mula sa Diyos ang mga kuru-kuro ng tao sapagkat nabuo ang marami sa mga ito nang paunti-unti kasunod ng gawain ng Diyos. Gayunman, hindi pinapatawad ng Diyos ang tao dahil dito, at lalong hindi rin Siya nagbubuhos ng papuri sa tao sa pagbuo ng napakaraming produktong “para sa Diyos” kasunod ng gawain Niya, na nasa labas ng gawain Niya. Sa halip, labis Siyang nasusuklam sa mga kuru-kuro at luma, maka-Diyos na pananampalataya ng tao, at hindi man lamang naiisip na bigyang-pansin ang petsa kung kailan unang lumitaw ang mga kuru-kuro na ito. Hindi Niya tinatanggap ni katiting na dulot ng gawain Niya ang mga kuru-kuro na ito, sapagkat ang mga kuru-kuro ng tao ay nagmumula sa paglaganap dahil sa tao; ang pinagmulan ng mga ito ay ang mga pag-iisip at isip ng tao—hindi ng Diyos, kundi ni Satanas. Ang layunin ng Diyos ay palaging para ang gawain Niya ay maging bago at buhay, hindi luma at patay, at kung ano ang pinasusunod Niya sa tao ay nag-iiba alinsunod sa kapanahunan at panahon, at hindi walang-hanggan at di-nagbabago. Ito ay dahil isa Siyang Diyos na nagdudulot sa tao na mabuhay at maging bago, sa halip na isang diyablo na nagdudulot sa tao na mamatay at maluma. Hindi pa rin ba ninyo nauunawaan ito? Na mayroon kang mga kuru-kuro tungkol sa Diyos at wala kang kakayahang bitiwan ang mga ito ay dahil sa kabiguan mo na maarok ang mga bagay-bagay—hindi ito dahil hindi makatwiran ang gawain ng Diyos, ni dahil sa ang Kanyang gawain ay walang pagsasaalang-alang sa mga damdamin ng tao, lalong hindi dahil hindi kailanman inaasikaso ng Diyos ang Kanyang marapat na gawain. Hindi mo mabitawan ang mga kuru-kuro mo dahil masyado kang salat sa pagpapasakop, at sapagkat wala ka ni katiting na wangis ng isang nilikha; hindi ito dahil ginagawang mahirap ng Diyos ang mga bagay para sa iyo. Ikaw ang nagsanhi ng lahat ng ito, at wala itong kaugnayan sa Diyos; nilikha ng tao ang lahat ng pagdurusa at sakuna. Palaging mabuti ang mga saloobin ng Diyos: Hindi Niya nais na magdulot sa iyo na magkaroon ng mga kuru-kuro, kundi nagnanais na maging bago ka at dumaan sa pagbabago sa paglipas ng mga kapanahunan. Subalit hindi mo alam kung ano ang mabuti para sa iyo, at palagi kang masusing nagsisiyasat o nagsusuri. Hindi sa ginagawang mahirap ng Diyos ang mga bagay para sa iyo, kundi wala kang pusong may takot sa Diyos, at napakatindi ng paghihimagsik mo. Isang maliit na nilikha, na nangangahas na kumuha ng maliit na bahagi ng dati nang ibinigay ng Diyos, at bumaligtad at gamitin ito upang atakehin ang Diyos—hindi ba’t ito ang paghihimagsik ng tao? Tamang sabihin na ang mga tao ay lubos na hindi karapat-dapat na magpahayag ng mga pananaw nila sa harap ng Diyos, at lalong hindi sila karapat-dapat na ipangalandakan ang kanilang walang halaga, mabaho, bulok, sinaunang pananalita gaya ng nais nila—bukod pa sa yaong inaamag na mga kuru-kuro. Hindi ba’t mas lalo pang walang halaga ang mga ito?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging Yaong mga Nakakakilala Lamang sa Kasalukuyang Gawain ng Diyos ang Maaaring Maglingkod sa Diyos

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 284

Palaging sumusulong ang gawain ng Diyos, at bagama’t hindi nagbabago ang layunin ng Kanyang gawain, palaging nagbabago ang pamamaraan ng Kanyang paggawa; kaya naman, yaong mga sumusunod sa Diyos ay palagi ring nagbabago. Kapag mas marami ang gawaing ginagawa ng Diyos, mas kompleto ang pagkakilala ng tao sa Diyos. Ang mga katumbas na pagbabago ay nagaganap din sa disposisyon ng tao kasunod ng gawain ng Diyos. Gayunman, ito ay dahil ang gawain ng Diyos ay palaging nagbabago kaya yaong mga hindi nakakaalam sa gawain ng Banal na Espiritu at yaong mga balighong taong hindi nakakaalam sa katotohanan ay nagiging mga taong lumalaban sa Diyos. Hindi kailanman umaayon ang gawain ng Diyos sa mga kuru-kuro ng tao, sapagkat ang Kanyang gawain ay laging bago at hindi kailanman luma, at hindi Niya inuulit kailanman ang lumang gawain, kundi sa halip ay gumagawa ng gawaing hindi pa Niya kailanman nagawa noon. Dahil hindi inuulit ng Diyos ang Kanyang gawain, at laging hinuhusgahan ng tao ang kasalukuyang gawain ng Diyos batay sa gawaing Kanyang ginawa noong araw, naging napakahirap na isakatuparan ng Diyos ang bawat yugto ng gawain ng bagong kapanahunan. Napakaraming problema ng tao! Masyado siyang makaluma sa kanyang pag-iisip! Walang sinumang nakakaalam sa gawain ng Diyos, subalit nililimitahan iyon ng lahat. Kapag nililisan ng tao ang Diyos, nawawalan siya ng buhay, katotohanan, at mga pagpapala ng Diyos, sa kabila niyon ay hindi siya tumatanggap ng buhay ni ng katotohanan, lalo na ng mas malalaking pagpapalang ipinagkakaloob ng Diyos sa sangkatauhan. Nais ng lahat ng tao na makamit ang Diyos, subalit hindi nila tinutulutan ang anumang mga pagbabago sa gawain ng Diyos. Yaong mga hindi tumatanggap sa bagong gawain ng Diyos ay naniniwala na ang gawain ng Diyos ay hindi nagbabago, na nananatili itong nakatigil magpakailanman. Sa kanilang pananampalataya, ang kailangan lamang para matamo ang walang-hanggang kaligtasan mula sa Diyos ay sundin ang kautusan, at basta’t pinagsisisihan at ikinukumpisal nila ang kanilang mga kasalanan, palaging matutugunan ang mga layunin ng Diyos. Naniniwala sila na ang Diyos ay maaari lamang maging Diyos sa ilalim ng kautusan at ang Diyos na ipinako sa krus para sa tao; akala rin nila, ang Diyos ay hindi dapat at hindi maaaring lumampas sa Bibliya. Ang mga pag-aakalang ito mismo ang gumapos sa kanila nang mahigpit sa mga lumang kautusan at nagpako sa kanila sa mga patay na regulasyon. Mas marami pa ngang naniniwala na anupaman ang bagong gawain ng Diyos, kailangan itong patunayan ng mga propesiya, at na sa bawat yugto ng gayong gawain, lahat ng sumusunod sa Kanya nang may “tunay” na puso ay kailangan ding pakitaan ng mga paghahayag; kung hindi, ang gawaing iyon ay hindi maaaring maging gawain ng Diyos. Hindi na madaling gawain para sa tao na makilala ang Diyos. Dagdag pa ang kakatwang puso ng tao at ang kanyang mapaghimagsik na kalikasan na labis na pagpapahalaga sa sarili at kapalaluan, lalong nagiging mas mahirap para sa kanya na tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Hindi sinisiyasat nang maingat ng tao ang bagong gawain ng Diyos, ni hindi niya ito tinatanggap nang mapagkumbaba; sa halip, nagtataglay siya ng saloobin ng paghamak dito at naghihintay ng mga paghahayag at paggabay ng Diyos. Hindi ba’t ang mga ito ang mga pagpapamalas ng paghihimagsik at paglaban ng tao sa Diyos? Paano makakamit ng gayong mga tao ang pagsang-ayon ng Diyos?

Sabi ni Jesus, ang gawain ni Jehova ay napag-iwanan sa Kapanahunan ng Biyaya, tulad ng sinasabi Ko ngayon, na ang gawain ni Jesus ay napag-iwanan din. Kung nagkaroon lamang ng Kapanahunan ng Kautusan at hindi ng Kapanahunan ng Biyaya, hindi sana napako sa krus si Jesus at hindi natubos ang buong sangkatauhan. Kung nagkaroon lamang ng Kapanahunan ng Kautusan, umunlad kaya ang sangkatauhan hanggang sa kasalukuyan? Sumusulong ang kasaysayan, at hindi ba’t ang kasaysayan ay isa sa mga normal na batas ng gawain ng Diyos? Hindi ba’t isa itong paglalarawan ng Kanyang pamamahala sa tao sa buong sansinukob? Sumusulong ang kasaysayan, pati na ang gawain ng Diyos. Ang mga layunin ng Diyos ay patuloy na nagbabago. Hindi Siya maaaring manatili sa iisang yugto ng gawain sa loob ng anim na libong taon, sapagkat tulad ng alam ng lahat, palaging bago ang Diyos at hindi kailanman luma, at hindi posibleng patuloy Niyang gawin ang gawaing tulad ng pagpapako sa krus, ang maipako sa krus nang isa, dalawa, tatlong beses…. Ganoon tinitingnan ng isang balighong tao ang mga bagay-bagay. Hindi patuloy na ginagawa ng Diyos ang iisang gawain; ang Kanyang gawain ay palaging nagbabago at palaging bago, gaya ng pagbigkas Ko ng mga bagong salita sa inyo at paggawa ng bagong gawain bawat araw. Ito ang gawaing Aking ginagawa, at ang mahalaga rito ay ang mga salitang “bago” at “kamangha-mangha.” “Ang Diyos ay hindi nagbabago, at ang Diyos ay palaging magiging Diyos”: Ang kasabihang ito ay talagang totoo; ang diwa ng Diyos ay hindi nagbabago, ang Diyos ay palaging Diyos, at hindi Siya magiging Satanas kailanman, ngunit hindi nito pinatutunayan na ang Kanyang gawain ay walang hanggang hindi nagbabago na tulad ng Kanyang diwa. Ipinapahayag mo na ang Diyos ay hindi nagbabago, ngunit paano mo maipaliliwanag, kung gayon, na ang Diyos ay palaging bago at hindi kailanman luma? Ang gawain ng Diyos ay patuloy na lumalaganap at palaging nagbabago, at ang Kanyang mga layunin ay patuloy na ipinapamalas at ipinaaalam sa tao. Habang nararanasan ng tao ang gawain ng Diyos, ang kanyang disposisyon ay patuloy na nagbabago, tulad ng kanyang kaalaman. Saan galing, kung gayon, ang pagbabagong ito? Hindi ba mula sa gawain ng Diyos na palaging nagbabago? Kung ang disposisyon ng tao ay maaaring magbago, bakit hindi matulutan ng tao na patuloy ring magbago ang Aking gawain at Aking mga salita? Kailangan ba Akong sumailalim sa mga paghihigpit ng tao? Dito, hindi ba’t gumagamit ka ng mga sapilitang argumento?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paanong Maaaring Tumanggap ng mga Paghahayag ng Diyos Iyong mga Naglimita sa Kanya sa Kanilang mga Kuru-kuro?

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 285

Nabasa ng lahat ng Hudyo ang Lumang Tipan at alam nila ang propesiya ni Isaias na may isang sanggol na lalaki na isisilang sa isang sabsaban. Kung gayon, bakit inusig pa rin nila si Jesus sa kabila ng lubos na pagkaalam sa propesiyang ito? Hindi ba dahil sa kanilang mapaghimagsik na kalikasan at kamangmangan tungkol sa gawain ng Banal na Espiritu? Sa panahong iyon, naniwala ang mga Pariseo na ang gawain ni Jesus ay naiiba sa alam nila tungkol sa ipinropesiyang sanggol na lalaki, at tinatanggihan ng mga tao ngayon ang Diyos dahil hindi sang-ayon sa Bibliya ang gawain ng Diyos na nagkatawang-tao. Hindi ba pareho ang diwa ng kanilang pagkamapaghimagsik sa Diyos? Matatanggap mo ba, nang walang eksepsiyon, ang buong gawain ng Banal na Espiritu? Kung ito ang gawain ng Banal na Espiritu, ito ang tamang daloy, at dapat mong tanggapin ito nang walang anumang mga pagdududa; hindi mo dapat piliin kung ano ang iyong tatanggapin. Kung susubukan mong gamitin ang mas maraming kabatiran mo sa Diyos at mas mag-ingat sa Kanya, hindi ba’t kalabisan ito? Ang dapat mong gawin ay hindi maghanap ng iba pang patunay mula sa Bibliya, kundi sa halip ay palaging tanggapin ang gawain ng Banal na Espiritu, sapagkat nananampalataya ka sa Diyos upang sundan ang Diyos, at hindi mo Siya dapat siyasatin. Hindi ka dapat maghanap ng iba pang katibayan tungkol sa Akin upang patunayan na Ako ang iyong Diyos, kundi dapat mong makilatis kung may pakinabang Ako sa iyo—ito ang pinakamahalaga. Kahit makakita ka ng karagdagang di-mapabulaanang patunay sa loob ng Bibliya, hindi ka nito lubos na maihaharap sa Akin. Namumuhay ka lamang sa loob ng sakop ng Bibliya, at hindi sa Aking harapan; hindi ka matutulungan ng Bibliya na makilala Ako, ni hindi nito mapapalalim ang pagmamahal mo sa Akin. Bagama’t ipinropesiya sa Bibliya na isisilang ang isang sanggol na lalaki, walang sinumang makaarok kung kanino matutupad ang propesiya, sapagkat hindi alam ng tao ang gawain ng Diyos, at ito ang dahilan kaya nilabanan ng mga Pariseo si Jesus. Alam ng ilan na ang Aking gawain ay para sa interes ng tao, subalit patuloy silang naniniwala na si Jesus at Ako ay dalawang ganap na magkahiwalay, at hindi magkatugmang mga entidad. Sa panahong iyon, nagbigay lamang si Jesus sa Kanyang mga disipulo ng isang serye ng mga sermon ng Kapanahunan ng Biyaya tungkol sa mga paksa kung paano magsagawa, paano magtipon-tipon, paano magsumamo sa panalangin, at paano tratuhin ang iba sa Kapanahunan ng Biyaya. Ang gawaing Kanyang isinagawa ay yaong sa Kapanahunan ng Biyaya, at nagsalita lamang Siya tungkol sa kung paano nararapat magsagawa ang mga disipulo at yaong mga sumunod sa Kanya noong panahong iyon. Noong panahong iyon, ginawa lamang Niya ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, at wala Siyang ginawang gawain ng mga huling araw. Nang itakda ni Jehova ang kautusan ng Lumang Tipan sa Kapanahunan ng Kautusan, bakit hindi Niya ginawa noon ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya? Bakit hindi Niya maagang nilinaw ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya? Hindi ba’t makakatulong ito na tanggapin ito ng tao? Ipinropesiya lamang Niya na isisilang ang isang sanggol na lalaki at magiging makapangyarihan, ngunit hindi Niya isinagawa nang maaga ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya. Ang gawain ng Diyos sa bawat isang kapanahunan ay may malilinaw na hangganan; ginagawa lamang Niya ang gawain ng kasalukuyang kapanahunan, at hindi Niya isinasakatuparan nang maaga ang sumunod na yugto ng gawain kailanman. Sa ganitong paraan lamang mabibigyang-diin ang Kanyang gawaing kumakatawan sa bawat kapanahunan. Nagsalita lamang si Jesus tungkol sa mga tanda ng huling mga araw; sinabi lamang Niya kung paano dapat maging mapagpasensiya at paano dapat mailigtas ang mga tao sa panahong iyon, kung paano sila dapat magsisi at mangumpisal, at kung paano sila dapat magpasan ng krus at magtiis ng paghihirap. Hindi Niya kailanman sinabi kung paano dapat magkamit ng pagpasok ang tao sa mga huling araw, ni kung paano niya dapat hangaring tugunan ang mga layunin ng Diyos. Sa gayon, hindi ba’t wala sa katwiran na saliksikin ang Bibliya para sa gawain ng Diyos sa mga huling araw? Ano ang makikita mo sa paghawak lamang nang mahigpit sa Bibliya? Isa mang tagapaglahad ng Bibliya o isang mangangaral, sino ang malinaw na makakakita nang maaga sa gawain ngayon?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paanong Maaaring Tumanggap ng mga Paghahayag ng Diyos Iyong mga Naglimita sa Kanya sa Kanilang mga Kuru-kuro?

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 286

Nais ba ninyong malaman ang pinag-ugatan ng paglaban ng mga Pariseo kay Jesus? Nais ba ninyong malaman ang diwa ng mga Pariseo? Puno sila ng mga pantasya tungkol sa Mesiyas. Bukod pa riyan, naniwala lamang sila na darating ang Mesiyas, subalit hindi nila hinangad ang buhay katotohanan. Kaya nga, kahit ngayon ay hinihintay pa rin nila ang Mesiyas, sapagkat wala silang kaalaman tungkol sa daan ng buhay, at hindi nila alam kung ano ang daan ng katotohanan. Sa palagay ninyo, matatamo ba ng gayon kahangal, katigas ang ulo at kamangmang na mga tao ang pagpapala ng Diyos? Magagawa ba nilang mamasdan ang Mesiyas? Kinalaban nila si Jesus dahil hindi nila alam ang direksyon ng gawain ng Banal na Espiritu, dahil hindi nila alam ang daan ng katotohanang sinabi ni Jesus, at, higit pa riyan, dahil hindi nila naunawaan ang Mesiyas. At yamang hindi pa nila kailanman nakita ang Mesiyas at hindi rin Siya nakasalamuha, nagawa nila ang pagkakamali na kumapit lamang sa pangalan ng Mesiyas habang kinakalaban ang diwa ng Mesiyas sa lahat ng posibleng paraan. Ang mga Pariseong ito, sa kanilang diwa, ay mga sutil, mapagmataas, at hindi sumunod sa katotohanan. Ang prinsipyo ng kanilang pananampalataya sa Diyos ay: Gaano man kalalim ang pangangaral mo, gaano man kataas ang iyong awtoridad, hindi ikaw si Cristo maliban kung ikaw ang tinatawag na Mesiyas. Hindi ba katawa-tawa at kakatwa ang paniniwalang ito? Tinatanong Ko pa kayo: Hindi ba napakadali para sa inyo ang gawin ang mga pagkakamali ng mga Pariseo ng panahon na iyon, yamang wala kayo ni katiting na pagkaunawa kay Jesus? Kaya mo bang makilatis ang daan ng katotohanan? Talaga bang magagarantiyahan mo na hindi mo lalabanan si Cristo? Magagawa mo bang sundan ang gawain ng Banal na Espiritu? Kung hindi mo alam kung lalabanan mo si Cristo, sinasabi Ko na nabubuhay ka na sa bingit ng kamatayan. Yaong mga hindi nakakilala sa Mesiyas ay pawang may kakayahang gumawa ng mga kilos ng paglaban kay Jesus, pagtanggi kay Jesus, at paninira kay Jesus. Lahat ng taong hindi nakakaunawa kay Jesus ay kaya Siyang tanggihan at laitin. Higit pa riyan, kaya nilang ituring na panlilihis ni Satanas ang pagbabalik ni Jesus, at karamihan ng mga taong ito ang kokondena kay Jesus na nagbalik sa katawang-tao. Hindi ba kayo natatakot sa lahat ng ito? Ang kinakaharap ninyo ay magiging kalapastanganan sa Banal na Espiritu, pagpunit sa mga salita ng Banal na Espiritu sa mga iglesia, at pagtaboy sa lahat ng salitang ipinahayag ni Jesus. Ano ang makakamit ninyo kay Jesus kung gulong-gulo ang inyong pag-iisip? Paano ninyo mauunawaan ang gawaing ginagawa ni Jesus sa Kanyang pagbabalik sa katawang-tao sakay ng puting ulap, kung nagmamatigas kayong huwag mamulat? Sinasabi Ko ito sa inyo: Ang mga taong hindi tumatanggap sa katotohanan, subalit pikit-matang naghihintay sa pagdating ni Jesus sakay ng mga puting ulap, ay tiyak na ang mga lumalapastangan sa Banal na Espiritu, at tiyak na sila ang kategoryang wawasakin. Hinahangad lamang ninyo ang biyaya ni Jesus, at nais lamang ninyong tamasahin ang napakaligayang dako ng langit, subalit hindi pa ninyo kailanman nasunod ang mga salitang sinambit ni Jesus, at hindi pa ninyo kailanman natanggap ang katotohanang ipinahayag ni Jesus sa Kanyang pagbabalik sa katawang-tao. Ano ang gagamitin ninyo bilang kapalit ng katunayan ng pagbalik ni Jesus sakay ng puting ulap? Ang sinseridad ba sa inyong paulit-ulit na pagkakasala, at pagkatapos ay sa paulit-ulit ding pagtatapat sa salita lamang? Ano ang iaalay ninyo bilang sakripisyo kay Jesus na nagbabalik sakay ng puting ulap? Ang kapital ba ng maraming taon ng paggawa kung saan itinataas ninyo ang inyong sarili? Ano ang gagamitin ninyo para pagkatiwalaan kayo ng nagbalik na si Jesus? Ang inyo bang mayabang na kalikasan, na hindi nagpapasakop sa anumang katotohanan?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago Na ng Diyos ang Langit at Lupa

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 287

Ang inyong katapatan ay sa salita lamang, ang inyong kaalaman ay nasa pag-iisip at mga kuru-kuro, ang inyong mga pagsusumikap ay alang-alang sa pagtatamo ng mga pagpapala ng langit, at kung gayon, ano kaya ang katangian ng inyong pananalig? Kahit ngayon, nagbibingi-bingihan pa rin kayo sa bawat isang salita ng katotohanan. Hindi ninyo alam kung ano ang Diyos, hindi ninyo alam kung ano si Cristo, hindi ninyo alam kung paano matakot kay Jehova, hindi ninyo alam kung paano pumasok sa gawain ng Banal na Espiritu, at hindi ninyo alam kung paano makatukoy sa pagitan ng gawain ng Diyos Mismo at ng panlilihis ng tao. Ang alam mo lamang ay kondenahin ang anumang salita ng katotohanang ipinahayag ng Diyos na hindi naaayon sa iyong sariling mga kaisipan. Nasaan ang iyong kababaang-loob? Nasaan ang iyong pagpapasakop? Nasaan ang iyong katapatan? Nasaan ang iyong saloobin na hanapin ang katotohanan? Nasaan ang iyong may-takot-sa-Diyos na puso? Sinasabi Ko sa inyo, yaong mga naniniwala sa Diyos dahil sa mga tanda ay tiyak na ang kategoryang wawasakin. Yaong mga walang kakayahang tumanggap sa mga salita ni Jesus na nagbalik sa katawang-tao ay tiyak na mga anak ng impiyerno, mga inapo ng arkanghel, ang kategoryang wawasakin magpakailanman. Maraming tao ang maaaring walang pakialam sa sinasabi Ko, ngunit nais Ko pa ring sabihin sa bawat diumano’y banal na sumusunod kay Jesus na, kapag nakita ng sarili ninyong mga mata na bumababa si Jesus mula sa langit sakay ng puting ulap, ito ang magiging panahon ng pagpapakita sa publiko ng Araw ng katuwiran. Marahil ay magiging panahon iyon ng matinding kasabikan para sa iyo. Gayumpaman, dapat mong malaman na sa sandaling masaksihan mong bumababa si Jesus mula sa langit, iyon din ang sandali ng pagbaba mo sa impiyerno para maparusahan, ang panahon kung kailan ang katapusan ng plano ng pamamahala ng Diyos ay naproklama na, at kung kailan ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama. Sapagkat magwawakas na ang paghatol ng Diyos bago pa makakita ng mga tanda ang tao, kung kailan mayroon lamang pagpapahayag ng katotohanan. Ang mga tumatanggap sa katotohanan at hindi naghahanap ng mga tanda, at sa gayon ay napadalisay na, ay nadala na sa harap ng luklukan ng Diyos at nakapasok na sa yakap ng Lumikha. Yaon lamang mga nagpupumilit sa paniniwala na “Ang Jesus na hindi nakasakay sa puting ulap ay isang huwad na cristo” ang sasailalim sa walang-hanggang kaparusahan, sapagkat naniniwala lamang sila sa Jesus na nagpapakita ng mga tanda, ngunit hindi kinikilala ang Jesus na nagpapahayag ng matinding paghatol at nagkakaloob ng buhay at ng tunay na daan. Kaya nga maaari lamang silang pakitunguhan ni Jesus kapag hayagan na Siyang nagbalik sakay ng puting ulap. Masyado silang sutil, masyadong tiwala sa kanilang sarili, masyadong mapagmataas. Paano gagantimpalaan ni Jesus ang mga gayong basura? Ang pagbabalik ni Jesus ay isang dakilang kaligtasan para sa mga may kakayahang tanggapin ang katotohanan, ngunit para sa mga hindi nagagawang tanggapin ang katotohanan, ito ay isang tanda ng pagkondena. Dapat ninyong piliin ang sarili ninyong landas, at hindi ninyo dapat lapastanganin ang Banal na Espiritu at tanggihan ang katotohanan. Hindi kayo dapat maging mangmang at mapagmataas na tao, kundi isang nagpapasakop sa patnubay ng Banal na Espiritu at nauuhaw at naghahanap sa katotohanan; sa ganitong paraan lamang kayo makikinabang. Pinapayuhan Ko kayo na tahakin nang maingat ang landas ng pananampalataya sa Diyos. Huwag kayong arbitraryong gumawa ng agarang kongklusyon; higit pa riyan, huwag kayong maging kaswal at pabasta-basta sa inyong pananampalataya sa Diyos. Dapat ninyong malaman na, kahit paano, yaong mga nananampalataya sa Diyos ay dapat magtaglay ng mapagpakumbaba at may-takot-sa-Diyos na puso. Yaong mga nakarinig sa katotohanan subalit minamaliit ito ay mga hangal at mangmang. Yaong mga nakarinig sa katotohanan subalit walang-ingat na gumagawa ng agarang kongklusyon o kinokondena ito ay mayayabang na tao. Walang sinumang nananampalataya kay Jesus ang kalipikadong sumpain o kondenahin ang iba. Lahat kayo ay dapat maging mga taong may katwiran at tumatanggap sa katotohanan. Marahil, matapos marinig ang daan ng katotohanan at mabasa ang salita ng buhay, naniniwala ka na isa lamang sa 10,000 ng mga salitang ito ang naaayon sa iyong pagkaunawa at sa Bibliya, sa gayon ay dapat kang patuloy na maghanap sa isa sa 10,000 ng mga salitang ito. Pinapayuhan din kita na maging mapagpakumbaba, huwag maging masyadong tiwala sa sarili, at huwag maging labis na mapagpahalaga sa sarili. Sa munting may-takot-sa-Diyos na pusong taglay mo, magtatamo ka ng higit na liwanag. Kung sinusuri mong mabuti at paulit-ulit na pinagninilayan ang mga salitang ito, mauunawaan mo kung katotohanan ang mga ito o hindi, at kung ang mga ito ay buhay o hindi. Marahil, pagkatapos lang magbasa ng ilang pangungusap, pikit-matang kokondenahin ng ilang tao ang mga salitang ito, na sinasabing, “Kaunting kaliwanagan lamang ito mula sa Banal na Espiritu,” o, “Huwad na cristo ito na naparito upang ilihis ang mga tao.” Yaong mga nagsasabi ng gayong mga bagay ay masyadong mangmang! Napakakaunti ng nauunawaan mo tungkol sa gawain at karunungan ng Diyos, at pinapayuhan kitang magsimulang muli sa wala! Huwag ninyong pikit-matang kondenahin ang mga salitang ipinahayag ng Diyos dahil lamang lilitaw ang mga huwad na cristo sa mga huling araw, at huwag kayong maging isang taong lumalapastangan sa Banal na Espiritu dahil natatakot kayong malihis. Hindi ba iyon magiging lubhang nakakapanghinayang? Kung, matapos ang paulit-ulit na pagsusuri, naniniwala ka pa rin na ang mga salitang ito ay hindi ang katotohanan, hindi ang daan, at hindi pagpapahayag ng Diyos, sa huli ay parurusahan ka, at wala kang mga pagpapala. Kung hindi mo matatanggap ang gayong katotohanan na sinambit nang napakaliwanag at napakalinaw, hindi ba’t hindi ka karapat-dapat sa pagliligtas ng Diyos? Hindi ba’t isa kang taong walang pagpapala ng pagbabalik sa harap ng luklukan ng Diyos? Pag-isipan mo ito! Huwag kang padalos-dalos at mapusok, at huwag mong ituring na laro ang pananampalataya sa Diyos. Mag-isip ka alang-alang sa iyong hantungan, alang-alang sa iyong kinabukasan, alang-alang sa iyong buhay, at huwag mong paglaruan ang sarili mo. Matatanggap mo ba ang mga salitang ito?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago Na ng Diyos ang Langit at Lupa

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 288

Sa panahong iyon, ang bahagi ng gawain ni Jesus ay alinsunod sa Lumang Tipan, gayundin sa mga salita ni Jehova sa Kapanahunan ng Kautusan at sa mga kautusan ni Moses. Ginamit ni Jesus ang lahat ng ito upang isagawa ang bahagi ng Kanyang gawain. Nangaral Siya sa mga tao at tinuruan sila sa mga sinagoga, at ginamit Niya ang mga propesiya ng mga propeta sa Lumang Tipan upang sawayin ang mga Pariseong mayroong pagkapoot sa Kanya, at ginamit ang mga salita sa Banal na Kasulatan upang ilantad ang kanilang paghihimagsik at sa gayon ay kondenahin sila. Dahil kinasuklaman nila ang ginawa ni Jesus; sa partikular, karamihan sa gawain ni Jesus ay hindi ayon sa mga kautusan sa Banal na Kasulatan, at, higit pa rito, ang Kanyang mga itinuro ay mas mataas kaysa sa kanilang mga sariling salita, at higit na mas mataas pa kaysa sa mga hula ng mga propeta sa Banal na Kasulatan. Ang gawain ni Jesus ay para lamang sa kapakanan ng pagtubos sa tao at ang pagpapapako sa krus. Kaya, hindi Niya kailangang higit pang mangusap upang malupig ang sinumang tao. Ang karamihan sa Kanyang mga itinuro sa tao ay mula sa mga salita sa Banal na Kasulatan, at kahit na ang Kanyang gawain ay hindi higit sa Banal na Kasulatan, naisagawa pa rin Niya ang gawaing pagpapapako sa krus. Ang Kanyang gawain ay hindi gawain ng salita, ni para sa kapakanan ng paglupig sa sangkatauhan, sa halip ito ay upang matubos ang sangkatauhan. Gumanap lang Siya bilang handog para sa kasalanan ng sangkatauhan, at hindi gumanap bilang mapagkukunan ng salita para sa sangkatauhan. Hindi Niya isinagawa ang gawain ng mga Hentil, na gawain ng panlulupig sa tao, kundi ang gawain ng pagpapapako sa krus, ang gawain na isinagawa sa mga naniniwala na mayroong Diyos. Kahit na ang Kanyang gawain ay naisakatuparan sa saligan ng Banal na Kasulatan, at ginamit Niya ang mga hula ng matatandang propeta upang isumpa ang mga Pariseo, ito ay sapat na upang matapos ang gawain ng pagpapapako sa krus. Kung ang gawain sa ngayon ay isinasagawa pa rin sa saligan ng mga propesiya ng matatandang propeta sa Banal na Kasulatan, magiging imposible na kayo ay malupig, dahil ang Lumang Tipan ay hindi naglalaman ng mga ulat ng inyong paghihimagsik at ng mga kasalanan ninyong mga Tsino, at walang kasaysayan ng inyong mga kasalanan. At kaya, kung ang gawaing ito ay nananatili pa rin sa Bibliya, hindi kayo kailanman susuko. Ang Bibliya ay nagtatala lang ng limitadong kasaysayan tungkol sa mga Israelita, isang hindi kayang itakda kung kayo ay mabuti o masama, o hatulan kayo. Ipagpalagay na kayo ay hahatulan Ko ayon sa kasaysayan ng mga Israelita—susundan pa rin ba ninyo Ako katulad ng inyong pagsunod ngayon? Alam ba ninyo kung gaano kayo kasutil? Kung walang binitiwang mga salita sa yugtong ito, magiging imposible ang pagtapos sa gawain ng paglupig. Dahil hindi Ako pumarito upang maipako sa krus, nararapat Akong magbitiw ng mga salita na hiwalay mula sa Bibliya, upang kayo ay malupig. Ang gawain na ginawa ni Jesus ay mas mataas lamang ng isang baitang kaysa sa Lumang Tipan; ito ay ginamit upang simulan ang isang kapanahunan, at upang pangunahan ang kapanahunang iyon. Bakit Niya sinasabing, “Ako’y naparito hindi upang sirain ang kautusan, kundi upang ganapin”? Subalit sa Kanyang gawain ay marami ang naiiba mula sa mga batas na isinagawa at mga utos na sinunod ng mga Israelita ng Lumang Tipan, sapagkat hindi Siya dumating upang sumunod sa batas, kundi para tuparin ito. Kasama sa proseso ng pagtupad nito ang maraming praktikal na bagay: Ang Kanyang gawain ay higit na praktikal at makatotohanan, at, bukod pa roon, ito ay mas buhay, at hindi ang mahigpit na pagsunod sa mga regulasyon. Hindi ba pinanatili ng mga Israelita ang Sabbath? Nang si Jesus ay dumating, hindi Siya sumunod sa Sabbath, sapagkat Kanyang sinabi na ang Anak ng tao ay ang Panginoon ng Sabbath, at kapag ang Panginoon ng Sabbath ay dumating, gagawin Niya ang gusto Niya. Siya ay dumating upang tuparin ang mga batas ng Lumang Tipan at upang baguhin ang mga batas. Ang lahat ng naisasagawa ngayon ay batay sa kasalukuyan, ngunit ito pa rin ay umaasa sa saligan ng gawain ni Jehova sa Kapanahunan ng Kautusan, at hindi lumalabag sa saklaw na ito. Ang bantayan ang inyong mga dila, at ang hindi pangangalunya, halimbawa—hindi ba’t ang mga ito ang mga kautusan ng Lumang Tipan? Ngayon, ang mga hinihingi sa inyo ay hindi lang limitado sa Sampung Utos, kundi binubuo ng mga utos at batas na may mas mataas na antas kaysa sa mga nauna, ngunit hindi ito nangangahulugan na nabuwag na iyong mga nauna, dahil ang bawat yugto ng gawain ng Diyos ay isinasagawa sa saligan ng yugto na dumating bago ito. Tungkol naman sa isinakatuparang gawain ni Jehova noon sa Israel, kagaya ng pag-utos sa mga tao na maghandog ng mga alay, igalang ang kanilang mga magulang, huwag sumamba sa mga diyus-diyosan, huwag manakit o sumumpa ng kapwa, huwag makiapid, huwag manigarilyo o uminom, at huwag kumain ng mga patay na bagay o uminom ng dugo—hindi ba ito ang bumubuo sa saligan ng inyong pagsasagawa maging sa kasalukuyan? Sa saligan ng nakaraan na ang gawain ay naipapatupad hanggang sa kasalukuyan. Bagama’t ang mga batas ng nakaraan ay hindi na binabanggit, at may mga bago nang hinihingi sa iyo, ang mga batas na ito, malayo sa pagkakaalis, ay naitaas sa halip. Ang sabihin na ang mga ito ay naalis na ay nangangahulugan na ang nakaraang kapanahunan ay lipas na sa panahon, samantalang mayroong ilang utos na dapat mong igalang magpakailanman. Ang mga utos ng nakaraan ay isinagawa na, naging katauhan na ng tao, at hindi na kinakailangang bigyan ng natatanging diin ang mga utos na gaya ng “Huwag manigarilyo,” “Huwag uminom,” at iba pa. Sa saligang ito, inilatag ang mga bagong utos alinsunod sa inyong mga pangangailangan sa kasalukuyan, alinsunod sa inyong tayog, at alinsunod sa gawain sa kasalukuyan. Ang pagtatakda ng mga utos para sa bagong kapanahunan ay hindi nangangahulugan ng pag-alis sa mga utos ng dating kapanahunan, kundi higit pang pagpapataas sa saligang ito, upang maging mas kompleto ang mga pagkilos ng tao, at mas praktikal. Kung ngayon ay kailangan lamang ninyo na sumunod sa mga utos at manahan sa mga kautusan ng Lumang Tipan, at kumilos sa parehong paraan tulad ng mga Israelita, at kung kailangan pa ninyong maisaulo ang mga kautusan na ibinigay ni Jehova, walang posibilidad na maaari kayong magbago. Kung kayo ay susunod lang sa iyong kakaunti at limitadong utos o magsasaulo ng di-mabilang na mga kautusan, ang inyong lumang disposisyon ay mananatiling nakatanim nang malalim, at walang magiging paraan upang ito ay bunutin. Kung gayon kayo ay lalo’t lalong magiging masama, at walang sinuman sa inyo ang magiging mapagpasakop. Ibig sabihin, walang kakayahan ang ilang payak na utos o di-mabilang na mga kautusan upang kayo ay tulungang malaman ang mga gawa ni Jehova. Hindi kayo katulad ng mga Israelita: Sa pamamagitan lang ng pagsunod sa mga kautusan at pagsasaulo ng mga utos, nasaksihan nila ang mga gawa ni Jehova, at sa Kanya lamang inalay ang kanilang katapatan. Ngunit hinding-hindi ninyo ito nakakamit, at ang ilang utos sa kapanahunan ng Lumang Tipan ay walang kapabilidad upang kayo ay mahikayat na ibigay ang inyong puso, o na protektahan kayo, kundi sa halip ay gagawin kayong pabaya, at sasanhiin kayong mahulog sa Hades. Sapagkat ang Aking gawain ay ang gawain ng paglupig, at nakatutok ito sa inyong paghihimagsik at sa inyong lumang disposisyon. Ang mabubuting salita ni Jehova at ni Jesus ay malayo sa malulupit na salita ng paghatol ngayon. Kung wala ang malulupit na salitang iyon, magiging imposible na malupig kayong mga “dalubhasa,” na naging mapaghimagsik na sa loob ng libo-libong taon. Matagal nang nawala ang kapangyarihan sa inyo ng mga kautusan ng Lumang Tipan, at sobrang bigat ng paghatol ng kasalukuyan kaysa sa mga kautusan noong panahong iyon. Ang pinakaangkop sa inyo ay ang paghatol, at hindi ang kaunting mga pagpipigil ng mga kautusan, dahil hindi kayo ang sangkatauhan ng pinakaunang panahon, sa halip ay ang sangkatauhan na naging tiwali na sa loob ng libo-libong taon. Ang hinihingi na makamit ng tao ngayon ay batay sa tunay na kalagayan ng tao ngayon, ayon sa kakayahan at talagang tayog ng tao ngayon, at hindi hinihingi sa iyo na sumunod sa mga regulasyon. Ito ay upang makamit ang mga pagbabago sa iyong lumang disposisyon, at upang maisantabi mo ang iyong mga kuru-kuro.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos (1)

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 289

Ang kasaysayan ay patuloy na sumusulong, at ang gawain ng Diyos ay patuloy na sumusulong. Upang marating ng Kanyang anim na libong taong plano ng pamamahala ang katapusan nito, kailangan nitong patuloy na umunlad pasulong. Kailangan Niyang magsagawa ng bagong gawain sa bawat araw, kailangan Niyang magsagawa ng bagong gawain sa bawat taon; kailangan Niyang magbukas ng mga bagong landas, magbukas ng mga bagong kapanahunan, at magsimula ng mas bago at mas malaking gawain. Kasabay ng lahat ng ito, nagdadala Siya ng mga bagong pangalan at bagong gawain. Ang Espiritu ng Diyos ay palaging gumagawa ng bagong gawain, at hindi kailanman kumakapit sa mga dating pamamaraan o sa mga regulasyon. Ang Kanyang gawain ay hindi rin kailanman tumitigil, kundi nagaganap sa bawat paglipas ng panahon. Kung sinasabi mo na ang gawain ng Banal na Espiritu ay hindi nagbabago magpakailanman, kung gayon bakit inutusan ni Jehova ang mga saserdote na paglingkuran Siya sa templo, ngunit si Jesus, na sinasabi ng mga tao na siyang punong saserdote at mula sa sambahayan ni David nang Siya ay dumating, ay hindi pumasok sa templo sa kabila ng katunayan na Siya ay tinawag na ang punong saserdote at ang dakilang Hari? At bakit hindi Siya naghandog ng mga alay? Ang pumasok sa templo o hindi—hindi ba gawain ng Diyos Mismo ang lahat ng ito? Kung, katulad ng ipinapalagay ng tao, si Jesus ay muling darating at tatawagin pa ring Jesus sa mga huling araw, at darating pa rin na nakasakay sa puting ulap, bumababa sa mga tao sa wangis ni Jesus: hindi ba ito isang pag-uulit ng Kanyang gawain? Kaya ba ng Banal na Espiritu na kumapit sa luma? Ang lahat ng pinaniniwalaan ng tao ay mga kuru-kuro, at ang lahat ng nauunawaan ng tao ay ayon sa literal na kahulugan, at ayon din sa kanyang mga imahinasyon; ang mga ito ay hindi kaayon sa mga prinsipyo ng gawain ng Banal na Espiritu, at hindi katugma sa mga kaisipan ng Diyos. Hindi gagawa ang Diyos sa ganoong paraan; hindi ganoon kamangmang at kahangal ang Diyos, at ang Kanyang gawain ay hindi kasingpayak ng iyong iniisip. Ayon sa mga imahinasyon ng mga tao, darating si Jesus na nakasakay sa isang ulap at bababa sa kalagitnaan ninyo. Mapagmamasdan ninyo Siya na, sakay ng puting ulap, magsasabi sa inyo na Siya si Jesus. Mapagmamasdan din ninyo ang mga marka ng pako sa Kanyang mga kamay, at inyong malalaman na Siya si Jesus. At kayo ay muli Niyang ililigtas, at Siya ang inyong magiging makapangyarihang Diyos. Kayo ay Kanyang ililigtas, at bibigyan ng bagong pangalan, at ang bawat isa sa inyo ay bibigyan Niya ng isang puting bato, pagkatapos nito, kayo ay pahihintulutan na makapasok sa kaharian ng langit at tatanggapin sa langit. Hindi ba’t ang mga paniniwalang ito ay mga kuru-kuro ng tao? Gumagawa ba ang Diyos ayon sa mga kuru-kuro ng tao o Siya ay gumagawa nang salungat sa mga kuru-kuro ng tao? Hindi ba’t ang lahat ng kuru-kuro ng tao ay nagmumula kay Satanas? Hindi ba’t ginawa nang tiwali ni Satanas ang lahat ng tao? Kung ginawa ng Diyos ang Kanyang gawain ayon sa mga kuru-kuro ng tao, hindi ba’t Siya ay magiging si Satanas? Hindi ba’t magiging kauri Siya ng mga nilikha? Dahil ang mga nilikha ay nagawa na ngayong napakatiwali ni Satanas, at ang tao ay naging pagsasakatawan na ni Satanas, kung gagawa ang Diyos ayon sa mga bagay ni Satanas, hindi ba’t magiging kakampi Siya ni Satanas? Paano maaarok ng tao ang gawain ng Diyos? Kaya, hindi kailanman gagawa ang Diyos ayon sa mga kuru-kuro ng tao, at hindi Siya kailanman gagawa sa mga paraan na iyong ipinapalagay. Maaaring sabihin mo na ang Diyos Mismo ay nagsabi na Siya ay darating sakay ng ulap. Totoo na sinabi ito ng Diyos Mismo, ngunit hindi mo ba alam na walang tao ang makaaarok sa mga hiwaga ng Diyos? Hindi mo ba alam na walang tao ang lubusang makakapagpaliwanag sa mga salita ng Diyos? Ikaw ba ay nakatitiyak nang walang bahid ng pagdududa na binigyang-liwanag at tinanglawan ka ng Banal na Espiritu? Tiyak na hindi itinagubilin sa iyo ng Banal na Espiritu sa gayong tuwirang paraan? Ang Banal na Espiritu ba ang nagtagubilin sa iyo ng mga ito, o ang mga sarili mong kuru-kuro ang nagdulot sa iyo na isipin ito? Maaaring sabihin mo na, “Sinabi ito ng Diyos Mismo.” Ngunit hindi natin maaaring gamitin ang ating mga sariling kuru-kuro at pag-iisip upang sukatin ang mga salita ng Diyos. Para naman sa mga salita ni Isaias, kaya mo bang ipaliwanag nang may buong katiyakan ang kanyang mga salita? Pinangangahasan mo bang ipaliwanag ang kanyang mga salita? Dahil hindi ka naglalakas-loob na ipaliwanag ang mga salita ni Isaias, bakit ka nangangahas na ipaliwanag ang mga salita ni Jesus? Sino ang mas dakila, si Jesus o si Isaias? Yamang ang sagot ay si Jesus, bakit mo ipinaliliwanag ang mga salita ni Jesus? Sasabihin ba sa iyo ng Diyos ang Kanyang gawain nang pauna? Wala ni isang nilikha ang maaaring makaalam, kahit na ang mga sugo ng langit, ni ang Anak ng tao, kaya paano mo malalaman? Malaki ang kakulangan ng tao. Ang mahalaga sa inyo ngayon ay ang malaman ang tatlong yugto ng gawain. Mula sa gawain ni Jehova hanggang sa gawain ni Jesus, at mula sa gawain ni Jesus hanggang sa gawain sa kasalukuyang yugto, ang tatlong yugtong ito ay sumasaklaw sa kabuuang lawak ng pamamahala ng Diyos sa isang tuloy-tuloy na pagkakaugnay, at lahat ng ito ay gawain ng iisang Espiritu. Mula nang likhain ang mundo, palaging gumagawa ang Diyos sa pamamahala sa sangkatauhan. Siya ang Simula at ang Wakas, Siya ang Una at ang Huli, at Siya ang Siyang nagpapasimula ng kapanahunan at Siyang naghahatid sa kapanahunan sa katapusan nito. Ang tatlong yugto ng gawain, sa magkakaibang kapanahunan at lugar, ay tiyak na gawain ng iisang Espiritu. Ang lahat ng naghihiwalay sa tatlong yugtong ito ay lumalaban sa Diyos. Ngayon, dapat mong maunawaan na ang lahat ng gawain mula sa unang yugto hanggang sa ngayon ay ang gawain ng iisang Diyos, ang gawain ng iisang Espiritu. Ito ay hindi mapag-aalinlanganan.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos (3)

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 290

Yamang nananampalataya ang tao sa Diyos, dapat niyang mahigpit na sundan ang bawat yapak ng Diyos; dapat siyang “sumunod sa Kordero saan man pumaroon ang Kordero.” Tanging ang mga tao na gumagawa nito ang talagang naghahanap sa tunay na daan, ang mga nakakakilala sa gawain ng Banal na Espiritu. Ang mga taong matigas na kumakapit sa mga salita at mga doktrina ay iyong mga itiniwalag na ng gawain ng Banal na Espiritu. Sa bawat panahon, ang Diyos ay magsisimula ng bagong gawain, at sa bawat panahon, magkakaroon ng bagong simula sa gitna ng tao. Kung ang tao ay sumusunod lamang sa mga katotohanan na “si Jehova ang Diyos” at “si Jesus ang Cristo,” na mga katotohanan na bawat isa ay aplikable lamang sa iisang kapanahunan, sa gayon ang tao ay hindi kailanman makakasabay sa gawain ng Banal na Espiritu, at magpakailanmang walang kakayahang magkamit ng gawain ng Banal na Espiritu. Hindi alintana kung paano gumagawa ang Diyos, kung ang tao ay sumusunod nang wala ni katiting na pag-aalinlangan, at sumusunod nang mahigpit, kung gayon, paano maititiwalag ng Banal na Espiritu ang tao? Hindi alintana kung ano ang ginagawa ng Diyos, hangga’t ang tao ay nakatitiyak na ito ang gawain ng Banal na Espiritu at nakikipagtulungan sa gawain ng Banal na Espiritu nang walang anumang pag-aalinlangan, at sinusubukang tugunan ang mga hinihingi ng Diyos, kung gayon, paano siya maparurusahan? Hindi humihinto kailanman ang gawain ng Diyos, hindi kailanman tumitigil ang Kanyang mga yapak, at bago pa man matapos ang Kanyang gawain ng pamamahala, Siya ay palaging abala, at hindi kailanman tumitigil. Ngunit iba ang tao: Pagkatapos magkamit lamang ng kaunting gawain ng Banal na Espiritu, itinuturing niya ito na parang hindi kailanman magbabago; pagkatapos magkamit lamang ng kaunting pagkakilala, hindi na siya nagpapatuloy sa “pagsubaybay” sa mas bagong gawain ng Diyos; pagkatapos makakita lamang ng maliit na bahagi ng gawain ng Diyos, agad niyang nililimitahan ang Diyos sa pagiging isang partikular na rebultong kahoy, at naniniwala siya na palaging pananatilihin ng Diyos ang imaheng ito na nakikita niya, na ganito rin sa nakalipas at laging magiging ganoon sa hinaharap; pagkatapos magkamit lamang ng kaunting mababaw na pagkakilala, napakayabang ng tao kaya’t nakakalimutan niya ang kanyang sarili at nagsisimulang walang pakundangang iproklama ang isang disposisyon at ang pagiging Diyos ng Diyos na hindi talaga umiiral; at pagkatapos makatiyak tungkol sa isang yugto ng gawain ng Banal na Espiritu, kahit anong uri ng tao ang nagpoproklama ng bagong gawain ng Diyos, hindi ito tinatanggap ng tao. Ang mga taong gaya nito ay hindi kayang tumanggap sa bagong gawain ng Banal na Espiritu; masyado silang makaluma, at hindi kayang tumanggap ng mga bagong bagay. Ang gayong mga tao ay nananampalataya sa Diyos ngunit tinatanggihan din ang Diyos. Naniniwala ang tao na mali ang mga Israelita na “manampalataya lamang kay Jehova at hindi kay Jesus,” ngunit karamihan ng mga tao ay gumaganap ng papel kung saan sila ay “nananampalataya lamang kay Jehova at tinatanggihan si Jesus” at “nananabik para sa pagbabalik ng Mesiyas, ngunit lumalaban sa Mesiyas na tinatawag na Jesus.” Hindi na nakapagtataka, kung gayon, na ang mga tao ay namumuhay pa rin sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas matapos tanggapin ang isang yugto ng gawain ng Banal na Espiritu, at hindi pa rin tumatanggap ng mga pagpapala ng Diyos. Hindi ba’t ito ang bunga ng pagiging mapaghimagsik ng tao? Ang mga tao sa Kristiyanismo sa buong mundo na hindi nakakasabay sa bagong gawain ng kasalukuyan ay nangungunyapit lahat sa pag-asa na magiging mapalad sila, ipinagpapalagay na tutuparin ng Diyos ang kani-kanilang mga kahilingan. Subalit hindi nila masasabi nang may lubos na katiyakan kung bakit dadalhin sila paitaas ng Diyos sa ikatlong langit, o kung paano sila kukunin ni Jesus nang nakasakay sa puting ulap, lalong hindi sila lubos na nakatitiyak kung si Jesus ay totoong darating sakay ng puting ulap sa araw na kanilang inilalarawan sa isip. Lahat sila ay nababahala, at hindi alam ang gagawin; hindi rin nila alam sa sarili nila mismo kung bawat isa sa kanila ay dadalhin paitaas ng Diyos, ang iba’t ibang maliliit na bilang ng tao mula sa iba’t ibang denominasyon. Ang gawaing ginagawa ng Diyos ngayon, ang kasalukuyang kapanahunan, ang mga layunin ng Diyos—wala silang pagkaarok sa anuman sa mga bagay na ito, at wala silang ginagawa kundi ang magbilang ng mga araw sa kanilang mga daliri. Tanging ang mga sumusunod lamang sa mga yapak ng Kordero hanggang sa pinakahuli ang magkakamit ng pangwakas na pagpapala, samantalang ang “matatalinong tao,” na hindi nakakasunod hanggang sa katapus-katapusan ngunit naniniwala na nakamtan na nila ang lahat, ay walang kakayahang masaksihan ang pagpapakita ng Diyos. Bawat isa sa kanila ay naniniwala na siya ang pinakamatalinong tao sa lupa, at pinuputol nila, nang walang anumang dahilan, ang patuloy na pag-unlad ng gawain ng Diyos, at sila ay tila naniniwala nang may lubos na katiyakan na dadalhin sila paitaas ng Diyos sa langit, silang “mayroong buong katapatan sa Diyos, sumusunod sa Diyos, at tumatalima sa mga salita ng Diyos.” Kahit na sila ay mayroong “buong katapatan” sa mga salitang sinabi ng Diyos, ang kanilang mga salita at kilos ay nakasusuklam pa rin dahil kanilang nilalabanan ang gawain ng Banal na Espiritu, at gumagawa ng panlilinlang at kasamaan. Iyong mga hindi kayang sumunod hanggang sa pinakahuli, at hindi makasasabay sa gawain ng Banal na Espiritu at kumakapit lamang sa lumang gawain, ay hindi lamang nabigo sa pagkamit ng katapatan sa Diyos, ngunit sa kabaligtaran, naging iyong mga sumasalungat sa Diyos, iyong mga tinatanggihan ng bagong kapanahunan, at iyong mga mapaparusahan. Mayroon pa bang mas nakakaawa kaysa kanila? Marami pa nga ang naniniwala na ang lahat ng tumatanggi sa lumang kautusan at tumatanggap sa bagong gawain ay walang konsensiya. Ang mga taong ito, na ang pinagtutuunan lang ay “konsensiya,” pero hindi kilala ang gawain ng Banal na Espiritu, sa kahuli-hulihan ay masisira ang kanilang kinabukasan ng kanila mismong mga konsensiya. Maging ang Diyos ay hindi sumusunod sa mga regulasyon sa Kanyang gawain, at bagama’t ito nga ay Kanyang sariling gawain, hindi pa rin kumakapit ang Diyos dito. Iyong dapat tanggihan ay tinatanggihan, kung ano iyong dapat itiwalag ay itinitiwalag. Ngunit pinanghahawakan pa rin ng tao ang iisang maliit na bahagi ng gawain ng pamamahala ng Diyos upang salungatin Siya. Hindi ba’t baligho ang tao? Hindi ba’t ito ang kamangmangan ng tao? Mas mahina ang loob at sobrang maingat ang mga tao dahil sila ay takot na hindi magkamit ng mga pagpapala, mas wala silang kakayahang magkamit ng mas maraming pagpapala, at hindi nila kayang tumanggap ng pangwakas na pagpapala. Iyong mga taong matigas na kumakapit sa kautusan ay pawang nagpapakita ng buong katapatan sa kautusan, at kapag mas ipinakikita nila ang kanilang gayong katapatan sa kautusan, mas mapaghimagsik sila na lumalaban sa Diyos. Dahil ngayon ay ang Kapanahunan ng Kaharian at hindi ang Kapanahunan ng Kautusan, at ang gawain sa ngayon at ang gawain ng nakalipas ay hindi maipagkukumpara, ni maikukumpara ang gawain ng nakaraan sa gawain sa ngayon. Ang gawain ng Diyos ay nagbago na, at ang pagsasagawa ng tao ay nagbago na rin; ito ay hindi ang kumapit sa kautusan o magpasan ng krus. Samakatwid, ang katapatan ng mga tao sa kautusan at sa krus ay hindi magkakamit ng pagsang-ayon ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 291

Ang layunin ng paglupig sa iyo ngayon ay upang kilalanin mo na ang Diyos ay iyong Diyos at Diyos din ng iba, at ang pinakamahalaga ay Siya ang Diyos ng lahat ng nagmamahal sa Kanya, at ang Diyos ng lahat ng nilikha. Siya ang Diyos ng mga Israelita at ang Diyos ng mga tao sa Ehipto. Siya ang Diyos ng mga Briton at ang Diyos ng mga Amerikano. Hindi lamang Siya Diyos nina Adan at Eba, kundi Diyos din ng lahat ng inapo nila. Siya ang Diyos ng lahat ng nasa langit at lahat ng nasa lupa. Lahat ng pamilya, Israelita man sila o Hentil, ay pawang nasa mga kamay ng iisang Diyos. Hindi lamang Siya gumawa sa Israel nang ilang libong taon at minsang isinilang sa Judea, kundi ngayon ay bumaba Siya sa Tsina, ang lugar na ito kung saan nakahimlay na nakapalupot ang malaking pulang dragon. Kung sa pagsilang sa Judea ay naging Hari Siya ng mga Hudyo, hindi ba sa pagbaba sa piling ninyong lahat ngayon ay naging Diyos Siya ninyong lahat? Ginabayan Niya ang mga Israelita at isinilang Siya sa Judea, at isinilang din Siya sa isang lupain ng mga Hentil. Hindi ba ginagawa ang lahat ng Kanyang gawain para sa buong sangkatauhan na Kanyang nilikha? Mahal ba Niya ang mga Israelita nang isandaang ulit at kinamumuhian ang mga Hentil nang isanlibong ulit? Hindi ba iyan ang inyong kuru-kuro? Hindi totoo na ang Diyos ay hindi ninyo naging Diyos kailanman, kundi sa halip ay hindi lamang ninyo Siya kinikilala kahit kaunti; hindi totoo na ayaw ng Diyos na maging inyong Diyos, kundi sa halip ay tinatanggihan ninyo Siya. Sino sa mga nilikha ang wala sa mga kamay ng Makapangyarihan sa lahat? Sa paglupig sa inyo ngayon, hindi ba ang layunin ay upang kilalanin ninyo na ang Diyos ay walang iba kundi ang inyong Diyos? Kung iginigiit pa rin ninyo na ang Diyos ay Diyos lamang ng mga Israelita, at iginigiit pa rin ninyo na ang sambahayan ni David sa Israel ang pinanggalingan ng pagsilang ng Diyos, at na walang bansa maliban sa Israel ang karapat-dapat na “magluwal” ng Diyos, lalong hindi kaya ng sinumang pamilyang Hentil na personal na tanggapin ang gawain ni Jehova—kung ganito pa rin ang iniisip mo, hindi ba't isa kang mapagmatigas na lumalaban? Huwag kang magtuon palagi sa Israel. Narito mismo ang Diyos sa piling ninyo ngayon. Huwag ka ring tumingala palagi sa langit. Tumigil ka sa pangungulila sa iyong Diyos sa langit! Naparito na ang Diyos sa piling ninyo, kaya paanong nasa langit Siya? Hindi ka pa masyadong matagal na nananampalataya sa Diyos, subalit napakarami mong kuru-kuro tungkol sa Kanya, hanggang sa hindi ka nangangahas kahit saglit na isipin na mamarapatin ng Diyos ng mga Israelita na biyayaan kayo ng Kanyang presensya. Lalo pang hindi kayo nangangahas na isipin kung paano ninyo makikita ang Diyos na magpakita nang personal, dahil sukdulang marumi kayo. Ni hindi ninyo naisip kahit kailan kung paano maaaring personal na bumaba ang Diyos sa isang lupain ng mga Hentil. Dapat Siyang bumaba sa Bundok ng Sinai o sa Bundok ng mga Olivo at magpakita sa mga Israelita. Hindi ba kinamumuhian Niya ang lahat ng Hentil (ibig sabihin, ang mga tao sa labas ng Israel)? Paano Siya personal na gagawa sa gitna nila? Lahat ng ito ay mga kuru-kuro na malalim nang nag-ugat sa inyo sa paglipas ng maraming taon. Ang layunin ng paglupig sa inyo ngayon ay upang durugin ang mga kuru-kuro ninyong ito. Sa gayon ninyo namamasdan ang personal na pagpapakita ng Diyos sa gitna ninyo—hindi sa Bundok ng Sinai o sa Bundok ng mga Olivo, kundi sa mga taong hindi pa Niya nagabayan dati. Matapos isagawa ng Diyos ang dalawang yugto ng Kanyang gawain sa Israel, ang mga Israelita pati na ang lahat ng Hentil ay nagkaroon ng kuru-kuro na samantalang totoo na nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, gusto lamang Niyang maging Diyos ng mga Israelita, hindi Diyos ng mga Hentil. Naniniwala ang mga Israelita sa mga sumusunod: Ang Diyos ay maaari lamang maging Diyos namin, hindi Diyos ninyong mga Hentil, at dahil hindi kayo natatakot kay Jehova, si Jehova—ang aming Diyos—ay kinasusuklaman kayo. Lalong naniniwala ang mga Hudyong iyon sa mga sumusunod: Ang Panginoong Jesus ay kamukha naming mga Hudyo at Siya ay isang Diyos na nagtataglay ng tanda ng mga Hudyo. Sa gitna namin gumagawa ang Diyos. Magkatulad ang wangis ng Diyos at ang aming larawan; ang aming larawan ay hawig sa Diyos. Ang Panginoong Jesus ang Hari naming mga Hudyo; ang mga Hentil ay hindi karapat-dapat na tumanggap ng gayon kadakilang kaligtasan. Ang Panginoong Jesus ang handog para sa kasalanan para sa aming mga Hudyo. Batay lamang sa dalawang yugtong iyon ng gawain nabuo ng mga Israelita at Hudyo ang lahat ng kuru-kuro na ito. Mapagmataas nilang inaangkin na sa kanila lamang ang Diyos, at hindi pumapayag na ang Diyos ay Diyos din ng mga Hentil. Sa ganitong paraan, naging isang blangko ang Diyos sa puso ng mga Hentil. Ito ay dahil lahat ay naniwala na ayaw ng Diyos na maging Diyos ng mga Hentil at ang tanging gusto Niya ay ang mga Israelita—ang mga taong Kanyang hinirang—at ang mga Hudyo, lalo na ang mga disipulong sumunod sa Kanya. Hindi ba ninyo alam na ang gawaing ginawa nina Jehova at Jesus ay para manatiling buhay ang buong sangkatauhan? Kinikilala mo na ba ngayon na ang Diyos ay Diyos ninyong lahat na isinilang sa labas ng Israel? Hindi ba narito mismo ang Diyos sa piling ninyo ngayon? Hindi ito maaaring maging isang panaginip, hindi ba? Hindi ba ninyo tinatanggap ang katunayang ito? Hindi kayo nangangahas na maniwala rito o pag-isipan ito. Ano man ang tingin ninyo rito, hindi ba narito mismo ang Diyos sa inyong piling? Hindi pa rin ba kayo nangangahas na maniwala sa mga salitang ito? Simula sa araw na ito, hindi ba lahat ng taong nalupig at lahat ng nais maging tagasunod ng Diyos ay mga taong hinirang ng Diyos? Hindi ba lahat kayo, na mga tagasunod ngayon, ang mga taong hinirang sa labas ng Israel? Hindi ba kapareho ng sa mga Israelita ang inyong pagkakakilanlan? Hindi ba ang lahat ng ito ang dapat ninyong kilalanin? Hindi ba ito ang layon ng gawain ng panlulupig sa inyo? Dahil nakikita ninyo ang Diyos, Siya ang magiging Diyos ninyo magpakailanman, mula simula hanggang sa hinaharap. Hindi Niya kayo aabandonahin, basta’t handa kayong lahat na sumunod sa Kanya at maging Kanyang tapat at mapagpasakop na mga nilikha.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Totoong Kuwentong Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig (3)

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 292

Kapag binitiwan mo ang iyong mga lumang kuru-kuro, saka ka lamang magkakamit ng bagong kaalaman, subalit ang lumang kaalaman ay hindi awtomatikong katumbas ng mga lumang kuru-kuro. Ang “mga kuru-kuro” ay tumutukoy sa mga bagay na nabuo sa imahinasyon ng tao na taliwas sa realidad. Kung ang lumang kaalaman, sa paglipas ng mga kapanahunan, ay naging lipas na, dapat itong iwaksi. Ang lumang kaalaman ay bahagi ng mga kuru-kuro ng mga tao, at hinahadlangan sila nito sa pagpasok sa bagong gawain. Kung kaya ng isang tao na tratuhin nang tama ang lumang kaalamang ito, at nagagawa niyang pagsamahin ang luma at ang bago, ang lumang kaalaman ay aktuwal na nagiging tulong sa kanila, nagiging batayan ng kanilang pagpasok sa bagong kapanahunan. Hinihingi ng aral ng pagkakilala sa Diyos na magpakadalubhasa ka sa maraming prinsipyo: paano pumasok sa landas ng pagkakilala sa Diyos, aling mga katotohanan ang kailangan mong maunawaan upang makilala ang Diyos, at paano mo iwawaksi ang iyong mga kuru-kuro at dating mga disposisyon upang makapagpasakop ka sa lahat ng pagsasaayos ng bagong gawain ng Diyos. Kung ginagamit mo ang mga prinsipyong ito bilang pundasyon para makapasok sa leksyon ng pagkakilala sa Diyos, lalalim nang lalalim ang iyong pagkakilala. Kung malinaw ang iyong pagkakilala sa tatlong yugto ng gawain—na ibig sabihin, sa buong plano ng pamamahala ng Diyos—at kung kaya mong lubusang iugnay ang naunang dalawang yugto ng gawain ng Diyos sa kasalukuyang yugto, at makita na ito ay gawaing ginawa ng iisang Diyos, magkakaroon ka ng pinakamalalim na pundasyon sa lahat. Ang tatlong yugto ng gawain ay ginagawa ng iisang Diyos; ito ang pinakadakilang pangitain, at ito ang tanging daan upang makilala ang Diyos. Ang tatlong yugto ng gawain ay maaari lamang magawa ng Diyos Mismo. Walang taong makagagawa ng gayong gawain para sa Kanya. Ibig sabihin, ang Diyos lamang Mismo ang maaaring nakagawa ng Kanyang sariling gawain mula sa simula hanggang sa kasalukuyan. Bagama’t ang tatlong yugto ng gawain ng Diyos ay naisakatuparan sa magkakaibang kapanahunan at lugar, at bagama’t ang gawain ng bawat isa ay magkaiba, lahat ng iyon ay ginawa ng iisang Diyos. Sa lahat ng pangitaing dapat malaman ng tao, ito ang pinakadakila sa lahat, at kung ganap itong mauunawaan ng tao, magagawa niyang manindigan. Ngayon, ang pinakamalaking problemang kinakaharap ng iba’t ibang relihiyon at denominasyon ay na hindi nila alam ang gawain ng Banal na Espiritu, at hindi nila makita ang pagkakaiba sa pagitan ng gawain ng Banal na Espiritu at ng hindi gawain ng Banal na Espiritu—dahil dito, hindi nila masabi kung ang yugto ng gawaing ito, tulad ng naunang dalawang yugto ng gawain, ay ginawa rin ng Diyos na Jehova. Bagama’t sumusunod ang mga tao sa Diyos, hindi pa rin masabi ng karamihan kung ito ang tamang daan. Nag-aalala ang tao kung ang daang ito ang daan na personal na pinangunahan ng Diyos Mismo, at kung ang pagkakatawang-tao ng Diyos ay isang katunayan, at karamihan sa mga tao ay wala pa ring ideya kung paano makikilatis ang gayong mga bagay. Yaong mga sumusunod sa Diyos ay hindi sigurado sa daang ito, kaya nga ang mga sermong ipinapahayag ay isang bahagi lamang ang epekto sa mga taong ito, at hindi kayang maging lubos na epektibo, at kaya nakakaapekto ito sa buhay pagpasok ng gayong mga tao. Kung makikita ng tao sa tatlong yugto ng gawain na isinasagawa ng Diyos Mismo ang mga iyon sa magkakaibang panahon, sa magkakaibang lugar, at sa magkakaibang tao; kung makikita ng tao na bagama’t iba ang gawain, lahat ng iyon ay ginagawa ng iisang Diyos, at na dahil ito ay gawaing ginawa ng iisang Diyos, tiyak na ito ay tama at walang mali, at na bagama’t taliwas ito sa mga kuru-kuro ng tao, hindi maikakaila na gawain ito ng iisang Diyos—kung tiyak na masasabi ng tao na gawain ito ng iisang Diyos, ang mga kuru-kuro ng tao ay magiging maliliit na bagay lamang, na hindi karapat-dapat na banggitin. Hindi malinaw sa tao ang tungkol sa mga pangitain, kilala lamang niya si Jehova bilang Diyos at si Jesus bilang ang Panginoon, at nagdadalawang-isip siya tungkol sa Diyos na nagkatawang-tao ng kasalukuyan. Dahil dito, maraming tao ang nakakapit pa rin sa gawain nina Jehova at Jesus, at puno sila ng mga kuru-kuro tungkol sa gawain ng kasalukuyan, at karamihan ng tao ay palaging hindi nakatitiyak, at hindi sineseryoso ang gawain ng kasalukuyan. Walang mga kuru-kuro ang tao sa naunang dalawang yugto ng gawain, na hindi nakikita. Iyon ay dahil hindi nauunawaan ng tao ang realidad ng naunang dalawang yugto ng gawain, at hindi niya nasaksihan nang personal ang mga iyon. Ito ay dahil ang mga yugtong ito ng gawain ay hindi maaaring makita kaya iniisip ng tao ang gusto niyang isipin; anuman ang maisip niya, walang mga katunayang magpapatunay sa gayong mga imahinasyon, at walang sinumang magtatama sa mga ito. Binibigyang-laya ng tao ang kanyang lagay ng loob, nang hindi nag-iingat at hindi pinipigilan ang kanyang imahinasyon. Walang mga katunayang magbeberipika sa kanyang mga imahinasyon, kaya ang mga imahinasyon ng tao ay nagiging “katunayan,” may batayan man ang mga ito o wala. Sa gayon ay nananampalataya ang tao sa sarili niyang diyos na nabuo sa kanyang isipan, at hindi niya hinahangad ang Diyos ng realidad. Kung ang isang tao ay may isang uri ng pananampalataya, sa isandaang tao ay may isandaang uri ng pananampalataya. Ang tao ay nagtataglay ng gayong mga pananampalataya dahil hindi pa niya nakita ang praktikal na gawain ng Diyos, dahil narinig lamang ito ng kanyang mga tainga at hindi nakita ng kanyang mga mata. Nakarinig na ang tao ng mga alamat at kuwento—ngunit bihira siyang makarinig ng kaalaman tungkol sa mga katunayan ng gawain ng Diyos. Sa gayon ang mga taong isang taon pa lamang na mga mananampalataya ay nananampalataya sa Diyos sa pamamagitan ng kanilang sariling mga kuru-kuro, at totoo rin ito para sa mga nananampalataya sa Diyos sa loob ng buong buhay nila. Yaong mga hindi nakakakita sa mga katunayan ay hindi makakatakas kailanman mula sa isang pananalig kung saan mayroon silang mga kuru-kuro tungkol sa Diyos. Naniniwala ang tao na napalaya na niya ang kanyang sarili mula sa pagkabihag ng kanyang mga lumang kuru-kuro, at nakapasok na siya sa bagong teritoryo. Hindi ba alam ng tao na ang kaalaman ng mga hindi makakita sa tunay na mukha ng Diyos ay walang-iba kundi mga kuru-kuro at sabi-sabi? Iniisip ng tao na ang kanyang mga kuru-kuro ay tama at walang mali, at iniisip niya na ang mga kuru-kurong ito ay mula sa Diyos. Ngayon, kapag nasasaksihan ng tao ang gawain ng Diyos, pinapakawalan niya ang mga kuru-kuro na nabuo sa loob ng maraming taong nagdaan. Ang mga imahinasyon at ideya ng nakaraan ay naging hadlang sa gawain ng yugtong ito, at naging mahirap para sa tao na bitiwan ang gayong mga kuru-kuro at pabulaanan ang gayong mga ideya. Ang mga kuru-kuro ng marami na sumunod sa Diyos hanggang kasalukuyan sa bawat hakbang ng gawaing ito ay naging lalong mas malubha, at ang mga taong ito ay unti-unting nakabuo ng matigas na pagkamuhi para sa Diyos na nagkatawang-tao. Ang pinagmulan ng pagkamuhing ito ay ang mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao. Hindi pinahihintulutan ng mga katunayan na bigyang-laya ng tao ang kanyang imahinasyon, lalong hindi nagpaparaya ang mga ito sa anumang basta-bastang pagpapabulaan, at hindi matitiis ng mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao ang pag-iral ng mga katunayan; bukod pa riyan, hindi pinag-iisipan ng tao ang pagiging tama at totoo ng mga katunayan, at patuloy lamang na pinakakawalan ang kanyang mga kuru-kuro at bumubuo ng kanyang sariling mga imahinasyon. Dahil mismo rito kaya ang mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao ay naging kaaway ng gawain ngayon, gawain na taliwas sa mga kuru-kuro ng tao. Masasabi lamang na pagkakamali ito ng mga kuru-kuro ng tao, at hindi masasabing pagkakamali ng gawain ng Diyos. Maaaring ilarawan ng tao sa imahinasyon niya ang anumang nais niya, ngunit hindi niya maaaring malayang pabulaanan ang anumang yugto ng gawain ng Diyos o anumang bahagi nito; ang katunayan ng gawain ng Diyos ay hindi kumukunsinti sa anumang pagkakasala mula sa tao. Maaari mong bigyang-laya ang iyong imahinasyon, at tipunin pa nga ang magagandang kuwento tungkol sa gawain nina Jehova at Jesus, ngunit hindi mo maaaring pabulaanan ang katunayan ng bawat yugto ng gawain nina Jehova at Jesus; ito ay isang prinsipyo, at isa rin itong atas administratibo, at dapat ninyong maunawaan ang kahalagahan ng mga isyung ito. Naniniwala ang tao na ang yugtong ito ng gawain ay hindi kaayon ng mga kuru-kuro ng tao, at na hindi ganito ang naunang dalawang yugto ng gawain. Sa kanyang imahinasyon, naniniwala ang tao na ang gawain ng naunang dalawang yugto ay siguradong hindi katulad ng gawain ng ngayon—ngunit naisip mo na ba na lahat ng prinsipyo ng gawain ng Diyos ay pare-pareho, na ang Kanyang gawain ay laging praktikal, at na, anuman ang kapanahunan, laging dadagsa ang mga taong lumalaban at kumokontra sa katunayan ng Kanyang gawain? Lahat ng lumalaban at kumokontra ngayon sa yugtong ito ng gawain ay walang dudang lumaban na rin sa Diyos noong araw, sapagkat ang gayong mga tao ay laging magiging mga kaaway ng Diyos. Ituturing ng mga taong nakakaalam sa katunayan ng gawain ng Diyos ang tatlong yugto ng gawain bilang gawain ng iisang Diyos, at bibitiwan nila ang kanilang mga kuru-kuro. Ang mga ito ay ang mga taong nakakikilala sa Diyos, at ang gayong mga tao ay yaong mga tunay na sumusunod sa Diyos. Kapag malapit nang magwakas ang buong pamamahala ng Diyos, ibubukod-bukod ng Diyos ang lahat ng bagay ayon sa uri ng mga ito. Ang tao ay ginawa ng mga kamay ng Lumikha, at sa huli ay kailangan Niyang ganap na ibalik ang tao sa ilalim ng Kanyang kapamahalaan; ito ang katapusan ng tatlong yugto ng gawain. Ang yugto ng gawain sa mga huling araw, at ang naunang dalawang yugto sa Israel at Judea, ay plano ng pamamahala ng Diyos sa buong sansinukob. Walang sinumang makapagkakaila nito, at ito ang katunayan ng gawain ng Diyos. Bagama’t hindi pa naranasan o nasaksihan ng mga tao ang marami sa gawaing ito, ang mga katunayan ay mga katunayan pa rin, at hindi ito maikakaila ng sinumang tao. Tatanggapin ng lahat ng taong nananampalataya sa Diyos sa bawat lugar sa loob ng sansinukob ang tatlong yugto ng gawain. Kung isang partikular na yugto lamang ng gawain ang alam mo, at hindi mo nauunawaan ang dalawa pang yugto ng gawain, hindi mo nauunawaan ang gawain ng Diyos noong nakalipas na mga panahon, hindi mo masasabi ang buong katotohanan ng buong plano ng pamamahala ng Diyos, at isang panig lamang ang iyong pagkakilala sa Diyos, sapagkat sa iyong pananampalataya sa Diyos, hindi mo Siya kilala o nauunawaan, at kaya hindi ka kalipikado na maging tagapagpatotoo ng Diyos. Malalim man o mababaw ang iyong kasalukuyang kaalaman tungkol sa mga bagay na ito, sa huli, kailangan ninyong lahat na magkaroon ng kaalaman, at kailangang lubos kayong makumbinsi, at ang lahat ng tao ay makakikita sa kabuuan ng gawain ng Diyos at magpapasakop sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos. Sa pagtatapos ng gawaing ito, lahat ng relihiyon ay magiging isa, lahat ng nilikha ay babalik sa ilalim ng kapamahalaan ng Lumikha, lahat ng nilikha ay sasamba sa nag-iisang tunay na Diyos, at lahat ng masamang relihiyon ay mauuwi sa wala, hindi na muling lilitaw kailanman.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pag-alam sa Tatlong Yugto ng Gawain ng Diyos ang Landas Tungo sa pagkakilala sa Diyos

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 293

Ang pag-arok sa layunin ng gawain ng Diyos, sa mga resultang nilalayon ng Kanyang gawain na idulot sa mga tao, at kung ano ba talaga ang Kanyang mga layunin para sa mga tao, ay ang dapat makamit ng bawat isang sumusunod sa Diyos. Ang kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos ang mismong kulang sa lahat ng tao ngayon. Ang ginawa ng Diyos sa mga tao, ang lahat ng gawain ng Diyos, at kung ano ba talaga ang mga layunin ng Diyos, mula sa paglikha ng mundo hanggang sa kasalukuyang panahon—hindi naaarok at hindi nauunawaan ng mga tao ang mga bagay na ito. Isa itong kakulangan na makikita hindi lang sa buong mundo ng relihiyon, kundi lalo na sa lahat ng nananampalataya sa Diyos. Kapag dumating ang araw na tunay mong makita ang Diyos, mapahalagahan ang Kanyang karunungan, makita ang lahat ng mga gawa ng Diyos, at makilala ang Kanyang pagiging Diyos at ang tinataglay Niya—kapag nakita mo na ang Kanyang kasaganaan, karunungan, pagiging kamangha-mangha, at ang lahat ng gawaing ginawa Niya sa mga tao—saka ka lang tunay na magtatagumpay sa pananampalataya sa Diyos. Kapag sinasabing ang Diyos ay sumasaklaw sa lahat at mayaman sa kasaganahan, sa anong paraan ba talaga Siya sumasaklaw sa lahat, at sa anong paraan Siya mayaman sa kasaganahan? Kung hindi mo ito nauunawaan, hindi ka maituturing na nananampalataya sa Diyos. Bakit Ko sinasabi na ang mga nasa mundo ng relihiyon ay hindi mga mananampalataya sa Diyos kundi mga taong gumagawa ng masama, kauri ng mga diyablo? Kapag sinasabi Kong mga tao silang gumagawa ng masama, ito ay dahil hindi nila nauunawaan ang mga layunin ng Diyos at hindi nila makita ang Kanyang karunungan. Hindi kailanman ibinubunyag ng Diyos ang Kanyang gawain sa kanila. Bulag silang lahat, at hindi nila makita ang mga gawa ng Diyos. Inabandona na sila ng Diyos, at ganap na walang pag-aaruga at proteksyon ng Diyos, lalong walang gawain ng Banal na Espiritu. Ang mga walang gawain ng Diyos ay pawang mga taong gumagawa ng masama at mga taong lumalaban sa Diyos. Ang mga taong tinutukoy Kong lumalaban sa Diyos ay ang mga hindi nakakakilala sa Diyos—iyong mga pasalitang kumikilala sa Diyos habang walang pagkakilala sa Kanya, ang mga sumusunod sa Diyos pero hindi nagpapasakop sa Kanya, ang mga nagtatamasa ng Kanyang biyaya pero hindi kayang manindigan sa kanilang patotoo para sa Kanya. Kung hindi nauunawaan ng isang tao ang layunin ng gawain ng Diyos at hindi nauunawaan ang gawaing ginagawa ng Diyos sa mga tao, hindi siya makaaayon sa mga layunin ng Diyos, at hindi makapaninindigan sa kanyang patotoo para sa Diyos. Ang dahilan kung bakit nilalabanan ng mga tao ang Diyos ay nagmumula, sa isang banda, sa mga tiwali nilang disposisyon; sa kabilang banda, ito ay dahil hindi nila kilala ang Diyos at hindi nila nauunawaan ang mga prinsipyo ng Kanyang paggawa o kung ano ang Kanyang mga layunin para sa mga tao. Ang dalawang aspektong ito, kapag pinagsama, ay bumubuo sa kasaysayan ng paglaban ng tao sa Diyos. Ang mga bago pa lang nananampalataya sa Diyos ay lumalaban sa Kanya dahil may kalikasan ang mga tao na lumalaban sa Diyos; para sa mga maraming taon nang nananampalataya sa Diyos, nilalabanan nila ang Diyos dahil hindi nila Siya kilala, at bukod pa roon ay mayroon silang mga tiwaling disposisyon. Sa panahon bago nagkatawang-tao ang Diyos, ang sukatan kung nilalabanan ng isang tao ang Diyos ay batay sa kung sumunod siya sa mga atas na itinakda ng Diyos sa langit. Sa Kapanahunan ng Kautusan, halimbawa, sinumang hindi sumunod sa mga kautusan ni Jehova ay lumalaban sa Diyos; sinumang nagnakaw ng mga handog kay Jehova, o lumaban sa mga tinrato ni Jehova nang may pabor, ay lumalaban sa Diyos at babatuhin hanggang sa mamatay; sinumang hindi gumalang sa kanyang mga magulang, o nanakit at nang-insulto ng ibang tao, ay sumusuway sa mga kautusan, at ang lahat ng hindi sumunod sa mga kautusan ni Jehova ay ang mga lumaban sa Kanya. Iba ang mga bagay-bagay sa Kapanahunan ng Biyaya, kung saan ang lahat ng lumaban kay Jesus ay ang mga lumaban sa Diyos, at ang lahat ng hindi nagpasakop sa mga salitang binigkas ni Jesus ay ang mga lumaban sa Diyos. Ang kahulugan ng “paglaban sa Diyos” sa panahong ito ay mas tumpak at praktikal. Bago nagkatawang-tao ang Diyos, ang sukatan kung nilalabanan ng isang tao ang Diyos ay batay sa kung sinasamba at tinitingala niya ang hindi nakikitang Diyos sa langit. Ang kahulugan ng “paglaban sa Diyos” sa panahong iyon ay hindi ganoon kapraktikal, dahil hindi makita ng mga tao ang Diyos, at hindi nila alam kung ano ba talaga ang wangis ng Diyos o kung paano ba talaga Siya gumawa at nagsalita. Walang anumang kuru-kuro ang mga tao tungkol sa Diyos, at nanampalataya sila sa Diyos mula sa kalagayan ng kalabuan, dahil hindi pa nagpapakita ang Diyos sa tao. Samakatwid, paano man nanampalataya ang mga tao sa Diyos batay sa kanilang mga imahinasyon, hindi sila kinondena ng Diyos o hindi Siya humingi ng masyadong matataas na kahilingan sa kanila, dahil ganap na hindi nila makita ang Diyos. Kapag nagkakatawang-tao ang Diyos at pumaparito para gumawa sa gitna ng mga tao, nakikita Siya ng lahat at naririnig ang Kanyang mga salita, at nakikita ang mga gawa ng Diyos sa katawang-tao, kung kailan ang mga kuru-kuro ng lahat ay pumuputok na parang mga bula. Para sa mga nakakakita sa Diyos na nagpapakita sa katawang-tao, hindi sila kokondenahin kung sinasadya nilang magpasakop sa Kanya, samantalang ang mga sadyang lumalaban sa Kanya ay ilalarawan bilang mga taong lumalaban sa Diyos. Ang gayong mga tao ay mga anticristo, mga kaaway na sadyang lumalaban sa Diyos. Ang mga nagkikimkim ng mga kuru-kuro tungkol sa Diyos pero kusa pa ring nagpapasakop sa Kanya ay hindi kokondenahin. Kinokondena ng Diyos ang mga tao batay sa kanilang mga intensiyon at sa mga bagay na ginagawa nila, hindi dahil sa kanilang mga kaisipan at ideya. Kung kokondenahin Niya ang mga tao batay sa kanilang mga kaisipan at ideya, wala ni isang tao ang makakatakas sa galit na mga kamay ng Diyos. Ang mga sadyang lumalaban sa nagkatawang-taong Diyos ay parurusahan dahil sa kanilang pagsuway. Ang paglaban ng mga taong ito ay nagmumula sa mga kuru-kuro na kinikimkim nila tungkol sa Diyos, na nag-uudyok sa kanila na gumawa ng mga bagay na gumugulo sa gawain ng Diyos. Ang lahat ng gayong tao ay sadyang lumalaban at nagtatangkang wasakin ang gawain ng Diyos. Hindi lang sila may mga kuru-kuro tungkol sa Diyos—nakikibahagi rin sila sa mga aktibidad na gumugulo sa Kanyang gawain, at dahil dito ay kinokondena sila. Ang mga hindi sadyang gumugulo sa gawain ng Diyos ay hindi kokondenahin bilang mga makasalanan, dahil kaya nilang sadyang magpasakop at hindi gumawa ng mga bagay na nagdudulot ng mga paggambala at panggugulo. Ang mga taong tulad nito ay hindi kokondenahin. Gayumpaman, kapag naranasan na ng isang tao ang gawain ng Diyos sa loob ng maraming taon habang mayroon pa ring mga kuru-kuro tungkol sa Kanya at walang kakayahang makilala ang gawain ng nagkatawang-taong Diyos, at puno pa rin siya ng mga kuru-kuro tungkol sa Diyos at walang kakayahang makilala ang Diyos kahit ilang taon na niyang naranasan ang gawain ng Diyos, ang kanyang puso ay puno ng mga kuru-kuro tungkol sa Diyos kahit na hindi naman siya nakagawa ng anumang bagay na nagdudulot ng mga panggugulo—at, bagama’t maaaring hindi maging halata ang mga kuru-kurong ito, ang taong ito ay walang anumang naitutulong sa gawain ng Diyos, walang kakayahang ipangaral ang ebanghelyo para sa Diyos o manindigan sa kanyang patotoo para sa Diyos—nangangahulugan iyon na siya ay walang silbi at isang malaking hangal. Dahil hindi niya kilala ang Diyos at bukod pa roon ay ganap na wala siyang kakayahang bitiwan ang kanyang mga kuru-kuro tungkol sa Diyos, siya ay kinokondena. Masasabi ito sa ganitong paraan: Normal lang para sa mga bago pa lang nagsimulang manampalataya sa Diyos na magkaroon ng mga kuru-kuro tungkol sa Kanya o na hindi Siya makilala, pero kung ang isang tao ay maraming taon nang nananampalataya sa Diyos at nakaranas na ng malaking bahagi ng gawain ng Diyos, at gayumpaman ay mayroon pa ring mga kuru-kuro tungkol sa Diyos, hindi iyon normal, at lalo pang hindi normal kung wala siyang anumang pagkakilala sa Diyos. Dahil hindi ito isang normal na kalagayan, siya ay kinokondena. Ang mga hindi normal na taong ito ay pawang walang silbi; sila ang mga pinakalumalaban sa Diyos at ang mga nagtamasa ng biyaya ng Diyos nang walang saysay. Ang lahat ng gayong tao ay ititiwalag sa huli!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Lumalaban sa Diyos

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 294

Ang mga hindi nakakaunawa sa layunin ng gawain ng Diyos ay ang mga lumalaban sa Diyos. Lalo itong totoo para sa mga nakakaunawa sa layunin ng gawain ng Diyos pero hindi hinahangad na palugdan Siya. May mga nagbabasa ng Bibliya sa malalaking simbahan at nagbibigkas ng mga sipi buong araw, pero wala ni isa man sa kanila ang nakakaunawa sa layunin ng gawain ng Diyos, ni wala rin sa kanila ang nakakakilala sa Diyos—lalong walang sinumang makaaayon sa mga layunin ng Diyos. Silang lahat ay mga walang kuwenta at ubod ng samang tao, na nagmamataas para pangaralan ang “Diyos.” Sila ay mga taong kumikilos sa ilalim ng bandera ng Diyos pero sadyang lumalaban sa Diyos, na nagdadala ng tatak ng pananampalataya sa Diyos habang kumakain ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng gayong tao ay masasamang diyablo na lumalamon sa mga kaluluwa ng tao, mga punong demonyo na sadyang nanggugulo sa mga tao mula sa pagtahak sa tamang landas, at mga balakid na humahadlang sa mga tao sa paghahanap sa Diyos. Maaaring mukhang “matipuno ang pangangatawan” nila, pero paano malalaman ng mga tagasunod nila na sila ay mga anticristo na umaakay sa mga tao para lumaban sa Diyos? Paano malalaman ng mga tagasunod nila na sila ay mga buhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao? Ang mga naniniwalang marangal sila sa presensya ng Diyos ay ang pinakahamak sa lahat, samantalang ang mga nag-iisip na hamak sila ay ang pinakamararangal. At ang mga nag-aakalang alam nila ang gawain ng Diyos at na kaya nilang iproklama ang Kanyang gawain sa iba nang walang pagpipigil habang nakatingin sila sa Kanya ay ang mga pinakamangmang sa lahat. Ang gayong mga tao ay walang patotoo sa Diyos, at pawang mapagmataas at palalo. Ang mga naniniwalang napakakaunti ng pagkakilala nila sa Diyos pero sa katunayan ay mayroong praktikal na karanasan at praktikal na pagkakilala sa Diyos ay ang mga pinakamamahal Niya. Tanging ang gayong mga tao ang tunay na may patotoo at tunay na may kakayahang maperpekto ng Diyos. Ang mga hindi nakakaunawa sa mga layunin ng Diyos ay ang mga lumalaban sa Diyos. Ang mga nakakaunawa sa mga layunin ng Diyos pero hindi isinasagawa ang katotohanan ay ang mga lumalaban sa Diyos. Ang mga kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos, pero sumasalungat sa diwa ng mga salita ng Diyos, ay ang mga lumalaban sa Diyos. Ang mga may kuru-kuro tungkol sa nagkatawang-taong Diyos, at bukod pa roon ay sadyang gumagawa ng paghihimagsik, ay ang mga lumalaban sa Diyos. Ang mga humuhusga sa Diyos ay ang mga lumalaban sa Diyos. At sinumang walang kakayahang makilala ang Diyos at hindi makapagpatotoo sa Kanya ay isang taong lumalaban sa Diyos. Kaya, hinihikayat Ko kayo: Kung talagang mayroon kayong pananalig na tahakin ang landas na ito, patuloy kayong sumunod. Pero kung hindi ninyo kayang pigilan ang paglaban sa Diyos, mas mabuti pang lumayo na kayo bago pa maging huli ang lahat, kung hindi ay talagang hindi magiging maganda ang kahihinatnan ninyo, dahil sadyang napakatiwali ng inyong kalikasan. Wala kayong katapatan, walang pagpapasakop, walang pusong nauuhaw sa katuwiran at katotohanan, at walang pagmamahal sa Diyos. Masasabing ang inyong kalagayan sa harap ng Diyos ay, sa diwa, napakagulo. Hindi ninyo kayang sundin ang dapat ninyong sundin, hindi kayang sabihin ang dapat ninyong sabihin, hindi kayang isagawa ang dapat ninyong isagawa, at hindi kayang gampanan ang tungkuling dapat ninyong gampanan; wala kayong katapatang dapat na mayroon kayo, ng konsensiyang dapat na mayroon kayo, ng pagpapasakop na dapat na mayroon kayo, o ng determinasyong dapat na mayroon kayo; hindi ninyo tiniis ang pagdurusang dapat ay tiniis ninyo, at wala rin kayong pananalig na dapat ay mayroon kayo. Halos wala na kayong anumang merito. Hindi ba kayo nahihiyang patuloy na mabuhay? Pinapayuhan Ko kayo na mas mabuti pang ipikit na ninyo ang inyong mga mata sa walang-hanggang pamamahinga sa lalong madaling panahon, at sa gayon ay hindi na mag-alala ang Diyos dahil sa inyo at magdusa alang-alang sa inyo. Nananampalataya kayo sa Diyos pero hindi ninyo nauunawaan ang Kanyang mga layunin; kumakain at umiinom kayo ng mga salita ng Diyos pero hindi ninyo kayang sumunod sa mga hinihingi ng Diyos sa tao. Nananampalataya kayo sa Diyos pero hindi ninyo Siya kilala, at nabubuhay kayo nang walang layong pagsusumikapan, nang walang anumang halaga o anumang kabuluhan. Tao kayo pero wala kayong konsensiya, integridad, o kredibilidad kahit katiting—matatawag pa ba ninyong tao ang inyong mga sarili? Nananampalataya kayo sa Diyos pero nililinlang ninyo Siya; nag-iimbot pa nga kayo sa pera ng Diyos at kinakain ang mga handog na iniaalay sa Kanya. Pero sa huli ay nabibigo pa rin kayong magpakita ng kahit katiting na pagsasaalang-alang sa mga damdamin ng Diyos o ng kahit kaunting konsensiya sa Kanya. Hindi man lang ninyo kayang tugunan ang isang maliit na hinihingi ng Diyos. Matatawag pa ba ninyong tao ang inyong mga sarili? Kinakain ninyo ang pagkaing ibinibigay sa inyo ng Diyos, nilalanghap ang oksihenong ibinibigay Niya sa inyo, at tinatamasa ang Kanyang biyaya, pero sa huli ay wala kayong kahit katiting na pagkakilala sa Diyos. Sa kabaligtaran, naging mga walang silbi kayo na lumalaban sa Diyos. Hindi ba’t ginagawa kayo nitong mga hayop na hindi man lang maikukumpara sa isang aso? Sa mga hayop, mayroon pa bang mas mapaminsala kaysa sa inyo?

Ang mga pastor at elder na iyon na nasa mataas na posisyon na nanenermon ng iba ay ang mga lumalaban sa Diyos; silang lahat ay mga kaalyado ni Satanas. Para naman sa inyo na nanenermon ng iba habang wala sa mataas na posisyon, hindi ba’t mas lalo kayong lumalaban sa Diyos? Hindi ba’t mas lalo kayong kasabwat ni Satanas? Ang mga hindi nakakaunawa sa layunin ng gawain ng Diyos ay hindi nakakaalam kung paano umayon sa mga layunin ng Diyos. Totoo rin kaya ito para sa mga nakakaunawa sa layunin ng Kanyang gawain? Ang gawain ng Diyos ay hindi kailanman nagkakamali; sa halip, ang problema ay nasa paghahangad ng mga tao. Hindi ba’t ang mga buktot na iyon na sadyang lumalaban sa Diyos ay mas lihim na mapanira at mapaminsala kaysa sa mga pastor at elder na iyon? Marami ang mga lumalaban sa Diyos, pero sa kanila ay marami ring iba’t ibang kalagayan ng paglaban sa Diyos. Kung paanong mayroong lahat ng uri ng mga mananampalataya, gayundin ay mayroong lahat ng uri ng mga lumalaban sa Diyos, na ang bawat isa ay naiiba sa iba. Wala ni isa man sa mga nabibigong malinaw na makilala ang layunin ng gawain ng Diyos ang maaaring maligtas. Paano man lumaban sa Diyos ang isang tao noon, kapag naunawaan niya ang layunin ng gawain ng Diyos at nagawa niyang magsumikap na palugdan ang Diyos, papawiin ng Diyos ang lahat ng dati niyang kasalanan. Hangga’t kaya ng isang tao na hanapin at isagawa ang katotohanan, hindi tatandaan ng Diyos ang lahat ng nagawa niya. Bukod pa rito, itinuturing ng Diyos na nakaaayon sa katuwiran ang mga tao depende sa kung kaya nilang isagawa ang katotohanan. Ito ang katuwiran ng Diyos. Bago makita ng isang tao ang Diyos o maranasan ang Kanyang gawain, paano man niya tinrato ang Diyos, hindi Niya ito tinatandaan. Gayumpaman, sa sandaling makita ng isang tao ang Diyos at maranasan ang Kanyang gawain, ang lahat ng kanyang gawa at kilos ay itatala ng Diyos sa “mga talaan,” dahil nakita niya ang Diyos at namuhay siya sa gitna ng Kanyang gawain.

Kapag tunay nang nakita ng isang tao ang mga tinataglay ng Diyos at ang Kanyang pagiging Diyos, namasdan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, at tunay na nakilala ang gawain ng Diyos—at, bukod pa rito, kapag nabago ang kanyang lumang disposisyon—ganap na niyang maiwawaksi ang kanyang mapaghimagsik na disposisyon na lumalaban sa Diyos. Masasabi ito sa ganitong paraan: Ang lahat ay lumaban sa Diyos, at ang lahat ay naghimagsik laban sa Diyos. Gayumpaman, kung kaya mong sadyang magpasakop sa nagkatawang-taong Diyos, at mula sa puntong ito ay palugdan ang puso ng Diyos gamit ang iyong katapatan, isagawa ang katotohanang dapat mong isagawa, gampanan ang tungkuling dapat mong gampanan, at sumunod sa mga regulasyong dapat mong sundin, kung gayon ikaw ay isang taong handang iwaksi ang iyong paghihimagsik para palugdan ang Diyos at isang taong maaaring maperpekto ng Diyos. Kung matigas ang ulo mo sa pagpupursigi sa iyong mga maling paraan, nang walang pagsisisi sa iyong puso, at ipagpapatuloy mo ang iyong mapaghimagsik na asal nang walang kahit katiting na intensiyong makipagtulungan sa Diyos at palugdan Siya, kung gayon, ang isang matigas ang ulo at hindi na mababagong tao na tulad mo ay itatakdang parusahan, at itatakda bilang isang taong hindi gagawing perpekto ng Diyos. Kung mangyayari ito, ikaw ang magiging kaaway ng Diyos ngayon at kaaway rin ng Diyos bukas, at mananatiling kaaway ng Diyos sa susunod na araw—ikaw ay magiging isang taong lumalaban sa Diyos magpakailanman, isang kaaway ng Diyos. Paano ka pa kaya palalampasin ng Diyos kung gayon? May kalikasan ang mga tao na lumalaban sa Diyos, pero hindi nila dapat sadyang hanapin ang “sikreto” ng paglaban sa Diyos dahil napakahirap baguhin ang kalikasan ng isang tao. Kung susubukan mo ito, mas mabuti pang lumayo ka na bago pa maging huli ang lahat, para hindi maging mas matindi ang pagkastigo sa iyo sa hinaharap, at para hindi bumulalas at maging hindi masupil ang iyong malahalimaw na kalikasan, at sa huli ay hindi wakasan ng Diyos ang iyong laman. Nananampalataya ka sa Diyos para tumanggap ng mga pagpapala; pero kung sa huli ay hahantong ka sa kapahamakan, talagang hindi naging sulit ang pananampalataya mo. Hinihikayat Ko kayo, mas mabuti pang umisip kayo ng ibang plano. Hindi ba’t mas mabuti para sa inyo na gumawa ng kahit anong ibang bagay kaysa sa manampalataya sa Diyos? Naniniwala ba talaga kayo na ito ang tanging landas para sa inyo? Hindi ba’t patuloy kayong mabubuhay kahit hindi ninyo hinahanap ang katotohanan? Bakit ninyo kinakalaban ang Diyos nang ganito?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Lumalaban sa Diyos

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 295

Marami na Akong nagawang gawain sa gitna ng tao, at sa panahong ito nagpahayag din Ako ng maraming salita. Ang lahat ng salitang ito ay para sa kapakanan ng kaligtasan ng tao at ipinahayag upang maging kaayon Ko ang tao. Gayunman, iilang tao lamang sa lupa na kaayon Ko ang nakamit Ko na, kaya sinasabi Kong hindi pinahahalagahan ng tao ang Aking mga salita—ito ay sapagkat ang tao ay hindi kaayon sa Akin. Sa ganitong paraan, ang gawaing ginagawa Ko ay hindi lamang upang maaari Akong sambahin ng tao; ang mas mahalaga, ito ay upang maging kaayon Ko ang tao. Ang mga tao, na sumailalim sa pagkakatiwali, ay namumuhay sa patibong ni Satanas; lahat sila ay namumuhay sa laman, namumuhay sa mga makasariling pagnanais, at wala ni isa man sa kanila ang kaayon Ko. Ang mga nagsasabing kaayon Ko sila ay pawang sumasamba sa malalabong diyos-diyosan. Bagama’t sinasabi nilang banal ang pangalan Ko, tumatahak sila sa landas na taliwas sa Akin, at puno ang mga salita nila ng pagmamataas at kumpiyansa sa sarili. Ito ay dahil silang lahat ay likas na laban sa Akin at hindi Ko kaayon. Araw-araw, naghahanap sila ng mga bakas Ko sa Bibliya at sapalarang naghahanap ng “angkop” na mga siping kanilang binabasa nang walang katapusan at binibigkas bilang mga kasulatan. Hindi nila alam kung paano maging kaayon Ko ni ang ibig sabihin ng maging laban sa Akin. Nagbabasa lamang sila ng mga kasulatan nang pikit-mata. Nililimitahan nila sa loob ng mga hangganan ng Bibliya ang isang malabong diyos na sadyang hindi pa nila nakikita, at na sa pundamental ay hindi nila makita, at sa kanilang libreng oras, inilalabas nila ang Bibliya at binabasa. Naniniwala sila sa pag-iral Ko sa loob lamang ng saklaw ng Bibliya, at ipinapantay nila Ako sa Bibliya; kung wala ang Bibliya wala Ako, at kung wala Ako wala ang Bibliya. Hindi nila binibigyang-pansin ang pag-iral o mga kilos Ko, kundi sa halip ay nag-uukol sila ng sukdulan at espesyal na pansin sa bawat salita ng Kasulatan. Mas marami ang naniniwala pa nga na hindi Ko dapat gawin ang anumang nais Kong gawin maliban na lamang kung ito ay inihula ng Kasulatan. Binibigyan nila ng sobrang pagpapahalaga ang Kasulatan. Masasabing nakikita nilang masyadong mahalaga ang mga literal na salita, hanggang sa puntong ginagamit nila ang mga talata mula sa Bibliya upang sukatin ang bawat salitang sinasabi Ko at upang kondenahin Ako. Ang hinahanap nila ay hindi ang daan ng pagiging kaayon Ko o ang daan ng pagiging kaayon ng katotohanan, kundi ang daan ng pagtugma sa mga salita ng Bibliya, at naniniwala silang ang anumang hindi umaayon sa Bibliya ay hindi Ko gawain nang walang eksepsiyon. Hindi ba’t ang ganitong mga tao ay ang masunuring mga inapo ng mga Pariseo? Ginamit ng mga Pariseong Hudyo ang kautusan ni Moises upang kondenahin si Jesus. Hindi nila hinangad na maging kaayon ng Jesus ng panahong iyon, kundi tinrato nila ang bawat artikulo ng kautusan nang may gayong kaseryosohan na—matapos Siyang kasuhan ng hindi pagsunod sa kautusan ng Lumang Tipan at hindi pagiging Mesiyas—sa huli ay ipinako nila sa krus ang walang-salang si Jesus. Ano ang diwa nila? Hindi ba’t hindi nila hinangad ang daan ng pagiging kaayon sa katotohanan? Binigyang-pansin lang nila ang bawat salita ng Kasulatan habang hindi binibigyang-pansin ang mga layunin Ko o ang mga hakbang at mga kaparaanan ng gawain Ko. Hindi sila mga taong naghangad ng katotohanan, kundi mga taong mahigpit na kumapit sa mga salita; hindi sila mga taong nanampalataya sa Diyos, kundi mga taong nanampalataya sa Bibliya. Sa mas malinaw na pananalita, sila ay mga asong-bantay ng Bibliya. Upang mapangalagaan ang mga interes ng Bibliya, upang itaguyod ang dangal ng Bibliya, at upang maprotektahan ang reputasyon ng Bibliya, humantong pa nga sa puntong ipinako nila ang mahabaging si Jesus sa krus. Ginawa nila ito alang-alang lamang sa pagtatanggol sa Bibliya, at alang-alang sa pagpapanatili ng katayuan ng bawat salita ng Bibliya sa puso ng mga tao. Kaya ginusto nilang talikdan ang sarili nilang kinabukasan at hindi makamit ang handog para sa kasalanan upang kondenahin si Jesus, na hindi umayon sa mga tuntunin ng Kasulatan, ng kamatayan. Hindi ba’t silang lahat ay mga alipores ng bawat salita ng Kasulatan?

At paano naman ang mga tao ngayon? Mas pipiliin nilang patalsikin sa mundong ito si Cristo na pumarito upang ilabas ang katotohanan, upang makapasok sila sa langit at makatanggap ng biyaya. Mas pipiliin pa nilang lubos na ikaila ang pagparito ng katotohanan upang mapangalagaan ang mga interes ng Bibliya, at mas pipiliin pa nilang muling ipako sa krus ang Cristong nagbalik sa katawang-tao upang matiyak ang walang hanggang pag-iral ng Bibliya. Paano matatanggap ng tao ang pagliligtas Ko kung labis na mapaminsala ang puso niya at labis na laban sa Akin ang kalikasan niya? Namumuhay Ako sa gitna ng tao, ngunit hindi alam ng tao ang pag-iral Ko. Kapag pinasisinag Ko ang liwanag Ko sa tao, nananatili pa rin siyang mangmang sa pag-iral Ko. Kapag pinakakawalan Ko ang poot Ko sa tao, mas lalo pa niyang ikinakaila ang pag-iral Ko. Hinahanap ng tao na maging kaayon ng mga salita at maging kaayon ng Bibliya, subalit wala ni isang tao ang pumupunta sa harap Ko upang hanapin ang daan ng pagiging kaayon ng katotohanan. Tumitingala ang tao sa Akin sa langit at naglalaan ng espesyal na atensiyon sa pag-iral Ko sa langit, subalit walang nagpapahalaga sa Akin sa katawang-tao, dahil Ako na namumuhay kasama ng tao ay sadyang masyadong maliit ang halaga. Yaong mga naghahanap lamang na maging kaayon ng mga salita ng Bibliya at yaong naghahanap lamang na maging kaayon ng isang malabong diyos ay mga mababa sa paningin Ko. Iyon ay dahil ang sinasamba nila ay patay na mga salita, at isang diyos na may kakayahang bigyan sila ng di-mabilang na kayamanan; ang sinasamba nila ay isang diyos na ilalagay ang sarili niya sa ilalim ng kapangyarihan ng tao—isang diyos na hindi umiiral. Ano, kung gayon, ang makakamit ng ganitong mga tao mula sa Akin? Sadyang napakababa ng tao, na hindi mailarawan sa salita. Yaong mga laban sa Akin, yaong mga gumagawa ng walang katapusang mga paghingi sa Akin, yaong mga walang pagmamahal sa katotohanan, yaong mga mapaghimagsik sa Akin—paano sila magiging kaayon Ko?

Yaong mga laban sa Akin ay yaong mga hindi Ko kaayon. Ganito rin ang kaso ng yaong mga hindi nagmamahal sa katotohanan. Yaong mga naghihimagsik laban sa Akin ay lalo pang laban sa Akin at hindi Ko kaayon. Inihahatid Ko sa mga kamay ng masama lahat yaong mga hindi Ko kaayon, at ipinauubaya Ko sila sa katiwalian ng masama, binibigyan sila ng kalayaang ibunyag ang masasamang gawa nila, at sa huli ay ibinibigay Ko sila sa masama upang lamunin. Hindi Ko iniintindi kung gaano karami ang sumasamba sa Akin, na ang ibig sabihin, hindi Ko iniintindi kung gaano karaming tao ang nananampalataya sa Akin. Ang iniintindi Ko lamang ay kung gaano karami ang kaayon Ko. Iyon ay dahil ang lahat ng hindi Ko kaayon ay masasama na ipinagkakanulo Ako at mga kaaway Ko. Hindi Ko “isasadambana” sa sambahayan Ko ang mga kaaway Ko. Yaong mga kaayon Ko ay magpakailanmang maglilingkod sa Akin sa sambahayan Ko, at yaong mga lumalaban sa Akin ay magpakailanmang magdurusa ng kaparusahan Ko. Yaong mga may pakialam lamang sa mga salita ng Bibliya at walang pakialam sa katotohanan o sa paghahanap sa mga yapak Ko—laban sila sa Akin, dahil nililimitahan nila Ako sa saklaw ng Bibliya, at ikinukulong nila Ako sa loob ng mga hangganan ng Bibliya, at ito ay isang akto ng labis-labis na paglapastangan laban sa Akin. Paano makapupunta sa harap Ko ang ganitong mga tao? Hindi ang mga gawa Ko ang binibigyang-pansin nila, o ang mga layunin Ko, o ang katotohanan, kundi ang mga salita—mga salitang pumapatay. Paano magiging kaayon Ko ang ganitong mga tao?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Hanapin ang Daan ng Pagiging Kaayon kay Cristo

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 296

Simula nang dumating ang katunayan ng pagiging tao ni Jesus, pinaniniwalaan ng tao na hindi lamang ang Ama ang nasa langit, kundi pati ang Anak, at maging ang Espiritu. Ito ang kumbensiyonal na kuru-kuro ng tao, na may isang Diyos na ganito sa langit: isang santatlong Diyos na Ama, Anak, at Banal na Espiritu. Ang mga tao ay pawang may mga kuru-kurong ito: Ang Diyos ay iisang Diyos, ngunit binubuo ng tatlong bahagi, na itinuturing ng lahat ng lubhang nakabaon sa kumbensiyonal na mga kuru-kuro na ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu. Ang tatlong bahaging iyon lamang na pinag-isa ang kabuuan ng Diyos. Kung wala ang Banal na Ama, hindi magiging buo ang Diyos. Gayundin, hindi magiging buo ang Diyos kung wala ang Anak o ang Banal na Espiritu. Sa kanilang mga kuru-kuro, naniniwala sila na hindi maituturing na Diyos ang Ama lamang ni ang Anak lamang. Ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu na magkakasama lamang ang maituturing na Diyos Mismo. Ngayon, lahat ng relihiyosong mananampalataya, at maging ang bawat tagasunod sa inyo, ay ganito ang paniniwala. Subalit, hinggil sa kung tama ang paniniwalang ito, walang sinuman sa inyo ang makapagpapaliwanag, sapagkat palagi kayong nababalot ng kalituhan tungkol sa mga bagay na patungkol sa Diyos Mismo. Kahit pagdating sa kaalaman batay sa mga kuru-kuro ng tao, hindi ninyo alam kung tama o mali ito, sapagkat masyado na kayong nahawahan ng mga relihiyosong kuru-kuro. Napakalalim na ng pagtanggap ninyo sa mga kumbensiyonal na kuru-kuro na ito ng relihiyon, at nakapasok na nang husto ang lasong ito sa inyong kalooban. Samakatwid, sa bagay na ito ay bumigay na rin kayo sa mapaminsalang impluwensiyang ito, sapagkat wala naman talagang santatlong Diyos. Ibig sabihin, wala talagang Trinidad na Ama, Anak, at Banal na Espiritu. Lahat ng ito ay mga kumbensiyonal na kuru-kuro ng tao, at mga walang-katotohanang paniniwala ng tao. Sa loob ng maraming siglo, naniwala na ang tao sa Trinidad na ito, inimbento ng mga kuru-kuro sa isipan ng tao, na gawa-gawa ng tao, at hindi pa dating nakita ng tao. Sa maraming taong nagdaan, marami nang tagapaglahad ng Bibliya ang nagpaliwanag sa “tunay na kahulugan” ng Trinidad, ngunit ang gayong mga paliwanag tungkol sa santatlong Diyos bilang tatlong magkakaibang persona ay malabo at hindi malinaw, at nalilito ang lahat ng tao sa “komposisyon” ng “Diyos.” Wala pang dakilang tao na nakapagbigay ng isang masusing paliwanag kailanman; karamihan sa mga paliwanag ay pasado sa larangan ng pangangatwiran at sa papel, ngunit wala ni isang tao ang may lubos na malinaw na pagkaunawa sa kahulugan nito. Ito ay dahil hindi talaga umiiral ang “dakilang Trinidad” na ito na nasasapuso ng tao. Dahil wala pang nakakita sa totoong mukha ng Diyos, ni wala pang naging mapalad na umakyat sa tirahan ng Diyos para bumisita upang suriin kung anong mga bagay ang nasa lugar na pinagpapahingahan ng Diyos, upang matukoy kung ilang sampu-sampung libo o daan-daang milyong henerasyon ang naroon sa “pamilya ng Diyos” o upang siyasatin kung ilang bahagi ang bumubuo sa likas na balangkas ng Diyos. Ang pinakadapat suriin una sa lahat ay ito: ang edad ng Ama at ng Anak, maging ng Banal na Espiritu; ang kanya-kanyang anyo ng bawat persona; paano talaga nangyari na magkakahiwalay Sila, at paano nangyari na naging isa Sila. Sa kasamaang-palad, sa lahat ng maraming taong ito, wala ni isang taong nakatukoy sa katunayan ng mga bagay na ito. Lahat sila ay nanghuhula lamang, sapagkat wala pa ni isang taong nakaakyat sa langit para bumisita at bumalik na may dalang “ulat ng pag-iimbestiga” para sa buong sangkatauhan upang iulat ang katunayan nito sa lahat ng masigasig at debotong relihiyosong mananampalataya na may interes sa Trinidad. Siyempre pa, hindi puwedeng ganap na sisihin ang tao sa pagbubuo ng gayong mga kuru-kuro, sapagkat bakit hindi nagpasama ang Amang si Jehova sa Anak na si Jesus nang likhain Niya ang sangkatauhan? Kung, sa simula, ang lahat ay tinawag na Jehova, mas maigi sana. Kung kailangan mang manisi, isisi na lamang ito sa panandaliang pagkakamali ng Diyos na si Jehova, na hindi tinawag ang Anak at ang Banal na Espiritu sa Kanyang harapan sa panahon ng paglikha, kundi sa halip ay isinagawang mag-isa ang Kanyang gawain. Kung sabay-sabay Silang lahat na gumawa, hindi ba Sila magiging isa? Kung ang pangalang Jehova lamang ang mayroon, sa simula pa lamang hanggang sa katapusan, at wala ang pangalan ni Jesus mula sa Kapanahunan ng Biyaya, o kung tinawag pa rin Siyang Jehova noon, hindi ba hindi na sana nagdusa ang Diyos sa paghahating ito ng sangkatauhan? Siyempre, hindi maisisisi kay Jehova ang lahat ng ito; kung kailangan mang manisi, isisi na lamang ito sa Banal na Espiritu, na sa loob ng libo-libong taon ay nagpatuloy sa Kanyang gawain sa pangalan ni Jehova, ni Jesus, at maging ng Banal na Espiritu, na nakagulo at nakalito sa tao kaya hindi malaman ng tao kung sino talaga ang Diyos. Kung ang Banal na Espiritu Mismo ay gumawa nang walang anyo o wangis, at ang mas mahalaga, nang walang pangalan tulad ng Jesus, at hindi Siya mahipo o makita ng tao, kundi naririnig lamang ang mga tunog ng kulog, hindi ba naging mas kapaki-pakinabang sana sa sangkatauhan ang ganitong klaseng gawain? Kaya ano ang magagawa ngayon? Ang mga kuru-kuro ng tao ay natipon nang kasintaas ng bundok at kasinglawak ng dagat, hanggang sa hindi na matiis ng Diyos ng kasalukuyan ang mga iyon at ganap na hindi alam ang gagawin. Noong araw na si Jehova, si Jesus, at sa pagitan Nila, ang Banal na Espiritu pa lamang, hindi na alam ng tao kung paano iyon pakikitunguhan, at ngayon ay nadagdag pa ang Makapangyarihan sa lahat, na diumano’y “bahagi rin ng Diyos.” Sino ang nakakaalam kung sino Siya at sino sa Trinidad Siya nakikihalo o nakatago kung ilan mang taon? Paano ito nagagawang tiisin ng tao? Ang santatlong Diyos lamang ay sapat na upang habambuhay na ipaliwanag ng tao, ngunit ngayon ay mayroon pang “isang Diyos sa apat na persona.” Paano ito maipapaliwanag? Maipapaliwanag mo ba ito? Mga kapatid! Paano ninyo nasampalatayanan ang gayong Diyos hanggang sa araw na ito? Saludo Ako sa inyo. Ang santatlong Diyos ay sapat nang tiisin; paanong mayroon kayong ganoong di-natitinag na pananalig sa iisang Diyos na ito sa apat na persona? Hinimok na kayong lumabas, subalit ayaw ninyo. Hindi kapani-paniwala! Ibang klase talaga kayo! Ang isang tao ay talagang maaaring umabot sa pananampalataya sa “apat na Diyos” at isiping walang mali rito; sa palagay ba ninyo hindi ito isang himala? Kung titingnan kayo, walang makakaalam na kaya ninyong gumawa ng gayon kalaking himala! Sinasabi Ko sa inyo, sa totoo lang, na walang “santatlong Diyos” saanman sa ibabaw o sa buong sansinukob. Ang Diyos ay walang Ama at walang Anak, at lalo nang walang konsepto na magkasamang kinakasangkapan ng Ama at ng Anak ang Banal na Espiritu. Ang lahat ng ito ang pinakamalaking maling kaisipan sa mundong ito at sadyang hindi umiiral! Subalit kahit ang gayong maling kaisipan ay may pinagmulan at hindi lubos na walang batayan, sapagkat ang inyong isipan ay hindi napakapayak, at ang mga palagay ninyong ito ay hindi walang katwiran. Sa halip, labis na angkop at malikhain ang mga iyon, kaya nga hindi kayang pasukin ang mga iyon kahit ng sinumang Satanas. Ang nakapanghihinayang, ang mga palagay na ito ay pawang mga maling kaisipan at sadyang hindi umiiral! Ni hindi pa ninyo nakikita man lamang ang katunayan sa kung ano talaga ito; nangangatwiran lamang kayo at gumagamit ng imahinasyon, pagkatapos ay pinagtatagni-tagni lamang ninyong lahat ito sa isang kuwento upang mapanlinlang na makuha ang tiwala ng iba at makapangibabaw sa mga pinakahangal sa mga tao na walang talino o katwiran, para maniwala sila sa inyong dakila at kilalang “mga turo ng eksperto.” Katotohanan ba iyan? Ito ba ang daan ng buhay na dapat maarok ng tao? Kalokohang lahat iyan! Wala ni isang salita ang angkop! Sa loob ng maraming taong ito, pinaghati-hati na ninyo ang Diyos sa ganitong paraan, nahati nang nahati sa bawat henerasyon, hanggang sa ang iisang Diyos ay hayagang mahati-hati sa tatlong Diyos. At ngayon ay talagang imposibleng pag-isahing muli ng tao ang Diyos, sapagkat hinati-hati na ninyo Siya nang pinung-pino! Kung hindi sa maaga Kong paggawa bago mahuli ang lahat, hindi masasabi kung gaano katagal sana kayong mapangahas na nagpatuloy sa ganitong paraan! Sa patuloy ninyong paghahati-hati sa Diyos sa ganitong paraan, paano Siya magiging Diyos pa rin ninyo? Makikilala pa rin ba ninyo ang Diyos? Mahahanap pa rin ba ninyo ang inyong mga pinagmulan at makakabalik pa rin ba kayo sa inyong pinanggalingan? Kung nahuli pa Ako ng dating, malamang na naipadala na ninyo ang “Ama at Anak,” si Jehova at si Jesus, pabalik sa Israel at sinabi na kayo mismo ay bahagi ng Diyos. Mabuti na lamang, mga huling araw na ngayon. Sa wakas, dumating na rin ang araw na pinakahihintay Ko, at sa pamamagitan lamang ng pagparito Ko para personal na isagawa ang yugtong ito ng gawain natigil ang paghahati-hati ninyo sa Diyos Mismo. Kung hindi dahil dito, naging mas matindi na kayo, ipinapatong pa ninyo ang lahat ng Satanas sa gitna ninyo sa inyong hapag para sambahin. Pakana ninyo ito! Ito ang paraan ninyo ng paghahati-hati sa Diyos! Patuloy pa ba ninyong gagawin ito ngayon? Tatanungin Ko kayo: Ilan ba ang Diyos? Aling Diyos ang maghahatid sa inyo ng kaligtasan? Ang unang Diyos ba, ang pangalawa, o ang pangatlo na lagi ninyong dinadasalan? Alin ang palagi ninyong pinananampalatayaan? Ang Ama ba? O ang Anak? O ang Espiritu? Sabihin mo sa Akin kung sino ang pinananampalatayaan mo. Bagama’t sa bawat salitang sinasabi ninyo ay nananampalataya kayo sa Diyos, ang talagang sinasampalatayanan ninyo ay ang sarili ninyong utak! Wala talaga kayong Diyos sa inyong puso! Magkagayunman, nasa isipan ninyo ang maraming gayong “mga Trinidad”! Hindi ba kayo sumasang-ayon?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 297

Kung ang tatlong yugto ng gawain ay sinusuri alinsunod sa konseptong ito ng Trinidad, tiyak na may tatlong Diyos dahil ang gawaing isinasagawa ng bawat isa ay hindi magkakapareho. Kung may sinuman sa inyo na nagsasabi na talagang mayroong Trinidad, ipaliwanag mo kung ano talaga itong isang Diyos sa tatlong persona. Ano ang Banal na Ama? Ano ang Anak? Ano ang Banal na Espiritu? Si Jehova ba ang Banal na Ama? Si Jesus ba ang Anak? Ano naman ang Banal na Espiritu? Hindi ba ang Ama ay isang Espiritu? Hindi ba ang diwa ng Anak ay isa ring Espiritu? Hindi ba ang gawain ni Jesus ay ang gawain ng Banal na Espiritu? Hindi ba’t ang gawain ni Jehova sa panahong iyon ay isinagawa ng Espiritung kapareho ng kay Jesus? Ilang Espiritu ba ang maaaring taglayin ng Diyos? Ayon sa iyong paliwanag, ang tatlong persona ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu ay iisa; kung gayon, mayroon ngang tatlong Espiritu, ngunit ang ibig sabihin ng magkaroon ng tatlong Espiritu ay mayroong tatlong Diyos, na hinding-hindi ang nag-iisang tunay na Diyos. Paanong ang ganitong uri ng Diyos ay ang Diyos pa rin na may orihinal na diwa ng Diyos? Kung tinatanggap mo na iisa lamang ang Diyos, paano Siya magkakaroon ng isang anak o isang ama? Hindi ba mga kuru-kuro mo lamang ang lahat ng ito? Iisa lamang ang Diyos, iisa lamang ang persona sa Diyos na ito, at iisa lamang ang Espiritu ng Diyos, gaya ng nakasulat sa Bibliya na “Iisa lamang ang Banal na Espiritu at iisa lamang ang Diyos.” Umiiral man o hindi ang Ama at Anak na binabanggit mo, iisa lamang naman ang Diyos sa huli, at ang diwa ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu na inyong pinaniniwalaan ay ang diwa ng Banal na Espiritu. Sa madaling salita, ang Diyos ay isang Espiritu, ngunit kaya Niyang maging tao at mamuhay sa piling ng mga tao, at mangibabaw rin sa lahat ng bagay. Ang Kanyang Espiritu ay saklaw ang lahat at nasa lahat ng dako. Kaya Niyang sabay na maging nasa katawang-tao at nasa ibabaw at buong sansinukob. Dahil sinasabi ng lahat ng tao na ang Diyos lamang ang nag-iisang tunay na Diyos, kung gayon ay iisa ang Diyos, na hindi maaaring paghati-hatiin ninuman kung kailan niya gusto! Ang Diyos ay iisang Espiritu lamang, at iisang persona lamang; at iyon ang Espiritu ng Diyos. Kung tama ang sinasabi mong, ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu, hindi ba tatlong Diyos Sila? Ang Banal na Espiritu ay isa, ang Anak ay isa pa, at ang Ama ay isa pa rin. Ang mga persona Nila ay magkakaiba at ang mga diwa Nila ay magkakaiba, kaya paano magiging posible na ang bawat isa sa Kanila ay bahagi ng iisang Diyos? Ang Banal na Espiritu ay isang Espiritu; madali itong maunawaan ng tao. Kung gayon, ang Ama ay higit pang isang Espiritu. Hindi pa Siya nakababa sa ibabaw ng lupa kailanman at hindi pa naging tao kailanman; Siya ang Diyos na si Jehova sa puso ng tao, at tiyak na Siya ay isa ring Espiritu. Kung gayon, ano ang ugnayan ng Espiritung ito at ng Banal na Espiritu? Iyon ba ang relasyon sa pagitan ng Ama at Anak? O ito ba ang relasyon sa pagitan ng Banal na Espiritu at ng Espiritu ng Ama? Magkapareho ba ang diwa ng bawat Espiritu? O ang Banal na Espiritu ba ay isang kasangkapan ng Ama? Paano ito maipaliliwanag? At ano naman ang relasyon sa pagitan ng Anak at ng Banal na Espiritu? Iyon ba ay relasyon sa pagitan ng dalawang Espiritu o ang relasyon sa pagitan ng isang tao at ng isang Espiritu? Lahat ng ito ay mga usapin na hindi posibleng maipaliwanag! Kung lahat Sila ay iisang Espiritu, walang magiging usapan tungkol sa tatlong persona, sapagkat nagtataglay Sila ng iisang Espiritu. Kung Sila ay magkakaibang persona, magkakaiba-iba ang lakas ng Kanilang Espiritu, at talagang hindi Sila maaaring maging iisang Espiritu. Ang konseptong ito tungkol sa Ama, Anak, at Banal na Espiritu ay lubhang katawa-tawa! Pinaghihiwa-hiwalay nito ang Diyos at pinaghahati-hati Siya sa tatlong persona, bawat isa ay may isang katayuan at Espiritu; kung gayon ay paano Siya magiging isang Espiritu at isang Diyos pa rin? Sabihin mo sa Akin, nilikha ba ng Ama, ng Anak, o ng Banal na Espiritu ang langit at lupa at lahat ng bagay? Sabi ng ilan, magkakasama raw Nilang nilikha ito. Kung gayon ay sino ang tumubos sa sangkatauhan? Ang Banal na Espiritu ba, ang Anak, o ang Ama? Sabi ng ilan, ang Anak daw ang tumubos sa sangkatauhan. Kung gayon ay, sa diwa, sino ang Anak? Hindi ba’t Siya ang nagkatawang-taong laman ng Espiritu ng Diyos? Tinatawag ng katawang-tao ang Diyos sa langit sa pangalan ng Ama mula sa pananaw ng isang taong nilikha. Hindi mo ba alam na si Jesus ay isinilang nang Siya ay ipaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu? Nasa loob Niya ang Banal na Espiritu; anuman ang iyong sabihin, kaisa pa rin Siya ng Diyos sa langit, sapagkat Siya ang nagkatawang-taong laman ng Espiritu ng Diyos. Ang ideyang ito tungkol sa Anak ay hindi talaga totoo. Iisang Espiritu ang nagsasagawa ng lahat ng gawain, ang Diyos Mismo ang nagsasagawa nito—ang ibig sabihin, ang Espiritu ng Diyos ang gumagampan sa gawain. Sino ang Espiritu ng Diyos? Hindi ba ang Banal na Espiritu? Hindi ba’t ang Banal na Espiritu ang gumagawa sa loob ni Jesus? Kung hindi ang Banal na Espiritu ang nagsagawa ng gawain (ibig sabihin, ang Espiritu ng Diyos), maaari bang katawanin ng Kanyang gawain ang Diyos Mismo? Nang tawagin ni Jesus ang Diyos sa langit sa pangalang Ama nang Siya ay manalangin, ginawa lamang ito mula sa pananaw ng isang taong nilikha, dahil lamang sa nagdadamit ang Espiritu ng Diyos ng isang ordinaryo at normal na laman at may panlabas na anyo ng isang nilikha. Kahit na nasa loob Niya ang Espiritu ng Diyos, ang Kanyang panlabas na anyo ay anyo pa rin ng isang normal na tao; sa madaling salita, Siya ay naging “Anak ng tao” na binanggit ng lahat ng tao, pati na ni Jesus Mismo. Dahil Siya ay tinawag na Anak ng tao, Siya ay isang tao (lalaki man o babae, ano’t anuman, isang may panlabas na anyo ng isang tao) na isinilang sa isang normal na pamilya ng mga ordinaryong tao. Samakatwid, ang pagtawag ni Jesus sa Diyos sa langit sa pangalang Ama ay katulad ng pagtawag ninyong Ama sa Kanya noong una; ginawa Niya iyon mula sa pananaw ng isang taong nilikha. Naaalala pa ba ninyo ang Panalangin ng Panginoon na itinuro ni Jesus na isaulo ninyo? “Ama namin na nasa langit….” Hiniling Niya sa lahat ng tao na tawagin ang Diyos sa langit sa pangalang Ama. At yamang tinawag Niya rin Siyang Ama, ginawa Niya iyon mula sa pananaw ng isang taong may katayuang kapantay ninyong lahat. Yamang tinawag ninyo ang Diyos sa langit sa pangalang Ama, nakita ni Jesus ang Kanyang Sarili na kapantay ninyo, at bilang isang tao sa lupa na hinirang ng Diyos (ibig sabihin, ang Anak ng Diyos). Kung tinatawag ninyong Ama ang Diyos, hindi ba’t ito ay dahil mga nilikha kayo? Gaano man kadakila ang awtoridad ni Jesus sa lupa, bago Siya ipinako sa krus, isa lamang Siyang Anak ng tao, na pinamamahalaan ng Banal na Espiritu (ibig sabihin, ng Diyos), at isa sa mga nilikha sa lupa, sapagkat hindi pa Niya natatapos ang Kanyang gawain. Samakatwid, ang pagtawag Niya sa Diyos sa langit na Ama ay ang Kanyang pagpapakumbaba at pagpapasakop lamang. Gayunman, ang Kanyang pagtawag sa Diyos (ibig sabihin, ang Espiritu sa langit) sa gayong paraan ay hindi nagpapatunay na Siya ang Anak ng Espiritu ng Diyos sa langit. Sa halip, iba lamang talaga ang Kanyang pananaw, hindi dahil iba Siyang persona. Ang pag-iral ng magkakaibang mga persona ay isang maling kaisipan! Bago Siya ipinako sa krus, si Jesus ay isang Anak ng tao na nakatali sa mga limitasyon ng katawang-tao, at hindi Niya lubos na taglay ang awtoridad ng Espiritu. Kaya nga maaari lamang Niyang hanapin ang mga layunin ng Diyos Ama mula sa pananaw ng isang nilikha. Katulad iyon ng tatlong beses Niyang ipinanalangin sa Getsemani, “Huwag ang ayon sa ibig Ko, kundi ang ayon sa ibig Mo.” Bago Siya inilagay sa krus, isa lamang Siyang Hari ng mga Hudyo, ang Anak ng tao, si Cristo, at hindi isang katawan ng kaluwalhatian. Kaya nga, mula sa pananaw ng isang nilikha, tinawag Niyang Ama ang Diyos. Ngayon, hindi mo masasabi na lahat ng tumatawag sa Diyos na Ama ay ang Anak. Kung nagkagayon, hindi ba lahat kayo ay naging ang Anak sana nang ituro sa inyo ni Jesus ang Panalangin ng Panginoon? Kung hindi pa rin kayo kumbinsido, sabihin ninyo sa Akin, sino ang tinatawag ninyong Ama? Kung ang tinutukoy ninyo ay si Jesus, sino naman ang Ama ni Jesus para sa inyo? Nang lumisan si Jesus, ang ideyang ito ng Ama at ng Anak ay nawala na. Ang ideyang ito ay angkop lamang sa mga taon nang si Jesus ay naging tao; sa ilalim ng lahat ng iba pang sitwasyon, ang relasyon ay sa pagitan ng Lumikha at ng isang nilikha kapag tinawag ninyong Ama ang Diyos. Walang pagkakataon na makakapanindigan ang ideyang ito tungkol sa Trinidad ng Ama, Anak, at Banal na Espiritu; ito ay isang maling kaisipan na bihirang makita sa paglipas ng mga kapanahunan at hindi umiiral!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 298

Maaaring ipaalala nito sa karamihan ng tao ang mga salita ng Diyos mula sa Genesis: “Lalangin Natin ang tao sa Ating larawan, ayon sa Ating wangis” (Genesis 1:26). Dahil sinabi ng Diyos na “lalangin Natin ang tao sa Ating wangis,” ang “Natin” ay nagpapahiwatig ng dalawa o mahigit pa; dahil sinabi Niyang “Natin,” hindi lamang iisa ang Diyos. Sa ganitong paraan, nagsimulang mag-isip ang tao ng abstraktong magkakaibang persona, at mula sa mga salitang ito ay lumitaw ang ideya tungkol sa Ama, Anak, at Banal na Espiritu. Ano kung gayon ang hitsura ng Ama? Ano ang hitsura ng Anak? At ano ang hitsura ng Banal na Espiritu? Posible kaya na ang sangkatauhan ng ngayon ay ginawa sa wangis ng isa na pinagsama-sama mula sa tatlo? Kung gayon ang wangis ba ng tao ay kagaya ng Ama, ng Anak, o ng Banal na Espiritu? Alin sa mga persona ng Diyos ang kamukha ng tao? Mali talaga at walang katuturan ang ideyang ito ng tao! Mahahati lamang nito ang iisang Diyos sa ilang Diyos. Nang isulat ni Moises ang Genesis, iyon ay matapos likhain ang sangkatauhan kasunod ng paglikha sa mundo. Sa pinakasimula, nang likhain ng Diyos ang mundo, wala pa si Moises. At napakatagal pa bago isinulat ni Moises ang Bibliya, kaya paano niya posibleng nalaman kung ano ang sinabi ng Diyos sa langit? Wala siyang ideya kung paano nilikha ng Diyos ang mundo. Sa Lumang Tipan ng Bibliya, hindi binanggit ang Ama, Anak, at Banal na Espiritu, kundi ang nag-iisang tunay na Diyos lamang, si Jehova, na nagsasagawa ng Kanyang gawain sa Israel. Ang Diyos ay tinatawag sa iba’t ibang pangalan habang nagbabago ang kapanahunan, ngunit hindi nito mapapatunayan na bawat pangalan ay tumutukoy sa ibang persona. Kung gayon, hindi ba magkakaroon ng di-mabilang na mga persona ng Diyos? Ang nakasulat sa Lumang Tipan ay ang gawain ni Jehova, isang yugto ng pagsisimula ng gawain ng Diyos Mismo sa Kapanahunan ng Kautusan. Ito ang gawain ng Diyos, kung saan Siya nagsalita at ito ay nangyari, at nag-utos Siya at ito ay naitatag. Hindi sinabi ni Jehova kailanman na Siya ang Ama na pumarito upang isagawa ang gawain, ni hindi Niya ipinropesiya kailanman ang pagparito ng Anak upang tubusin ang sangkatauhan. Pagsapit ng panahon ni Jesus, sinabi lamang na ang Diyos ay naging tao upang tubusin ang buong sangkatauhan, hindi sinabi na ang Anak ang naparito. Dahil hindi magkakatulad ang mga kapanahunan at iba-iba rin ang gawain na nilalayong gawin ng Diyos Mismo, kailangan Niyang isagawa ang Kanyang gawain sa loob ng iba’t ibang dako. Sa ganitong paraan, iba rin ang pagkakakilanlan na Kanyang kinakatawan. Naniniwala ang tao na si Jehova ang Ama ni Jesus, ngunit hindi ito talaga kinilala ni Jesus, na nagsabing, “Hindi kami kailanman pinag-iba bilang Ama at Anak; Ako at ang Ama sa langit ay iisa. Ang Ama ay nasa Akin at Ako ay nasa Ama; kapag nakikita ng tao ang Anak, nakikita niya ang Ama sa langit.” Kapag nasabi na ang lahat, ang Ama man o ang Anak, Sila ay iisang Espiritu, hindi nahahati sa magkahiwalay na mga persona. Kapag nagtatangkang magpaliwanag ang tao, nagiging komplikado ang mga bagay-bagay sa ideya ng magkakaibang mga persona, gayundin ang relasyon sa pagitan ng Ama, Anak, at Espiritu. Kapag binabanggit ng tao ang magkakahiwalay na mga persona, hindi ba nito ginagawang pisikal ang Diyos? Binibigyan pa ng ranggo ng tao ang mga persona bilang una, pangalawa, at pangatlo; lahat ng ito ay mga imahinasyon lamang ng tao, hindi karapat-dapat na sanggunian, at lubos na hindi makatotohanan! Kung tatanungin mo siya, “Ilan ba ang Diyos?” sasabihin niya na ang Diyos ay ang nag-iisang tunay na Diyos na binubuo ng Trinidad ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu. Kung itatanong mo pa: “Sino ang Ama?” sasabihin niya: “Ang Ama ang Espiritu ng Diyos sa langit; Siya ang namamahala sa lahat, at Siya ang Tagapangasiwa ng langit.” “Kung gayon, Espiritu ba si Jehova?” Sasabihin niya: “Oo!” Kung tatanungin mo pa siya pagkatapos, “Sino ang Anak?” sasabihin niyang si Jesus ang Anak, siyempre pa. “Kung gayon ano ang kuwento tungkol kay Jesus? Saan Siya nanggaling?” Sasabihin niya: “Si Jesus ay ipinaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu at isinilang kay Maria.” Kung gayon ang diwa ba Niya ay Espiritu rin? Hindi ba ang Kanyang gawain ay kumakatawan din sa Banal na Espiritu? Si Jehova ang Espiritu, at gayundin ang diwa ni Jesus. Ngayon sa mga huling araw, lalong hindi na kailangang sabihin na ito pa rin ang Espiritu; paano Sila magiging magkaibang persona? Hindi ba Espiritu lamang ng Diyos ito na nagsasagawa ng gawain ng Espiritu mula sa magkakaibang pananaw? Sa gayon, walang pagkakaiba sa pagitan ng mga persona. Si Jesus ay ipinaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, at walang alinlangan, ang Kanyang gawain ay iyon mismong sa Banal na Espiritu. Sa unang yugto ng gawaing isinagawa ni Jehova, hindi Siya naging tao ni nagpakita sa tao. Kaya hindi kailanman nakita ng tao ang Kanyang anyo. Gaano man Siya kalaki at katangkad, Siya pa rin ang Espiritu, ang Diyos Mismo na lumikha sa tao noong simula. Ibig sabihin, Siya ang Espiritu ng Diyos. Nangusap Siya sa tao mula sa mga ulap, isa lamang Espiritu, at walang sinumang nakasaksi sa Kanyang anyo. Sa Kapanahunan ng Biyaya lamang nang pumarito ang Espiritu ng Diyos sa katawang-tao at nagkatawang-tao sa Judea nakita ng tao sa unang pagkakataon ang wangis ng nagkatawang-taong laman ng Diyos bilang isang Hudyo. Walang bakas ni Jehova sa Kanya. Gayunman, Siya ay ipinaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, ibig sabihin, ipinaglihi sa pamamagitan ng Espiritu ni Jehova Mismo, at si Jesus ay isinilang pa rin bilang pagsasakatawan ng Espiritu ng Diyos. Ang nakita ng tao noong panahong iyon ay ang Banal na Espiritu na bumababang parang isang kalapati kay Jesus; hindi ito ang Espiritung tanging para kay Jesus, kundi sa halip ay ang Banal na Espiritu. Kung gayon maihihiwalay ba ang Espiritu ni Jesus mula sa Banal na Espiritu? Kung si Jesus ay si Jesus, ang Anak, at ang Banal na Espiritu ay ang Banal na Espiritu, paano Sila maaaring maging isa? Ang gawain ay hindi maisasagawa kung gayon. Ang Espiritu sa loob ni Jesus, ang Espiritu sa langit, at ang Espiritu ni Jehova ay iisa lahat. Tinatawag itong Banal na Espiritu, ang Espiritu ng Diyos, ang Espiritung pinatindi nang makapitong beses, at ang Espiritung saklaw ang lahat. Maisasagawa ng Espiritu ng Diyos ang maraming gawain. Nagagawa Niyang likhain ang mundo at wasakin ito sa pagpapabaha sa lupa; kaya Niyang tubusin ang buong sangkatauhan, at higit pa rito, kaya Niyang lupigin at lipulin ang buong sangkatauhan. Ang gawaing ito ay isinasagawang lahat ng Diyos Mismo at hindi magagawa ng alinman sa mga persona ng Diyos bilang kahalili Niya. Ang Kanyang Espiritu ay maaaring tawagin sa pangalang Jehova at Jesus, at maaari ding tawaging ang Makapangyarihan sa lahat. Siya ang Panginoon, at Cristo. Maaari rin Siyang maging Anak ng tao. Siya ay nasa kalangitan at nasa lupa rin; Siya ay nasa ibabaw ng mga sansinukob at nasa piling ng di-mabilang na mga tao. Siya ang tanging Panginoon ng kalangitan at ng lupa! Mula sa panahon ng paglikha hanggang ngayon, ang gawaing ito ay isinasagawa na ng Espiritu ng Diyos Mismo. Gawain man ito sa kalangitan o sa katawang-tao, lahat ay isinasagawa ng Kanyang likas na Espiritu. Lahat ng nilalang, sa langit man o sa lupa, ay nasa palad ng Kanyang makapangyarihang kamay; lahat ng ito ay ang gawain ng Diyos Mismo at hindi magagawa ng sinuman bilang kahalili Niya. Sa kalangitan, Siya ang Espiritu ngunit ang Diyos din Mismo; sa piling ng mga tao, Siya ay katawang-tao ngunit nananatiling Diyos Mismo. Bagama’t maaari Siyang tawagin sa daan-daang libong pangalan, Siya pa rin iyon Mismo, at ang lahat ng gawain Niya ay ang tuwirang pagpapahayag ng Kanyang Espiritu. Ang pagtubos sa buong sangkatauhan sa pamamagitan ng pagpapako sa Kanya sa krus ay tuwirang gawain ng Kanyang Espiritu, at gayundin ang tagubilin sa lahat ng bansa at lahat ng lupain sa mga huling araw. Sa lahat ng oras, matatawag lamang ang Diyos na ang makapangyarihan sa lahat na nag-iisang tunay na Diyos, ang Diyos Mismo na saklaw ang lahat. Ang mga personang ito sa Diyos ay hindi talaga umiiral, lalo na ang ideyang ito ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu. Iisa lamang ang Diyos sa langit at sa lupa!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?

Araw-araw na mga Salita ng Diyos  Sipi 299

Ang plano ng pamamahala ng Diyos ay sumasaklaw sa anim na libong taon at nahahati sa tatlong kapanahunan batay sa mga pagkakaiba sa Kanyang gawain: Ang unang kapanahunan ay ang Kapanahunan ng Kautusan ng Lumang Tipan; ang ikalawa ay ang Kapanahunan ng Biyaya; at ang ikatlo ay iyong sa mga huling araw—ang Kapanahunan ng Kaharian. Sa bawat kapanahunan, iba’t ibang pagkakakilanlan ang ipinapamalas. Ito ay dahil lamang sa pagkakaiba sa gawain, ibig sabihin, sa mga kinakailangan ng gawain. Ang unang yugto ng gawain noong Kapanahunan ng Kautusan ay isinagawa sa Israel, at ang ikalawang yugto ng gawain ng pagtubos ay natapos sa Judea. Para sa gawain ng pagtubos, ipinaglihi si Jesus sa pamamagitan ng Banal na Espiritu at isinilang bilang bugtong na Anak. Lahat ng ito ay dahil sa mga kinakailangan ng gawain. Sa mga huling araw, nais ng Diyos na ipalaganap ang Kanyang gawain tungo sa mga bayan ng Hentil at lupigin ang mga tao roon, upang dakilain ang Kanyang pangalan sa kanila. Nais Niyang gabayan ang tao sa pag-unawa at pagpasok sa lahat ng katotohanan. Lahat ng gawaing ito ay isinasagawa ng iisang Espiritu. Bagama’t maaari Niyang gawin iyon mula sa magkakaibang pananaw, ang kalikasan at mga prinsipyo ng gawain ay nananatiling pareho. Kapag naobserbahan mo ang mga prinsipyo at kalikasan ng gawaing naisagawa ng tatlong identidad ng Diyos, malalaman mo na lahat ay ginawa ng iisang Espiritu. Maaari pa ring sabihin ng ilan: “Ang Ama ang Ama; ang Anak ang Anak; ang Banal na Espiritu ang Banal na Espiritu, at sa huli, pag-iisahin Sila.” Kung gayon paano mo Sila dapat pag-isahin? Paano mapag-iisa ang Ama at ang Banal na Espiritu? Kung Sila ay likas nang dalawa, paano man Sila pagsamahin, hindi ba Sila mananatiling dalawang bahagi? Kapag tinatalakay mo ang tungkol sa pag-iisa ng dalawang bahagi, hindi ba pagsasama lamang iyan ng dalawang magkahiwalay na bahagi para makagawa ng isang buo? Ngunit hindi ba’t dalawang bahagi sila dati bago ginawang buo? Bawat espiritu ay may naiibang diwa, at ang dalawang espiritu ay hindi magagawang iisa. Ang isang espiritu ay hindi isang materyal na bagay at hindi katulad ng anupamang iba sa materyal na mundo. Sa paningin ng tao, ang Ama ay isang Espiritu, ang Anak ay isa pa, at ang Banal na Espiritu ay isa pa rin, pagkatapos ay naghahalo-halo ang tatlong Espiritu na parang tatlong baso ng tubig at nagiging isang buo. Hindi ba’t ito ang tatlo na pinag-isa? Ganap na walang-katotohanan ang paliwanag na iyan! Hindi ba nito pinaghahati-hati ang Diyos? Paano mapag-iisang lahat ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu? Hindi ba Sila tatlong bahagi na bawat isa ay magkakaiba ang kalikasan? May mga iba na nagsasabi, “Hindi ba malinaw na sinabi ng Diyos na si Jesus ay ang Kanyang sinisintang Anak?” Si Jesus ang sinisintang Anak ng Diyos, na lubos Niyang kinalulugdan—tiyak na sinambit ito ng Diyos Mismo. Iyon ang Diyos na nagpapatotoo sa Kanyang Sarili, ngunit mula lamang sa ibang pananaw, iyong sa Espiritu sa langit na nagpapatotoo sa Kanyang sariling nagkatawang-taong laman. Si Jesus ang Kanyang nagkatawang-taong laman, hindi ang Kanyang Anak sa langit. Nauunawaan mo ba? Hindi ba’t ang mga salita ni Jesus, “Ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa Akin,” ay nagpapahiwatig na Sila ay iisang Espiritu? At hindi ba dahil sa pagkakatawang-tao kaya Sila nagkahiwalay sa pagitan ng langit at lupa? Ang totoo, Sila ay iisa pa rin; kahit ano pa, ito ay ang Diyos lamang na nagpapatotoo sa Kanyang Sarili. Dahil sa pagbabago sa mga kapanahunan, sa mga pangangailangan ng gawain, at sa magkakaibang yugto ng Kanyang plano ng pamamahala, ang pangalang itinatawag sa Kanya ng tao ay nag-iiba rin. Nang Siya ay pumarito upang isagawa ang unang yugto ng gawain, maaari lamang Siyang tawaging Jehova, ang pastol ng mga Israelita. Sa ikalawang yugto, ang Diyos na nagkatawang-tao ay maaari lamang tawaging Panginoon, at Cristo. Ngunit noon, sinabi lamang ng Espiritu sa langit na Siya ang sinisintang Anak ng Diyos at hindi binanggit ang Kanyang pagiging bugtong na Anak ng Diyos. Hindi ito talaga nangyari. Paano magkakaroon ng kaisa-isang anak ang Diyos? Kung gayon ay hindi ba naging tao ang Diyos? Dahil Siya ang nagkatawang-taong laman, tinawag Siyang sinisintang Anak ng Diyos, at, mula rito ay nagmula ang relasyon sa pagitan ng Ama at Anak. Dahil lamang iyon sa pagkahiwalay sa pagitan ng langit at lupa. Nanalangin si Jesus mula sa pananaw ng katawang-tao. Yamang nakabihis Siya ng isang katawang-tao ng gayong normal na pagkatao, at sinabi Niya mula sa pananaw ng katawang-tao, “Ang Aking panlabas na anyo ay iyong sa isang nilikha; yamang nakabihis Ako ng katawang-tao upang makaparito sa lupa, napakalayo Ko ngayon mula sa langit,” Maaari lamang Siyang manalangin sa Diyos Ama mula sa pananaw ng katawang-tao. Ito ang Kanyang tungkulin, at ito iyong dapat taglayin ng nagkatawang-taong laman ng Espiritu ng Diyos. Hindi masasabi na hindi Siya Diyos dahil nanalangin Siya sa Ama mula sa pananaw ng katawang-tao. Bagama’t tinawag Siyang sinisintang Anak ng Diyos, Diyos pa rin Siya Mismo, sapagkat Siya ang nagkatawang-taong laman lamang ng Espiritu, at ang Kanyang diwa ay Espiritu pa rin. Nagtataka ang mga tao kung bakit Siya nanalangin kung Siya ang Diyos Mismo. Ito ay dahil Siya ang Diyos na nagkatawang-tao, Diyos na nabubuhay sa loob ng katawang-tao, at hindi ang Espiritu sa langit. Sa paningin ng tao, ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu ay Diyos lahat. Ang tatlo lamang na pinag-isang lahat ang maaaring ituring na nag-iisang tunay na Diyos, at, sa ganitong paraan, ang Kanyang kapangyarihan ay napakadakila. May mga nagsasabi na sa ganitong paraan lamang Siya Espiritu na pinatindi nang makapitong beses. Nang manalangin ang Anak matapos Siyang pumarito, sa Espiritung iyon Siya nanalangin. Ang totoo, nanalangin Siya mula sa pananaw ng isang nilikha. Sapagkat ang katawang-tao ay hindi buo, hindi Siya buo at marami Siyang kahinaan nang pumarito Siya sa katawang-tao, at masyado Siyang ginulo nang isagawa Niya ang Kanyang gawain sa katawang-tao. Kaya nga tatlong beses Siya nanalangin sa Diyos Ama bago Siya ipinako sa krus, at maraming beses din bago pa nangyari iyon. Nanalangin Siya sa gitna ng Kanyang mga disipulo; nanalangin Siyang mag-isa sa ibabaw ng bundok; nanalangin Siya sakay ng bangkang pangisda; nanalangin Siya sa gitna ng napakaraming tao; nanalangin Siya noong nagpuputul-putol ng tinapay; at nanalangin Siya habang binabasbasan ang iba. Bakit Niya ginawa iyon? Sa Espiritu Siya nanalangin; nanalangin Siya sa Espiritu, sa Diyos sa langit, mula sa pananaw ng katawang-tao. Samakatwid, mula sa pananaw ng tao, si Jesus ay naging Anak sa yugtong iyon ng gawain. Sa yugtong ito, gayunman, hindi nananalangin ang nagkatawang-taong Diyos. Bakit ganito? Dahil ang dinadala Niya ay ang gawain ng salita, at ang paghatol at pagkastigo ng salita. Hindi Niya kailangan ang mga panalangin at ang Kanyang ministeryo ay ang magsalita. Hindi Siya ipinapako sa krus, at hindi Siya ipinapasa ng tao sa mga may kapangyarihan. Kailangan lang Niyang direktang isagawa ang Kanyang gawain. Sa panahong iyon nang manalangin si Jesus, nanalangin Siya sa Diyos Ama para sa pagbaba ng kaharian ng langit, para masunod ang kalooban ng Ama, at para sa darating na gawain. Sa yugtong ito, nakababa na ang kaharian ng langit, kaya kailangan pa rin ba Niyang manalangin? Ang Kanyang gawain ay wakasan ang kapanahunan, at wala nang mga bagong kapanahunan, kaya kailangan pa bang manalangin para sa susunod na yugto? Sa tingin Ko ay hindi na!

Maraming kontradiksyon sa mga paliwanag ng tao. Siyempre, lahat ng ito ay mga kuru-kuro ng tao; kung walang higit na pagsisiyasat, maniniwala kayong lahat na tama ang mga iyon. Hindi ba ninyo alam na ang mga ideya gaya ng santatlong Diyos ay mga kuru-kuro lamang ng tao? Ang kaalaman ng tao ay hindi lubos. Palaging may mga karumihan, at napakaraming mga pagkaunawa ng tao ang nakapaloob dito. Ipinapakita nito na hindi talaga maipaliwanag ng isang nilikha ang gawain ng Diyos. Napakaraming iniisip ng tao, lahat ay nagmumula sa lohika at pag-iisip, at sumasalungat ang lahat ng ito sa katotohanan. Lubos bang masusuri ng iyong lohika ang gawain ng Diyos? Makakatamo ka ba ng kabatiran sa lahat ng gawain ni Jehova? Ikaw ba bilang tao ang nakakakilatis sa lahat ng ito, o ang Diyos Mismo ang nakakakita mula sa kawalang-hanggan hanggang sa kawalang-hanggan? Ikaw ba ang nakakakita mula sa kawalang-hanggan ng sinaunang panahon hanggang sa kawalang-hanggang darating, o ang Diyos ba ang makakagawa nito? Ano ang masasabi mo? Gaano ka kamarapat upang ipaliwanag ang Diyos? Ano ang batayan ng iyong paliwanag? Diyos ka ba? Ang langit at lupa at lahat ng bagay ay nilikha ng Diyos Mismo. Hindi ikaw ang gumawa nito, kaya bakit ka nagbibigay ng mga walang katuturang paliwanag? Ngayon, patuloy ka bang nananampalataya sa santatlong Diyos? Hindi mo ba naiisip na napakabigat nito sa ganitong paraan? Higit na makabubuting manampalataya ka sa iisang Diyos, hindi sa tatlo. Higit na makabubuti ang maging magaan, sapagkat ang pasanin ng Panginoon ay magaan.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?