Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Mga Klasikong Salita Mula sa Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga Huling Araw

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

VI Mga Klasikong Salita tungkol sa Disposisyon ng Diyos at Kung Ano ang Mayroon Siya at Kung Ano Siya

1. Ang kagalakan ng Diyos ay dahil sa pag-iral at pag-usbong ng pagkamakatuwiran at liwanag; dahil sa pagkawasak ng kadiliman at kasamaan. Natutuwa Siya dahil naghatid na Siya ng liwanag at mabuting buhay sa sangkatauhan; ang Kanyang kagalakan ay isang matuwid na kagalakan, isang simbolo ng pag-iral ng lahat na positibo at, higit pa, isang simbolo ng kaginhawahan. Ang galit ng Diyos ay dahil sa kapahamakang dulot ng pag-iral at paggambala ng kawalan ng katarungan sa Kanyang sangkatauhan, dahil sa pag-iral ng kasamaan at kadiliman, dahil sa pag-iral ng mga bagay na nagtataboy sa katotohanan, at higit dito dahil sa pag-iral ng mga bagay na kumakalaban sa anong mabuti at maganda. Ang galit Niya ay simbolo ng lahat ng bagay na negatibo na hindi na umiiral, at higit pa, isang simbolo ng Kanyang kabanalan. Ang Kanyang kapighatian ay dahil sa sangkatauhan, na Kanyang inasahan ngunit nahulog na sa kadiliman, dahil ang gawain na Kanyang ginagawa sa tao ay hindi nakaaabot sa Kanyang mga inaasahan, at dahil ang sangkatauhang minamahal Niya ay hindi lahat makakapamuhay sa liwanag. Nakakaramdam Siya ng pighati para sa inosenteng sangkatauhan, para sa tapat ngunit ignoranteng tao, at para sa taong mabuti ngunit nagkukulang sa kanyang sariling pananaw. Ang Kanyang pighati ay isang simbolo ng Kanyang kabutihan at ng Kanyang kahabagan, isang simbolo ng kagandahan at kabutihan. Siyempre, ang Kanyang kasiyahan ay nagmumula sa pagdaig sa Kanyang mga kaaway at pagkamit ng mabuting pananampalataya ng tao. Bukod dito, nanggagaling din ito mula sa pagpapalayas at pagkawasak ng lahat ng puwersa ng kaaway, at dahil ang sangkatauhan ay tumatanggap ng mabuti at payapang buhay. Ang kasiyahan ng Diyos ay hindi tulad ng kagalakan ng tao; sa halip, ito ay ang pakiramdam ng pag-ani ng magagandang bunga, isang pakiramdam na mas higit pa sa kagalakan. Ang kasiyahan Niya ay simbolo ng kalayaan ng sangkatauhan sa pagdurusa mula sa oras na ito, at isang simbolo ng pagpasok ng sangkatauhan sa mundo ng liwanag. Ang mga damdamin ng sangkatauhan, sa kabilang banda, ay lahat para sa kanyang sariling kapakanan, hindi para sa pagkamakatuwiran, liwanag, o anumang maganda, at lalong hindi para sa biyayang kaloob ng Langit. Ang mga damdamin ng sangkatauhan ay makasarili at kabilang sa mundo ng kadiliman. Hindi sila umiiral para sa kapakanan ng kalooban, lalong hindi para sa plano ng Diyos, kaya ang tao at Diyos ay hindi kailanman maaaring sabihing magkapareho. Ang Diyos ay magpakailanmang higit sa lahat at kailanman ay kagalang-galang, samantalang ang tao ay magpakailanmang mababang uri, magpakailanman walang halaga. Ito ay dahil ang Diyos ay magpakailanmang gumagawa ng mga sakripisyo at naglalaan ng Kanyang sarili para sa sangkatauhan; subalit ang tao ay magpakailanmang nangunguha at nagsisikap para sa kanyang sarili. Ang Diyos ay magpakailanman nagpapakasakit para sa kaligtasan ng sangkatauhan, ngunit ang tao ay hindi kailanman nag-aambag ng anumang bagay para sa kapakanan ng liwanag o para sa pagkamakatuwiran. Kahit na ang tao ay nagsisikap sa loob ng ilang panahon, napakahina nito na hindi nito makakayang matagalan ang isang hampas, dahil ang pagsisikap ng tao ay palaging para sa kanyang sariling kapakanan at hindi para sa iba. Ang tao ay palaging makasarili, samantalang ang Diyos ay magpakailanmang hindi makasarili. Ang Diyos ang pinagmulan ng lahat ng makatarungan, mabuti, at maganda, habang ang tao ay siyang nagtatagumpay at nagpapakita ng lahat ng kapangitan at kasamaan. Hindi kailanman babaguhin ng Diyos ang Kanyang diwa ng pagkamakatuwiran at kagandahan, ngunit ang tao ay ganap na may kakayahan, sa anumang oras at anumang sitwasyon, na ipagkanulo ang pagkamakatuwiran at lumayo sa Diyos.

—mula sa “Napakahalaga na Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

2. Nagpapakita ang Diyos na makapangyarihan sa lahat sa isang espirituwal na katawan, nang walang katiting na piraso ng laman o dugo na nagdurugtong sa ulo hanggang paa. Hinihigitan Niya ang sansinukob mundo, nakaupo sa maluwalhating trono sa ikatlong langit, pinangangasiwaan ang lahat ng bagay! Nasa loob ng Aking mga kamay ang lahat ng bagay sa sansinukob. Kung magsasalita Ako, mangyayari ito. Kung itatalaga Ko ito, gayon ang mangyayari. Nasa ilalim ng Aking mga paa si Satanas, nasa walang hanggang hukay ito! Kapag lumalabas ang Aking tinig, lilipas ang langit at lupa at mauuwi sa wala! Mapapanibago ang lahat ng bagay at ito ay isang di-mababagong katotohanan na tanging napaka-totoo. Napagtagumpayan Ko na ang mundo, napagtagumpayan ang lahat ng masasama. Nakaupo Ako rito nakikipag-usap sa inyo; lahat ng may mga pandinig ay dapat makinig at lahat ng nabubuhay ay dapat tumanggap.

—mula sa “Kabanata 15” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

3. Ang Makapangyarihang Diyos ay makapangyarihan-sa-lahat, tinutupad-ang-lahat at ganap na tunay na Diyos! Hindi lamang Niya dala-dala ang pitong bituin, tinataglay ang pitong Espiritu, mayroong pitong mata, binubuksan ang pitong tatak at binubuksan ang kasulatan, ngun’t higit sa riyan pinamamahalaan Niya ang pitong salot at ang pitong mangkok at binubuksan ang pitong kulog; matagal nang panahong nakalipas pinatunog na Niya ang pitong trumpeta! Lahat ng bagay na nilikha at ginawang ganap Niya ay dapat na purihin Siya, magbigay ng kaluwalhatian sa Kanya at itaas ang Kanyang trono. O, Makapangyarihang Diyos! Ikaw ang bawat bagay, naisakatuparan Mo ang bawat bagay, at sa Iyo lahat ay ganap, lahat ay maningning, lahat ay napalaya, lahat ay malaya, lahat ay malakas at makapangyarihan! Walang anumang natatago o natatakpan, sa Iyo ang lahat ng hiwaga ay nabubunyag. Lalong higit, Iyong hinahatulan ang sangkaramihan ng Iyong mga kaaway, Iyong ipinakikita ang Iyong kamahalan, ipinakikita ang Iyong naglalagablab na apoy, ipinakikita ang Iyong poot, at lalong higit Iyong ipinakikita ang Iyong walang katulad, walang-hanggan, buong-buong walang-katapusang kaluwalhatian!

—mula sa “Kabanata 34” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

4. Sion! Magbunyi! Sion! Umawit nang malakas! Nakabalik na Akong may pagbubunyi, nakabalik na Akong matagumpay! Lahat ng tao! Magmadaling maayos na pumila! Lahat ng bagay! Darating kayo sa ganap na paghinto, dahil hinaharap ng Aking persona ang buong sansinukob at nagpapakita ang Aking persona sa Silangan ng mundo! Sinong nangangahas na hindi lumuhod sa pagsamba? Sinong nangangahas na hindi magsalita tungkol sa totoong Diyos? Sinong nangangahas na hindi tumingala sa paggalang? Sinong nangangahas na hindi magpuri? Sinong nangangahas na hindi sumigaw ng pagbubunyi? Maririnig ng bayan Ko ang Aking tinig, mabubuhay ang Aking mga anak sa loob ng Aking kaharian! Kabundukan, mga ilog, at lahat ng bagay ay walang katapusang magbubunyi, at tatalon nang hindi humihinto. Sa panahong ito, walang mangangahas na bumalik, walang mangangahas na tumindig sa paglaban. Ito ang Aking kamangha-manghang gawa, at lalong higit pang dakilang kapangyarihan Ko ito! Gagawin Kong igalang Ako ng lahat sa kanilang mga puso at higit pa gagawin Kong purihin Ako ng lahat. Ito ang pangunahing layunin ng Aking plano ng pamamahala ng anim na libong taon, at naitalaga Ko na ito. Wala ni isang tao, ni isang bagay ni isang usapin, ang nangangahas na tumindig para tutulan Ako, ni nangangahas na tumindig para labanan Ako. Lahat ng Aking bayan ay dadaloy sa Aking bundok (ipinahihiwatig nito ang mundo na lilikhain Ko sa dakong huli) at magpapasakop sila sa harap Ko dahil mayroon Akong kamahalan at paghatol, at nagdadala Ako ng awtoridad. (Tumutukoy ito sa kapag nasa katawan Ako. Mayroon din Akong awtoridad sa katawang-tao pero dahil sa mga limitasyon ng panahon at kalawakan ay hindi malalagpasan sa laman, kaya nga hindi masasabi na nakamtan Ko na ang ganap na kaluwalhatian. Bagaman nakakamit Ko ang mga panganay na anak sa laman, hindi pa rin masasabi na nakamtan Ko na ang kaluwalhatian. Tanging kapag bumalik Ako sa Sion at magbago ng Aking pagpapakita maaaring masabi na dala Ko ang awtoridad, iyan ay, nakamtan Ko na ang kaluwalhatian.) Walang magiging mahirap para sa Akin. Mawawasak ang lahat sa pamamagitan ng mga salita mula sa Aking bibig, at dahil ito sa mga salita mula sa Aking bibig na iiral sila at magiging ganap, gayon ang Aking dakilang kapangyarihan at gayon ang Aking awtoridad. Dahil puspos Ako ng kapangyarihan at puno ng awtoridad, walang sinumang tao na mangangahas na hadlangan Ako. Nakapagwagi na Ako sa lahat at nanalo sa lahat ng anak ng paghihimagsik.

—mula sa “Kabanata 120” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

5. Ibinigay Ko ang Aking kaluwalhatian sa Israel at pagkatapos ay inalis iyon, at pagkatapos ay dinala ang mga Israelita patungo sa Silangan, at ang buong sangkatauhan patungo sa Silangan. Nadala Ko silang lahat sa liwanag upang sila ay muling makaisa nito, at makasama nito, at hindi na muling mangailangan pang maghanap para dito. Pahihintulutan Ko ang lahat ng naghahanap na makitang muli ang liwanag at makita ang kaluwalhatian na mayroon Ako noon sa Israel; sila ay pahihintulutan Ko na makitang matagal na Akong nakababa mula sa isang puting ulap tungo sa kalagitnaan ng sangkatauhan, at hayaan silang makita ang hindi-mabilang na mga ulap na puti at masaganang kumpul-kumpol na prutas, at higit pa rito, hayaan silang makita si Jehova na Diyos ng Israel. Sila ay hahayaan Kong tumingin sa Panginoon ng mga Judio, ang kinasasabikang Mesiyas, at sa buong pagpapakita Ko na inusig na ng mga hari sa buong mga kapanahunan. Ako ay gagawa sa buong sansinukob at Ako ay gaganap ng dakilang gawain, ibinubunyag ang Aking buong kaluwalhatian at lahat ng Aking mga gawa sa tao sa mga huling araw. Ipakikita Ko ang Aking maluwalhating mukha sa kapuspusan nito sa mga naghintay sa Akin nang maraming taon, sa mga nanabik sa Akin na dumating sa ibabaw ng puting ulap, sa Israel na nanabik sa Akin na magpakitang muli, at sa buong sangkatauhan na siyang umuusig sa Akin, upang ang lahat ay makaaalam na matagal Ko nang inalis ang Aking kaluwalhatian at dinala ito sa Silangan, nang sa gayon ito ay wala na sa Judea. Sapagka’t ang mga huling araw ay nakarating na!

—mula sa “Dumadagundong ang Pitong Kulog—Nagpopropesiya na ang Ebanghelyo ng Kaharian ay Lalaganap sa Buong Sansinukob” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

6. Ginagawa Ko sa buong sansinukob ang Aking gawain, at sa Silangan, walang-katapusan ang paglabas ng dumadagundong na mga kalabog, yumayanig sa lahat ng bansa at mga denominasyon. Ang Aking tinig ang nag-akay sa lahat ng tao tungo sa kasalukuyan. Sasanhiin Kong malupig ng Aking tinig ang lahat ng tao, upang mangahulog sa agos na ito, at magpasakop sa Aking harapan, dahil matagal Ko nang binawi ang Aking kaluwalhatian mula sa buong daigdig at inilabas ito nang panibago sa Silangan. Sino ang hindi nananabik na makita ang Aking kaluwalhatian? Sino ang hindi balisang naghihintay sa Aking pagbabalik? Sino ang hindi nauuhaw sa Aking muling pagpapakita? Sino ang hindi nagmimithi sa Aking pagiging kaibig-ibig? Sino ang hindi lalapit sa liwanag? Sino ang hindi titingin sa kayamanan ng Canaan? Sino ang hindi nananabik sa pagbabalik ng Manunubos? Sino ang hindi sumasamba sa Dakilang Makapangyarihan sa lahat? Ang Aking tinig ay lalaganap sa buong daigdig; nais Ko, kaharap ang mga taong Aking hinirang, na magsalita pa ng marami pang salita sa kanila. Kagaya ng makapangyarihang mga kulog na yumayanig sa mga bundok at mga ilog, Aking winiwika ang Aking mga salita sa buong sansinukob at sa sangkatauhan. Kaya naman ang mga salita sa Aking bibig ay naging yaman ng tao, at minamahal ng lahat ng tao ang Aking mga salita. Kumikislap ang kidlat mula Silangan nang tuluy-tuloy hanggang Kanluran. Ang Aking mga salita ay ayaw isuko ng mga tao at kasabay nito ay nasusumpungang hindi nila maarok ang mga ito, ngunit mas nagagalak sa mga ito. Gaya ng isang bagong-silang na sanggol, masaya at nagagalak ang lahat ng tao, ipinagdiriwang ang Aking pagdating. Sa pamamagitan ng Aking tinig, dadalhin Ko ang lahat ng tao sa Aking harapan. Mula roon, pormal Akong papasok sa lahi ng mga tao nang sa gayon ay lumapit sila para sambahin Ako. Sa pamamagitan ng kaluwalhatiang nababanaag sa Akin at ng mga salita sa Aking bibig, Aking gagawin ito na anupa’t lahat ng tao ay lumalapit sa Aking harapan at nakikita na kumikidlat mula sa Silangan at na nakababa na rin Ako sa “Bundok ng mga Olivo” ng Silangan. Makikita nila na matagal na Akong nasa daigdig, hindi na bilang Anak ng mga Judio kundi bilang Kidlat ng Silangan. Dahil matagal na Akong nabuhay na mag-uli, at lumisan na mula sa sangkatauhan, at nagpakitang muli sa mga tao nang may kaluwalhatian. Ako ang Siyang sinamba nang napakaraming panahon bago ngayon, at Ako rin ang sanggol na tinalikdan ng mga Israelita nang napakaraming panahon bago ngayon. Bukod pa rito, Ako ang lubos na maluwalhating Makapangyarihang Diyos sa kasalukuyang kapanahunan! Hayaang lumapit ang lahat sa harapan ng Aking luklukan at tingnan ang Aking maluwalhating mukha, marinig ang Aking tinig, at masdan ang Aking mga gawa. Ito ang kabuuan ng Aking kalooban; ito ang katapusan at rurok ng Aking plano, gayundin ang layunin ng Aking pamamahala. Hayaang sambahin Ako ng bawat bansa, kilalanin Ako ng bawat dila, panatilihin ng bawat tao ang kanyang pananampalataya sa Akin, at magpasakop sa Akin ang bawat tao!

—mula sa “Dumadagundong ang Pitong Kulog—Nagpopropesiya na ang Ebanghelyo ng Kaharian ay Lalaganap sa Buong Sansinukob” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

7. At sa paglalim ng tindi ng Aking tinig, pinagmamasdan Ko rin ang estado ng sansinukob. Sa pamamagitan ng Aking mga salita, ang hindi-mabilang na mga bagay ng sangnilikha ay ginagawang bago lahat. Ang langit ay nagbabago, at ang lupa ay nagbabago rin. Ang sangkatauhan ay inilalantad sa kanilang orihinal na anyo at, dahan-dahan, ang bawat isa ayon sa kanilang uri, ang mga tao ay hinahanap ang kanilang landas na hindi sinasadya pabalik sa sinapupunan ng kanilang mga pamilya. Sa ganito, Ako ay lubos na malulugod. Ako ay malaya sa pagkagambala, at ang Aking dakilang gawain ay nagiging ganap, ang lahat ay hindi-nakakamalay, ang hindi-mabilang na mga bagay ng sangnilikha ay binabago, ang lahat ay walang-kamalayan. Nang nilikha Ko ang mundo, ginawa Ko ang lahat ng bagay ayon sa kanilang uri, na pinagsasama-sama ang lahat ng may anyong nakikita ayon sa uri nito. Habang nalalapit ang pagtatapos ng Aking plano ng pamamahala, Aking ipanunumbalik ang dating estado ng paglikha, Aking ipanunumbalik ang lahat ng bagay sa orihinal nitong ayos, na gumagawa ng malaking pagbabago sa lahat ng bagay, upang lahat ng bagay ay bumalik sa pinagmulan ng Aking plano. Panahon na! Ang huling yugto ng Aking plano ay malapit nang matupad. Ah, maruming lumang mundo! Ikaw ay tiyak na babagsak sa ilalim ng Aking mga salita! Ikaw ay tiyak na mawawalan ng halaga sa pamamagitan ng Aking plano! Ah, ang napakaraming bagay ng paglikha! Kayong lahat ay magtatamo ng bagong buhay ayon sa Aking mga salita, kasama na ninyo ngayon ng Pinaka-makapangyarihang Panginoon! Ah, dalisay at walang-dungis na bagong mundo! Tiyak na muli kang mabubuhay ayon sa Aking kaluwalhatian! Ah, Bundok ng Sion! Huwag nang manahimik. Nakabalik na Ako nang matagumpay! Mula sa paglikha, sinisiyasat Ko ang buong mundo. Sa lupa, ang sangkatauhan ay nagsimula na ng bagong buhay, nagkamit na ng bagong pag-asa. Ah, Aking bayan! Paanong hindi kayo muling mabubuhay ayon sa Aking liwanag? Paanong hindi kayo tatalon sa kagalakan sa ilalim ng Aking patnubay? Ang mga lupain ay humihiyaw sa kagalakan, ang katubigan ay nag-iingay sa masayang paghalakhak! Ah, ang nabuhay na mag-uling Israel! Paanong hindi ka makakaramdam ng pagmamalaki dahil sa Aking itinakdang hantungan? Sino ang napaiyak? Sino ang napahagulgol? Ang dating Israel ay nawala na, at ang Israel sa ngayon ay nagbangon na, nakatayo at napakataas, sa mundo, ay napanindigan na sa puso ng buong sangkatauhan. Tiyak na maaabot ng Israel ngayon ang pinagmumulan ng pag-iral sa pamamagitan ng Aking bayan! Ah, kasuklam-suklam na Egipto! Siguro naman hindi ka na lumalaban sa Akin? Paano mo nagagawang samantalahin ang Aking awa at sinusubukang takasan ang Aking pagkastigo? Paanong hindi ka maaaring umiral ayon sa Aking pagkastigo? Lahat ng Aking iniibig ay tiyak na mabubuhay nang walang hanggan, at lahat ng lumalaban sa Akin ay tiyak na kakastiguhin Ko nang walang hanggan. Sapagkat Ako’y isang mapanibughuing Diyos, hindi Ko basta patatawarin ang mga tao sa lahat ng kanilang nagawa. Babantayan ko ang buong daigdig, at, nagpapakita sa Silangan ng mundo nang may katuwiran, kamahalan, poot at pagkastigo, ihahayag Ko ang Aking sarili sa napakaraming hukbo ng sangkatauhan!

—mula sa “Kabanata 26” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

8. Ako ang walang-katulad na Diyos Mismo, lalong higit pa Ako lamang ang nag-iisa at tanging persona ng Diyos, at Ako, ang kabuuan ng katawang-tao, ay lalong higit pa na ang ganap na kahayagan ng Diyos. Sinuman ang naglalakas-loob na hindi gumalang sa Akin, sinuman ang naglalakas-loob na magpakita ng paglaban sa kanilang mga mata, sinuman ang naglalakas-loob na magsalita ng mga salita ng paglaban sa Akin ay tiyak na mamamatay mula sa Aking mga sumpa at poot (magkakaroon ng pagsumpa dahil sa Aking poot). At sinuman ang naglalakas-loob na hindi maging tapat o maging anak sa Akin, sinuman ang naglalakas-loob na subukang linlangin Ako ay tiyak na mamamatay sa Aking pagkamuhi. Ang Aking pagkamakatuwiran, kamahalan at paghatol ay mananatili magpakailan pa man. Noong una, Ako ay mapagmahal at mahabagin, ngunit hindi ito ang disposisyon ng Aking ganap na pagka-Diyos; ang pagkamakatuwiran, kamahalan at paghatol ay ang disposisyon Ko lamang—ang ganap na Diyos Mismo. Noong Kapanahunan ng Biyaya Ako ay mapagmahal at mahabagin. Dahil sa gawain na kailangan Kong tapusin mayroon Akong maibiging-kabaitan at habag, ngunit pagkatapos wala nang pangangailangan para sa anumang maibiging-kabaitan o habag (wala na simula noon). Ito lahat ay pagkamakatuwiran, kamahalan at paghatol at ito ang ganap na disposisyon ng Aking normal na pagkatao kasama ang Aking ganap na pagka-Diyos.

—mula sa “Kabanata 79” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

9. Pitong kulog ang nagmumula sa trono, niyayanig ang sansinukob, pinababagsak ang langit at lupa, at umaalingawngaw sa buong himpapawid! Lubhang tumatagos ang tunog kaya’t ang mga tao ay hindi makatatakas ni makapagtago mula rito. Ang mga pagkidlat at dagundong ng kulog ay ipinadadala, kapwa ang langit at lupa ay nababago sa isang iglap, at ang mga tao ay nasa bingit ng kamatayan. Pagkatapos, isang marahas na bagyong maulan ang humahagupit sa buong kalawakan na singbilis ng kidlat, bumabagsak mula sa himpapawid! Sa pinakamalalayong sulok ng lupa, tulad sa isang pagbuhos na umaagos tungo sa bawat kasuluk-sulukan at piták-piták, walang naiiwan kahit isang mantsa, at habang hinuhugasan nito ang lahat mula ulo hanggang paa, walang anumang natatago mula rito ni malulukuban ang sinumang tao mula rito. Ang mga dagundong ng kulog, gaya ng nakakapanindig-balahibong liwanag ng mga guhit ng kidlat, ay pinanginginig ang mga tao sa takot! Ang matalas at magkabila’y-talim na sibat ay pinababagsak ang mga anak ng pagsuway, at nahaharap ang kaaway sa sakuna nang walang matatakbuhang anumang masisilungan, ang kanilang mga ulo’y nahihilo sa karahasan ng bagyo, at, pinabagsak na walang-malay, sila ay kaagad na namamatay sa umaagos na mga tubig upang maanod palayo. Basta na lamang sila namamatay nang walang anumang makapagliligtas sa kanilang mga buhay. Ang pitong kulog ay nagmumula sa Akin at ipinararatingnila ang Aking hangarin, na pabagsakin ang pinakamatatandang anak ng Egipto, upang parusahan ang masama at linisin ang Aking mga iglesia, upang ang lahat ay nakakaugnay nang malapit sa isa’t isa, sila ay nag-iisip at kumikilos nang pare-pareho, at sila ay kaisang-puso Ko, at upang ang lahat ng iglesia sa buong sansinukob ay maitatayo bilang isa. Ito ang Aking layunin.

Kapag ang kulog ay dumadagundong, ang mga pagtangis ay nagsisimulang umalon. Ang ilan ay nagigising mula sa kanilang pagkakatulog, at, matinding natatakot, nagsasaliksik silang malalim sa kanilang mga kaluluwa at dali-daling bumabalik sa harap ng trono. Tumitigil sila sa panlilinlang at pandaraya at paggawa ng mga krimen, at hindi pa gaanong huli para sa gayong mga tao na magising. Nagmamasid Ako mula sa trono. Tinitingnan Ko nang malalim ang mga puso ng mga tao. Inililigtas Ko yaong masigasig at marubdob na nagnanasa sa Akin, at kinaaawaan Ko sila. Aking ililigtas tungo sa kawalang-hanggan yaong mga nagmamahal sa Akin sa kanilang mga puso nang higit kaysa lahat ng iba pa, yaong nakakaunawa sa Aking kalooban, at siyang sumusunod sa Akin hanggang sa katapusan ng daan. Hahawakan silang ligtas ng Aking kamay upang hindi nila harapin ang tagpong ito at hindi sumapit sa kapahamakan. Ang ilan, kapag nakikita nila ang tanawing ito ng gumuguhit na kidlat, ay may paghihirap sa kanilang mga puso na hindi nila maibubulalas, at ang kanilang mga panghihinayang ay naging masyadong huli na. Kung magpipilit silang kumilos nang papaganito, halos lubhang huli na ito para sa kanila. O, ang lahat, ang lahat! Lahat nang ito ay mangyayari. Ito ay isa sa Aking mga paraan ng pagliligtas. Inililigtas Ko yaong mga nagmamahal sa Akin at pinababagsak ang masama. Kaya ang Aking kaharian ay magiging matibay at matatag sa lupa at malalaman ng lahat ng bansa at mga tao, at mga tao sa mga dulo ng sansinukob na Ako ay kamahalan, Ako ay nagngangalit na apoy, Ako ay Diyos na nagsasaliksik sa kaloob-loobang puso ng bawat tao. Mula sa sandaling ito, ang paghatol ng malaking puting trono ay hayagang ibinubunyag sa karamihan at ibinabalita sa lahat ng tao na ang paghatol ay nagsimula na!

—mula sa “Kabanata 35” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

10. Isang makulog na tinig ang lumalabas, niyayanig ang buong sansinukob, binibingi ang mga tao, ginagawa silang huli na para umalis sa daan, at ang ilan ay napapatay, ang ilan ay winawasak, at ang ilan ay hinahatulan. Ito ay talagang isang tanawin na hindi pa nakita ng sinuman noong una. Makinig na mabuti, ang mga pagputok ng kulog ay may kasamang mga tunog ng pagtangis, at ang tunog na ito ay nagmumula sa Hades, ang tunog na ito ay nagmumula sa impiyerno. Ito ang mapait na daing ng mga anak ng paghihimagsik na nahatulan Ko na. Yaong mga hindi nakikinig ng Aking sinasabi at hindi isinasagawa ang Aking mga salita ay mahigpit na hinahatulan at tumatanggap ng sumpa ng Aking poot. Ang Aking tinig ay paghatol at poot, at wala Akong pinalilibring sinuman at hindi nagpapakita ng habag kaninuman, sapagka’t Ako ang matuwid na Diyos Mismo at Ako ay puno ng poot, Ako ay nagsusunog, Ako ay naglilinis, at Ako ay nagwawasak. Sa Akin ay walang natatago, walang emosyonal, bagkus lahat ay bukas, matuwid, at walang-kinikilingan. Dahil ang Aking mga panganay na anak ay kasama Ko na sa trono, namumuno sa lahat ng bansa at lahat ng bayan, yaong di-makatarungan at di-matuwid na mga bagay at mga tao ay nagsisimulang mahatulan. Sisiyasatin Ko sila nang isa-isa, walang nalilisan, ibinubunyag sila nang ganap. Sapagka’t ang Aking paghatol ay lubusan nang nabunyag at lubusan nang bukas, at walang anumang natitira na kahit kailan; itatapon Ko sa labas ang anupamang hindi nakaayon sa Aking kalooban at hahayaan itong mapahamak nang walang-hanggan sa walang-hanggang kalaliman; hahayaan Ko itong masunog nang walang-hanggan sa walang-hanggang kalaliman. Ito ang Aking pagkamakatuwiran; ito ang Aking pagiging matuwid. Walang sinumang makapagbabago nito, at ito ay dapat na nasa Aking pag-uutos.

—mula sa “Kabanata 103” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

11. Ako ay matuwid, Ako ay matapát, Ako ang Diyos na sinusuri ang kaibuturan ng puso ng tao! Ibubunyag Ko agad kung sino ang totoo at kung sino ang bulaan. Hindi kailangang mangamba, lahat ng bagay ay nagagawa sa Aking panahon. Kung sino ang naghahangad sa Akin nang matapat, kung sino ang hindi naghahangad sa Akin nang matapat─sasabihin Ko sa inyo. Kumain lamang nang mabuti, uminom nang mabuti, pumarito sa Aking harapan at lumapit sa Akin at gagawin Ko Mismo ang Aking gawain. Huwag labis na mabagabag sa mga kagyat na resulta, ang Aking gawain ay hindi isang bagay na maisasagawa agad lahat. Nakapaloob dito ang Aking mga hakbang at Aking karunungan, upang ang Aking karunungan ay maibubunyag. Ipakikita Ko sa inyo kung ano yaong maisasagawa sa pamamagitan ng Aking mga kamay─ang pagpaparusa sa kasamaan at paggantimpala sa kabutihan. Ako ay talagang hindi pumapabor sa kahit na sino. Ako ay nagmamahal nang tapat sa iyo na nagmamahal nang tapat sa Akin, at ang aking poót ay mamalagi magpakailanman doon sa hindi nagmamahal sa Akin nang tapat, upang maaaring maalala nila palagi na Ako ang tunay na Diyos, ang Diyos na sinusuri ang kaibuturan ng puso ng tao.

—mula sa “Kabanata 44” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

12. Minamahal Ko lahat yaong mga taimtim na gumugugol ng kanilang mga sarili para sa Akin at inilalaan ang kanilang mga sarili sa Akin. Namumuhi Ako sa lahat niyaong isinilang sa Akin pero hindi Ako kilala, tinututulan pa nga Ako. Hindi Ko pababayaan ang sinumang tao na taimtim na para sa Akin, kundi dodoblehin ang kanilang mga pagpapala. Yaong mga di-mapagpasalamat ay parurusahan Ko nang dalawang ulit, at hindi basta palalampasin. Sa Aking kaharian ay walang kabuktutan o panlilinlang, walang kamunduhan, iyon ay, walang amoy ng patay, kundi lahat ay pagiging-nasa-tama, pagkamakatuwiran, ang lahat ay kadalisayan, pagiging-lantad, na walang itinatago, walang pagkukubli; lahat ay sariwa, lahat ay kasiyahan, lahat ay pagpapatatag. Kung ang sinuman ay pinamamalagi ang amoy ng patay, tiyak na hindi siya maaaring manatili sa Aking kaharian, kundi pamumunuan ng Aking bakal na pamalo.

—mula sa “Kabanata 70” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

13. Yaong mga tunay na namumuno bilang mga hari ay umaasa sa Aking paunang-pagtatalaga at pagpili, at hindi dapat magkaroon ng anumang kalooban ng tao. Kung may sinumang mangangahas na makibahagi rito, dapat maranasan niya ang hampas ng Aking kamay, at siya ang layon ng Aking naglalagablab na apoy; ito ang isa pang mukha ng Aking pagkamakatuwiran at kamahalan. Nasabi Ko na, pinamumunuan Ko ang lahat ng bagay, Ako ang marunong na Diyos na gumagamit ng lubos na awtoridad, at hindi Ako maluwag kaninuman, malupit, na walang personal na pakiramdam. Itinuturing Ko ang sinuman (gaano man siya kagaling magsalita, hindi Ko siya pagpapasensiyahan) sa Aking pagkamakatuwiran, pagiging-nasa-tama, at kamahalan, samantalang tinutulungan ang lahat na mas makita ang pagiging-kamangha-mangha ng Aking mga gawa, makita kung ano ang ibig sabihin ng Aking mga gawa. Isa-isa Kong pinarurusahan ang lahat ng uri ng pagkilos ng masasamang espiritu, isa-isang itinatapon ang mga ito sa walang-hanggang kalaliman. Tinapos Ko ang gawaing ito bago nagsimula ang panahon, hinahayaang walang paglagyan ang mga ito, hinahayaang walang lugar ang mga ito para gawin ang gawain ng mga ito. Lahat ng Aking hinirang na bayan, yaong mga paunang-itinalaga at pinili Ko, ay hindi kailanman maaangkin ng mga ito kahit kailan, kundi palaging banal. Yaong mga hindi Ko paunang-naitalaga at napili ay ipinapasa Ko kay Satanas at hindi na hinahayaang manatili pa.

—mula sa “Kabanata 70” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

14. Dapat mong malaman kung anong uri ng mga tao ang Aking nais; yaong mga hindi dalisay ay hindi pinapayagang makapasok sa kaharian, yaong mga hindi dalisay ay hindi pinahihintulutang dungisan ang banal na lupain. Kahit maaaring marami ka nang nagawa, at nakagawa na sa loob ng maraming taon, sa huli kung kalunus-lunos pa rin ang iyong karumihan—hindi katanggap-tanggap sa batas ng Langit na nais mong pumasok sa Aking kaharian! Mula sa pundasyon ng mundo hanggang ngayon, hindi Ako kailanman nakapag-alok ng madaling daan patungo sa Aking kaharian para sa mga nanunuyo ng pabor sa Akin. Ito ay isang panuntunan sa langit, at walang sinumang makakasuway rito!

—mula sa “Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

15. Kapag nasa ayos ang lahat, iyan ang araw na babalik Ako sa Sion, at gugunitain ng lahat ng tao ang araw na ito. Kapag bumalik Ako sa Sion, mapapatahimik ang lahat ng bagay sa daigdig at makikipagpayapaan ang lahat ng bagay sa daigdig. Kapag nakabalik na Ako sa Sion, ipagpapatuloy ng lahat ang kanilang orihinal na anyo. Sa panahong iyan, sisimulan Ko ang Aking gawain sa Sion, parurusahan Ko ang masama at gagantimpalaan ang mabuti, ipatutupad Ko ang Aking katuwiran at isasagawa Ko ang Aking paghatol. Gagamitin Ko ang Aking mga salita para maisakatuparan ang lahat at gagawin ang lahat ng tao at lahat ng bagay na maranasan ang Aking kamay na nagkakastigo. Gagawin Kong makita ng lahat ng tao ang Aking buong kaluwalhatian, makita ang Aking buong karunungan, makita ang Aking buong kasaganaan. Walang taong mangangahas na tumindig para humatol dahil lahat ay nagagawang ganap sa Akin. Sa ganito, makikita ng lahat ang Aking buong karangalan at mararanasan ng lahat ang Aking buong tagumpay yamang lahat ay ipinamamalas kasama Ko. Mula rito, kayang-kaya ng isa na makita ang Aking dakilang kapangyarihan, at makita ang Aking awtoridad. Walang mangangahas na magkasala sa Akin, walang mangangahas na hadlangan Ako. Lahat ay ipinaaalam sa publiko kasama Ko, sinong mangangahas na magtago ng anuman? Tiyak na hindi Ko siya pakikitaan ng awa! Dapat tumanggap ng Aking matinding parusa ang mga gayong masasama at dapat mawala sa Aking pananaw ang gayong mga hamak. Pamumunuan Ko sila ng may isang bakal na tungkod at gagamitin Ko ang Aking awtoridad para hatulan sila, nang wala kahit na katiting na awa at hindi pinalalampas ang kanilang damdamin paanuman, dahil Ako Mismo ang Diyos na walang emosyon at siya na maringal at hindi maaaring magdamdam. Dapat itong maunawaan ng lahat at makita ng lahat upang maiwasan na “walang dahilan o katuwiran” na napapabagsak Ko, nalilipol Ko, kapag dumating ang panahon, dahil ang Aking tungkod ay pababagsakin ang lahat na nagkakasala sa Akin. Hindi mahalaga sa Akin kung alam man nila ang Aking mga atas administratibo o hindi; hindi iyan magiging mahalaga sa Akin yamang hindi mapapahintulutan ng Aking persona ang pagkakasala ninuman. Ito ang dahilan na sinasabi na Ako ay isang leon; sinumang nahihipo Ko, pababagsakin kita. Kaya nga sinasabi na ang magsabi ngayon na Ako ang Diyos ng kahabagan at kagandahang loob ay pagsalangsang sa Akin. Hindi Ako sa diwa ng isang tupa kundi isang leon. Walang nangangahas na magkasala sa Akin at sinumang nagkakasala ay kaagad Kong parurusahan ng kamatayan, nang walang damdamin paanuman!

—mula sa “Kabanata 120” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

16. Ako ay isang tumutupok na apoy at hindi Ko kinukunsinti ang pagkakasala sapagka’t ang mga tao ay nilikha Kong lahat. Anuman ang Aking sinasabi at ginagawa, dapat sumunod ang mga tao at hindi maaaring maghimagsik laban dito. Ang mga tao ay walang karapatang makialam sa Aking gawain, at sila sa partikular ay walang kakayahang suriin kung ano ang tama o mali sa Aking gawain at Aking mga salita. Ako ang Panginoon ng sangnilikha, at ang mga nilalang ay dapat na makamit ang lahat ng bagay na kailangan Ko na may pusong may paggalang sa Akin; sila ay hindi dapat mangatwiran sa Akin at sila ay lalong hindi dapat lumaban. Ginagamit Ko ang Aking awtoridad upang maghari sa Aking bayan, at lahat niyaong bahagi ng Aking sangnilikha ay dapat na sumunod sa Aking awtoridad. Bagaman ngayon kayo ay matapang at mapangahas sa harap Ko, sinusuway ninyo ang mga salita na itinuturo Ko sa inyo, at hindi kayo marunong matakot, kinakatagpo Ko lamang ang inyong pagkasuwail nang may pagpaparaya. Hindi Ako mawawalan ng pagtitimpi at maaapektuhan ang Aking gawain dahil ang maliliit na uod ng langaw ay ibinalikwas ang dumi sa bunton ng dumi ng hayop. Kinakaya Ko ang patuloy na pag-iral ng lahat ng Aking kinasusuklaman at mga bagay na Aking kinapopootan alang-alang sa kalooban ng Aking Ama, hanggang mabuo ang Aking mga pagbigkas, hanggang sa pinakahuli Kong sandali.

—mula sa “Kapag ang Mga Dahong Nalalaglag ay Bumalik sa Kanilang Mga Ugat Pagsisisihan Mo ang Lahat ng Kasamaang Iyong Nagawa” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

17. Ang Aking awa ay nahahayag sa mga nagmamahal sa Akin at nagtatakwil ng kanilang mga sarili. At ang kaparusahang sumapit sa masama ay tiyak na patunay ng Aking matuwid na disposisyon at, higit pa, patotoo sa Aking poot. Kapag dumarating ang sakuna, ang taggutom at salot ang sasapitin ng lahat niyaong sumasalungat sa Akin at sila ay tatangis. Silang nakagawa na ng lahat ng paraan ng kasamaan, subali’t nakasunod na sa Akin ng maraming taon, ay hindi makakatakas sa pagbabayad ng kanilang mga kasalanan; sila man, na nahuhulog sa sakuna, na ang katulad ay bihirang nakita na sa milyon-milyong taon, ay darating sa pamumuhay sa palagiang kalagayan ng sindak at takot. At yaon lamang Aking mga tagasunod na nakapagpakita na ng katapatan sa Akin ang magagalak at magpupuri sa Aking kapangyarihan. Mararanasan nila ang di-mailarawang kapanatagan at mabubuhay sa isang kagalakan na kailanman ay hindi Ko pa naipagkaloob sa sangkatauhan. Dahil itinuturing Kong kayamanan ang mabubuting gawa ng mga tao at kinasusuklaman ang kanilang masasamang gawa. Mula nang una Kong sinimulang pangunahan ang sangkatauhan, umasa Ako nang husto na makamit ang isang grupo ng mga taong may kaisipang katulad ng sa Akin. Hindi Ko kailanman nalimutan yaong mga hindi Ko kaisa sa pag-iisip; nasuklam na Ako sa kanila sa Aking puso, naghihintay lamang ng pagkakataon para gantihan Ko sila, at matutuwa Kong makita iyon. Ang araw Ko ay dumating na ngayon sa wakas, at hindi Ko na kailangan pang maghintay!

—mula sa “Dapat Kang Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

18. Yamang naitalaga mo na ang iyong determinasyon na paglingkuran Ako, hindi kita pakakawalan. Ako ay isang Diyos na namumuhi sa kasamaan, at Ako ay isang Diyos na naninibugho sa tao. Yamang nailagay mo na ang iyong mga salita sa altar, hindi Ko kukunsintihing lumayas ka sa harap ng Akin mismong mga mata, at hindi Ko kukunsintihin ang paglilingkod mo sa dalawang panginoon. Inakala mo ba na maaari kang magkaroon ng ibang pag-ibig matapos mong ilagay ang iyong mga salita sa Aking altar, matapos mong iharap ang mga iyon sa Aking mga mata? Paano kong mahahayaan ang mga tao na linlangin Ako sa ganyang paraan? Inakala mo ba na maaari kang basta na lamang gumawa ng mga taimtim na pangako, gumawa ng mga panata sa Akin gamit ang iyong dila? Paano kang manunumpa ng mga panata sa trono Ko, ang Kataas-taasan? Inakala mo ba na ang iyong mga panata ay nakalipas na? Sinasabi Ko sa inyo, kahit na ang inyong mga laman ay lumipas, ang inyong mga panata ay hindi maaaring lumipas. Sa katapusan, uusigin Ko kayo batay sa inyong mga panata. Gayunman inyong inaakala na mailalagay ninyo ang inyong mga salita sa harapan Ko upang makayanan Ako at na ang inyong mga puso ay makapaglilingkod sa maruruming espiritu at masasamang espiritu. Paanong makukunsinti ng Aking poot yaong parang-aso, parang-baboy na mga taong nandaraya sa Akin? Dapat Kong isakatuparan ang Aking mga atas administratibo, at agawin mula sa mga kamay ng maruruming espiritu lahat niyaong mga matitigas at “relihiyosong” tao na naniniwala sa Akin upang “magsilbi sa” Akin sa isang maayos na paraan, maging Aking baka, maging Aking kabayo at maging nasa ilalim ng pagsasaayos ng Aking pagkatay. Ipababalik Ko sa iyo ang dati mong determinasyon at papapaglingkurin kang muli sa Akin. Hindi Ko kukunsintihin ang sinuman sa nilikha na dayain Ako. Inakala mo bang maaari ka lang basta humiling at basta magsinungaling sa harap Ko? Inakala mo bang hindi Ko narinig o nakita ang iyong mga salita at gawa? Paanong ang iyong mga salita at gawa ay mawawala sa Aking paningin? Paano Ko mapapahintulutan ang mga tao na dayain Ako sa ganyang paraan?

—mula sa “Ang Inyong Pagkatao ay Napakababa!” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

19. Kapag ang mga anghel ay tumutugtog ng musika sa pagpupuri sa Akin, hindi Ko mapipigilan ang Aking pagkaawa sa tao. Bigla Akong nakakaramdam ng malubhang kalungkutan sa Aking puso, at mahirap pawiin sa Aking sarili ang masakit na damdaming ito. Sa mga kasiyahan at kalungkutan ng pagkakahiwalay at pagkatapos ay muling nakasama ang tao, hindi kami nakakapagpalitan ng mga saloobin. Magkabukod sa langit sa itaas at sa ibaba sa lupa, hindi namin magawa ng tao na magtagpo nang palagian. Sino ang makakalaya mula sa pananabik para sa mga dating damdamin? Sino ang makakapigil sa pag-alala sa nakaraan? Sino ang hindi masasabik na umasam sa pagpapatuloy ng masayang damdamin ng nakaraan? Sino ang hindi umaasa sa Aking pagbabalik? Sino ang hindi nagnanais sa muli Kong pakikiisa sa tao? Malalim ang pagkabagabag ng Aking puso, at matindi ang pag-aalala ng espiritu ng tao. Bagama’t pareho ang espiritu, hindi kami maaaring magkasama nang madalas, at hindi namin maaaring makita ang isa’t isa nang madalas. Sa gayong paraan puno ng dalamhati at walang sigla ang buhay ng sangkatauhan, dahil laging nananabik ang tao sa Akin. Ang mga tao ay parang mga bagay na bumagsak mula sa langit; isinisigaw nila ang pangalan Ko sa lupa, tumitingala sila sa Akin mula sa lupa—nguni’t paano sila makakatakas mula sa bibig ng gutom na gutom na lobo? Paano sila makakawala mula sa mga pagbabanta at mga panunukso nito? Paanong hindi masasakripisyo ng mga tao ang kanilang mga sarili sa pamamagitan ng pagsunod sa pagsasaayos ng Aking plano? Kapag malakas ang kanilang pagmamakaawa, inilalayo Ko ang mukha Ko sa kanila, hindi Ko na kayang saksihan ito; gayunpaman, paanong hindi Ko maririnig ang tunog ng kanilang mga pag-iyak? Itatama Ko ang mga kawalan-ng-hustisya sa mundo ng tao. Personal Kong gagawin ang Aking gawain sa buong mundo, hindi Ko na hahayaan si Satanas na muling saktan ang Aking bayan, pagbabawalan Ko ang mga kaaway na gawin muli ang anumang gusto nila. Magiging Hari Ako sa lupa at ililipat Ko ang Aking trono doon, payuyukuin Ko ang lahat ng Aking mga kaaway sa lupa at ipakukumpisal ang kanilang mga krimeng nagawa sa Aking harapan. Tatapakan Ko ang buong sansinukob dahil sa magkahalong lungkot at galit Ko, walang isa mang itinitira, at sinisindak ang lahat ng Aking mga kaaway. Wawasakin Ko ang buong lupa, at pababagsakin ang mga kaaway Ko sa mga guho, upang mula ngayon ay hindi na nila maaaring magawang tiwali ang sangkatauhan. Buo na ang Aking plano, at walang sinuman, maging sino man sila, ang maaaring makapagpabago nito. Habang naglilibot Ako sa maringal na parada sa ibabaw ng sansinukob, magagawang bago ang lahat ng tao, at mapapasigla ang lahat ng bagay. Hindi na iiyak ang tao, at hindi na sila sisigaw sa Akin para sa tulong. Sa gayon magagalak ang Aking puso, at babalik ang mga tao upang makipagdiwang sa Akin. Magbubunyi ang buong sansinukob, mula sa itaas hanggang sa ibaba, dahil sa kagalakan …

—mula sa “Kabanata 27” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

20. Sa kalawakan ng mundo, napakaraming pagbabago nang nangyari, umaapaw ang karagatan hanggang sa kaparangan, tumatabon ang kaparangan sa karagatan, nang paulit-ulit. Maliban sa Kanya na namumuno sa lahat ng bagay sa sansinukob, walang sinumang may kakayahang umakay at gumabay sa sangkatauhan. Walang sinumang makapangyarihang magtatrabaho o maghahanda para sa sangkatauhang ito, lalo nang walang sinumang makakaakay sa sangkatauhang ito tungo sa hantungang liwanag at magpapalaya rito mula sa mga kawalan ng katarungan sa mundo. Nananangis ang Diyos sa hinaharap ng sangkatauhan, nagdadalamhati sa pagkahulog ng sangkatauhan, at nasasaktan dahil naglalakad ang sangkatauhan, nang dahan-dahan, patungo sa pagkabulok at sa landas na wala nang balikan. Isang sangkatauhan na nagwasak sa puso ng Diyos at nagtakwil sa Kanya para hanapin ang diyablo: Napag-isipan na ba ng sinuman ang direksyong maaaring patunguhan ng sangkatauhang ito? Ito mismo ang dahilan kung bakit walang nakadarama sa galit ng Diyos, kung bakit walang naghahanap ng paraan para mapalugod Siya o nagsisikap na mapalapit sa Kanya, at bukod pa riyan, kung bakit walang naghahangad na maunawaan ang Kanyang dalamhati at pasakit. Kahit matapos marinig ang tinig ng Diyos, patuloy na tumatahak ang tao sa sarili niyang landas, pilit na lumalayo sa Diyos, umiiwas sa biyaya at kalinga ng Diyos, at lumalayo sa Kanyang katotohanan, mas ginugustong ibenta ang kanyang sarili kay Satanas, ang kaaway ng Diyos. At sino na ang nakapag-isip—dapat bang ipilit ng tao ang katigasan ng kanyang ulo—tungkol sa kung paano kikilos ang Diyos sa sangkatauhang ito na nagpaalis na sa Kanya nang hindi man lang lumilingon? Walang nakakaalam na ang dahilan ng paulit-ulit na mga paalala’t pangaral ng Diyos ay dahil inihanda na Niya sa Kanyang mga kamay ang isang walang-katulad na kalamidad, yaong hindi kakayanin ng katawan at kaluluwa ng tao. Ang kalamidad na ito ay hindi lamang isang kaparusahan sa katawan, kundi pati na rin sa kaluluwa. Kailangan mong malaman ito: Kapag nabigo ang plano ng Diyos, at walang tumugon sa Kanyang mga paalala at pangaral, anong klaseng galit ang Kanyang ipamamalas? Isang bagay ito na hindi pa nararanasan o naririnig ng sinumang nilalang. Kaya sinasabi Ko, ang kalamidad na ito ay walang katulad, at hindi na mauulit kailanman. Sapagkat ang plano ng Diyos ay minsan lamang likhain ang tao, at minsan lamang iligtas ang sangkatauhan. Ito ang unang pagkakataon, at ito rin ang huli. Samakatuwid, walang makakaunawa sa matitiyagang intensyon at taimtim na pag-asam ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan sa pagkakataong ito.

—mula sa “Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

21. Nasabi Ko na ito dati: Ako ay isang marunong na Diyos. Ginagamit Ko ang Aking normal na pagkatao upang ibunyag ang lahat ng tao at ang maka-satanas na pag-uugali, ilantad yaong mga may maling mga hangarin, yaong mga kumikilos sa isang paraan sa harap ng iba at ibang paraan sa kanilang likuran, yaong mga lumalaban sa Akin, yaong mga hindi matapat sa Akin, yaong mga nag-iimbot sa pera, yaong mga walang pagsasaalang-alang sa Aking pasanin, yaong mga sumasangkap sa pandaraya at kabuktutan kasama ng kanilang mga kapatid, yaong mga nagsasalita nang matatas para mapapagbunyi ang mga tao, at yaong mga hindi kayang makipag-ugnay sa kanilang mga kapatid nang pare-pareho sa puso at isipan. Napakaraming tao, dahil sa Aking karaniwang pagkatao, ang lihim na lumalaban sa Akin at gumagawa ng pandaraya at kalikuan, inaakalang hindi nalalaman ng Aking karaniwang pagkatao. At napakaraming tao ang nag-uukol ng tanging pansin sa Aking karaniwang pagkatao, binibigyan Ako ng mabubuting mga bagay na kakainin at iinumin, naglilingkod sa Akin na parang mga alila, at sinasabi sa Akin kung ano ang nasa kanilang mga puso, habang kumikilos nang ganap na iba sa Aking likuran. Bulag na mga tao! Hindi lamang ninyo Ako nakikilala—ang Diyos na tumitingin nang malalim sa puso ng tao. Hindi pa rin ninyo Ako kilala hanggang ngayon; iniisip mo pa rin na hindi Ko namamalayan kung ano ang binabalak mo. Pag-isipan mo ito: Ilang mga tao ang nagpakasira sa kanilang mga sarili dahil sa Aking karaniwang pagkatao? Gising! Huwag mo na Akong dayain. Dapat mong ilagay ang lahat ng iyong asal at pag-uugali, ang bawa’t salita mo at gawa sa harap Ko, at tanggapin ang Aking pagsusuri dito.

—mula sa “Kabanata 76” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

22. Sa Aking plano, si Satanas ay laging nakasunod sa bawat hakbang, at, bilang kalaban ng Aking karunungan, ay laging nasubok na maghanap ng mga daan at paraan upang gambalain ang Aking orihinal na plano. Ngunit makasusuko ba Ako sa mapanlinlang na pamamaraan nito? Ang lahat ng sa langit at ng sa lupa ay naglilingkod sa Akin—maaari bang ang mapanlinlang na pamamaraan ni Satanas ay may anumang pagkakaiba? Ito mismo ang pinagsangahan ng Aking karunungan, at ito mismo ang kamangha-mangha sa Aking mga gawa, at ito ang prinsipyo kung saan ang Aking buong plano ng pamamahala ay isinasakatuparan. Sa panahon ng pagtatayo ng kaharian, hindi Ko pa rin iniiwasan ang mapanlinlang na pamamaraan ni Satanas, ngunit patuloy pa rin sa gawain na dapat Kong gawin. Sa lahat ng bagay sa sanlibutan, napili Ko na ang mga gawa ni Satanas bilang Aking hambingan. Hindi Ko ba ito karunungan? Hindi ba ito mismo ang kamangha-mangha tungkol sa Aking gawain?

—mula sa “Kabanata 8” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

23. Kapag opisyal na akong nagsimula ng Aking gawain, ang lahat ng tao ay kikilos kasabay ng Aking pagkilos, nang sa gayon sinasakop ng mga tao sa buong sansinukob ang kani-kanilang sarili kasabay Ko, mayroong “pagsasaya” sa buong sansinukob, at ang tao ay napapasulong Ko. Bunga nito, Aking nalalatigo ang malaking pulang dragon mismo sa isang kalagayan ng pagdidiliryo at pagkalito, at pinagsisilbihan ang Aking gawain, at, sa kabila ng pagtanggi, ay hindi kayang sumunod sa mga sarili nitong pagnanasa, iniiwan itong walang pagpipilian kundi magpasakop sa Aking pagpigil. Sa lahat ng Aking mga plano, ang malaking pulang dragon ay ang Aking alalay, Aking kaaway, at Akin ding alipin; dahil dito, hindi Ko kailanman niluwagan ang Aking “mga kinakailangan” dito. Samakatuwid, ang huling yugto ng gawain ng Aking pagkakatawang-tao ay kinukumpleto sa sambahayan nito. Sa ganitong paraan, ang malaking pulang dragon ay mas kayang maglingkod sa Akin nang maayos, kung saan sa pamamagitan nito ay lulupigin Ko ito at kukumpletuhin ang Aking plano.

—mula sa “Kabanata 29” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

24. Ako ang Simula, at Ako ang Wakas. Ako ang nabuhay muli at ganap na iisang totoong Diyos. Sinasabi Ko ang Aking mga salita sa harap ninyo, at dapat matatag ninyong pinaniniwalaan kung ano ang sinasabi Ko. Maaaring lumipas ang langit at lupa pero walang kahit isang titik o kudlit ng sinasabi Ko ang lilipas kailanman. Tandaan ito! Tandaan ito! Minsang nakapagsalita na Ako, walang isang salita ang nabawi na kailanman at matutupad ang bawat salita.

—mula sa “Kabanata 53” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

25. Kung ano ang Aking nasabi na ay dapat na mabilang, kung ano ang nabibilang ay dapat na matapos, at ito ay hindi maaaring mabago ng sinuman; ito ay walang-pasubaling totoo. Kung ito man ang nasabi Ko na sa nakaraan o kung ano ang sasabihin Ko sa hinaharap, lahat ay magkakatotoo, at lahat ng sangkatauhan ay makikita ito. Ito ang prinsipyo sa likod ng gawain ng Aking mga salita. … Sa lahat ng bagay na nagaganap sa sansinukob, walang anuman na hindi Ako ang may huling kapasyahan. Anong umiiral na wala sa Aking mga kamay? Lahat ng Aking sinasabi ay nangyayari, at sa mga tao, sinong naroroon na makapagpapabago sa Aking isipan? Maaari kayang ito ay ang tipan na ginawa Ko sa lupa? Walang makahahadlang sa Aking plano; Ako ay palaging naroroon sa Aking gawain gayundin sa plano ng Aking pamamahala. Sinong tao ang maaaring makialam? Hindi ba’t Ako ang Siyang personal na gumawa ng mga pagsasaayos na ito? Sa pagpasok tungo sa sitwasyong ito ngayon, ito ay hindi pa rin lumilihis mula sa Aking plano o kung ano ang Aking patiunang nakita; ito ay itinakda Ko nang lahat sa matagal nang panahon. Sino sa kalagitnaan ninyo ang maaaring makatarok sa Aking plano para sa hakbang na ito? Ang Aking bayan ay makikinig sa Aking tinig, at ang bawat isa sa mga yaon na totoong nagmamahal sa Akin ay magbabalik sa harapan ng Aking trono.

—mula sa “Kabanata 1” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

26. Pinagkakatiwalaan namin na walang bansa o kapangyarihan ang maaaring pumigil sa kung ano ang nais ng Diyos na makamit. Yaong mga humahadlang sa gawain ng Diyos, nilalabanan ang salita ng Diyos, ginugulo at pinapahina ang plano ng Diyos sa huli ay parurusahan ng Diyos. Siya na lumalabag sa gawain ng Diyos ay ipadadala sa impiyerno; anumang bayan na sumusuway sa gawain ng Diyos ay wawasakin; anumang bansa na tumututol sa gawain ng Diyos ay mawawala mula sa daigdig na ito, at titigil sa pag-iral.

—mula sa “Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

27. Magagawa ang lahat sa pamamagitan ng Aking mga salita; walang sinumang tao ang maaaring makibahagi, at walang taong makagagawa sa gawain na Aking tutuparin. Lilinisin Ko ang hangin sa lahat ng lupain at pinupuksa Ko ang lahat ng bakas ng mga demonyo sa lupa. Nagsimula na Ako, at uumpisahan Ko ang unang hakbang ng gawain Kong pagkastigo sa tirahan ng malaking pulang dragon. Kaya makikita na dumating na ang Aking pagkastigo sa buong sansinukob, at na ang malaking pulang dragon at lahat ng uri ng mga karumal-dumal na espiritu ay mawawalan ng kakayahang tumakas mula sa Aking pagkastigo, sapagka’t tinitingnan Ko ang lahat ng lupain. Kapag natapos na ang gawain Ko sa lupa, iyon ay, kapag natapos na ang panahon ng paghatol, pormal Kong kakastiguhin ang malaking pulang dragon. Makikita ng Aking bayan ang matuwid Kong pagkastigo sa malaking pulang dragon, ibubuhos ang papuri dahil sa Aking pagkamatuwid, at pupurihin nila magpakailanman ang banal Kong pangalan dahil sa Aking pagkamatuwid. Kaya pormal ninyong gagawin ang inyong tungkulin, at pormal ninyo Akong pupurihin sa buong lupain, magpakailan pa man!

—mula sa “Kabanata 28” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

28. Kapag ang pagpupugay sa kaharian ay umaalingawngaw—na kung kailan din dumadagundong ang pitong kulog—itong tunog ay yumayanig sa langit at lupa, inuuga ang pinakamataas na langit at nagsasanhi ng panginginig ng pinakamalalim na damdamin ng bawat tao. Isang awit sa kaharian ang pormal na pumapailanglang sa bansa ng malaking pulang dragon, nagpapatunay na nawasak Ko na ang bansa ng malaking pulang dragon at itinatag naman ang Aking kaharian. Mas mahalaga pa, ang kaharian Ko ay itinatatag sa lupa. Sa sandaling ito, Ako’y nagsisimulang magpadala ng Aking mga anghel sa bawat isa sa mga bansa sa mundo upang maaari nilang akayin ang Aking mga nak na lalaki, ang Aking bayan; ito rin ay upang matugunan ang mga pangangailangan ng susunod na hakbang ng Aking gawain. Nguni’t personal Akong pumupunta sa lugar kung saan ang malaking pulang dragon ay namamalaging nakapulupot, upang makipaglaban dito. At kapag nakilala Ako ng lahat ng sangkatauhan mula sa loob ng katawang-tao, at nakakayang makita ang Aking mga gawa mula sa loob ng katawang-tao, kung gayon ang pugad ng malaking pulang dragon ay magiging abo at maglalaho nang walang bakas.

—mula sa “Kabanata 10” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

29. Kapag nagawa nang ganap ang lahat ng tao at naging kaharian ni Cristo ang lahat ng bansa sa daigdig, saka magaganap ang panahon kung saan dumadagundong ang pitong kulog. Isang hakbang pasulong ang kasalukuyang araw sa direksiyon ng yugtong iyan, napalabas na ang utos para sa darating na panahon. Ito ang plano ng Diyos—matutupad ito sa malapit na hinaharap. Gayunpaman, natupad na ng Diyos ang lahat ng nasabi Niya. Kaya, malinaw na ang mga bansa ng daigdig ay mga kastilyong buhangin lamang na nanginginig habang papalapit ang pagtaas ng tubig: Napipinto na ang huling araw at babagsak ang malaking pulang dragon sa ilalim ng salita ng Diyos. Upang makatiyak na matagumpay na isinasakatuparan ang plano ng Diyos, nagbabaan ang mga anghel sa daigdig, ginagawa ang kanilang sukdulan upang bigyang-kasiyahan ang Diyos. Nakapuwesto na ang nagkatawang-taong Diyos Mismo sa larangan ng digmaan upang makipagdigma sa kaaway. Saanman nagpapakita ang katawang-tao, gayon nawawasak ang kaaway sa lugar na iyon. Unang pupuksain ang Tsina, wawasakin ng kamay ng Diyos. Lubusang hindi kaaawaan ng Diyos ang Tsina.

—mula sa “Kabanata 10” ng Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

30. Ako ay namumuno sa kaharian, at, higit pa rito, Ako ay naghahari sa buong sansinukob; Ako ay parehong ang Hari ng kaharian at Pinuno ng sansinukob. Mula sa oras na ito hanggang sa hinaharap, titipunin Ko ang lahat niyaong mga hindi napili at magsisimula ng Aking gawain sa gitna ng mga Gentil, at ipahahayag ko ang Aking mga atas administratibo sa buong sansinukob, upang maaaring matagumpay Kong masimulan ang susunod na hakbang ng Aking gawain. Gagamitin ko ang pagkastigo upang palaganapin ang Aking gawain sa gitna ng mga Gentil, nangangahulugang, gagamit Ako ng puwersa laban sa mga Gentil. Natural lamang na ang gawaing ito ay isasakatuparan kasabay ng Aking gawain sa gitna ng mga napili. Kapag ang Aking bayan ay naghahari at gumagamit ng kapangyarihan sa daigdig ay siya ring magiging araw na ang lahat ng tao sa daigdig ay nalupig na, at higit pa rito, ito ay magiging ang panahon kung kailan ako ay namamahinga—at doon lamang Ako magpapakita sa lahat niyaong mga nalupig na. Nagpapakita Ako sa banal na kaharian, at itinatago ang Aking sarili mula sa lupain ng karumihan. Ang lahat ng nalupig na at nagiging masunurin sa Aking harapan ay kayang makita ang Aking mukha ng kanilang sariling mga mata, at kayang marinig ang Aking tinig ng kanilang sariling mga tainga. Ito ang pagpapala ng mga ipinanganak sa panahon ng mga huling araw, ito ang pagpapala na Aking paunang-itinalaga, at ito ay hindi nababago ng sinumang tao.

—mula sa “Kabanata 29” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

31. Bumabagsak ang sanlibutan! Paralisado ang Babilonia! Ang mundong relihiyoso—paano ito hindi mawawasak ng Aking awtoridad sa lupa? Sino pa ang nangangahas na sumuway at tumutol sa Akin? Ang mga eskriba? Lahat ng relihiyosong opisyal? Ang mga pinuno at mga awtoridad sa lupa? Ang mga anghel? Sino ang hindi nakikipagdiwang sa pagkaperpekto at kapuspusan ng Aking katawan? Sa mga tao, sino ang hindi kumakanta ng mga papuri sa Akin nang walang tigil, sino ang hindi masayang walang-maliw? Naninirahan Ako sa lupain ng pugad ng malaking pulang dragon, nguni’t hindi ito nagsasanhi sa Akin na manginig sa takot o tumakbo palayo, dahil ang lahat ng tao nito ay nagsimula nang masuklam dito. Hindi kailanman nagagampanan ang “tungkulin” ng anumang bagay sa harap ng dragon; sa halip, ang lahat ng bagay ay kumikilos ayon sa nakikita nilang angkop, pinipili ang landas na pinakamainam para sa mga ito. Paanong ang mga bansa sa mundo ay hindi mapapahamak? Paanong ang mga bansa sa lupa ay hindi babagsak?

—mula sa “Kabanata 22” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

32. Ang huling gawain Ko ay hindi lamang para parusahan ang tao kundi para din sa kapakanan ng pagsasaayos ng hantungan ng tao. Higit pa rito, ito ay para sa kapakanan ng pagtanggap ng pagkilala mula sa lahat para sa lahat ng nagawa Ko. Nais Kong makita ng bawat isang tao na ang lahat ng nagawa Ko na ay tama, at ang lahat ng nagawa Ko na ay kapahayagan ng Aking disposisyon; hindi ito gawain ng tao, lalong hindi ng buong kalikasan, na nagbunga ng sangkatauhan. Bagkus, Ako ang nag-aalaga sa lahat ng nabubuhay na nilalang sa sangnilikha. Kung wala Ako, mapapahamak lamang ang sangkatauhan at sasailalim sa hampas ng kalamidad. Walang taong makakakitang muli kahit kailan ng magandang araw at buwan o ng luntiang mundo; ang mararanasan lamang ng sangkatauhan ay ang maginaw na gabi at hindi natitinag na lambak ng anino ng kamatayan. Ako lamang ang kaligtasan ng sangkatauhan. Ako ang tanging pag-asa ng sangkatauhan at, lalo na, Ako ang Siyang dahilan kung bakit umiiral ang buong sangkatauhan. Kung wala Ako, ang sangkatauhan ay agad na darating sa ganap na pagtigil. Kung wala Ako, ang sangkatauhan ay daranas ng malawakang kapahamakan at tatapakan ng lahat ng uri ng mga multo, kahit na walang nakikinig sa Akin.

—mula sa “Dapat Kang Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

33. Sa muli Kong pagbabalik, ang mga bansa ay mahahati na sa mga hangganang itinakda ng Aking nagliliyab na apoy. Sa panahong iyon, ipamamalas Kong muli ang Aking Sarili sa sangkatauhan bilang ang nakapapasong araw, ipinapakita ang Aking Sarili nang lantaran sa kanila sa larawan ng Banal na Isa na hindi pa nila kailanman nakita, na naglalakad sa gitna ng napakaraming bansa, gaya ng Ako, si Jehova, ay minsang naglakad kasama ng mga tribo ng Judio. Simula roon, pangungunahan Ko ang sangkatauhan sa kanilang mga buhay sa daigdig. Doon tiyak na makikita nila ang Aking kaluwalhatian, at tiyak na makikita rin nila ang haliging ulap sa himpapawid upang pangunahan sila sa kanilang mga buhay, dahil magpapakita Ako sa mga banal na lugar. Makikita ng tao ang Aking araw ng pagkamakatuwiran, at gayon din ang Aking maluwalhating pagpapamalas. Magaganap iyan kapag naghahari Ako sa buong daigdig at dinadala ang marami Kong anak na lalaki tungo sa kaluwalhatian. Sa lahat ng dako sa daigdig, yuyukod ang mga tao, at ang Aking tabernakulo ay matatag na maitatayo sa gitna ng sangkatauhan, sa ibabaw ng bato ng gawain na Aking isinasakatuparan ngayon. Ang mga tao ay maglilingkod din sa Akin sa templo. Ang altar, na balot ng marurumi at nakasusuklam na mga bagay, ay Aking dudurugin at itatayong muli. Ang mga bagong silang na tupa at guya ay ihihilera sa ibabaw ng banal na altar. Gigibain Ko ang templo ng kasalukuyan at magtatayo ng bago. Ang templo na nakatayo ngayon, na puno ng kasuklam-suklam na mga tao, ay guguho, at ang Aking itinatayo ay mapupuno ng mga lingkod na tapat sa Akin. Muli silang tatayo at maglilingkod sa Akin alang-alang sa kaluwalhatian ng Aking templo. Tiyak na makikita ninyo ang araw kung kailan tatanggap Ako ng dakilang kaluwalhatian, at tiyak na makikita rin ninyo ang araw kung kailan Aking ginigiba ang templo at nagtatayo ng bago. Gayon din, tiyak na makikita ninyo ang araw ng pagdating ng Aking tabernakulo sa mundo ng mga tao. Habang winawasak Ko ang templo, gayundin ay dadalhin Ko ang Aking tabernakulo sa mundo ng mga tao, habang minamasdan nila ang Aking pagbaba. Pagkatapos Kong durugin ang lahat ng bansa, titipunin Ko silang muli, mula roon ay itinatayo ang Aking templo at itinatatag ang Aking altar, upang ang lahat ay maaaring maghandog tungo sa Akin ng mga alay, maglingkod sa Akin sa Aking templo, at matapat na ilaan ang kanilang mga sarili sa Aking gawain sa mga bansang Gentil. Sila ay magiging katulad sa mga Israelita sa kasalukuyan, ginayakan ng kasuotan at korona ng saserdote, ng kaluwalhatian Ko, si Jehova, sa gitna nila, at ng Aking kamahalan na umaali-aligid sa kanila at nananatili sa kanila. Ang Aking gawain sa mga bansang Gentil ay ipapatupad din sa parehong paraan. Tulad ng Aking gawain sa Israel, gayon din ang magiging gawain Ko sa mga bansang Gentil, sapagka’t palalawakin Ko ang Aking gawain sa Israel at palalaganapin ito sa mga bansa ng mga Gentil.

—mula sa “Ang Gawain ng Pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay ang Gawain Din ng Pagliligtas sa Tao” sa ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

34. Ipinagbubunyi Ako ng mga tao, pinupuri Ako ng mga tao; lahat ng bibig ay tinatawag ang nag-iisang totoong Diyos, lahat ng tao ay tumitingala upang mamasdan ang Aking mga gawa. Ang kaharian ay bumababa sa mundo, ang Aking persona ay mayaman at masagana. Sinong hindi magdiriwang para dito? Sinong hindi sasayaw na may galak para dito? O, Sion! Itaas ang iyong matagumpay na bandila upang ipagdiwang Ako! Awitin ang iyong matagumpay na awit at ipalaganap ang Aking banal na pangalan! Lahat ng bagay sa lupa! Ngayon dalisayin ang inyong mga sarili bilang alay sa Akin! Mga bituin sa langit! Ngayon bumalik sa inyong mga lugar at ipakita ang Aking kadakilaan sa kalangitan! Nililingap Ko ang mga tinig ng mga tao sa lupa, ibinubuhos ang walang-hanggang pag-ibig at paggalang para sa Akin sa awit! Sa araw na ito, habang ang lahat ay nananariwa, dumarating Ako para maglakad sa lupa. Sa sandaling ito, namumukadkad ang mga bulaklak, umaawit ang mga ibon, lahat ay puno ng katuwaan! Sa tunog ng pagpupugay ng kaharian, gumuguho ang kaharian ni Satanas, nawasak sa umaalingawngaw na koro ng awit ng kaharian. At hindi na ito kailanman babangong muli!

Sino sa lupa ang nangangahas na bumangon at lumaban? Habang bumababa Ako sa lupa nagdadala Ako ng pagsunog, nagdadala ng poot, nagdadala ng lahat ng sakuna. Ang mga kaharian sa lupa ay kaharian Ko na ngayon! Sa itaas sa himpapawid, gumugulong at umaalon ang mga ulap; sa ilalim ng himpapawid, ang mga lawa at mga ilog ay rumaragasa at kumakatha ng isang nakaaantig na himig. Naglalabasan ang nagpapahingang mga hayop sa kanilang mga lungga, at ginigising Ko ang lahat ng taong natutulog. Ang araw na pinakahihintay ng lahat ng tao ay nakarating na sa wakas! Nag-aalay sila ng pinaka-magagandang awit sa Akin!

—mula sa “Awit ng Kaharian” ng Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

35. Ang daan ng buhay ay hindi isang bagay na maaaring taglayin ng kahit na sino lang, ni hindi rin ito madaling makamtan ng lahat. Iyon ay dahil maaari lang magmula sa Diyos ang buhay, na ibig sabihin, ang Diyos Mismo lang ang may taglay ng sangkap ng buhay, walang ibang daan ng buhay kung wala ang Diyos Mismo, sa gayon ang Diyos lang ang pinanggagalingan ng buhay, at ang walang hanggang umaagos na bukal ng tubig na nagbibigay-buhay. Simula nang Kanyang likhain ang mundo, marami ang nagawa na ng Diyos ukol sa kasiglahan ng buhay, marami na ang nagawa na nagbibigay ng buhay sa tao, at nagbayad na ng napakalaking halaga upang maaaring makamtan ng tao ang buhay, sapagkat ang Diyos Mismo ang buhay na walang hanggan, at ang Diyos Mismo ang daan kung saan ang tao ay nabubuhay na mag-uli. Hindi kailanman nawawala ang Diyos sa puso ng tao, at naninirahan na kasama ng tao sa lahat ng panahon. Siya na ang puwersang nagpapatakbo sa buhay ng tao, ang batayan ng pag-iral ng tao, at isang mayamang lagak para sa pag-iral ng tao matapos ang kapanganakan. Siya ang nagsasanhi upang ang tao ay maipanganak na muli, at tinutulungan siyang mabuhay nang may tapang sa kanyang bawat papel na ginagampanan. Salamat sa Kanyang kapangyarihan, at Kanyang di-mapapatay na puwersa ng buhay, nabuhay na ang tao sa salinlahi hanggang sa susunod na salinlahi, sa buong panahon kung saan ang kapangyarihan ng buhay ng Diyos ay naging pangunahing sandigan sa pag-iral ng tao, kung saan nagbayad na ang Diyos sa halagang walang karaniwang tao ang kailanman ay nakapagbayad. Ang puwersa ng buhay ng Diyos ay kayang manaig sa anumang kapangyarihan; bukod dito, nahihigitan nito ang alinmang kapangyarihan. Ang Kanyang buhay ay walang hanggan, ang Kanyang kapangyarihan ay pambihira, at ang puwersa ng Kanyang buhay ay hindi madaling madaig ng kahit na anong nilikhang nilalang o puwersa ng kaaway. Ang puwersa ng buhay ng Diyos ay umiiral, at nagniningning ang makinang na liwanag nito, kahit na saang panahon o dako. Ang buhay ng Diyos ay nananatiling di-nagbabago magpakailanman sa buong panahon ng mga kaguluhan sa langit at lupa. Lahat ng bagay ay lumilipas, ngunit ang buhay ng Diyos ay nananatili pa rin, sapagkat ang Diyos ay ang pinagmulan ng pag-iral ng lahat ng bagay, at ang ugat ng kanilang pag-iral. Ang buhay ng tao ay nanggagaling sa Diyos, ang pag-iral ng kalangitan ay dahil sa Diyos, at ang pag-iral ng mundo ay nagmumula sa kapangyarihan ng buhay ng Diyos. Walang bagay na nagtaglay ng kasiglahan ang kayang malampasan ang kapangyarihan ng Diyos, at walang bagay na may lakas ang kayang humiwalay sa nasasakupan ng awtoridad ng Diyos. Sa ganitong paraan, kahit na sino pa sila, lahat ay dapat magpasakop sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos, lahat ay dapat mamuhay sa ilalim ng utos ng Diyos, at walang kahit isa ang makatatakas sa Kanyang kontrol.

—mula sa “Tanging ang Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

36. Gaano karaming nilalang ang naroong namumuhay at nagpaparami sa malawak na kalawakan ng sansinukob, paulit-ulit na sumusunod sa batas ng buhay, sumusunod sa isang palagiang alituntunin. Yaong mga namamatay ay dinadalang kasama nila ang mga kwento ng nabubuhay, at yaong mga nabubuhay ay inuulit ang kaparehong kalunus-lunos na kasaysayan niyaong mga namatay. Kaya’t hindi mapipigil ng sangkatauhan na itanong sa kanilang sarili: Bakit tayo nabubuhay? At bakit kailangan nating mamatay? Sino ang namamahala sa mundong ito? At sino ang lumikha nitong sangkatauhan? Ang sangkatauhan ba ay tunay na nilikha ng Inang Kalikasan? Ang sangkatauhan ba talaga ang kumukontrol sa kanyang sariling kapalaran? … Sa loob ng libu-libong taon nagtanong na ang sangkatauhan ng mga katanungang ito, nang paulit-ulit. Sa kasamaang palad, habang mas nahumaling na ang sangkatauhan sa mga katanungang ito, mas higit ang pagka-uhaw na nabuo na sa kanya para sa siyensya. Ang siyensya ay nag-aalok ng panandaliang kasiyahan at pansamantalang kawilihan ng laman, nguni’t ito ay lubhang hindi sapat upang palayain ang sangkatauhan mula sa pag-iisa, kalungkutan, at bahagyang-nakatagong kilabot at panghihina sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Ginagamit lamang ng tao ang kaalaman sa siyensya na nakikita ng mata at nauunawaan ng utak para pakalmahin ang kanyang puso, ngunit hindi nito kayang pigilin ang sangkatauhan na siyasatin ang mga hiwaga. Hindi alam ng sangkatauhan kung sino ang Kataas-taasan sa lahat ng bagay sa sansinukob, mas lalong hindi niya alam ang simula at hinaharap ng sangkatauhan. Ang sangkatauhan ay namumuhay lamang, nang sapilitan, sa gitna ng batas na ito. Walang maaaring makatakas dito at walang maaaring makapagbago rito, sapagkat sa gitna ng lahat ng bagay at sa mga kalangitan ay mayroon lamang Isa na mula sa kawalang-hanggan tungo sa kawalang-hanggan na siyang nagtataglay ng kapangyarihan sa lahat ng bagay. Siya Yaong hindi pa namasdan ng tao kailanman, Yaong hindi nakilala ng tao kailanman, na ang pag-iral ay hindi napaniwalaan ng sangkatauhan kailanman, gayunma’y Siya Yaong huminga ng hininga sa mga ninuno ng sangkatauhan at nagbigay ng buhay sa sangkatauhan. Siya Yaong tumutustos at nangangalaga sa sangkatauhan para sila mabuhay, at gumagabay sa sangkatauhan hanggang sa ngayon. Higit pa rito, Siya at Siya lamang ang inaasahan ng sangkatauhan para sa pananatiling buhay nito. Tinataglay Niya ang kapangyarihan sa lahat ng bagay at namamahala sa lahat ng nilalang na may buhay sa ilalim ng sansinukob. Siya ang nag-uutos sa apat na panahon, at Siya ang tumatawag sa hangin, hamog na nagyelo, niyebe, at ulan. Siya ang nagbibigay ng sikat ng araw sa sangkatauhan at nagpapasapit ng gabi. Siya ang naglatag ng mga kalangitan at lupa, nagkakaloob sa tao ng mga kabundukan, lawa at ilog at ng lahat ng nabubuhay na bagay sa loob nila. Ang Kanyang gawa ay nasa lahat ng dako, ang Kanyang kapangyarihan ay nasa lahat ng dako, ang Kanyang karunungan ay nasa lahat ng dako, at ang Kanyang awtoridad ay nasa lahat ng dako. Ang bawat isa sa mga batas at patakarang ito ang pagsasakatawan ng Kanyang gawa, at ang bawat isa sa mga ito ay nagbubunyag ng Kanyang karunungan at awtoridad. Sino ang makakapagpalaya sa kanilang sarili mula sa Kanyang kapangyarihan? At sino ang makakaalpas mula sa Kanyang mga plano? Lahat ng bagay ay umiiral sa ilalim ng Kanyang pagmamasid, at higit pa rito, lahat ng bagay ay nabubuhay sa ilalim ng Kanyang kapangyarihan. Ang Kanyang gawa at ang Kanyang kapangyarihan ay pumipilit sa sangkatauhan na kilalanin ang katunayan na Siya ay talagang umiiral at may kapangyarihan sa lahat ng bagay. Wala nang iba pa bukod sa Kanya ang maaaring mag-utos sa sansinukob, at lalong walang makakatustos nang walang-humpay sa sangkatauhang ito. Kaya mo mang kilalanin ang gawa ng Diyos, at naniniwala ka man sa pag-iral ng Diyos, walang duda na ang iyong kapalaran ay nakasalalay sa pagtatalaga ng Diyos, at walang duda na ang Diyos ay laging magtataglay ng kapangyarihan sa lahat ng bagay. Ang Kanyang pag-iral at awtoridad ay hindi nakabatay sa kung ang mga ito ba ay makikilala at mauunawaan ng tao o hindi. Siya lamang ang nakakaalam sa nakaraan, kasalukuyan at hinaharap ng tao, at Siya lamang ang maaaring makaalam sa kapalaran ng sangkatauhan. Hindi alintana kung ikaw man ay may kakayahang tanggapin ang katunayang ito, hindi na magtatagal bago masaksihan ng tao ang lahat ng ito sa sarili niyang mga mata, at ito ang katunayan na malapit nang ipapatupad ng Diyos. Ang sangkatauhan ay nabubuhay at namamatay sa ilalim ng mga mata ng Diyos. Nabubuhay ang sangkatauhan para sa pamamahala ng Diyos, at kapag ang kanyang mga mata ay pumikit sa huling sandali, iyan ay para din sa mismong parehong pamamahala. Paulit-ulit nang paulit-ulit, ang tao ay dumarating at umaalis, paroon at parito. Lahat ng ito ay bahagi ng kapangyarihan at mga plano ng Diyos. Ang pamamahala ng Diyos ay palaging pasulong at hindi kailanman tumigil. Ipamamalay Niya sa sangkatauhan ang Kanyang pag-iral, magtitiwala sa Kanyang kapangyarihan, ipakikita ang Kanyang gawa, at babalik sa Kanyang kaharian. Ito ang Kanyang plano, at ang gawain na Kanya nang isinasagawa sa loob ng libu-libong taon.

—mula sa “Ang Tao ay Maliligtas Lamang sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

37. Ang disposisyon ng Diyos ay isang paksa na tila napakahirap unawain ng lahat at bukod diyan ay isang hindi madaling tanggapin ng lahat, sapagkat ang Kanyang disposisyon ay hindi tulad ng personalidad ng isang tao. Ang Diyos din ay may Kanyang sariling mga damdamin ng galak, galit, pighati, at saya, ngunit ang mga damdaming ito ay kakaiba mula sa tao. Ang Diyos ay kung ano Siya at anong mayroon Siya ay kung ano ang mayroon Siya. Lahat ng Kanyang ipinapahayag at ibinubunyag ay mga kumakatawan sa Kanyang diwa at sa Kanyang pagkakakilanlan. Kung ano Siya at kung anong mayroon Siya, maging ang Kanyang diwa at pagkakakilanlan, ay mga bagay na hindi maaaring mapalitan ng sinumang tao. Sakop ng Kanyang disposisyon ang pag-ibig Niya para sa sangkatauhan, kaginhawahan ng sangkatauhan, pagkamuhi ng sangkatauhan, at higit pa rito, ang ganap na kaunawaan ng sangkatauhan. Subalit, ang personalidad ng tao ay maaaring puno ng pag-asa, masigla, o walang pakiramdam. Ang disposisyon ng Diyos ay taglay ng Tagapamahala ng lahat ng bagay at nabubuhay na nilalang, sa Panginoon ng lahat ng sangnilikha. Ang Kanyang disposisyon ay kumakatawan sa karangalan, kapangyarihan, kamahalan, kadakilaan, at higit sa lahat, pagiging nakahihigit sa lahat. Ang Kanyang disposisyon ang simbolo ng awtoridad, ang simbolo ng lahat ng matuwid, ang simbolo ng lahat ng maganda at mabuti. Higit pa rito, ito ang simbolo Niya na hindi maaaring[a] magapi o masakop ng kadiliman at anumang puwersa ng kaaway, at gayon din simbolo Niya na hindi maaaring masaktan (at hindi rin Niya mapapahintulutang masaktan Siya)[b] ng sinumang buhay na nilikha. Ang Kanyang disposisyon ay ang simbolo ng pinakamataas na kapangyarihan. Walang tao o mga taong makakakaya o makagagawang gumambala sa Kanyang gawain o Kanyang disposisyon. Ngunit ang personalidad ng tao ay walang iba maliban sa simbolo lamang ng bahagyang kahigitan nito sa hayop. Ang tao sa kanyang loob at sa kanyang sarili ay walang awtoridad, walang awtonomiya, at walang abilidad na lampasan ang sarili, ngunit sa kanyang diwa ay isang yumuyuko sa ganap na pagsasaayos ng lahat ng uri ng tao, mga pangyayari, at mga bagay.

—mula sa “Napakahalaga na Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

38. Bawat pangungusap na nasabi Ko na ay naglalaman sa loob nito ng disposisyon ng Diyos. Makakabuti sa inyo na magbulay nang masusi sa mga salita Ko, at tiyak na pakikinabangan ninyo nang malaki ang mga ito. Napakahirap maunawaan ang diwa ng Diyos, pero nagtitiwala Ako na lahat kayo kahit paano ay may ilang ideya tungkol sa disposisyon ng Diyos. Umaasa Ako, kung gayon, na magpapakita kayo sa Akin at gagawa ng mga bagay na hindi nagkakasala sa disposisyon ng Diyos. Saka lamang ako mapapanatag. Halimbawa, ilagay mo ang Diyos sa puso mo sa lahat ng panahon. Kapag kumilos ka, gawin mo ito ayon sa Kanyang mga salita. Hanapin mo ang intensyon Niya sa lahat ng bagay, at tumigil ka sa paggawa ng mga bagay na hindi nagbibigay-galang at hindi nagpaparangal sa Diyos. Lalong hindi mo dapat ilagay ang Diyos sa likod ng iyong isip para punuan ang hinaharap na kahungkagan sa inyong puso. Kung gagawin ninyo ito, magkakasala kayo sa disposisyon ng Diyos. Muli, ipagpalagay ninyong hindi kayo kailanman nagsasabi ng mga pahayag ng kalapastanganan sa Diyos o mga reklamo laban sa Diyos sa buong buhay ninyo, at muli, ipagpalagay na nagagawa ninyong ganapin nang maayos ang lahat ng naipagkatiwala na Niya sa inyo at gayon din upang magpasakop sa lahat ng salita Niya sa buong buhay ninyo, kaya maiiwasan ninyong lumabag sa mga atas administratibo. Halimbawa, kung kailanman ay nasabi na ninyong, “Bakit hindi ko naiisip na Siya ay Diyos?” “Sa tingin ko ang mga salitang ito ay walang iba kundi ilang kaliwanagan ng Banal na Espiritu,” “Sa aking palagay, hindi lahat ng ginagawa ng Diyos ay kinakailangang tama,” “Ang pagkatao ng Diyos ay hindi higit sa akin,” “Ang mga salita ng Diyos ay talagang hindi kapani-paniwala,” o iba pang tulad nitong mapanghusgang mga pahayag, kung gayon hinihikayat Ko kayong magkumpisal at magsisi sa inyong mga kasalanan nang mas madalas. Kung hindi, hindi kailanman kayo magkakaroon ng pagkakataon sa kapatawaran, dahil hindi kayo nagkakasala sa tao, kundi sa Diyos Mismo. Maaari ninyong paniwalaan na nanghuhusga kayo sa tao, pero ang Espiritu ng Diyos ay hindi ganyan ang tingin. Ang hindi ninyo pagbibigay-galang sa Kanyang katawang-tao ay katumbas ng hindi ninyo pagbibigay-galang sa Kanya. Sa ganitong kalagayan, hindi ba kayo nagkasala na sa disposisyon ng Diyos? Dapat ninyong alalahanin na ang lahat ng ginagawa ng Espiritu ng Diyos ay ginagawa upang ingatan ang Kanyang gawain sa katawang-tao at upang ang gawaing ito ay magawa nang maayos. Kung pababayaan ninyo ito, sinasabi Ko sa inyo na kayo ay isang taong hindi kailanman magtatagumpay sa paniniwala sa Diyos. Dahil napukaw na ninyo ang poot ng Diyos, gagamit Siya ng nababagay na kaparusahan para turuan kayo ng leksyon.

—mula sa “Napakahalaga na Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Talababa:

a. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “ito ay simbolo ng pagiging walang kakayahang maging.”

b. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “gayon din isang simbolo ng pagiging walang kakayahang magkasala (at hindi hinahayaang magkasala).”

Sinundan:V Mga Klasikong Salita tungkol sa Relasyon sa Pagitan ng Bawat Yugto ng Gawain ng Diyos at ng Pangalan ng Diyos

Sumunod:(I) Mga Salita tungkol sa Awtoridad ng Diyos

Baka Gusto Mo Rin