Habang naglalakad ka sa landas ng kasalukuyan, ano ang pinakaangkop na klase ng paghahangad? Sa iyong paghahangad, anong klase ng tao ang dapat mong maging tingin sa sarili mo? Dapat mong malaman kung paano mo dapat harapin ang lahat ng kinakaharap mo ngayon, mga pagsubok o paghihirap man ito, pagsumpa o walang awang pagkastigo. Nahaharap sa lahat ng bagay na ito, dapat mong maingat na isaalang-alang ang bawat isa sa mga ito. Bakit Ko sinasabi ito? Sinasabi Ko ito dahil ang mga bagay na kinakaharap mo ngayon, kung tutuusin, ay maiikling pagsubok na paulit-ulit na nangyayari; marahil para sa iyo, ang mga bagay na ito ay hindi naman gaanong pahirap sa isipan, kaya hinahayaan mo na lang na likas na lumipas ang mga bagay-bagay, at hindi mo itinuturing ang mga ito na mahalagang yaman sa paghahangad na sumulong. Masyado kang walang ingat! Hanggang sa antas na ipinapalagay mo na ang napakahalagang yamang ito ay isang ulap na nakalutang sa harap ng iyong mga mata, at hindi mo pinahahalagahan ang malulupit na hagupit na ito na bumubuhos nang paulit-ulit—mga hagupit na maiikli, at para sa iyo ay tila hindi masyadong mabigat—kundi minamasdan mo ang mga ito nang walang pakialam, nang hindi isinasapuso ang mga ito, at itinuturing lamang ang mga ito na pagharap sa isang hadlang. Napakayabang mo! Sa malulupit na pag-atakeng ito, mga pag-atake na katulad ng mga unos na dumarating nang paulit-ulit, nagpapakita ka lang ng walang-galang na pagwawalang-bahala; kung minsan, umaabot pa sa punto na ngumingiti ka nang malamig, naghahayag ng ekspresyon ng lubos na pagwawalang-bahala—sapagkat hindi mo naisip kailanman sa iyong sarili kung bakit patuloy kang nagdurusa ng gayong “mga kasawian.” Maaari kayang lubha Akong hindi makatarungan sa tao? Sadya ba kitang hinahanapan ng mali? Bagama’t maaaring ang mga problema sa iniisip mo ay hindi kasingseryoso ng nailarawan Ko, sa pamamagitan ng iyong panlabas na pagiging kalmado, matagal ka nang nagbunyag ng perpektong imahe ng niloloob mo. Hindi Ko na kailangang sabihin sa iyo na ang tanging mga bagay na nakatago sa kaibuturan ng puso mo ay mga mapang-abusong salita na hindi makatwiran at mga katiting na bahid ng kalungkutang halos hindi makita ng iba. Dahil nadarama mo na lubhang hindi makatarungan na magdusa ka ng gayong mga pagsubok, nagmumura ka; at dahil ipinadarama sa iyo ng mga pagsubok na ito ang kapanglawan ng mundo, napupuno ka ng kalungkutan. Hindi mo itinuturing na pinakamainam na proteksyon ang paulit-ulit na mga paghagupit at pagdidisiplinang ito; ang tingin mo sa mga ito ay walang katuturang panggugulo ng Langit, o dili kaya’y angkop na retribusyon sa iyo. Napakamangmang mo! Walang awa mong ikinukulong sa dilim ang magagandang panahon; itinuturing mong pag-atake ng iyong mga kaaway ang paulit-ulit na magagandang pagsubok at pagdidisiplina. Hindi mo alam kung paano makibagay sa iyong kapaligiran, at lalo nang ayaw mong subukang gawin iyon, sapagkat ayaw mong magkamit ng anuman mula sa paulit-ulit—at para sa iyo ay malupit—na pagkastigong ito. Hindi ka nagtatangkang maghanap o magsiyasat, at basta ka na lang sumusuko sa iyong kapalaran, pumupunta kung saan ka dalhin nito. Hindi nabago ng sa tingin mo ay mababagsik na pagtutuwid ang puso mo, ni hindi inokupa ng mga ito ang puso mo; sa halip, sinasaksak ng mga ito ang puso mo. Ang tingin mo lamang sa “malupit na pagkastigo” na ito ay kaaway mo sa buhay na ito, at kaya wala kang nakamit. Masyado kang nag-aakalang mas matuwid kaysa sa iba! Madalang kang maniwala na dumaranas ka ng ganitong mga pagsubok dahil labis kang kasuklam-suklam; sa halip, iniisip mo na napakamalas mo, at bukod dito, sinasabi mo pa na palagi kitang hinahanapan ng mali. At ngayon na ang mga bagay-bagay ay dumating na sa puntong ito, gaano ba talaga karami ang alam mo tungkol sa Aking sinasabi at ginagawa? Huwag mong isipin na likas kang henyo, medyo mas mababa lamang kaysa sa kalangitan ngunit walang hanggang mas mataas kaysa sa lupa. Hindi ka mas matalino kaysa sa iba—at masasabi pa nga na talagang kagiliw-giliw kung gaano ka mas hangal kaysa sa sinumang iba pang tao sa lupa na may katwiran, sapagkat masyadong mataas ang tingin mo sa iyong sarili, at hindi ka nakaramdam kailanman na mas mababa ka, na tila nakikita mo nang malinaw ang mga kilos Ko hanggang sa pinakamaliit na detalye. Sa totoo lang, sadyang hindi ka isang tao na nagtataglay ng katwiran, sapagkat wala kang ideya kung ano ang nilalayon Kong gawin, at lalong wala kang alam kung ano ang Aking ginagawa ngayon. At kaya sinasabi Ko na hindi ka man lamang kapantay ng isang matandang magsasaka, isang magsasaka na wala ni katiting na pagkaunawa sa buhay ng tao subalit lubos na umaasa sa mga pagpapala ng Langit habang nililinang niya ang lupa. Wala ka talagang pakialam sa sarili mong buhay, ni wala ka ngang alam sa katanyagan, at lalo nang wala kang anumang kamalayan sa sarili. Masyado kang “dakila”! Talagang nag-aalala Ako sa iyo na maselang manamit at sa iyo na maselang dalaga: Paano mo matatagalan ang paghampas ng mas matitinding bagyo? Lubos na walang pakialam ang maseselang manamit na ito sa sitwasyong kinahaharap nila. Para sa kanila, mukhang maliit na isyu ito, at kaya binabalewala nila ito, hindi sila nakakaramdam ng pagkanegatibo, ni hindi nila iniisip na aba sila; sa halip, nagpapatuloy sila gaya ng dati, namamasyal nang mayabang sa mga lansangan habang nagpapaypay. Hindi alam nitong mga “kilalang tao,” na hindi natututo at nananatiling mangmang, kung bakit Ko ba sinasabi sa kanila ang mga bagay na ito; gumagawa lang sila ng pahapyaw na pagsisikap na makilala ang kanilang sarili, nang kitang-kita sa mga mukha nila ang pagkainis, at pagkatapos ay nagpapatuloy nang hindi binabago ang kanilang masasamang gawi; kapag iniwan na nila Ako, muli silang nagsisimulang kumilos nang mapaminsala sa mundo, muling nagyayabang at nanloloko. Napakabilis magbago ng ekspresyon sa iyong mukha. Kaya, muli, tinatangka mo Akong linlangin sa ganitong paraan—napakamapangahas mo! Mas katawa-tawa pa ang maseselang pihikang dalagang iyon. Nang marinig ang Aking mga rumaragasang kagyat na pagbigkas, at nang makita ang sitwasyong kinalalagyan nila, tumutulo ang mga luha sa kanilang mga mukha nang hindi nakokontrol, pabalik-balik na namimilipit ang kanilang katawan, at parang gumagawa sila ng eksena—kasuklam-suklam! Nang mapagtanto ang sarili nilang tayog, ibinabagsak nila ang kanilang sarili sa kanilang kama at nahihiga sila roon, umiiyak nang walang tigil, na para bang huling hininga na nila iyon. At kapag naipakita sa kanila ng mga salitang ito ang kanilang kawalang-gulang at pagiging hamak, labis silang nabibigatan sa pagkanegatibo kaya nawawalan ng ningning ang kanilang mga mata at, hindi sila nagrereklamo tungkol sa Akin o namumuhi sa Akin, nananatili silang ganap na hindi kumikilos sa pagkanegatibo nila, at nabibigo rin silang matuto at nananatiling mangmang. Matapos Akong iwan, nagkakatuwaan at naglalaro sila, ang kanilang matunog na tawanan ay kagaya ng sa “Prinsesang Kampanang Pilak.” Napakarupok nila at walang-wala silang pagmamahal sa sarili! Lahat kayo, na mga depektibong itinakwil ng sangkatauhan—kulang na kulang kayo sa pagkatao! Hindi ninyo alam kung paano mahalin ang inyong sarili, o protektahan ang inyong sarili, wala kayong pagkaunawa sa mga bagay-bagay, hindi ninyo hinahanap ang tunay na daan, hindi ninyo mahal ang tunay na liwanag, at, bukod diyan, hindi ninyo alam kung paano pahalagahan ang inyong sarili. Tungkol naman sa mga turong ibinigay Ko sa inyo nang paulit-ulit, matagal na ninyong isinantabi ang mga ito sa inyong isipan, hanggang sa punto na itinuring pa ninyong laruan ang mga ito para punan ang inyong bakanteng oras. Lagi ninyong itinuturing ang lahat ng ito na sarili ninyong “anting-anting.” Kapag inaakusahan kayo ni Satanas, nagdarasal kayo; kapag negatibo kayo, natutulog kayo nang mahimbing; kapag masaya kayo, tumatakbo kayo kung saan-saan; kapag sinasaway Ko kayo, yumuyukod at nambobola kayo nang husto; at pagkatapos, sa sandaling lisanin ninyo ang presensya Ko, humahagalpak kayo sa tawa nang may mapaminsalang tono. Sa tingin mo ay mas mataas ka sa lahat ng iba pa, pero hindi mo nakikita ang iyong sarili kailanman na pinakahambog sa lahat, napakatayog mo lamang palagi, kampante at napakayabang nang hindi mailarawan ng mga salita. Paano magagawang ituring ang Aking mga salita bilang isang napakahalagang yaman ng gayong “mga don,” “mga donya,” “mga ginoo” at “mga madam” na hindi natututo at nananatiling mangmang? Kung gayon, tinatanong kita: Ano ba talaga ang natutunan mo mula sa Aking mga salita at sa Aking gawain sa loob ng napakahabang panahon? Nagkamit ka ba ng mas mahusay na kasanayan sa iyong panlilinlang? O naging mas sopistikado ka ba sa iyong laman? O mas naging walang paggalang ba ang iyong saloobin sa Akin? Sasabihin Ko sa iyo nang deretsahan: Ang lahat ng gawaing ito na Aking ginawa ang mas nagpatapang sa iyo, ikaw na may tapang ng isang daga noon. Ang iyong takot sa Akin ay nababawasan bawat araw, sapagkat napakamaawain Ko, at hindi Ko kailanman pinarusahan ang iyong laman gamit ang karahasan. Marahil, sa tingin mo, nagbibitiw lang Ako ng mababagsik na salita—ngunit higit na mas madalas na nakangiti Ako sa iyo, at halos hindi kita sinasaway nang harapan kailanman. Higit pa riyan, lagi Kong pinagpapasensiyahan ang iyong kahinaan, at ganap na dahil dito kaya ngayon ay tinatrato mo Ako tulad ng pagtrato ng ahas sa mabait na magsasaka. Malaki ang paghanga Ko sa sukdulang galing at talas sa abilidad ng sangkatauhan na magmasid! Hayaan mong sabihin Ko sa iyo ang isang katotohanan: Ngayon ay hindi masyadong mahalaga kung mayroon kang pusong may takot o wala; hindi Ako nababalisa ni nag-aalala tungkol diyan. Ngunit kailangan Ko ring sabihin ito sa iyo: Ikaw na “taong may talento” na ito, na hindi natututo at nananatiling mangmang, sa dakong huli ay mawawasak ng iyong humahanga-sa-sarili at mababaw na katalinuhan—ikaw ang magdurusa at kakastiguhin. Hindi Ako ganoon kahangal para samahan ka habang patuloy kang nagdurusa sa impiyerno, sapagkat hindi Ako kauri mo. Huwag mong kalilimutan na ikaw ay isang nilikha na Aking sinumpa, subalit tinuruan at iniligtas Ko rin, at walang anumang bagay sa iyo na mag-aatubili Akong bitawan. Tuwing Ako ay gumagawa, hindi Ako naiimpluwensiyahan ng sinumang tao, anumang pangyayari, o bagay. Hindi nagbabago ang Aking saloobin at pananaw sa sangkatauhan. Hindi kita gusto, sapagkat dagdag ka lang sa Aking pamamahala, at hindi ka mas espesyal kaysa sa iba pang nilalang. Ito ang payo Ko sa iyo: Dapat mong tandaan, sa lahat ng oras, na isa ka lamang nilikha! Bagama’t maaaring mamuhay ka sa piling Ko, dapat mong malaman ang iyong sariling pagkakakilanlan; huwag masyadong mataas ang tingin mo sa sarili. Kahit hindi kita sinasaway o pinupungusan, bagkus ay hinaharap kita nang may ngiti, hindi ito sapat para mapatunayan na ikaw ay kauri Ko. Ikaw—dapat mong malaman na isa kang taong naghahangad ng katotohanan, hindi ikaw ang katotohanan mismo! Dapat ay handa ka, sa lahat ng oras, na magbago ayon sa Aking salita. Hindi mo ito matatakasan. Hinihimok kita, sa napakahalagang panahong ito, ngayong mayroon kang pambihirang pagkakataong ito, na subukang matuto ng isang bagay. Huwag mo Akong lokohin; hindi Ko kailangan na gumamit ka ng pambobola para subukang linlangin Ako. Kapag hinahanap mo Ako, hindi iyon ganap na para sa Aking kapakanan, kundi sa halip ay para sa sarili mo!