Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Maging Mahigpit sa Sarili Upang Madisiplina ang Iba

12

Xiaoyan Lungsod ng Xinyang, Lalawigan ng Henan

Nagkaroon ako ng malapit na katuwang sa pangkalahatang mga gawain na isang may-edad nang kapatid. Pagkaraang siya ay makatrabaho sa loob ng ilang panahon, nakita kong may kapabayaan siya sa kanyang gawain at hindi niya tinanggap ang katotohanan. Sa gayon, nagkaroon ako ng isang palagay tungkol sa kanya. Unti-unti, ang karaniwan naming ugnayan ay nawala, hindi kami magkasundo nang maigi at hindi magkatugma sa aming paggawa. Sa pakiramdam ko ay kadalasang mali niya ang sanhi na umabot sa ganitong yugto ang relasyon namin, at kaya sinubukan ko ang lahat ng paraan upang makipag-usap sa kanya nang makilala niyang mabuti ang sarili niya. Nguni’t lahat ng pagsisikap kong makipag-usap sa kanya ay nawalan nang saysay o naging hindi maganda. Sa huli, naghiwalay kami na hindi nalulutas ang aming mga usapin. Lalong nagpatibay ito sa aking paniniwala na hindi siya isang taong marunong tumanggap ng katotohanan. Pagkaraan noon ay inayos ng iglesia na makituloy ako sa ibang pamilya. Di nagtagal pagkatapos, natuklasan kong marami ring suliranin sa magkapatid sa pamilyang maybahay, at muli akong nagsikap upang makausap sila, nguni’t lahat ng ginawa ko ay walang saysay, at nagsimula silang magkaroon ng masamang mga palagay laban sa akin. Sa harap ng ganitong mga kalagayan, ako’y lubhang naguluhan at nalito: Bakit ayaw tumanggap ng katotohanan ang mga taong nakikilala ko? Hanggang isang araw, natuklasan ko ang ugat ng suliranin nang bumangga ako sa isang pader sa gawain.

Maging Mahigpit sa Sarili Upang Madisiplina ang Iba

Isang araw, sinabi ng pinuno ko na ipadala ko sa kanya ang kaayusan ng gawain, at ipinagkatiwala ko sa may-edad nang kapatid na babae ang pagdadala nito sa kanya. Sino ang mag-aakala na pagkaraan ng isang linggo, ay ipababalik sa akin nang buo ang pakete. Sa harap ng ganitong lagay, nagulat ako at ibinuhos ang sisi sa may-edad nang kapatid sa kanyang di-maayos na paghawak ng bagay na iyon, na nagresulta sa hindi pagkakahatid ng pakete sa pinuno. Wala ring pakikipag-ugnayan mula sa pinuno sa loob ng ilang araw pagkaraan nito, at nagsisimula na akong mabalisa noon: Karaniwan kung may hindi naihatid o naipadala nang huli na, ang pinuno ay tatawag upang magtanong tungkol sa sitwasyon. Bakit hindi siya nakikipag-ugnayan sa akin sa ngayon? Pinipigilan ba niya akong tupdin ang aking tungkulin? Lalo akong natakot—ang isip ko ay napuno ng pag-aalala at pagsisisi. Hindi ko mapigilang magpatirapa sa harap ng Diyos: “Diyos ko, ang pakiramdam ko’y lubhang maysakit at may salungatan sa aking puso. Ipinabalik sa akin nang buo ang kaayusan ng gawain. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari, at hindi ako makatiyak kung anong bahagi ng sarili ko ang magagawang perpekto sa pagharap sa kalagayang ito. Pakiusap, gabayan at liwanagan Mo ako at tulungang maunawaan ang Iyong kalooban.” Pagkatapos na pagkatapos ng dasal, isang salita ng Diyos ang patuloy na sumasagi sa aking isipan, “Tuwing may ginagawa ka nauuwi ito sa di-maayos o napipigil ka ng isang balakid. Disiplina ito ng Diyos” (“Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Bigla kong napagtanto na ang mga usaping nakita ko sa gawain, ang di-magandang pakikisama sa may-edad nang kapatid, at ang mga pala-palagay ng magkapatid sa pamilyang tinuluyan ko; hindi ba mga paraan ito ng pakikitungo ng Diyos sa akin sa pamamagitan ng aking mga kalagayan? Tahimik akong tumawag sa Diyos, “Diyos ko, alam ko na nakikitungo Ka at dumidisiplina sa akin dahil mahal Mo ako, nguni’t hindi ko maunawaan kung anong mga bahagi ko ang nais Mong tutukan sa pagbigay ng ganitong mga kalagayan. Nagdadasal ako sa Iyo na gabayan at liwanagan Mo ako.” Pagkaraan, nang ako’y kumakain at umiinon ng salita ng Diyos, nakita ko itong dalawang mga sipi, “Dapat mo munang ayusin ang lahat ng kaguluhan sa loob ng iyong sarili sa pamamagitan ng pananalig sa Diyos. Wakasan mo na ang iyong napababang mga disposisyon at kayanin na tunay na maunawaan ang iyong sariling mga kalagayan at alamin kung paano mo dapat gawin ang mga bagay-bagay; panatilihin mo ang pagsasalamuha sa anumang bagay na hindi mo nauunawaan. Ito ay hindi katanggap-tanggap para sa iyo na hindi mo kilalanin ang iyong sarili. Hilumin mo muna ang iyong sariling karamdaman, at sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng Aking mga salita nang higit pa, pagbubulay-bulay sa Aking mga salita, isabuhay ang buhay at gawin ang mga bagay-bagay ayon sa Aking mga salita; kung ikaw man ay nasa tahanan o nasa iba mang lugar, dapat mong hayaan ang Diyos na gumamit ng kapangyarihan sa loob mo” (“Kabanata 22” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). “Kapag nakakatagpo ka ng mga bagay-bagay, kailangan mong pumili, kailangan mong harapin ang mga ito nang tama, kailangan mong huminahon at kailangan mong gamitin ang katotohanan para lutasin ang problema. Ano ang silbi ng iyong karaniwan nang pagkaunawa sa ilang mga katotohanan? Ang mga ito ay hindi nariyan para lamang busúgín ang iyong tiyan at ang mga ito ay hindi nariyan para lamang salitain at wala ng iba pa, ni ang mga ito ay para lutasin ang mga problema ng iba; sa halip ang mga ito ay para lutasin ang sarili mong mga paghihirap, at pagkatapos mo lamang lutasin ang iyong sariling mga problema saka mo magagawang lutasin ang mga problema ng iba” (“Ang Mga Taong Lito ay Hindi Naliligtas” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo). Ang mga salita ng Diyos ay tila isang kislap ng kidlat. Oo, kapag may mga bagay na nangyayari dapat alamin muna natin ang ating mga sarili, at gamitin ang katotohanan upang lutasin ang mga kaguluhan sa loob natin. Sa pagpapabuti ng ating kalagayan, nilulutas natin ang ating mga suliranin, at sa ganoon ay maaari nating lutasin ang mga suliranin ng ibang tao. Nguni’t hindi ko kailanman inalam ang sarili ko kapag may naganap, at itinutok ang mga mata ko sa iba, naghahanap ng kamalian sa kanila kung maaari. Kapag ang pakikipag-ugnayan ay hindi maayos, ibinibintang ko ito sa ibang tao, at sinisikap humanap ng mga paraan na makipag-usap sa kanila, upang ipaalam sa kanila ang kanilang mga aral at makilala ang kanilang mga sarili. Nang ayaw makinig sa akin ang magkapatid sa tinuluyan kong pamilya, naniwala akong ito’y dahil hindi nila hinahanap ang katotohanan, at hindi nila kayang tanggapin ang katotohanan. Nang ipabalik sa akin ang kaayusan ng gawain nang buo, iniatang ko ang sisi at pananagutan sa iba. Nang mangyari lahat ito, nakaligtaan kong suriin kung anong kasamaan ang aking naibunyag, at aling mga katotohanan ang dapat kong pasukin. Tila ba ako’y walang kasamaan, at ginawa nang tama ang lahat. Sa halip, naghanap ako sa iba ayon sa aking mga pamantayan, at kung may hindi makaabot sa aking mga pamantayan o ayaw tanggapin ang aking pakikipag-usap, ipinapalagay ko agad na ang taong iyon ay hindi naghahanap ng katotohanan at tumatanggap ng katotohanan. Talagang ako’y napakapalalo at walang pagkakilala sa sarili. Wala akong alam sa kasamaang naibunyag ko, at hindi ko rin hinanap ang katotohanan upang lutasin ang sarili kong mga suliranin, subali’t laging naghahanap ng mali sa iba. Paano ako makikipagtulungan nang mahusay at makakabagay sa iba? Noon ko napagtanto na: Ang dahilan kung bakit hindi ako makabagay kaninuman ay hindi dahil hindi nila hinahanap ang katotohanan, o tinatanggap ang katotohanan, nguni’t dahil wala akong kaalaman sa aking sarili, at hindi nagbibigay-diin sa paggamit ng katotohanan upang lutasin ang aking sariling mga suliranin.

Pagkaraang matanto ko ang lahat ng ito, nagsimula akong magbigay-pansin sa aking sariling pagpasok at paglutas muna ng aking sariling mga suliranin kapag may mga bagay na nangyari. Sa pakikipag-usap sa mga kapatid pagkaraan, may mga bahagi na ng pagkilala sa sarili sa pakikipag-usap ko. Ito ay noong matuklasan kong nagbago na ang mga kapatid. Nagsimula na silang magpakita ng kaalaman tungkol sa sarili nilang kasamaan, at unti-unti ay nagkaroon kami ng mahusay na pagsasamahan. Sa harap ng mga katotohanang ito, sa wakas ay nakita ko na kapag may mga usaping nangingibabaw, lubhang mahalaga na kilalanin ang sarili at unang lutasin ang sariling mga suliranin. Pagkatapos lamang noon na maaari nating isabuhay ang ating normal na pagkatao, magawang makitungo sa iba nang mahusay, at makinabang sa ating mga karanasan sa buhay.

Kaugnay na Content

  • Maikling Pagbabahagi Tungkol sa Pinagmumulan ng Kadiliman at Kasamaan ng Mundo

    Yang Le Lungsod ng Wuhai, Awtonomong Rehiyon ng Inner Mongolia Noong nag-aaral pa ako, nagkasakit at namatay ang aking ama. Pagkamatay niya, kami—ang …

  • Ang mga Taong Hindi Madaya ay Hindi Kinakailangang mga Matapat na Tao

    Cheng Mingjie Lungsod ng Xi’an, Probinsiya ng Shaanxi Itinuturing ko ang sarili ko na isang uri ng tao na mapagkaibigan at tapat magsalita. Nakikipag-…

  • Kumikilos ang Banal na Espiritu sa Maprinsipyong Paraan

    Ngayon ko lamang ito napagtanto, bagama't may oras na liliwanagan ng Diyos ang bawat tao, ito ay totoo, may prinsipyo sa likod ng gawain ng Banal na Espiritu sa tao. Ang tao mismo ay dapat na magkaroon ng nagnanasang, naghahanap na puso upang maging positibo at aktibong makasama sa gawain ang Diyos. Pagkatapos lamang magagawa ng Banal na Espiritu na kumilos sa tao at liwanagin at palinawin ang pag-unawa ng tao sa kalooban ng Diyos, upang maunawaan nila ang katotohanan sa Kanyang mga salita.

  • Kaunting Pag-unawa ng Pagkakaligtas

    Hindi kasing-simple tulad ng iniisip ng mga tao ang pagliligtas ng Diyos. Dapat tayong umasa sa paghatol at pagkastigo, pati na rin sa mga pagsubok at pagpipino na mula sa salita ng Diyos sa bawat hakbang ng ating mga karanasan. Dapat nating sundan nang mabuti ang bawat hakbang ng gawain ng Diyos, at sa huli ay matamo ang katotohanan at makamit ang pagbabago sa disposisyon upang maging bagong likha