Ni Tammy, Timog Korea

Ginagawa ko noon ang gawain ng paggawa ng disenyo para sa iglesia. Sa paglipas ng panahon, nang nakompleto ko ang lahat ng uri ng disenyo at larawan, lubos na humusay ang mga kasanayan ko at napili akong maging isang lider ng grupo. Naisip ko, “Dahil napili ako bilang lider ng grupo, nangangahulugan ito na mayroon akong partikular na mga kasanayan at mga kapabilidad sa gawain, na mas magaling ako kaysa sa ibang kapatid at kaya kong pangasiwaan ang gawaing ito. Kailangan kong pahalagahan ang tungkuling ito, magsikap, hanapin ang mga katotohanang prinsipyo, at gawin ang aking makakaya. Hindi ako puwedeng gumawa ng mga pagkakamali na hahadlang sa gawain ng iglesia. Kailangan kong ipakita sa lahat na karapat-dapat akong maging isang lider ng grupo.”

Isang araw, dumating ang lider ng iglesia at sinabi sa akin, “Nangangailangan ang iglesia ng background image para sa isa sa mga video ng himno natin. Mas magiging mahirap itong gawin kaysa sa mga dating background natin. Dahil abala ang iba sa paggawa ng iba’t ibang disenyo ngayon, gusto naming ipagawa ito sa iyo. Sa tingin mo, kaya mo bang gawin ito?” Nang marinig kong sinabi ito ng lider, naisip ko, “Hindi pa ako nakagawa ng ganoon kahirap na background noon, hindi ako sigurado na makakagarantiya ako ng magagandang resulta.” Pero naisip ko, “Bibigyang-pansin ng lider at kapatid ang proyektong ito—mahigit dalawang taon ko nang ginagawa ang tungkuling ito, napangasiwaan ang maraming mahihirap na isyu at gampanin, at natuto ng mga magandang kasanayan. Maaaring ito ang unang pagkakataon na susubukan ko ang gayong kahirap na background, at tiyak na magkakaroon ng ilang hindi inaasahang isyu, pero kung hindi ko man lang kayang harapin ang isang gampaning tulad nito, ano na lang ang iisipin ng iba sa akin? Kung hindi ko ito kaya, iisipin ba nila na wala akong kapabilidad sa gawain at wala akong nagawang anumang pag-usad sa aking tungkulin? Ang ibang mga kapatid ay abalang lahat sa kani-kanilang mga proyekto ngayon, at kung may ibang kailangang ipadala para makatrabaho ko sa sandaling ito, tiyak na iisipin ng lahat na hindi ko kaya ang malalaking responsabilidad, na hindi ko kayang magdala ng mabigat na pasanin sa mga kritikal na sandali at hindi ako naaangkop para lubos na maging kapaki-pakinabang. Hindi ako papayag na mangyari iyon! Kailangan kong tanggapin ang proyektong ito kahit anong mangyari. Magsasaliksik na lang ako sa mga bagay na hindi ko alam para magawa ko nang tama ang lahat, at maipakita sa lahat na kaya kong pangasiwaan ang mahihirap na gampanin.” Nang makapagdesisyon na ako, may kumpiyansa akong sumagot, “Kaya ko ito, walang problema. Medyo mas mahirap at mabigat lang ito na background kaysa sa iba. Sa kaunting dagdag na pagsisikap, masisiguro ko ang magandang kalidad.” Nang makitang mukhang may kumpiyansa ako, tumango at nagsabi ang lider, “Mayroon tayong mahigpit na deadline sa background na ito at ang disenyo ay kinakailangang sumalamin sa kahulugan at damdamin sa likod ng himno. Kung magkakaproblema ka habang dinidisenyo ito, kontakin mo kami kaagad.” Sinabi rin ng superbisor ko, “Kung hindi mo talaga magawa, sabihin mo lang sa amin at magtatalaga kami ng taong tutulong sa iyo.” Tumango ako bilang pagsang-ayon, parehong nananabik at kinakabahan: Nasasabik ako na gagawa ako ng isang napakahalagang disenyo, hahangaan ako dahil dito kung huhusayan ko, pero nag-aalala rin ako kung makakaya ko ba ang gayong kahirap na gampanin at kung maibibigay ko ba ang kalidad na gusto nila. Pero kahit ano ang mangyari, hindi ko puwedeng biguin ang lahat. Kailangan kong simulan agad ang pagsasaliksik, subukan ang mga bagay-bagay habang ginagawa ito para masulit ang pambihirang pagkakataong ito. Tatapusin ko ang gampaning ito, gaano man ito kahirap.

Habang nagdidisenyo, parang mabilis na lumilipas ang oras at lumilitaw ang lahat ng uri ng isyu. Naramdaman ko ang tumitinding presyur. Madalas magtanong ang lider at superbisor tungkol sa pag-usad ng gawain ko at kung mayroon akong anumang mga problema. Sa sobrang kaba, sinasabi ko na lang sa kanila na lahat ay “maayos naman,” samantalang ang totoo ay nanginginig ako: Marami pa ring bahagi ng disenyo ang kailangang pagbutihin. Nangangailangan din ito ng ilang pangunahing teknikal na pag-unlad. Wala talaga akong ideya sa kalalabasan ng pinal na resulta. Kung hindi ito magiging maayos, makikita kaya ng lahat kung gaano talagang wala akong kasanayan, at sasabihin nilang wala akong kakayahan at sinusubukan lang na magpakitang-gilas? Dahil nangako akong matatapos ko ito, hindi ba’t mapapahiya ako kapag sinabi kong hindi ko ito kayang gawin ngayon? Kaya kailangan ko na lang tibayan ang loob ko at aralin ang mga bagay-bagay habang nagpapatuloy ako. Hindi pa rin ako nakakabuo ng isang konsepto, kaya natagalan ang brainstorming. Isang beses, dumating ang lider sa studio namin at sandali akong pinanood magtrabaho, kaya sinadya kong lumipat sa isang mas madaling seksyon at iginuhit ito nang mabilis, para ipakitang maayos ang lahat. Ang totoo, sobrang kinakabahan ako at pinagpapawisan ang mga palad ko. Pagkaalis ng lider, bumalik ako sa mas mahirap na seksyon at sinimulang pag-isipan ito nang husto. Gumugol ako ng mahabang oras sa pag-iisip dito, pero hindi pa rin ako makabuo ng paraan para ayusin ito. Kahit ganoon, ayaw kong aminin na may isyu, nag-aalalang kukuwestyunin ng lider ang kapabilidad ko sa gawain. Naisip ko na dahil nakapagbitaw na ako ng matayog na pangako, nakakahiya kung sisirain ko ito. Kailangan ko na lang tibayan ang loob ko at aralin ang mga bagay-bagay habang nagpapatuloy ako, pero wala akong masyadong nagagawa at sobrang hapong-hapo na ako. Nagpuyat talaga ako sa huling gabi ng pagtatapos ng disenyo. Tiningnan ito ng lider ko at superbisor at sinabing mukhang maganda ito at kailangan lamang ng ilang maliliit na pag-aayos. Gayumpaman, hindi ko mapasaya ang sarili ko—nanlulumo ako.

Kalaunan, sa aking mga debosyonal, nabasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kung namumuhay ka nang may madalas na pakiramdam ng pag-aakusa sa iyong puso, nakakaramdam ng pagkabalisa, walang kapayapaan o kagalakan, at kung madalas kang nag-aalala at nababagabag tungkol sa lahat ng uri ng bagay, ano ang ipinapakita nito? Ipinapakita lang nito na hindi mo isinasagawa ang katotohanan, at na hindi ka naninindigan sa iyong patotoo para sa Diyos. Kapag namumuhay ka sa gitna ng mga satanikong disposisyon, kumikilos ka ayon sa sarili mong kalooban, ayaw mong isagawa ang katotohanan, at ipinagkakanulo mo pa nga ang katotohanan, gumagawa ng anumang paraan para makamit ang iyong mga layon. Pinoprotektahan mo lang ang sarili mong banidad, pride, reputasyon, katayuan, at mga interes. Hindi ba’t ito ay pagiging makasarili at kasuklam-suklam? Kapag palagi kang namumuhay para sa iyong sarili at para sa sarili mong mga interes, nagiging labis na masakit ang buhay. Mayroon kang napakaraming makasariling pagnanais, gusot, gapos, pag-aalala, at pagkabagabag; walang katiting na kapayapaan o kagalakan sa iyo. Ang mamuhay para sa tiwaling laman ay walang iba kundi matinding pagdurusa” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Buhay Pagpasok ay Nagsisimula sa Paggampan ng Tungkulin). Sa pag-iisip sa mga salita ng Diyos, napagtanto ko na ang dahilan kung bakit hindi ako naging masaya, kahit na natapos na ang disenyo, sa halip ay pagod na pagod pa rin ako at nasisiraan ng loob ay dahil masyado akong naghahangad ng katayuan. Para maiwasan ang paglalantad sa aking mga pagkukulang, nagbalatkayo ako, nagpapanggap sa harap ng iba. Hindi ba’t nakakapagod iyon? Kalaunan, nakita ko ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos na nakatulong sa akin na mas maunawaan ang aking tiwaling disposisyon. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Ang mga tao ay likas na mga nilikha. Kaya ba ng mga nilikha na magkamit ng walang hanggang kapangyarihan? Kaya ba nilang maging perpekto at walang kapintasan? Kaya ba nilang maging mahusay sa lahat ng bagay, maunawaan ang lahat ng bagay, makilatis ang lahat ng bagay, at makaya ang lahat ng bagay? Hindi nila kaya. Gayunman, sa kalooban ng mga tao, mayroong tiwaling disposisyon, at isang malalang kahinaan: Sa sandaling matuto sila ng isang kasanayan o propesyon, pakiramdam ng mga tao ay may kapabilidad sila, na sila ay mga taong may katayuan at may halaga, at na sila ay mga propesyonal. Anuman ang tunay nilang sukat, gusto nilang lahat na ipresenta ang kanilang sarili bilang isang sikat o pambihirang indibidwal, upang maging isang medyo kilalang tao, at ipaisip sa iba na sila ay perpekto at walang kapintasan, na walang kahit isang depekto; nais nilang makita sila ng ibang tao bilang isang may kakayahan, makapangyarihan, pambihira, o sikat at dakilang indibidwal, na may maringal at kahanga-hangang imahe, may abilidad na gawin ang anumang bagay, at na walang bagay na hindi nila kayang gawin. Pakiramdam nila, kapag humingi sila ng tulong sa iba, magmumukha silang walang kapabilidad at mas mababa, at na hahamakin sila ng mga tao. Sa dahilang ito, palagi nilang nais na patuloy na magkunwari. Ang ilang tao, kapag pinagawa ng isang bagay, ay nagsasabing alam nila kung paano ito gawin kahit na sa katunayan ay hindi naman talaga. Pagkatapos, palihim, sasaliksikin nila ito at susubukang matutunan kung paano ito gawin, ngunit lumabas na pagkatapos itong pag-aralan nang ilang araw, hindi pa rin nila nauunawaan kung paano ito gawin. Kapag tinanong kung kumusta na ang takbo nito, sinasabi nila, ‘Malapit na akong matapos, malapit na!’ Pero sa kanilang puso, iniisip nila, ‘Malayo pang matapos ito, wala akong ideya, hindi ko alam kung ano ang gagawin! Hindi ko puwedeng isiwalat ang sikreto, dapat ituloy ko ang pagkukunwari, hindi ko maaaring hayaang makita ng mga tao ang aking mga pagkukulang at kamangmangan, hindi ko maaaring hayaang hamakin nila ako!’ Anong problema ito? Ito ay pagdurusa para lang hindi mapahiya sa anupamang paraan. Anong klaseng disposisyon ito? Walang hangganan ang kayabangan ng gayong mga tao, nawalan na sila ng buong katwiran. Ayaw nilang maging karaniwang mga tao, ayaw nilang maging ordinaryong mga tao, normal na mga tao, bagkus ay nais nilang maging superhuman, katangi-tanging indibidwal, o mga taong may kapabilidad. Napakalaking problema nito! Patungkol sa mga kahinaan, mga pagkukulang, kamangmangan, kahangalan, at kawalan ng pagkaunawa sa loob ng normal na pagkatao, babalutan nila ang lahat ng iyon, hindi ipapakita sa ibang mga tao—patuloy silang magpapanggap. … Sabihin ninyo sa Akin, hindi ba’t ang mga ganitong uri ng tao ay palaging namumuhay sa kalituhan? Hindi ba’t nananaginip sila? Hindi nila kilala ang kanilang sarili, hindi nila alam kung sino sila, at hindi nila alam kung paano isabuhay ang normal na pagkatao. Hindi pa nila kailanman nagawa ang dapat gawin ng mga tao sa praktikal na paraan, ni hindi pa sila kailanman namuhay tulad ng isang normal na tao. Palagi silang namumuhay sa kalituhan, sa paraang magulo ang isip; hindi nila ginagawa ang mga bagay-bagay sa praktikal na paraan, kundi palagi silang namumuhay ayon sa kanilang mga imahinasyon. Nangangahulugan ito ng problema. Hindi nila alam kung paano umasal, at mali ang landas ng buhay na pinili nila” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Limang Kondisyong Dapat Matugunan Para Makapagsimula sa Tamang Landas ng Pananampalataya sa Diyos). Inilantad ng mga salita ng Diyos ang kasalukuyang kalagayan ko. Dahil matagal na akong nagtatrabaho sa disenyo, natuto na ng ilang kasanayan at napili bilang lider ng grupo, naniwala akong may kapabilidad ako sa gawain at na ako ay isang pambihirang tao na may talento. Pagkatapos kong tingnan ang sarili ko nang ganito, pinahalagahan ko ang iniisip ng iba sa akin, nag-aalala na baka makita nila ang mga kakulangan ko at sabihing hindi ako karapat-dapat sa trabaho. Lalo na sa background image na ito, wala pa akong nagawang gampanin na kasinghirap nito noon, at hindi ako sigurado kung magtatagumpay ako, pero upang mapanatili ang reputasyon at katayuan ko, at makuha ang tiwala ng aking superbisor at lider, nagkunwari akong maayos ang lahat. Nang humarap ako sa mga isyu at hindi umuusad, hindi ako humingi ng tulong, at sa halip ay lihim akong naghirap. Nang tanungin ng lider ang tungkol sa pag-usad ko o anumang mga problema na mayroon ako, hindi ko sinabi sa kanya ang mga tunay kong isyu, kahit na hindi ko na malaman kung ano ang gagawin. Sa halip, nagsinungaling ako at nilinlang ang lider at superbisor, umabot pa nga sa pagpapanggap na napakahusay ko para isipin ng lider na kaya kong tapusin ang trabaho. Nagpanggap ako sa bawat aspekto para itago ang aking mga kakulangan. Palagi akong nagkukunwari na isa akong mahusay na manggagawa para isipin ng iba na kaya kong gawin ang kahit ano, at na alam ko ang lahat. Napagtanto ko na masyado akong mapagpaimbabaw at mayabang. Sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Ang mga tao ay likas na mga nilikha. Kaya ba ng mga nilikha na magkamit ng walang hanggang kapangyarihan? Kaya ba nilang maging perpekto at walang kapintasan? Kaya ba nilang maging mahusay sa lahat ng bagay, maunawaan ang lahat ng bagay, makilatis ang lahat ng bagay, at makaya ang lahat ng bagay? Hindi nila kaya.” Totoo nga, paano magiging perpekto at may kakayahan ang isang tiwaling tao? Normal lang na hindi makaunawa, o hindi magawa ang ilang bagay sa tungkulin ng isang tao, pero wala akong ganoong saloobin sa mga kakulangan ko. Sa halip, pilit kong inilarawan ang sarili ko bilang isang taong may talento. Ayaw kong maituring bilang isang karaniwan, may kapintasang nilikha lamang. Hinangad kong maging perpekto at walang kapintasan. Napakayabang ko na nawalan ako ng lahat ng katwiran. Dahil palagi akong nagpapanggap sa tungkulin ko, nag-aalala na makita ng iba ang totoong ako, at hindi humihingi ng tulong kapag hindi ko naiintindihan ang isang bagay, mabagal na umusad ang disenyo kahit na mabilis ito dapat natapos, at sobra akong napagod. Napagtanto ko na napakahangal ko para hangarin ang pagiging walang kapintasan. Palagi kong itinatago ang aking mga kakulangan, nang walang lakas ng loob na aminin at harapin ang mga ito. Dahil dito, hindi lang ako pagod at paimbabaw sa tungkulin ko, kundi naantala ko rin ang gawain ng iglesia. Nang mapagtanto ko ito, nagdasal ako sa Diyos, “O Diyos! Salamat sa kaliwanagan at paggabay Mo, na nakatulong sa akin na makita kung gaano kakalunus-lunos ang pagpapanggap ko. Handa na akong itama ang aking mga maling pananaw sa likod ng paghahangad ko sa hinaharap, magkaroon ng tamang saloobin sa aking mga kakulangan, magtanong kapag hindi ko naiintindihan, umiwas sa pagtatago at pagkukunwari, at gawin ang tungkulin ko sa isang praktikal na paraan.”

Kalaunan, binasa ko ang marami pang mga salita ng Diyos: “Anuman ang mga problemang kinakaharap mo, dapat mong hanapin ang katotohanan para lutasin ang mga ito, hinding-hindi ka dapat magbalatkayo o magpakita ng huwad na imahe sa iba. Maging ito man ay ang mga pagkukulang mo, mga kakapusan mo, mga kapintasan mo, o mga tiwaling disposisyon mo, dapat kang maging bukas at makipagbahaginan tungkol sa lahat ng bagay na ito. Huwag mong itago ang mga ito. Ang pagkatutong magbukas-loob ay ang unang hakbang tungo sa buhay pagpasok, at ito ang unang hadlang, na pinakamahirap malampasan. Kapag nalampasan mo na ang hadlang na ito, magiging madali nang pumasok sa katotohanan. Kapag ginawa mo ang hakbang na ito, ano ang ipahihiwatig nito? Ipahihiwatig nito na binubuksan mo ang iyong puso, at inilalantad at binubuksan ang tungkol sa bawat bahagi mo—mabuti man o masama, positibo o negatibo—at hinahayaan itong makita ng ibang tao at ng Diyos, hindi nagtatago o naglilihim ng anumang bagay mula sa Diyos, hindi gumagamit ng anumang pagbabalatkayo, panlilinlang, o pandaraya sa Diyos, at gayundin ay nagiging matapat ka sa ibang tao. Sa ganitong paraan, mamumuhay ka sa liwanag; hindi ka lang sisiyasatin ng Diyos, kundi makikita rin ng ibang tao na may mga prinsipyo at pagiging hayag sa iyong mga kilos. Hindi mo kailangang gumamit ng anumang pamamaraan para protektahan ang iyong reputasyon, imahe, at katayuan, ni kailangan mong magsagawa ng anumang pagtatago o pagtatakip sa mga pagkakamali mo. Hindi mo kailangang makibahagi sa mga walang silbing pagsisikap na ito. Kung kaya mong bitiwan ang mga bagay na ito, magiging napakagaan ng buhay mo, malaya sa mga paglilimita at pasakit, at ganap kang mamumuhay sa liwanag” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). Napagtanto ko na kung gusto kong gawin nang maayos ang tungkulin ko at sang-ayunan ako ng Diyos, ang susi ay ang paghahanap sa katotohanan. Anumang mga tiwaling disposisyon ang ipinapakita ko o kung anong mga isyu ang mayroon ako sa tungkulin ko, kailangan kong magtapat sa Diyos sa panalangin para humingi ng patnubay, isantabi ang pagnanais ko para sa reputasyon at katayuan, hangaring makipagbahaginan sa mga kapatid, umiwas sa pagtatago at pagbabalat-kayo, magtapat, at hayaang makita ng lahat ang totoong ako, gawin lang kung ano ang kaya ko, umamin kapag hindi ko kaya, at hanapin ang katotohanan kasama ang iba. Ang paggawa ng tungkulin ko sa ganitong paraan ay hindi magiging gaanong nakakapagod at nakakapigil—magiging masaya ito. Nang mapagtanto ito, nagtapat ako sa pagbabahagi sa mga kapatid tungkol sa katiwaliang ipinakita ko sa buong proseso ng pagdidisenyo at binanggit ang mga isyung nakaharap ko para talakayin kasama sila. Tinuruan ako ng mga kapatid ng ilang bagong pamamaraan sa paggamit ng software at mga teknik sa pagguhit. Pagkatapos niyon, nagpatuloy akong tapusin ang background image, at talagang naging maayos ang buong proseso. Kalaunan, sinabi sa akin ng ilang kapatid, “Mas magandang tingnan ang background image mo kumpara sa mga nauna. Maaari mo bang ibahagi sa amin minsan ang karanasan mo at kung ano ang natutunan mo?” Tuwang-tuwa ako nang marinig ito at naramdaman kong tunay na naging kapaki-pakinabang ako. Sa pagbabalik-tanaw sa karanasan ko sa pagdidisenyo ng background, napagtanto ko na walang masama sa pagkakaroon ng mga kakulangan at kung malalaman ito ng iba. Ang magawang magtapat at maghanap sa katotohanan, at isantabi ang mga maling intensyon at pagnanasa ay ang pinakamahalaga. Mapapayapa at magiginhawahan ka sa paggawa ng tungkulin sa ganitong paraan.

Unti-unti, nakakagawa ako ng mga de-kalidad na disenyo para sa mahihirap na proyekto at mas maraming natatapos na produkto kaysa sa iba pang mga kapatid. Palagi silang humihingi sa akin ng payo sa mga konsepto ng disenyo at iba pang teknikal na katanungan. Noong una, sinasabi ko lang sa kanila ang nalalaman ko, pero habang dumarami ang mga nagtatanong, hindi namamalayang sinimulan kong isipin na, “Siguro, nakikita na ng lahat ang mga talento ko. Kung hindi, bakit nila hihingin ang payo ko?” Nang hindi namamalayan, sinimulan kong tamasahin talaga ang nasisiyahang pakiramdam na ito at lubos akong natutuwa sa sarili ko. Pero may nangyari na talagang hindi inaasahan. Sa isa sa mga background image na idinisenyo ko para sa isang himno, napansin ng lider ko ang isang isyu na lumalabag sa mga prinsipyo at tinawag ako para suriin ang mga paglihis. Kailangan daw i-edit ang larawan sa araw na iyon o kung hindi ay maaantala ang gawain at tinanong niya kung kaya kong mag-edit nang mag-isa o kung kailangan ko ng tulong ng iba. Naisip ko, “Idinisenyo ko ang larawang ito, kung ipapasa ko ito sa iba, hindi ba’t magmumukhang kulang ang mga kasanayan ko? Iisipin ba ng mga tao na magaling lang ako sa salita, pero hindi talaga kayang gumawa? Hindi puwedeng mangyari iyon! Hindi ako puwedeng sumuko ngayon. Kung maaayos ko ang problemang ito nang mag-isa, malalaman ng lahat na kaya kong gawin ang trabaho ko, na mapagkakatiwalaan at karapat-dapat akong linangin.” Nang mapagtanto ko ito, sinabi ko sa lider na aayusin ko ito nang mag-isa ayon sa mga prinsipyo. Habang nag-eedit, may isang bahagi ng larawan na hindi ko talaga maisipan ng magandang konsepto. Dahil paubos na ang oras at natigil pa rin ako sa konseptong iyon, talagang na-stress ako, gusto ko lang matapos ito kaagad, pero kahit anong maliit na pag-aayos ko sa disenyo, hindi ito gumagana. Natigil ako sa konseptong iyon hanggang alas-singko ng umaga, at wala pa rin akong naisip. Malabo ang isipan ko. Noon ko lang sinimulang suriin ang sarili ko kung bakit ako nagkakaroon ng ganitong isyu. Bigla kong napagtanto na ang sanhi kung bakit lumalabag sa mga prinsipyo ang disenyo ko ay dahil may ilang aspekto ng mga prinsipyo ang hindi ko nauunawaan. Nakaantala na sa gawain ang pag-eedit nito. Hindi nga ako sigurado kung maaayos ito ng pag-eedit ko, at apurahang kinakailangan ang larawang ito, kaya alam kong dapat akong humanap ng isang tao na makakasama sa pakikipagtulungan. Pero upang mapanatili ang aking katayuan at reputasyon, at itago ang aking mga kakulangan, sinisikap ko lang na paghirapan ito nang mag-isa. Hindi ba’t inaantala ko ang gawain ng iglesia? Nang mapagtanto ko ito, labis akong nakonsensiya at dali-dali akong nagdasal sa Diyos para magsisi, “O Diyos! Nakagapos ako sa aking tiwaling disposisyon. Sa sandaling nagkakaproblema ako, nagkukunwari akong ayos lang ang mga bagay-bagay para hangaan ako ng iba. Hindi ko kayang harapin nang tama ang mga kakulangan ko. Masyadong nakakapagod ang ganitong paggampan sa tungkulin ko! Minamahal na Diyos, pakiusap gabayan Mo po ako para makilala ang aking katiwalian at mabitiwan ang aking banidad, para makapagsagawa ako ayon sa mga salita Mo.” Pagkatapos magdasal, naisip ko ang sumusunod na mga salita ng Diyos: “Palagi kang naghahangad ng kadakilaan, karangalan, at katayuan; palagi kang naghahangad na maging mas mataas kaysa sa iba. Anong nararamdaman ng Diyos kapag nakikita Niya ito? Kinamumuhian Niya ito, at lalayo Siya sa iyo. Habang mas hinahangad mo ang kadakilaan at pagiging marangal, at naghahangad na maging nakatataas sa iba, na mangibabaw sa karamihan, na maging pambihira, at maging bukod-tangi, lalong nagkakaroon ng pagtutol ang Diyos sa iyo. Kung hindi mo pagninilayan ang iyong sarili at hindi ka magsisisi, kamumuhian at itatakwil ka ng Diyos. Talagang hindi ka dapat maging isang taong tinututulan ng Diyos; dapat kang maging isang taong minamahal ng Diyos. Kaya, paano ka magiging isang taong minamahal ng Diyos? Tanggapin ang katotohanan nang masunurin, akuin ang iyong wastong posisyon bilang isang nilikha, kumilos batay sa mga salita ng Diyos sa praktikal na paraan, gampanan nang maayos ang iyong tungkulin, maging isang matapat na tao, at isabuhay ang wangis ng tao. Sapat na ito, at mapapalugod nito ang Diyos. Ang mga tao ay talagang hindi dapat magkimkim ng mga ambisyon o ng mga hindi makatotohanang pantasya, hindi nila dapat hangarin ang kasikatan, pakinabang, at katayuan, o hangarin na mangibabaw sa karamihan. Higit pa rito, hindi sila dapat maghangad na maging higit sa tao o isang dakilang tao, na maging nakatataas sa iba, at na idolohin sila ng iba. Ito ang inaasam ng mga tiwaling tao, at ito ang landas ni Satanas; hindi inililigtas ng Diyos ang gayong mga tao. Kung walang tigil na hinahangad ng mga tao ang kasikatan, pakinabang, at katayuan at matigas na tumatangging magsisi, kung gayon ay hindi na sila matutubos, at mayroon lang iisang kalalabasan para sa kanila: pagtitiwalag” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Wastong Pagtupad ng Tungkulin ay Nangangailangan ng Pagtutulungan na may Pagkakasundo). Tinukoy ng mga salita ng Diyos ang mismong kalagayan ko: Palagi kong hinahabol ang reputasyon, katayuan, at paghanga. Nang makatapos ako ng mas maraming disenyo kaysa sa iba at nakompleto ang mahihirap na proyekto nang may garantisadong kalidad, hindi namamalayang naging mayabang ako. Higit pa roon, kapag lumalapit sa akin ang iba nang may mga katanungan, labis akong nasisiyahan at tinamasa ang pakiramdam ng hinahangaan. Nang magkaroon ng isyu ang isa sa mga larawan ko at ibinalik, at iminungkahi ng lider na tumulong sa pag-edit nito ang isa pang kapatid para mas mabilis, hindi ko isinaalang-alang ang gawain ng iglesia, inaalala ko lang na mabubunyag ang kawalan ko ng kakayahan kung hahayaan ko ang iba na tumulong. Para mapanatili ang sarili kong reputasyon at katayuan, at maiwasan ang maliitin ng iba, mag-isa kong inako ang pag-edit. Nang maharap ako sa mga isyu, sa halip na humingi ng tulong, nagtiis ako at piniga ang utak ko, inaantala ang lahat. Kung titingnan, mukha akong nagtatrabaho nang lagpas sa oras para sa tungkulin ko, pero ang totoo, sinusubukan ko lang patunayan ang mga talento ko sa pamamagitan ng pag-aayos sa larawan, ipinaparamdam sa iba na mapagkakatiwalaan at maaasahan ako. Nakita ko na labis akong nagnanasa ng reputasyon at katayuan. Sinusuri ng Diyos ang ating mga iniisip—nagawa ko mang linlangin ang mga kapatid, hindi ko malilinlang ang Diyos, at gaano ko man kahusay na itago ang mga kakulangan ko, kung hindi magbabago ang tiwali kong disposisyon at hindi ko makakamit ang katotohanan, kamumuhian pa rin ako ng Diyos at ititiwalag ako. Naantala ko ang gawain ng iglesia sa aking paghahangad ng reputasyon at katayuan, at kung hindi ako magninilay-nilay at magsisisi sa Diyos, nililinlang ko lang ang sarili ko at ang iba, ipinapahamak ang sarili ko. Nang mapagtanto ito, kaagad akong humingi ng tulong sa isang sister na magaling sa disenyo. Tinalakay namin kung paano i-edit ang larawan at nagkaroon ako ng mas malinaw na konsepto pagkatapos noon. Maya-maya pa, natapos ko na ang pag-edit.

Kalaunan, nagpatuloy akong magnilay-nilay kung bakit palagi kong sinisikap na itago ang mga kakulangan ko. Nakita ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos na nagkaroon ng malalim na epekto sa akin. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Nakakahiya ba ang hindi malaman kung paano gawin ang ilang bagay? Mayroon bang sinumang kayang gawin ang lahat? Hindi nakakahiya ang hindi malaman kung paano gawin ang ilang bagay. Huwag kalimutang isa ka lang ordinaryong tao. Walang sinumang nagpapahalaga o sumasamba sa iyo. Ganoon lang ang isang ordinaryong tao: isang ordinaryong tao. Kung hindi mo alam kung paano gawin ang isang bagay, sabihin mo lang na hindi mo alam kung paano ito gawin. Bakit mo susubukang magbalatkayo? Kasusuklaman ka ng mga tao kung palagi kang nagbabalatkayo. Hindi magtatagal, mailalantad mo ang iyong sarili, at sa oras na iyon, mawawala ang iyong dignidad at iyong integridad. Ito ang disposisyon ng isang anticristo—palagi niyang iniisip ang kanyang sarili bilang isang taong alam gawin ang lahat, bilang isang taong kayang gawin ang lahat, na may kakayahan at may kahusayan sa lahat ng bagay. Hindi ba’t magdadala ito sa kanya ng problema? Ano ang gagawin niya kung mayroon siyang matapat na saloobin? Sasabihin niya: ‘Hindi ako bihasa sa teknikal na kasanayang ito; may kaunti lang akong karanasan. Nagawa ko na ang lahat ng alam ko, pero hindi ko nauunawaan itong mga bagong problemang kinakaharap natin. Samakatwid, dapat tayong matuto ng ilang propesyonal na kaalaman kung gusto nating gawin nang maayos ang ating tungkulin. Ang pagpapakabihasa sa propesyonal na kaalaman ay magbibigay-daan para epektibo nating magawa ang ating tungkulin. Ipinagkatiwala sa atin ng Diyos ang tungkuling ito, kaya may responsabilidad tayong gawin ito nang maayos. Dapat nating pag-aralan ang propesyonal na kaalamang ito batay sa isang saloobin ng pag-ako ng responsabilidad para sa ating tungkulin.’ Ito ay pagsasagawa ng katotohanan. Hindi ito gagawin ng isang taong may disposisyon ng isang anticristo. Kung may kaunting katwiran ang isang tao, sasabihin niyang: ‘Ito lang ang alam ko. Hindi mo ako kailangang pahalagahan, at hindi ko na kailangang magpa-importante—hindi ba’t mapapadali niyon ang mga bagay-bagay? Miserable ang palaging pagbabalatkayo. Kung may isang bagay tayong hindi alam, puwede natin itong matutunan nang sama-sama at pagkatapos ay magtulungan nang maayos para gawin ang ating tungkulin nang maayos. Dapat tayong magkaroon ng responsableng saloobin.’ Pagkakita nito, iisipin ng mga tao, ‘Mas mabuti ang taong ito kaysa sa atin; kapag nahaharap siya sa isang problema, hindi niya pikit-matang pinipilit ang kanyang sarili na lampasan ang kanyang mga limitasyon, ni hindi niya ito ipinapasa sa iba, o tinatalikuran ang responsabilidad. Sa halip, inaako niya ito mismo at hinaharap ito nang may seryoso at responsableng saloobin. Ito ay isang mabuting tao na seryoso at responsable sa kanyang gawain at tungkulin. Mapagkakatiwalaan siya. Tama ang sambahayan ng Diyos na ipagkatiwala sa kanya ang mahalagang gampaning ito. Tunay na sinisiyasat ng Diyos ang kaibuturan ng puso ng mga tao!’ Sa paggawa ng kanyang tungkulin sa ganitong paraan, mapaghuhusay niya ang kanyang mga kasanayan at makakamit ang pagsang-ayon ng lahat. Paano nakakamit ang pagsang-ayon na ito? Una, hinaharap niya ang tungkulin niya nang may seryoso at responsableng saloobin; pangalawa, nagagawa niyang maging matapat na tao, at mayroon siyang praktikal at palaaral na pag-uugali; pangatlo, hindi maiaalis ang posibilidad na nasa kanya ang patnubay at kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Ang gayong tao ay may pagpapala ng Diyos; ito ay isang bagay na kayang kamtin ng isang taong may konsensiya at katwiran. Kahit mayroon siyang mga tiwaling disposisyon, kapintasan, at pagkukulang, at hindi niya alam kung paano gawin ang maraming bagay, nasa tamang landas pa rin siya ng pagsasagawa. Hindi siya nagbabalatkayo o nanlilinlang; mayroon siyang seryoso at responsableng saloobin sa kanyang tungkulin, at isang nananabik at mapitagang saloobin sa katotohanan. Hindi kailanman magagawa ng mga anticristo ang mga bagay na ito dahil ang kanilang paraan ng pag-iisip ay palaging magiging iba sa mga nagmamahal at naghahangad sa katotohanan. Bakit magkaiba silang mag-isip? Dahil nasa kalooban nila ang kalikasan ni Satanas; namumuhay sila ayon sa disposisyon ni Satanas at palagi silang naghahangad ng reputasyon at katayuan, at palagi silang nagnanais na makamit ang kanilang layon na magtamo ng kapangyarihan. Palagi silang naghahangad na gumamit ng iba’t ibang paraan para makisali sa mga pakana at panlilinlang, inililihis ang mga tao sa anumang paraan para sambahin at sundan sila. Samakatwid, para maloko ang mga tao, hinahanap nila ang lahat ng uri ng paraan para magbalatkayo, mandaya, magsinungaling, at manlinlang, para mapaniwala ang iba na tama sila sa lahat ng bagay, na may kakayahan sila sa lahat ng bagay, at na kaya nilang gawin ang anumang bagay; na mas matalino sila kaysa sa iba, na mas marunong sila kaysa sa iba, na mas nakauunawa sila kaysa sa iba; na mas mahusay sila sa lahat ng bagay kaysa sa iba, at na nakahihigit sila sa iba sa lahat ng aspekto—maging na sila ang pinakamahusay sa pinakamahusay sa anumang grupo. Mayroon silang ganoong pangangailangan; ito ang disposisyon ng mga anticristo. Kaya, natututo silang magpanggap bilang isang bagay na hindi sila, na nagbubunga ng bawat isa sa iba’t ibang pagsasagawa at pagpapamalas na ito” (Ang Salita, Vol. IV. Paglalantad sa mga Anticristo. Ikawalong Aytem (Ikatlong Bahagi)). Likas na mapanlinlang at buktot ang mga anticristo. Para mapanatili ang kanilang katayuan at reputasyon, wala silang hindi gagawin; nagpapanggap sila, nagsisinungaling at nanlilinlang ng iba. Naisip ko ang isang anticristo na itiniwalag sa iglesia namin: Para maitatag ang sarili at makakuha ng paghanga, hindi siya humihingi ng tulong kapag nahaharap sa mga isyu, at nagkukunwaring mas maraming nalalaman kaysa sa totoo, mas gusto niyang maantala ang gawain ng iglesia para mapanatili ang kanyang katayuan at imahe. Binabanggit lang niya ang mga tagumpay niya at hindi ang kanyang mga kabiguan, nagdudulot ng kawalan sa gawain ng iglesia sa maraming pagkakataon, at hindi kailanman nagsisi. Dahil dito, sa huli ay pinatalsik siya sa iglesia. Inihambing ko ang pag-uugali niya sa sarili ko: Hindi ako tumuon sa paghahanap sa mga katotohanang prinsipyo sa tungkulin ko, hindi ko tinanggap ang pagsisiyasat ng Diyos o ginawa ang aking tungkulin sa isang praktikal na paraan, at palagi akong nagpapanggap para hangaan ng iba. May problema talaga sa disenyo ko, pero sa kabila ng walang malinaw na konsepto kung paano ito i-edit, hindi ako naghanap at nakipagtalakayan sa mga kapatid, at sa halip ay naging determinado akong ayusin ito nang mag-isa. Hindi ko isinaalang-alang ang gawain ng iglesia, at hangga’t may kaunting pag-asa pa, ayaw kong ilantad ang mga pagkukulang ko, na para bang hindi malaking bagay ang pag-antala sa gawain ng iglesia at ang pinakamahalaga ay ang mapanatili ang imahe ko. Ginawa ko ang lahat para itago ang mga banta sa imahe at katayuan ko, kahit sobrang nakakapagod at mahirap na gawin ito. Pakiramdam ko, ang pagkawala ng “magandang imahe” ko ay magiging katulad ng pagkawala ng buhay ko. Nagbunyag ng isang disposisyon ng anticristo ang mga kilos ko. Nang mapagtanto ko ito, medyo natakot ako. Maaaring hindi ko nagawa ang lahat ng uri ng kasamaan tulad ng isang anticristo, pero palagi akong naghahangad ng reputasyon, katayuan at paghanga ng iba, kumikilos pa nga nang mapanlinlang at dinadaya ang iba. Kung hindi ko lulutasin ang disposisyong ito, sa huli ay ibubunyag at ititiwalag ako ng Diyos. Kaya, nagdasal ako sa Diyos at nagsisi, handang isantabi ang aking banidad at katayuan para magsagawa ayon sa Kanyang mga salita.

Mula noon, kapag may mga problema sa mga disenyo ko na hindi ko kayang asikasuhin nang mag-isa, agad akong nakikipag-ugnayan sa iba at nagtatapat sa pagbabahagi, naghahanap at nakikinig sa kanilang mga mungkahi. Kung minsan, magkasama kaming nagdidisenyo. Isang beses, nagkaroon ako ulit ng problema sa isang disenyo at nabigong makausad kahit na matagal-tagal ko itong pinag-isipan. Kinumusta ng lider ko ang pag-usad ko at ginusto kong magpanggap, pero agad kong napagtanto na sinusubukan ko na namang panatilihin ang katayuan at reputasyon. Pagkatapos, naisip ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa lahat ng bagay, nagiging bukas ka at ipinapakita mo nang malinaw ang iyong sarili; hindi mo itinatago ang mga bagay-bagay, hindi mo binabalatkayo ang mga bagay-bagay o itinatago ang mga bagay-bagay mula sa paningin. Sa halip, nakikipagbahaginan ka sa mga kapatid sa pamamagitan ng paglalantad at pagbubukas sa iyong sarili, hinahayaan silang makita ang iyong mga panloob na ideya at kaisipan, at ang iyong matapat na saloobin. Sa ganitong paraan, unti-unting mag-uugat, mamumulaklak, at magbubunga ang katotohanan sa iyo, at unti-unti, makikita mo ang mga resulta. Ang iyong puso ay magiging lalong matapat, at lalong mapupunta sa panig ng Diyos, at malalaman mong pangalagaan ang mga interes ng sambahayan ng Diyos kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin, at kapag hindi mo pinangangalagaan ang mga ito, makakaramdam ng pagkabalisa ang iyong konsensiya. Ito ang magiging patunay na nagkaroon ng epekto sa iyo ang katotohanan at naging buhay mo na ito” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). Labis na nakakapagbigay ng motibasyon ang mga salita ng Diyos. Alam kong hindi ako dapat patuloy na magpanggap; kailangan kong harapin ang mga kakulangan ko nang matapat at mahinahon. Kahit anong isipin ng iba sa akin, kailangan kong sabihin ang totoo, at maghanap ng solusyon kasama ang iba. Nagkataon na nagkaroon ng pagtitipon noong araw na iyon, kaya nagtapat ako sa pagbabahagi tungkol sa mga paghihirap ko at sa mga katiwalian na ibinunyag ko. Pagkatapos magsalita, gumaan ang pakiramdam ko. Nang talakayin ko ang lahat sa iba, tinulungan nila akong makaisip ng paraan para maayos ang disenyo, at hindi nagtagal, natapos ko ang pag-edit. Napakasaya ko! Naramdaman ko kung gaano kaganda na maging bukas at maging matapat nang hindi nagpapanggap! Lahat ay dahil sa pagliligtas ng Diyos kaya ko napagtanto ito at nakamit ang pagbabago. Salamat sa Diyos!