Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Paghatol ng mga Fariseo kay Jesus

5

1. Ang Paghatol ng mga Fariseo kay Jesus

(Mc 3:21-22) At nang mabalitaan yaon ng kaniyang mga kaibigan, ay nagsilabas sila upang siya’y hulihin: sapagka’t kanilang sinabi, Sira ang kaniyang bait. At sinabi ng mga eskriba na nagsibaba mula sa Jerusalem, Nasa kaniya si Beelzebub, at, Sa pamamagitan ng prinsipe ng mga demonio ay nagpapalabas siya ng mga demonio.

2. Ang Pagsaway ng Panginoong Jesus sa mga Fariseo

(Mateo 12:31-32) Kaya’t sinasabi ko sa inyo, Ang bawa’t kasalanan at kapusungan ay ipatatawad sa mga tao; datapuwa’t ang kapusungang laban sa Espiritu ay hindi ipatatawad. At ang sinomang magsalita ng isang salitang laban sa Anak ng tao, ay ipatatawad sa kaniya; datapuwa’t ang sinomang magsalita laban sa Espiritu Santo, ay hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.

(Mateo 23:13-15) Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! sapagka’t sinasarhan ninyo ang kaharian ng langit laban sa mga tao: sapagka’t kayo’y hindi na nagsisipasok, at ang nagsisipasok man ay ayaw ninyong bayaang mangakapasok. Sa aba ninyo, mga eskriba’t mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t sinasakmal ninyo ang mga bahay ng mga babaing bao, at inyong dinadahilan ang mahahabang panalangin: kaya’t magsisitanggap kayo ng lalong mabigat na parusa. Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! sapagka’t inyong nililibot ang dagat at ang lupa sa paghanap ng isa ninyong makakampi; at kung siya’y magkagayon na, ay inyong ginagawa siyang makaibayo pang anak ng impierno kay sa inyong sarili.

Mayroong dalawang magkahiwalay na mga talata sa itaas—tingnan muna natin ang nauna: Ang Paghatol ng mga Fariseo sa Panginoong Jesus.

Sa Biblia, ang pagsusuri ng mga Fariseo kay Jesus Mismo at ang mga bagay na Kanyang ginawa ay: “sapagka’t kanilang sinabi, Sira ang kaniyang bait. … Nasa kaniya si Beelzebub, at, Sa pamamagitan ng prinsipe ng mga demonio ay nagpapalabas siya ng mga demonio” (Mc 3:21-22). Ang paghatol ng mga eskriba at mga Fariseo sa Panginoong Jesus ay hindi mga panggagaya o pag-iisip sa wala—ito ang kanilang konklusyon sa Panginoong Jesus mula sa kung ano ang kanilang nakita at kung ano ang narinig sa Kanyang mga pagkilos. Bagamat ang kanilang konklusyon sa wari ay ginawa sa ngalan ng katarungan at lumilitaw sa mga tao na parang may matatag na batayan, ang kahambugan kung paano nila hinatulan ang Panginoong Jesus ay mahirap din para sa kanila na mapigilan. Ang silakbo ng lakas ng pagkamuhi para sa Panginoong Jesus ang nagbunyag sa kanilang sariling lisyang mga ambisyon at ang kanilang masasama at malademonyong mababangis na mukha, gayundin ang kanilang masamang kalikasan ng paglaban sa Diyos. Ang kanilang sinabi sa kanilang paghatol sa Panginoong Jesus ay udyok ng kanilang lisyang mga ambisyon, pagkainggit, at ang pangit at masamang kalikasan ng kanilang pagkapoot sa Diyos at sa katotohanan. Hindi nila siniyasat ang pinagmulan ng mga pagkilos ng Panginoong Jesus, ni siniyasat nila ang diwa ng kung ano ang Kanyang sinabi o ginawa. Ngunit basta-basta nila, nang may pagkainip, nang may pagkahibang, at nang sinadyang masamang hangarin na batikusin at siraan ang kung ano ang Kanyang ginawa. At ito ay hanggang sa punto pa ng basta-bastang paninira sa Kanyang Espiritu, iyon ay, ang Banal na Espiritu, ang Espiritu ng Diyos. Ito ang kanilang ibig sabihin nang kanilang sinabing “Siya ay nasisiraan ng bait,” “ang Beelzebub at ang prinsipe ng mga demonyo.” Na ang ibig sabihin, sinabi nila na ang Espiritu ng Diyos ay Beelzebub at ang prinsipe ng mga demonyo. Inilalarawan nila ang gawain ng laman ng Espiritu ng Diyos na nadaramtan ng kabaliwan. Hindi lamang nila nilapastangan ang Espiritu ng Diyos bilang Beelzebub at ang prinsipe ng mga demonyo, ngunit kanilang hinatulan ang gawain ng Diyos. Kanilang hinatulan at nilapastangan ang Panginoong JesuKristo. Ang diwa ng kanilang paglaban at paglapastangan sa Diyos ay lubos na kagaya ng diwa ni Satanas at ang paglaban at paglapastangan ng diablo sa Diyos. Hindi lamang nila kinakatawan ang mga taong tiwali, ngunit higit pang sila ay larawan ni Satanas. Sila ay daluyan para kay Satanas sa gitna ng sangkatauhan, at sila ang mga kasabwat at mga sinugo ni Satanas. Ang diwa ng kanilang pamumusong at ang kanilang paninirang-puri sa Panginoong JesuKristo ay ang kanilang pakikipaglaban sa Diyos para sa kanilang kalagayan, ang kanilang pakikipagpaligsahan sa Diyos, ang kanilang walang katapusang pagsubok sa Diyos. Ang diwa ng kanilang paglaban sa Diyos at ang kanilang asal sa paglaban sa Kanya, gayundin ang kanilang mga salita at kanilang mga saloobin ay tahasang nilalapastangan at ginagalit ang Espiritu ng Diyos. Kaya, pinagpapasyahan ng Diyos ang isang makatuwirang paghatol sa kung ano ang kanilang sinabi at ginawa, at pinagpapasyahan ang kanilang mga gawa bilang pagkakasala ng paglapastangan laban sa Banal na Espiritu. Ang pagkakasalang ito ay walang kapatawaran kapwa sa mundong ito at sa mundong susunod, kagaya ng sinasabi sa mga sumusunod na talata sa kasulatan: “datapuwa’t ang kapusungang laban sa Espiritu ay hindi ipatatawad” at “ang sinomang magsalita laban sa Espiritu Santo, ay hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.” Sa araw na ito, pag-uusapan natin ang tungkol sa tunay na kahulugan ng mga salitang ito mula sa Diyos “hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.” Iyon ay pag-aalis sa kalituhan kung paano tutuparin ng Diyos ang mga salitang “hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.”

Ang lahat ng ating napag-usapan ay may kaugnayan sa disposisyon ng Diyos, at ng Kanyang saloobin tungo sa mga tao, mga usapin, at mga bagay. Sa karaniwan, ang dalawang talata sa itaas ay walang eksepsyon. May napansin ba kayong anuman sa dalawang talata na ito ng kasulatan? Sinasabi ng ilang mga tao na nakikita nila ang galit ng Diyos. Sinasabi ng ilang mga tao na nakikita nila ang bahagi ng disposisyon ng Diyos na hindi kumukunsinti sa pagkakasala ng sangkatauhan, at na kapag gumawa ang mga tao ng isang bagay na kapusungan sa Diyos, hindi nila makakamit ang Kanyang kapatawaran. Sa kabila ng katotohanan na nakikita at nauunawaan ng mga tao ang galit ng Diyos at hindi pagkunsinti sa pagkakasala ng sangkatauhan sa dalawang talatang ito, hindi pa rin nila talaga maunawaan ang Kanyang saloobin. Nagtataglay ang dalawang talatang ito ng pahiwatig ng tunay na saloobin at pamamaraan ng Diyos tungo sa kanila na lumalapastangan at nagpapagalit sa Kanya. Taglay ng talatang ito sa kasulatan ang tunay na kahulugan ng Kanyang saloobin at pamamaraan: “sinomang magsalita laban sa Espiritu Santo, ay hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating.” Kapag nilalapastangan ng mga tao ang Diyos, kapag ginalit nila Siya, naglalathala Siya ng hatol ng hurado, at ang hatol na ito ay ang Kanyang huling kahihinatnan. Ito ay isinasalarawan sa ganitong paraan sa Biblia: “Kaya’t sinasabi ko sa inyo, Ang bawa’t kasalanan at kapusungan ay ipatatawad sa mga tao; datapuwa’t ang kapusungang laban sa Espiritu ay hindi ipatatawad” (Mateo 12:31), at “Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw!” (Mateo 23:13). Gayunman, nakatala ba sa Biblia kung ano ang kinalabasan nilang mga eskriba at mga Fariseo, gayundin ng mga taong nagsabing siya ay baliw pagkatapos sabihin ng Panginoong Jesus ang mga bagay na ito? Nakatala ba kung sila ay nagdanas ng kaparusahan? Ito ay tiyak na wala. Ang pagsasabi rito na “wala” ay hindi sa hindi ito naitala, ngunit sa katotohanan walang kalalabasan na maaaring makita gamit ang mga mata ng tao. Nililinaw ng “wala” na ito ang isang isyu, iyon ay, ang saloobin at mga panuntunan ng Diyos sa pagharap sa mga bagay. Ang pagtrato ng Diyos sa mga taong lumalapastangan o kumakalaban sa Kanya o maging yaong naninira sa Kanya—mga tao na sinasadyang atakihin, siraan, at sumpain Siya—hindi Siya nagbubulag-bulagan o nagbibingi-bingihan. Mayroon Siyang isang malinaw na saloobin tungo sa kanila. Hinahamak Niya ang mga taong ito, at sa Kanyang puso ay hinahatulan sila. Sinabi pa Niya nang hayagan ang kalalabasan para sa kanila, nang upang malaman ng mga tao na Siya ay mayroong malinaw na saloobin tungo sa kanila na lumalapastangan sa Kanya, at ang sa gayon ay kanilang malaman na pagpapasyahan Niya ang kanilang kalalabasan. Gayunman, pagkatapos sabihin ng Diyos ang mga ito, hindi pa rin halos makita ng mga tao ang ukol sa kung paano haharapin ng Diyos ang mga taong iyon, at hindi nila maiintindihan ang mga panuntunan sa likod ng kalalabasan ng Diyos, ang Kanyang hatol para sa kanila. Na ang ibig sabihin, hindi makita ng sangkatauhan ang partikular na saloobin at mga pamamaraan na mayroon ang Diyos sa pagharap sa kanila. Ito ay may kinalaman sa mga panuntunan ng Diyos sa paggawa ng mga bagay. Ginagamit ng Diyos ang pagdating ng mga katotohanan upang makitungo sa masamang pag-uugali ng mga tao. Iyon ay, hindi Niya ipinapahayag ang kanilang kasalanan at hindi pinagpapasyahan ang kanilang kalalabasan, ngunit ginagamit Niya nang tuwiran ang pagdating ng mga katotohanan upang tulutan silang maparusahan, upang makuha ang kanilang nararapat na kagantihan. Kapag nangyari ang mga katotohanang ito, ang laman ng mga tao ang magdaranas ng kaparusahan; lahat ng ito ay isang bagay na maaaring makita sa mga mata ng tao. Sa pakikitungo sa masamang pag-uugali ng mga tao, sinusumpa lamang sila ng Diyos sa mga salita, ngunit kasabay nito, ang galit ng Diyos ay darating sa kanila, at ang kaparusahan na kanilang matatanggap ay maaaring isang bagay na hindi nakikita ng mga tao, ngunit ang ganitong uri ng kalalabasan ay maaaring mas malala pa kaysa sa mga kalalabasan na nakikita ng mga tao sa pinarurusahan o pinapatay. Ito ay dahil sa ilalim ng gayong mga kalagayan na pinagpasyahan ng Diyos na hindi ililigtas ang ganitong uri ng tao, upang huwag nang magpakita ng habag o magkaroon ng pagpapaubaya para sa kanila, upang huwag na silang pagkalooban ng mga pagkakataon, ang saloobin na Kanyang isinasaalang-alang sa kanila ay isantabi sila. Ano ang kahulugan ng “isantabi”? Ang kahulugan ng terminong ito sa kanyang sarili ay upang ilagay ang isang bagay sa isang panig, upang huwag nang bigyang pansin ito. Dito, kapag ang Diyos ay “nagsasantabi,” mayroong dalawang magkaibang paliwanag sa kahulugan nito: Ang unang paliwanag ay na binigyan Niya ng buhay ang taong yaon, ang lahat ng bagay sa taong yaon ay pakikitunguhan ni Satanas. Hindi na magiging pananagutan ng Diyos at hindi na Niya ito pamamahalaan. Maging ang taong iyon ay baliw, o hangal, at maging sa buhay o sa kamatayan, o kung sila ay bumaba sa impiyerno para sa kanilang kaparusahan, wala na itong magiging kaugnayan sa Diyos. Mangangahulugan ito na ang nilalang na iyon ay wala ng kaugnayan sa Maylalang. Ang ikalawang paliwanag ay na pinagpasyahan na ng Diyos na sa Sarili Niya ay may gustong gawing isang bagay sa taong ito, sa Kanyang sariling mga kamay. Posible na gagamitin Niya ang serbisyo ng ganitong uri ng tao, o na gagamitin Niya ang ganitong uri ng tao bilang isang pantapat. Maaaring magkakaroon Siya ng isang natatanging paraan ng pakikitungo sa ganitong uri ng tao, isang natatanging paraan ng pagtrato sa kanila—kagaya lamang ni Pablo. Ito ang panuntunan at saloobin sa puso ng Diyos kung paano pinagpapasyahang makitungo sa ganitong uri ng tao. Kaya kapag kinalaban ng mga tao ang Diyos, at siniraan at nilapastangan Siya, kapag ginalit nila ang Kanyang disposisyon, o kung narating na nila ang hangganan ng Diyos, ang mga kahihinatnan ay hindi sukat akalain. Ang pinakamalalang kahihinatnan ay ibibigay ng Diyos ang kanilang buhay at ang lahat sa kanila kay Satanas, nang tuluyan. Hindi sila patatawarin magpakailanman. Ito ay nangangahulugan na ang taong ito ay naging pagkain sa bibig ni Satanas, isang laruan sa kanyang kamay, at simula noon wala nang kinalaman ang Diyos sa kanila. Naiisip ba ninyo kung anong uri ng kahapisan ito nang tuksuhin ni Satanas si Job? Sa kondisyon na hindi pinapayagan si Satanas na saktan ang buhay ni Job, napakatindi pa rin ang dinanas ni Job. At hindi ba lalong mas mahirap isipin ang pagdaraanang pinsala kay Satanas ng isang tao na ganap na ibinigay kay Satanas, na ganap na napasakamay ni Satanas, na lubusang nawala ang pagmamalasakit at habag ng Diyos, na wala na sa ilalim ng pamamahala ng Maylalang, na inalisan na ng karapatan na sambahin Siya, at ang karapatan na maging isang nilalang sa ilalim ng pamamahala ng Diyos, na ang kaugnayan sa Panginoon ng paglikha ay lubusang pinutol? Ang pag-uusig ni Satanas kay Job ay isang bagay na maaring makita ng mga mata ng tao, ngunit kapag ibinigay ng Diyos ang buhay ng isang tao kay Satanas, ang kahihinatnan nito ay isang bagay na hindi maiisip ninuman. Ito ay kagaya lamang ng ilang mga tao na ipapanganak muli bilang isang baka, o isang asno, o ilang mga taong pinangibabawan, inalihan ng mga maruruming, masasamang espiritu, at iba pa. Ito ang kalalabasan, ang katapusan ng ilang mga taong ibinigay kay Satanas ng Diyos. Mula sa labas, tila itong mga taong nanlibak, nanira, humatol, at lumapastangan sa Panginoong Jesus ay hindi nagdanas ng anumang mga kahihinatnan. Gayunman, ang katotohanan ay na ang Diyos ay mayroong saloobin sa pakikitungo sa lahat ng bagay. Maaaring hindi Siya gumamit ng malinaw na wika upang sabihin sa mga tao ang kalalabasan ng kung paano Siya nakikitungo sa bawat uri ng tao. May mga pagkakataon na hindi Siya tuwirang nagsasalita, ngunit Siya ay gumagawa ng mga bagay nang tuwiran. Ang hindi Niya pagsasalita ukol dito ay hindi nangangahulugan na walang kahihinatnan—maaaring ang kahihinatnan ay mas malala pa. Mula sa mga pagpapakita, tila ang Diyos ay hindi nakikipag-usap sa ilang mga tao upang ibunyag ang Kanyang saloobin; ang totoo, ayaw ng Diyos na bigyang pansin sila sa mahabang panahon. Ayaw na Niya silang makita kailanman. Dahil sa mga bagay na kanilang ginawa, ang kanilang pag-uugali, dahil sa kanilang kalikasan at sa kanilang diwa, gusto na lamang ng Diyos na maglaho sila sa Kanyang paningin, nais na ibigay sila nang tuluyan kay Satanas, upang ibigay ang kanilang espiritu, kaluluwa, at katawan kay Satanas, upang tulutan si Satanas na gawin ang maibigang gawin. Malinaw kung hanggang saan namumuhi ang Diyos sa kanila, kung hanggang saan nayayamot ang Diyos sa kanila. Kapag ginalit ng isang tao ang Diyos hanggang sa puntong ayaw man lamang silang makita ng Diyos, na lubusan ng sumuko ang Diyos sa kanila, hanggang sa puntong ayaw na ng Diyos na makitungo sa kanila Mismo—kapag nakarating ito sa punto na ibibigay na sila kay Satanas upang gawin ang maibigan, upang tulutan si Satanas na mamahala, lamunin, at tratuhin sila sa anumang paraan—ang taong ito ay natapos na nang tuluyan. Ang kanilang karapatan na maging isang tao ay binawi na magpakailanman, at ang kanilang karapatan bilang nilalang ay dumating na sa katapusan. Hindi ba ito ang pinakamalalang parusa?

Ang lahat ng ito sa itaas ay ang kumpletong paliwanag sa mga salitang: “hindi ipatatawad sa kaniya, kahit sa sanglibutang ito, o maging sa darating,” at ito din ay isang simpleng komentaryo sa mga talatang ito ng kasulatan. Sa tingin Ko ay mayroon na kayong pagkaunawa ngayon dito!

mula sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao