Saan ba dapat magsimula ang isang tao kapag tinatahak ang unang hakbang sa buhay pagpasok? Ano ang kailangang taglayin ng isang tao upang magkaroon ng buhay pagpasok? Ano ang mga pinakakritikal at pinakamahalagang bagay na dapat hangarin at matamo ng isang tao upang makapasok sa mga katotohanang realidad? Napag-isipan na ba ninyo ang mga katanungang ito? Ano ang buhay pagpasok? Ang buhay pagpasok ay isang pagbabago sa pang-araw-araw na buhay ng isang tao, sa kanilang mga kilos, sa direksyon ng buhay nila, at sa layon na hinahangad nila. Sa pagiging dating hangal at ignorante, at sa laging pagkilos ayon sa mga iniisip, kuru-kuro, at imahinasyon ng laman, ang isang tao ngayon, sa pamamagitan ng pagsisiwalat, pagdidilig, at paglalaan ng Diyos, ay maaaring maunawaan na dapat silang kumilos alinsunod sa mga salita ng Diyos. Dagdag pa rito, sumailalim na sa isang pagbabago ang taong ito dahil sa mga salita ng Diyos, sa pang-araw-araw na buhay, patungkol sa kanilang mga pananaw at estilo ng kanilang pag-kilos, at patungkol sa kanilang direksyon at mga layon sa buhay. Ito ang buhay pagpasok. Ano ang batayan ng buhay pagpasok? (Ang mga salita ng Diyos.) Tama iyon. Hindi mahihiwalay ang pagpasok sa buhay sa mga salita ng Diyos; hindi ito maihihiwalay sa katotohanan; ang bawat salitang binibigkas ng Diyos ay ang katotohanan. Ano ang namamalas sa mga taong nagkamit na ng buhay pagpasok? (Nagagawa nilang umasa sa mga salita ng Diyos upang mabuhay.) Tama iyon. Nagagawa nilang umasa sa mga salita ng Diyos upang mabuhay. Ang kanilang mga kilos, pananalita, iniisip tungkol sa mga problema, palagay, paninindigan, at pananaw ay umaasang lahat sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan. Ang mga ito ay mga pagpapamalas ng pagkakamit ng buhay pagpasok. Kung gayon, saan ba pangunahing nauugnay ang buhay pagpasok? (Sa mga salita ng Diyos.) Nauugnay ito sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan. Kaya ngayon, matutukoy ba ang isang taong may buhay pagpasok bilang isang taong naghahangad sa katotohanan, at ang isang taong tunay na naghahangad sa katotohanan bilang isang taong may buhay pagpasok? (Oo.) Ano ang layon ng pagtukoy sa mga bagay sa ganitong paraan? Sa anong direksyon natin dapat ituon ang ating pagbabahaginan? (Sa paghahangad sa katotohanan.) Ang paghahangad sa katotohanan ay ang pangunahing paksang nais Kong ibahagi ngayong araw. Sa kasalukuyan, hindi masyadong malinaw sa inyo ang kaugnayan ng buhay pagpasok at ng paghahangad sa katotohanan—hindi ninyo ito masyadong napapansin. Palagi Akong nagbabahagi tungkol sa buhay pagpasok at mga disposisyonal na pagbabago, at sa paghimay sa landas ni Pablo. Ano ang pangunahing paksang pinatutungkulan nito? Ito ay ang paghahangad sa katotohanan. Kahit pa himayin Ko ang landas na sinundan ni Pablo, o talakayin ang landas sa pagiging perpekto na sinundan ni Pedro—anupaman ang talakayin Ko, sa huli, anong uri ng landas ba ang layon Kong pasundan sa lahat ng tao? (Ang landas ng paghahangad sa katotohanan.) Kapag nagagawa ng mga taong hangarin ang katotohanan, makapasok sa mga katotohanang realidad, mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos, unawain ang mga layunin ng Diyos, at gawin ang mga bagay-bagay alinsunod sa mga prinsipyo ng mga salita ng Diyos, hindi ba’t nagiging malinaw ang mga layong hinahangad ng mga tao, at ang mga landas na kanilang sinusundan? (Oo, ganoon nga.) Ang paghahangad sa katotohanan ay isang paksang imposibleng maiwasan ng mga tao kapag sumasampalataya sila sa Diyos, naghahangad na baguhin ang kanilang disposisyon, at naghahangad ng kaligtasan. Tanging ang mga taong naghahangad sa katotohanan ang siyang mga tunay na mananampalataya, at siyang makapagtatamo ng kaligtasan. May ilang tao na may marubdob na damdamin at handang gugulin ang kanilang sarili para sa Diyos, ngunit posibleng hindi talaga sila mga taong naghahangad sa katotohanan. Bagama’t ang lahat ng tao ay handang maghangad sa katotohanan, may ilang taong mahina ang kakayahan, wala silang kakayahang makaarok at hindi nila maarok ang katotohanan. May ilang taong walang espirituwal na pang-unawa; kahit paano pa sila makinig sa mga sermon, kailanman ay hindi sila nakauunawa, ni hindi rin sila nakauunawa kapag nagbabasa sila ng mga salita ng Diyos. Palagi nilang naaarok ang mga bagay sa isang baluktot na paraan, at sinusubukan nilang gumamit ng mga regulasyon. Ang mga ito ay mga taong walang espirituwal na pang-unawa. May mga tao sa iglesia na may espirituwal na pang-unawa, at mga taong walang espirituwal na pang-unawa; may mga taong mahina ang kakayahan na walang kakayahang makaarok, at mga taong mahusay ang kakayahan na may dalisay na pag-arok sa mga salita ng Diyos; may mga taong naghahangad sa katotohanan, at mga taong hindi. Ang lahat ng iba’t ibang uri ng taong ito ay may iba’t ibang kalagayan at pagpapamalas, at dapat mong makilatis nang malinaw ang pagkakaiba-iba nila.

Simulan natin sa pagtalakay sa unang uri ng tao—ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa. Halimbawa, pagbabahaginan natin ang isang aspekto ng katotohanan, at pagkatapos nating pagbahaginan ang aspektong ito ng katotohanan at ang mga kalagayan, saloobin, layunin, at pagpapamalas ng mga tao, may ilang taong hindi nakauunawa sa tinalakay, hindi nakauunawa sa pinagbahaginan, na hindi kayang ikumpara ang sarili nila rito, at hindi alam kung ano ang kaugnayan ng kanilang pag-uugali at mga pagpapamalas, ng kanilang tiwaling disposisyon, at ng kanilang kalikasang diwa sa katotohanang napagbahaginan. Hindi rin nila alam kung ano ang kinalaman nito sa mga bagay na hinahangad nila sa kanilang buhay, o kung bakit ipinangaral ang sermong ito—ang tanging nauunawaan nila rito ay doktrina, at iniisip nilang may kinalaman ito sa mga regulasyon. Kapag may nagtatanong sa kanila kung ano ang naunawaan nila, sinasabi nila, “Bagama’t maraming paksa ang napagbahaginan ngayong araw, iisa ang pangunahing punto nito: Kung may mangyari man, higit ka pang magdasal.” May ibang nagsasabing, “Nauunawaan ko. Hinihikayat ng Diyos na maging mabuti ang mga tao, hindi gumawa ng masasamang bagay, at gumawa ng maraming mabubuting bagay. Gusto ito ng Diyos.” May iba pa ngang nagsasabing, “Sinasabi ng Diyos sa mga tao na dapat nilang gugulin ang kanilang sarili para sa Diyos, at ilaan ang malaking bahagi ng kanilang oras at serbisyo.” Naunawaan ba nila ang mga salita ng Diyos? (Hindi.) Iniisip ng lahat ng taong ito na naunawaan na nila ang Kanyang mga salita, ngunit ang totoo ay nangangapa sila sa dilim, at isang pangungusap lang mula sa Kanyang mga salita ang pinanghahawakan nila. Masyadong may kinikilingan ang kanilang pang-unawa, at hindi talaga nila nauunawaan ang ibig sabihin ng Diyos. Para sa mga taong hindi nakauunawa sa mga salita ng Diyos, kahit gaano pa karami ang sabihin ng Diyos, ang nakikita lang nila ay mga regulasyon, doktrina, isang uri ng teorya, isang uri ng perspektiba, o isang uri ng kasabihan. Pagdating sa pagsasagawa nito, paano nila ito isinasagawa? Halimbawa, kapag pinag-uusapan natin ang katotohanan ng pagpapasakop sa Diyos, pagkatapos makinig ay sinasabi nila, “Gagawin ko ang anumang ipagagawa sa akin ng Diyos. Ito ang ibig sabihin ng pakikinig sa Kanyang mga salita at pagpapasakop sa Kanya.” Hindi ba’t napakasimple naman nito? Iyon lamang ang kaya nilang unawain. Hindi nila nauunawaan kung anong paraan ng pagsasagawa sa mga salita ng Diyos ang tunay na pagpapasakop sa Kanya, kung paano hanapin ang mga layunin ng Diyos at makamit ang pagpapasakop sa Diyos, kung paano sundin ang patnubay ng Banal na Espiritu, at kung paano isagawa ang katotohanan ayon sa mga salita ng Diyos, lalo na kung paano pumanig sa Diyos at protektahan ang gawain ng iglesia. Habang mas may kinalaman ang isang bagay sa mga katotohanang mahalaga sa pagpapasakop sa Diyos, lalong hindi nila ito kayang arukin. Ang alam lang nilang gawin ay sumunod sa mga regulasyon. Ito ang ibig sabihin ng kawalan ng espirituwal na pang-unawa. Bukod sa pagsunod sa mga regulasyon at pananatili sa nakagawian nilang paraan ng pag-iisip, ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa ay hindi tinatablan ng katwiran. Ano ang pangunahing pagpapahayag ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa? (Pagsunod sa mga regulasyon.) Ito ay pagsunod sa mga regulasyon. Madalas silang kumuha ng isang pangungusap o isang pangyayari at itinatakda ito bilang isang regulasyon o paraang susundan. Kung gayon, itinuturing din ba ng mga taong ito ang katotohanan sa ganitong paraan? (Oo.) Naaalala ng mga walang espirituwal na pang-unawa ang isang aspekto ng mga pagpapamalas ng katotohanan na ibinahagi mo ngayon; itinatakda nila ang mga salita at pag-uugaling iyon bilang mga regulasyong dapat isagawa, kung saan inaalala nang walang palya ang bawat isa sa mga ito. Pagkatapos, sa susunod, kapag naharap sa ibang sitwasyon, kung walang sinumang magbabahagi, iaangkop nila ang mga naunang pamamaraan at regulasyon nang walang pagtatangi, at isasagawa ang mga ito. Isa itong tunay na pagpapamalas ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa. Ano ang nararamdaman ng ganoong mga tao habang sumusunod sila sa mga regulasyon? (Pagod.) Hindi sila nakakaramdam ng pagod; kung sakali man, titigil sila. Pakiramdam nila ay isinasagawa nila ang katotohanan; hindi nila nadarama na sumusunod sila sa isang kalipunan ng mga regulasyon, ni hindi nila nadarama na wala silang espirituwal na pang-unawa. Lalong hindi nila nadarama na hindi nila naunawaan ang katotohanan, o na wala silang pang-unawa sa kung ano ang mga katotohanang prinsipyo. Bagkus, iniisip nilang naunawaan na nila ang praktikal na bahagi ng katotohanan, gayundin ang mga prinsipyo ng aspektong iyon ng katotohanan; kasabay nito, iniisip nilang naunawaan na nila ang mga layunin ng Diyos, at kung makakakilos sila ayon sa kanilang mga regulasyon, makakapasok na sila sa aspektong iyon ng katotohanang realidad, matutupad ang mga layunin ng Diyos, at maisasagawa ang katotohanan. Hindi ba’t ito ang iniisip ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa? (Oo, ito nga.) Naaayon ba sa mga pamantayang hinihingi ng Diyos ang paraan ng pag-iisip na ito? Isa ba talagang pagpapamalas ng paghahangad sa katotohanan ang pagsasagawa sa pamamagitan ng pagsunod sa mga regulasyon? (Hindi.) Bakit hindi? (Dahil kapag may nangyayari, hindi nila hinahanap ang katotohanan, at hindi sila nagsisikap na pag-isipan ang bagay na iyon; pilit lang nilang pinanghahawakan ang dati na nilang paraan ng paggawa sa mga bagay.) Ganito kumilos ang uri ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa—pilit nilang pinanghahawakan ang mga dating gawi, tamad sila, hindi nila hinahanap ang katotohanan kapag may mga nangyayari, at hindi nila pinag-iisipan o sinisiyasat ang mga bagay. Isa pa, kahit pa magsiyasat sila, nagagawa ba nilang unawain kung ano ang ibig sabihin nito? (Hindi.) Bakit hindi sila nakauunawa? (Dahil wala silang espirituwal na pang-unawa.) Tama. Ang pinakaugat nito ay walang espirituwal na pang-unawa ang mga taong tulad nito, at hinding-hindi nila mauunawaan ang katotohanan.

Ang totoo, sa kanilang mga puso, ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa ay handang maghangad ng katotohanan, ngunit mali ang paraan ng paggawa nila rito. Sa tumpak na pananalita, pangunahin silang umaasa sa pagsunod sa mga regulasyon, pagkilos ayon sa mga patakaran, at pagsunod sa doktrina, o paggamit ng mga paraan ng ibang tao sa paggawa ng mga bagay-bagay, at panggagaya sa mga salita ng mga ito. Kaya, ano ang diwa ng ganitong uri ng tao? Bakit itinuturing nila ang pagsunod sa mga regulasyon bilang pagsasagawa sa katotohanan, at iniisip na ang pagsasagawa sa ganitong paraan ay paghahangad sa katotohanan? Bakit ba nangyayari ang ganitong problema? May pinag-ugatan ito—nakikita ba ninyo? (Itinuturing nila ang kanilang mga pananaw, kuru-kuro, at imahinasyon bilang ang katotohanan. Hindi nila nauunawaan ang mga salita ng Diyos, at hindi nila tunay na naarok ang mga layunin ng Diyos.) Bahagi ito niyon. Ano pa? (Mapagmataas sila at nag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba, at kapag may nangyayari, hindi nila hinahanap ang katotohanan. Itinuturing nilang katotohanan ang mga bagay na sa palagay nila ay tama.) Ganito ang ilang taong walang espirituwal na pang-unawa, ngunit hindi ito ang ugat ng problema. Ano ang nagdulot sa mga taong tulad nito na magpamalas sa ganitong paraan? Ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa at mahilig sumunod sa mga regulasyon ay lubhang taimtim makinig ng mga sermon, lalo na kapag patungkol ito sa kanilang pagsasagawa. Halimbawa, kung paano gampanan ang kanilang mga tungkulin, at kung paano gawin ang mga bagay na dapat nilang gawin nang maayos. Nakikinig sila, ngunit ang pangunahing problema ay hindi nila kayang ikumpara ang kanilang kalagayan at ang naririnig nila sa sermon. Halimbawa, kung tinatalakay nito ang pagrerebelde ng mga tao, pagkatapos nilang makinig, iniisip nila, “Mapaghimagsik? Hindi ako! Kung bawal maging mapaghimagsik ang mga tao, kung mahaharap ako sa ganitong sitwasyon sa hinaharap, hindi ako dapat magsalita. Dapat ay tiisin ko na lang ito, at basahin ang tono at mga ekspresyon ng mukha ng mga tao. Titingnan ko kung ano ang sasabihin ng mga tao sa paligid ko, at kung paano nila gagawin ang mga bagay-bagay, at tutularan ko iyon. Pagkatapos ay hindi ako magiging mapaghimagsik, tama ba?” Pagkatapos makinig sa isang sermon, ang nagiging mga kongklusyon nila ay pawang sarili lamang nilang mga lohika at pamamaraan ng pagsasagawa. Wala silang tugon sa lahat ng kalagayang inilantad sa sermon, at hindi nila maikumpara ang kanilang mga sarili rito. Magulo ang isipan nila. Ano ang ibig Kong sabihin sa “magulo”? Hindi nila alam kung ano talaga ang tinatalakay sa sermon. Sa loob-loob nila, iniisip nila, “Ano ba ang pinagbabahaginan? Bakit ba hindi gumamit ng mas simpleng mga termino? Ngayon, ang bagay na ito ang pinagbabahaginan, at bukas, ibang bagay naman.” Mula sa perspektiba nila, madali lang ang pagsasagawa ng katotohanan: Gawin mo lang ang ipinagagawa sa iyo. Pagdating sa lahat ng kalagayan at tiwaling disposisyong inilantad sa sermon, hindi nila maikumpara ang mga iyon sa kanilang mga sarili. Naguguluhan at nabablangko sila pagdating sa kung anong mga kaisipan, ideya, at iba’t ibang tiwaling disposisyon ang ipinakikita ng mga tao sa bawat uri ng sitwasyon sa proseso ng buhay pagpasok. Hindi nila kayang tukuyin ang pagkakaiba-iba ng mga detalye, ni ihambing ang kanilang sarili. Ano ba ang nararamdaman ng mga taong hindi kayang ihambing ang kanilang sarili matapos mapakinggan ang katotohanan? (Iniisip nilang ibang tao ang tinutukoy nito, at na wala itong kinalaman sa kanila.) Tama iyon. Ito ang pangunahing katangian nila; hindi nila kayang ihambing ang kanilang sarili. Kapag nakakikita sila ng mga salitang naglalantad sa mga tiwaling kalagayan ng mga tao, iniisip nilang ibang tao lang ang tinutukoy nito. Kaya nilang aminin kapag mga karaniwan o tipikal na problema ng mga tao ang nalalantad, ngunit pagdating sa mga salitang tumutukoy sa mga tiwaling disposisyon o sa mga diwa ng mga tao, talagang hindi nila ito tinatanggap; hindi nila ito aaminin anuman ang sitwasyon—para bang ang pag-amin dito ay mangangahulugang nakondena sila. Ito ang problemang taglay ng lahat ng taong walang espirituwal na pang-unawa. Kapag nahaharap sila sa paglalantad ng Diyos sa bawat uri ng kalagayan at pagpapamalas ng mga tao, at sa bawat paraang nahahayag ang kanilang kalikasang diwa, hindi nila tinatanggap ang alinman dito, ni ikinukumpara ang kanilang sarili rito o nagninilay-nilay. Sa halip, madalas nilang tinatanggap ang mga salita at problemang ito at ipinalalagay na patungkol sa ibang tao ang mga ito, iniisip na wala itong kinalaman sa kanila. Bukod sa hindi tinatanggap ng ganitong mga tao ang katotohanan, hindi rin normal ang mga paraan ng pag-iisip nila, malabo at paligoy-ligoy ang kanilang mga salita, at ang tanong na sinasagot nila ay hindi ang itinanong mo. Halimbawa, kung tatanungin mo sila kung kumain na sila, sasabihin nilang ayaw nila ng tubig; kung tatanungin mo sila kung inaantok sila, sasabihin nilang hindi sila nauuhaw. Madalas silang nasa ganitong uri ng magulong kalagayan, at litong takbo ng isipan. Ganito nagpapamalas ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa. May mga taong walang espirituwal na pang-unawa sa bawat iglesia. Bagama’t may mga magkakatulad silang problema, may maliliit ding pagkakaiba sa mga ito. May mga tao bang ganap na walang espirituwal na pang-unawa? (Oo.) Ang mga taong sumasampalataya sa Diyos nang wala pang tatlong taon ay malabo ang pagkaunawa sa mga bagay na tulad ng pananampalataya sa Diyos, buhay pagpasok, paghahangad sa katotohanan, paghahangad sa pagbabago ng kanilang mga disposisyon, at paggawang perpekto sa kanila. Umaasa lang sila sa silakbo ng damdamin upang magawa ang kanilang tungkulin, ginagawa ang ganito o ganyan para sa Diyos, at nasa yugto ng pagsisikap at pagtatrabaho. Hindi nila nauunawaan ang mga bagay na may kinalaman sa buhay pagpasok, at talagang wala silang konsepto ng buhay pagpasok at paghahangad sa katotohanan. Gusto lang nilang gumawa ng mga bagay na nakikita sa panlabas, at sumasandig sila sa silakbo ng kanilang damdamin upang magawa ito. Ang mga ito ay mga taong ganap na walang espirituwal na pang-unawa. Ang isa bang taong ganap na walang espirituwal na pang-unawa sa yugtong ito ay maaaring mabansagan na isang taong hindi naghahangad sa katotohanan? (Hindi.) Hindi pa sila masyadong matagal na sumasampalataya sa Diyos, kaya hindi pa sila maaaring bansagan. Dahil nasa yugto pa sila ng marubdob na yugto, wala silang anumang nauunawaan tungkol sa mga layunin ng plano ng pamamahala ng Diyos, sa landas ng mga tao tungo sa kaligtasan, o sa iba’t ibang landas na sinusundan ng bawat uri ng tao, kaya’t mapalalagpas naman ang kawalan nila ng espirituwal na pang-unawa; normal na bagay ito. Gayumpaman, para sa mga taong nauunawaan na kung ano ang buhay pagpasok, at nasimulan nang maging pamilyar sa lahat ng katotohanang tumutukoy sa buhay pagpasok at sa pagbabago ng mga disposisyon, mayroon ba sa kanila na ganap na walang espirituwal na pang-unawa? (Oo, mayroon.) May mga ganito pa rin. Kahit na ang isang taong ganap na walang espirituwal na pang-unawa ay handa sa kanyang puso na maghangad sa katotohanan, hindi niya ito matatamo, kaya masasabi nang may katiyakan na ang mga taong ganap na walang espirituwal na pang-unawa ay imposibleng maging mga taong naghahangad sa katotohanan, at talagang imposible na ang kanilang mga pagpapamalas ay magiging mga pagpapamalas ng isang taong naghahangad sa katotohanan.

Ano ang iba’t ibang paraan ng pagpapamalas ng mga taong may espirituwal na pang-unawa at ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa? Ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa ay pundamental na walang kamalayan at walang alam sa mga katotohanang ibinahagi ng Diyos, pati na sa mga kalagayan, konteksto, at indikasyon ng Kanyang mga salita, at hindi nila kayang ihambing ang kanilang sarili rito. Lubos na kabaligtaran naman ang mga taong may espirituwal na pang-unawa. Halimbawa, kung magbabahagi Ako tungkol sa pagrerebelde ng mga tao, at na nakapaloob sa pagrerebelde ang pagiging mapagmatigas, pagiging makasarili, at sutil na kahangalan, pati na ang mga maling pagkaunawa sa Diyos, at paglaban at pagsalungat sa Kanya, kapag tinatalakay Ko ang mga kalagayang tumutukoy sa paksang ito, nagbibigay man Ako ng halimbawa, tinatalakay Ko man ang tungkol sa isang aspekto ng katotohanan, o tinatalakay ang isang kalagayang umiiral sa iyong puso, o nagbabahagi ng mga paksang tungkol sa mga katotohanang prinsipyo, kung talagang nauunawaan mo ang iyong naririnig, isa kang taong may espirituwal na pang-unawa. Kung nauunawaan mo ang iyong naririnig at naisasagawa ito, isa kang taong nagsasagawa ng katotohanan. Kapag naririnig ng mga taong may espirituwal na pang-unawa ang mga salita ng Diyos, kaya nilang makaarok nang dalisay, at kaya pa nga nilang maunawaan ang katotohanan. Kahit ano pa ang talakayin ng Diyos, nakasasabay sila, at naihahambing nila ang kalagayan nila sa mga salita ng Diyos, at kaya nilang maghanap ng landas na isasagawa. Ito ang pagpapamalas ng pagkakaroon ng espirituwal na pang-unawa. Pagkatapos basahin ng mga taong may espirituwal na pang-unawa ang mga salita ng Diyos, gumagaan ang loob nila at may nakakamit sila mula rito. Lubhang malaya ang kanilang espiritu, at nararamdaman nilang may landas silang masusundan. Samakatwid, sa tuwing nakikinig sila sa isang sermon ay may natatamo sila rito, at sa tuwing nagbabasa sila ng mga salita ng Diyos, sila ay napalalakas. Ganito naipapamalas ang espirituwal na pang-unawa. Kahit ano pa ang ibahagi ng Diyos, pagkatapos itong marinig ng mga taong may espirituwal na pang-unawa, may lilitaw na mga imahe sa kanilang mga isipan, at kapag inilalantad ng Diyos ang mga kalagayan ng mga tao, nakapaghahambing sila. Kapag tinatalakay Niya ang tungkol sa mga maling pagkaunawa tungkol sa Diyos, inilalapat nila ito sa kanilang kalagayan, at napagtatanto nila, “Ang hinihingi kong ito, at itong mga imahinasyon ko, sa totoo, ay mga maling pagkaunawa pala sa Diyos.” Napagtagpi na nila ito. Kapag tinatalakay Niya ang tungkol sa paglaban at pagsalungat sa Diyos, kung taglay nila ang parehong mga emosyong ito, namumuhay sila sa parehong mga kalagayan, at nasa kalooban nila ang ganitong mga disposisyon at diwa, maikukumpara nila ang mga iyon. Anong uri ng mga bagay ang magagamit nila sa pagkukumpara? Ang mga kaisipan, ideya, o ang mga kilos at pag-uugaling ipinapakita nila; ang lahat ng ito ay magagamit sa pagkukumpara. Kapag nauunawaan ng mga tao ang sinasabi ng Diyos, at nauunawaan nila kung ano mismo ang tinatalakay Niya, at alam nila kung ano ang pag-uugali, mga paghahayag, mga pagpapamalas, mga kalagayan, at mga diwa nila na tumutugma sa mga kalagayang inilantad ng Diyos, at tinalakay sa mga sermon, nakapagpamalas sila ng espirituwal na pang-unawa. Masasabi ba ninyo kung mayroon kayong espirituwal na pang-unawa o wala? (Minsan ay mayroon, at minsan ay wala.) Maitatama ito, ngunit kung talagang wala kayo nito, magdudulot ito ng problema. Kung kadalasan ay alam ninyo kung ano ang tinatalakay ng mga salita ng Diyos, kahit na hindi ninyo ito maihambing sa inyong sarili, ngunit alam ninyong may ganitong uri kayo ng mga kalagayan, o napansin ninyo ang mga ito sa ibang tao, at alam ninyo ang aspektong ito ng katotohanan, at kung paano kayo dapat pumasok, maituturing na itong pagkakaroon ng espirituwal na pang-unawa. Gayumpaman, nakapagpapamalas ba ang ganitong uri ng tao ng espirituwal na pang-unawa sa tuwing nakaririnig siya ng sermon? Hindi, kung minsan ay mayroon siyang espirituwal na pang-unawa, at kung minsan ay wala. Dahil maraming aspekto ng katotohanan ang tinatalakay ng buhay pagpasok. May ilang katotohanang nauunawaan at napasok mo na, at iba na hindi mo nauunawaan at hindi mo pa napapasok. May ilang katotohanang hindi mo talaga naranasan, at ni hindi mo pa nga nalalaman. Ngayon ay alam mo na ito, ngunit mahirap sabihin kung kaya mo itong arukin o hindi, at maaari ka pa ngang magkaroon ng mga kuru-kuro o maling pagkaunawa rito. Gayumpaman, normal lang ito. Kung may nauunawaan kang ilang aspekto ng katotohanan, ang mga iyon ay mga aspekto kung saan mayroon kang espirituwal na pang-unawa; kung may ilang aspekto ng katotohanan na hindi mo nauunawaan, ang mga iyon ay mga aspekto kung saan wala kang espirituwal na pang-unawa; kung may ilang aspekto ng katotohanan na hindi mo pa nalalaman at medyo bago pa sa iyo, o may mga kuru-kuro ka pa nga sa mga iyon, ang mga iyon ay mga aspekto kung saan lalo kang walang espirituwal na pang-unawa. Dapat kang dumaan sa isang panahon ng pagdanas hanggang sa maunawaan mo ang katotohanan bago ka magkaroon ng espirituwal na pang-unawa sa mga aspektong iyon. Halimbawa, may ilang taong may mga maling pagkaunawa tungkol sa Diyos, ngunit iniisip pa rin nila, “Hindi ako nagkamali ng pagkaunawa sa Diyos, kailanman ay hindi ako nagkamali ng pagkaunawa sa Diyos. Mahal na mahal ko ang Diyos! Kaya paano ako magkakamali ng pagkaunawa sa Kanya?” Ito ang mga salitang binibigkas ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa. Kung sinasabi mong “Madalas na mali ang pagkaunawa ng mga tao sa Diyos, ngunit hindi nila ito kayang kontrolin; nagkakaroon ng mga maling pagkaunawa sa anumang oras at saanmang lugar. Gayumpaman, sa ngayon, tila wala akong kamalayan sa anumang aspektong nagkaroon ako ng maling pagkaunawa sa Diyos, o naging salungat sa Kanya. Kailangan kong suyurin ang mga bagay-bagay, magkaroon ng mga karanasan, at magdasal sa Diyos at hilingin sa Kanyang mamatnugot ng mga sitwasyon upang mahayag ang mga bagay na ito sa akin.” Maganda ito. Ito ang hiling na dapat ninyong isaisip—dapat ay patuloy kayong magsumikap na bumuti. Kung may magsasabing, “Kahit kailan ay hindi ako nagkamali ng pagkaunawa sa Diyos. Ibang tao ang tinutukoy nito,” ipinakikita ng katunayang nakapagsasabi siya ng ganoong katawa-tawang bagay na wala siyang espirituwal na pang-unawa. Ano ang mga disposisyong pangunahing inihahayag ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa? Pagmamataas at sutil na kahangalan. Ano ang sutil na kahangalan? Ang ibig sabihin nito ay kapwa ka hangal at sutil. Paano ba ito naipapamalas sa kongkretong pananalita? (Wala silang kamalayan sa mga tiwaling disposisyong nakikita ng lahat ng tao, at iniisip nilang wala sila ng mga disposisyong ito. Masyado rin silang nag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba, at iniisip nilang talagang nasa tama sila.) Bukod sa iniisip nilang wala sila ng aspektong ito ng katiwalian, iniisip din nilang maayos ang lagay nila. Nakokontrol ang loob nila ng mapagmataas nilang disposisyon, at iniisip nilang hinding-hindi sila gagawa ng ganoong bagay. Anuman ang sabihin ng ibang tao, hangga’t wala silang napagtatanto, nakikita, o nararanasang bagay, iisipin nilang hindi ito kinakailangang pagnilayan at unawain, o tanggapin. Sutil na kahangalan ito. Ano pa ang ibang paraan ng paglalarawan sa sutil na kahangalan? Ito ay kapag hindi ka tinatablan ng katwiran. May iba pa bang termino? (Kamangmangan.) Oo, malaki ang kaugnayan ng sutil na kahangalan sa kamangmangan—kapwa iyon hangal at sutil. Halimbawa, sinasabi ng ibang tao, “Dapat kang mag-ingat. Ang palaging pag-inom ng malamig na tubig ay maaaring makapagpabagal ng panunaw at magdulot sa iyo ng pananakit ng tiyan.” At tumutugon sila, “Napakalusog ng katawan ko. Wala akong diperensiya. Nag-aalala ka sa wala.” Hindi ba’t sutil na kahangalan ito? (Oo.) Sila ay napakasutil at napakahangal dahil hindi pa nila nararanasan ang isang bagay, subalit masyado silang nag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba. Bakit Ko sinasabing sutil at hangal sila? Dahil wala silang karanasan, subalit ang lakas ng loob nilang kumontra sa sinasabi ng isang taong may karanasan. Hindi nila kinukumpirma kung totoo ang mga salitang ito at hindi sila nakapupulot ng aral sa mga ito; sa halip, iniisip nilang tama talaga sila, at hindi nila tinatanggap ang sinasabi ng ibang tao. Kasutilan ito at kahangalan, pati na pagmamataas at pag-aakalang mas matuwid kaysa sa iba. Sa kanyang buhay pagpasok, nagawang matuto ni Pedro sa mga pagkabigo ng iba. Ano ang sinasabi ng mga salita ng Diyos? (Sinasabi ng Diyos na “isinaloob ni Pedro kung ano ang mabuti mula sa mga panahong nagdaan, at tinanggihan kung ano ang masama” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Makikilala ang Realidad).) Ni hindi kayang tanggapin ng mga taong sutil at hangal ang mga bagay na nangyayari sa mismong harapan nila, at hindi sila natututo rito. Ang tingin ng mga tao rito ay pagiging mangmang, ngunit ang totoo ay isa itong problema sa kanilang disposisyon—dulot ito ng isang mapagmataas na disposisyon.

Balikan natin ang paksa ng kung paano nagpapamalas ang mga taong may espirituwal na pang-unawa, at kung paano nagpapamalas ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa. Ano ba ang kasasabi Ko lang ngayon na pangunahing paraan ng pagpapamalas ng mga taong may espirituwal na pang-unawa? Sabihin ninyo sa Akin. (Kayang unawain ng mga taong may espirituwal na pang-unawa kung aling mga kalagayan ng tao ang inilalantad ng mga salita ng Diyos, at ihambing ang sarili nilang mga kaisipan, ideya, kilos, at pag-uugali sa pang-araw-araw nilang buhay. Kaya nilang unawain kung ano ang sinasabi ng Diyos.) Nakuha ninyo ang karamihan sa pangunahing punto. Kapag ang mga taong may espirituwal na pang-unawa ay nagbabasa ng mga nagbubunyag na salita ng Diyos, naihahambing nila ang kanilang sarili, at nalalaman kung ano ang mga katotohanang tinatalakay ng mga salita ng Diyos, ano ang dapat pasukin ng mga tao, ano ang mga disposisyon ng tao na inilalantad ng Kanyang mga salita, at ano ang mga kalagayan at pagpapamalas ng tao na inilalantad ng Kanyang mga salita. Naihahambing nila ang kanilang sarili sa lahat ng bagay na ito, at nagkakaroon sila ng kamalayan sa mga ito. Ganito naipapamalas ang espirituwal na pang-unawa. Kanina, noong nagbabahagi Ako tungkol sa kung paano nagpapamalas ang mga taong may espirituwal na pang-unawa, may itinanong tayo, kung may espirituwal na pang-unawa ba sila sa lahat ng bagay. Mayroon ba? (Wala. Sa ilang bagay, naihahambing nila ang kanilang sarili sa mga kalagayang inilalantad ng mga salita ng Diyos, kung kaya nagpapamalas sila ng espirituwal na pang-unawa; samantalang sa mga bagay na hindi pa nila nararanasan ay hindi nila naihahambing ang kanilang sarili, kaya wala silang espirituwal na pang-unawa.) Kung hindi pa nila nararanasan ang isang bagay at hindi nila naihahambing ang kanilang sarili, wala silang espirituwal na pang-unawa rito. Paano kung may mga bagay na silang naranasan, ngunit hindi nila nauunawaan ang mga katotohanang nakapaloob doon, kung kaya hindi nila tinatanggap ang mga iyon, o hindi nila kinikilala ang mga iyon bilang katotohanan—maituturing ba iyong pagkakaroon ng espirituwal na pang-unawa? (Hindi.) Hindi rin ito pagkakaroon ng espirituwal na pang-unawa. Paano kung hindi nila nauunawaan na ang mga bagay na kanilang naririnig ay ang katotohanan—maituturing ba itong pagkakaroon ng espirituwal na pang-unawa? (Hindi.) Mayroon ba sa inyong nagpapamalas sa ganitong mga paraan? Halimbawa, pagdating sa mga katotohanan tungkol sa pagpapasakop, sinasabi ng ilang tao, “Dapat tayong maging mapagpasakop sa bagay na ito. Walang maipagyayabang ang mga tao, at tungkulin at obligasyon nilang maging mapagpasakop.” Pagkarinig nito, naiisip mo sa sarili mo, “Anong uri ng katotohanan ito? Maging mapagpasakop din sa bagay na ito? Ang tingin ko, hindi kailangang maging mapagpasakop dito!” Hindi ba’t wala kang espirituwal na pang-unawa sa bagay na ito? (Oo.) Ang totoo, wala itong kinalaman sa kung gaano kalalim o kababaw ang iyong mga karanasan; tungkol lang ito sa tanong kung mayroon kang espirituwal na pang-unawa o wala. Magbibigay Ako ng halimbawa. Noong sinubok si Job, ano ang sinabi niya? (“Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova” (Job 1:21).) Pagkarinig ng mga tao sa sinabi niyang ito, kaya ba nilang unawain ang katotohanang nakapaloob dito? (Hindi.) Kaya may espirituwal na pang-unawa ba ang mga tao sa bagay na ito? (Wala.) Wala silang espirituwal na pang-unawa. Ang bawat tao ay may kakayahang maranasan ang dalawang bagay ng pagbibigay at pag-aalis ng Diyos, hindi ba? (Oo.) Naranasan mo na ang mga ito, ngunit hindi mo nauunawaan ang katotohanang nakapaloob dito, kaya may espirituwal na pang-unawa ka ba sa mga bagay na ito? (Wala.) Wala kang espirituwal na pang-unawa. Ano ang katotohanang nakapaloob sa mga salitang binigkas ni Job? (Na ang Diyos ang may kataas-taasang kapangyarihan at naghahari sa lahat.) Ito ay na ang Diyos ang may kataas-taasang kapangyarihan sa lahat ng pangyayari at lahat ng bagay, at nasa Kanya ang desisyon na magbigay o mag-alis. Kaya, ano ang dapat isagawa ng mga tao? (Pagpapasakop.) Tama iyan. Dapat silang magpasakop, tumanggap, at magpuri sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Kapag nauunawaan ng mga tao ang mga salitang ito at ang katotohanang nakapaloob sa mga ito, may espirituwal na pang-unawa sila sa bagay na ito. Kung hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanang nakapaloob sa mga salitang ito, wala silang espirituwal na pang-unawa sa bagay na ito. Sa puntong ito, may espirituwal na pang-unawa ba kayo sa mga salita ni Job? (Wala.) Kung doktrina ang nauunawaan mo, sasabihin mo, “Nagkaroon ng magandang karanasan si Job. Sinabi ng Diyos na matuwid na tao si Job, kaya tiyak na ang lahat ng ginawa niya ay naaayon sa katotohanan, at tumutupad sa mga layunin ng Diyos.” Nauunawaan mo ang doktrina. Kaya, kailan magiging katotohanang realidad mo ang doktrinang ito? (Kapag aktuwal nang namamatnugot ang Diyos ng mga sitwasyon kung saan inalis sa akin ang mga bagay-bagay, at nagagawa kong magpasalamat at magpuri sa Diyos, magpasakop sa Diyos, at hindi magreklamo, at sa gayon ay naisasagawa ang aspektong ito ng katotohanan.) Naisasagawa mo ito, ngunit ang pagsasagawa mo ba ay sa pagsunod sa mga regulasyon at panggagaya sa iba, o tunay na pang-unawa sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa kaibuturan ng iyong puso? May pagkakaiba rito, hindi ba? Alin dito ang pagpasok sa katotohanang realidad? Maraming tao ngayon na, matapos makita ang halimbawang ipinakita ni Job, ay nagagawang sabihin ang mga parehong bagay na ginawa ni Job, ngunit kapag sinasabi nila ang mga bagay na ito, ginagaya lang ba nila siya, o tulad ni Job, ang kanilang mga salita ba ay binigkas matapos mapagtanto, pagkalipas ng ilang dekada ng karanasan, ang katotohanan at katunayan na ang Diyos ang may kataas-taasang kapangyarihan sa sangkatauhan? Alin sa mga ito ang katotohanang realidad? (Ang nanggagaling sa karanasan ay ang realidad.) Tanging ang mga bagay na nararamdaman at nauunawaan mo sa pamamagitan ng karanasan ang katotohanang realidad; ang panggagaya sa mga bagay na sinasabi ng ibang tao ay hindi realidad. May aspekto ng realidad sa katagang binigkas ni Job, ngunit kapag binigkas ng mga taong nanggagaya sa mga salita niya ang parehong kataga, nagiging isa itong salawikain na ginagamit nila upang magbalatkayo at magpanggap na mga espirituwal na tao. Ang mga taong ito ay mga relihiyosong mandaraya. Ang ilang tao na napili para maging mga lider sa iglesia at na may responsabilidad at katayuan ay madalas nakikipagbahaginan sa mga kapatid tungkol sa mga salitang binigkas ni Job: “Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova.” Ano ang nararamdaman ng mga taong nakikinig? Ang nararamdaman nila ay, “Galing sa Diyos ang mga salitang ito. Nabuo ang mga ito sa pamamagitan ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu at patnubay ng Diyos. Lubhang praktikal ang mga ito.” Pagkalipas ng wala pang isang taon, tinatanggal ang mga lider na iyon dahil sa hindi paggawa ng tunay na gawain, sa pag-antala sa buhay pagpasok ng mga hinirang ng Diyos, at sa pag-antala sa pag-usad ng gawain ng iglesia, at pagkatapos ay nagiging negatibo sila at nagrereklamo. Binibigkas ng mga taong tulad nito ang parehong mga salitang binigkas ni Job, ngunit hindi nila naranasan ang mga bagay na naranasan ni Job, at wala silang malalim na pang-unawa, karanasan, o pag-arok sa mga salitang ito. Samakatwid, kapag nagsasalita sila, nanggagaya ba sila o nagsasalita nang taos-puso? (Nanggagaya sila.) Pagdating sa iniisip nila sa kaibuturan nila, kapag nagsasalita sila, nakapaloob sa mga salita nila ang kanilang mga personal na damdamin, at taos-puso sila. May kahilingan sila, na kapag binibigyan sila ng Diyos ng mga bagay, palagi nilang magagawang purihin at pasalamatan Siya para sa mga pagpapala at kaloob na ibinigay Niya sa kanila, at na kapag may mga inalis ang Diyos sa kanila, talagang hindi sila magrereklamo, sa halip ay magagawa nilang purihin ang Diyos tulad ng ginawa ni Job, at pasalamatan ang Diyos para sa Kanyang patnubay at kataas-taasang kapangyarihan. Gayumpaman, isa lang itong kahilingan, at hindi pa nila nararanasan ang bagay na ito. Kapag wala na ang kanilang posisyon at titulo, at karaniwang mananampalataya na lang sila, tinutupad ba nila ang sinasabi nila? (Hindi.) Hindi Ko masasabing talagang hindi nila tinutupad ang sinasabi nila; depende iyon sa kung anong uri ng tao sila. Ginagamit ng mga taong naghahangad sa katotohanan ang mga salitang ito upang suriin ang sarili nilang pag-uugali, at ginagamit ang mga ito bilang gabay para sa kanilang karanasan, at naihahambing nila ang kanilang sarili, at nakahahanap ng landas ng pagsasagawa sa mga ito. Hindi masyadong nagiging masama ang loob nila o negatibo, at nagagampanan nila nang normal ang kanilang tungkulin. Sa kabaligtaran naman, ang mga taong hindi naghahangad sa katotohanan at sa halip ay bumibigkas ng mga salawikain ay nanganganib; iba ang pagpapamalas nila. Ano ang mga nakita ninyong pinakakapansin-pansing paraan ng pagbubunyag sa sarili ng ganitong uri ng mga tao? (Pagkatapos matanggal, may ilang lider na hindi sumusubok na kilalanin ang kanilang sarili, at hindi nagpapasakop. Iniisip nilang hindi patas ang pagtanggal sa kanila, at nagiging negatibo at nagrereklamo sila. Sa susunod na magkaroon ng halalan ay nagpupumilit silang muling magkaroon ng kapangyarihan, at sa huli ay nagiging anticristo sila at napapatalsik.) Ito ang pinakamalubhang kaso. Ano pa ang ibang pagpapamalas? (May ilang taong nagtatrabaho na lang sa regular na trabaho pagkatapos matanggal, at hindi na gumagawa ng tungkulin.) Anong uri ng tao ito? Bakit sila nagyabang at bumigkas ng mga salawikain dati? Bumibigkas sila ng mga bagay para marinig ng iba, at ginagamit nila ang mga salawikain, doktrina, at masarap pakinggang salita na ito upang pagandahin ang kanilang imahe, kuhanin ang loob ng mga tao, at hikayatin ang mga tao na igalang sila. Iyon ang layon nila. Ano pa ang ibang pagpapamalas? (Bago sila matanggal, may ilang lider at manggagawa na sa panlabas ay mukhang matinding naghahangad, at nagsasabing, “Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis,” ngunit matapos nilang matanggal, negatibo na sila at hindi na sila makabangon, at nang-aatake at nagagalit pa nga sila sa mga tao, iniisip na napunta sa wala ang paggugol at paglalaan nila ng kanilang sarili noon, na para bang may pagkakautang sa kanila ang sambahayan ng Diyos.) May malubhang problema ang mga taong nagsasabi ng mga bagay na ito at kumikilos sa ganitong paraan. Una sa lahat, dapat kilatisin ng isang tao ang kalikasan ng pagsasabi nila ng mga bagay na ito. Hindi nila hinahangad ang katotohanan; ginagaya nila ang mga salita ni Job; nag-iimbento sila ng magandang korona para sa ulo nila, at pinalalabas na mga espirituwal na tao sila upang magpasikat at manlihis ng mga tao. Hindi ba’t isa itong pagpapamalas ng paggawang biro sa katotohanan, at ng paglapastangan sa Diyos? Sabihin ninyo sa Akin, aling uri ng mga tao, ang kapag nawalan ng kasikatan, pakinabang, at katayuan, ay nagkakaroon ng masyadong matinding reaksyon, nalulugmok sa pagiging negatibo, tumitigil sa paggawa ng kanilang tungkulin, lalong pinalalala ang sitwasyon sa pamamagitan ng pagpapalagay na wala na silang pag-asa, at tumitigil pa nga sa pananampalataya? (Ang mga taong masama ang pagkatao, at ang masasamang tao.) Tama iyan. Ang mga taong masama ang pagkatao at ang masasamang tao ay talagang hindi mga taong naghahangad sa katotohanan, ngunit kung ang mga taong may mabuting pagkatao ay hindi naghahangad sa katotohanan, magpapamalas din ba sila sa ganitong paraan? Tiyak iyon. Bukod sa masasamang tao na nagpapamalas sa ganitong paraan, may isa pang sitwasyon na direktang nauugnay sa kung ano ang hinahangad ng mga tao at sa landas na kanilang tinatahak. Kahit na sa panlabas ay tila may kaunting pagkatao ang mga taong hindi nagmamahal sa katotohanan, wala itong mabuting ibubunga, at lahat sila ay may masasamang diwa, may kakayahang lumabag sa katotohanan at lumaban sa Diyos, at kung may katayuan sila, may kakayahan silang gumawa ng kasamaan. May isa pang napakalubhang problema, iyon ay na ang mga taong tulad nito ay masyadong mahilig maghangad ng katayuan. Kung hindi sila pahihintulutang magkaroon ng katayuan, o hindi pahihintulutang maging lider, para bang inaalisan sila ng buhay. Kaya ba nila itong tanggapin? Kapag may katayuan sila, kahit gaano pa sila katinding magdusa o gaano pa katinding pagmamaltrato ang tiisin nila, payag sila. Gayumpaman, hindi masasabi na sila ay mga taong naghahangad sa katotohanan dahil lang sa payag sila, o dahil nagtitiis sila sa pagdurusa at nagbabayad ng halaga. Mali iyon. Ang hinahangad nila ay kasikatan, pakinabang, at katayuan; ang hinahangad nila ay mga pakinabang ng katayuan. Sa anong paraan ito katulad ni Pablo? (Naghangad siya ng korona.) Tama iyon. Naghangad siya ng korona, at ito ang korona ng pagiging matuwid. Ito ang hinahangad ng mga taong tulad ni Pablo—itinuturing nila ang paghahangad ng isang korona bilang isang wastong paghahangad, at bilang paghahangad sa katotohanan. Pagkatapos nito, magkakaroon na ba kayo ng kaunting pagkilatis sa ganitong uri ng mga tao? (Oo.) Ipagpalagay nating may isang taong nang-atake at nagalit sa mga tao matapos matanggal at mawalan ng katayuan, at hindi talaga niya pinapansin o kinakausap ang mga kapatid na nakikita niya, at kapag hinihiling sa kanyang ipalaganap ang ebanghelyo, sinasabi niya, “Hindi ko ipapalaganap ang ebanghelyo. Hindi ako magseserbisyo sa iyo! Naaalala mo ako kapag kailangan mo ako, pero binabalewala at tinatanggal mo lang ako kapag hindi na. Hindi ako ganoon kahangal!” Anong uri ng mga salita ang mga ito? Madali ba siyang kilatisin? Paano siya naging mananampalataya? Hindi talaga siya isang tunay na mananampalataya, o isang mabuting tao. Aling uri ng mga tao ang may pinakamatinding reaksyon matapos tanggalin? (Ang mga taong naghahangad ng kasikatan, pakinabang, at katayuan.) Kasasabi lang ninyo na ang ganitong uri ng mga tao ay may masamang pagkatao, o na hindi sila naghahangad ng katotohanan o ng buhay pagpasok. May kaugnayan ba iyon sa diwa ng problemang ito? (Wala.) Tila may kaunting katwiran ang sinasabi ninyo, ngunit wala itong kaugnayan sa diwa ng problemang ito. Hindi ito ang diwa ng problemang ito. Kasasabi lang ninyo na ang dahilan kung bakit may ilang taong nagrereklamo at nagpapalagay na wala na silang halaga pagkatapos matanggal ay dahil sa masama ang pagkatao nila. Bakit Ko sinasabing doktrina ito? Ito ay dahil may ilang medyo mabuti ang pagkatao, at taos-pusong naglalaan at gumugugol ng kanilang sarili, iyon nga lang ay hindi nila hinahangad ang katotohanan, at palagi silang naghahangad ng reputasyon at katayuan. Dahil dito, kapag sa huli ay natanggal sila, grabe ang reaksyon nila. Ipinakikita nito na ang mga paraan ng pagpapamalas nila ay hindi lang mga problema ng masamang pagkatao, kundi mga problema sa kanilang disposisyon—talagang lubhang nagawang tiwali ang kanilang disposisyon! Ibinubuod ito ng ilang tao sa isang kataga, at sinasabing, “Hindi hinahangad ng taong ito ang katotohanan. Iyon ang dahilan.” Masyadong malawak ang pahayag na ito. Maraming paraan ng pagpapamalas sa hindi paghahangad sa katotohanan: Ang pagrereklamo, hindi matapat na pagganap sa iyong tungkulin, at iba pa ay mga halimbawang lahat. Hindi maipapaliwanag ng isang tao ang bawat problema sa iisang katagang “hindi nila hinahangad ang katotohanan.” Masyado itong malawak at hindi kongkreto. Isa itong paliwanag na batay sa doktrina.

Ngayon ay ibabahagi Ko kung paano nagpapamalas ang kawalan ng espirituwal na pang-unawa. Ano ang saloobin ng mga taong walang espirituwal na pang-unawa hinggil sa katotohanan? Paano nila hinaharap ang sarili nilang kalagayan, mga pagpapamalas, at ang katiwaliang ipinapakita nila? Kaya ba nilang taglayin ang mga pagpapamalas ng isang taong naghahangad sa katotohanan? (Hindi.) Ano ang pinakamalaking problema rito? (Hindi nila nauunawaan kung aling mga kalagayan o pagpapamalas ng tao ang inilalantad ng mga salita ng Diyos, at hindi nila nagagamit ang mga bagay na ito upang ikumpara ang kanilang sarili.) Ang pangunahin dito, hindi nila kayang ikumpara ang kanilang sarili. Masasabi bang nauunawaan nila ang katotohanan kung hindi nila naikukumpara ang kanilang sarili? (Hindi.) May tinatalakay kang isang bagay, ngunit palagi silang may tinatalakay na ganap na kabaligtaran nito; palagi silang tumututol at nakikipagtalo sa iyo. Hindi magkapareho ang pokus ng usaping pinagtatalunan ninyo, at magkaibang bagay ito, ngunit iniisip pa rin nilang medyo may katwiran sila. Ganito nagpapamalas ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa. Ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa ay hindi nakauunawa ng katotohanan. Kaya ba nilang hangarin ang katotohanan? (Hindi.) Mahirap ito. Kung hindi nila kayang hangarin ang katotohanan, maaari ba silang magkaroon ng buhay pagpasok? (Hindi.) Ang mga taong hindi naghahangad sa katotohanan ay imposibleng magkaroon ng buhay pagpasok; tiyak ito. Kung ilang taon nang sumasampalataya sa Diyos ang isang tao ngunit talagang hindi niya nauunawaan ang katotohanan, isa ba siyang taong naghahangad sa katotohanan? Tiyak na hindi. Sinasabi ng ilang tao, “Hindi naman palaging ganoon. Bagama’t may ilang taong hindi nakauunawa ng katotohanan, masyado naman silang masigasig, at tinatalikuran nila ang lahat ng bagay upang gugulin ang kanilang sarili para sa Diyos. Paanong hindi sila naging taong naghahangad sa katotohanan?” Tama ba ang pananaw na ito? Kapag sinusuri kung ang isang tao ay naghahangad sa katotohanan, hindi maaaring tingnan lang kung tinatalikuran niya ang lahat ng bagay upang gugulin ang kanyang sarili para sa Diyos. Ang pangunahing bagay na dapat tingnan ay kung ano ang pinahahalagahan ng kanyang puso. Kung ang pinahahalagahan ng kanyang puso ay ang pagsasagawa ng katotohanan, pagpasok sa katotohanan, at pagtatamo sa katotohanan, at epektibo siya sa buhay pagpasok, kung gayon ay isa siyang taong naghahangad sa katotohanan. Kung tinalikuran at ginugol niya ang kanyang sarili upang magtamo ng korona at gantimpala, at tinalikuran at ginugol niya ang kanyang sarili sa loob ng maraming taon, nagdusa siya nang matindi, ngunit hindi niya nagawang unawain ang katotohanan o pumasok sa realidad, at hindi nagawang unawain ang Diyos, kung gayon, ang kanya bang pagtalikod at paggugol ay talagang paghahangad sa katotohanan? Malinaw na hindi siya isang taong naghahangad sa katotohanan, dahil ang kanyang pagtalikod at paggugol ay hindi nagdulot sa kanya na maunawaan ang katotohanan o makapasok sa mga katotohanang realidad. Samakatwid, ang katunayang tumatalikod at gumugugol siya ay hindi nangangahulugang naghahangad siya sa katotohanan. Ang mga ganitong tao ay pawang katulad ni Pablo. Ginugol ni Pablo ang kalahati ng buhay niya sa pangangaral at paggawa para sa Panginoon, ngunit hindi niya nakamit ang katotohanan, ni nakamit ang Panginoon. Kaya masasabi mo bang si Pablo ay isang taong naghangad sa katotohanan? Pagdating sa kung hinahangad ng isang tao ang katotohanan, napakahalaga na tingnan kung ang layong hinahangad niya, at ang kanyang layunin, ay nagpapahalaga sa pagkamit sa katotohanan. Kung talaga ngang pinahahalagahan niya ang pagsisikap para sa katotohanan, at naging epektibo siya sa mga bagay na tulad ng pagsasagawa ng katotohanan at pagpasok sa realidad, saka lang siya maituturing na isang taong naghahangad sa katotohanan. Ang lahat ng taong tunay na naghahangad sa katotohanan ay may kakayahang magsagawa ng katotohanan, at tanging ang mga taong nagsasagawa ng katotohanan ang siyang mga taong may buhay pagpasok. Kung sasabihin ng isang tao na isa siyang taong naghahangad sa katotohanan, ngunit hindi siya nagsasagawa ng katotohanan, masasabi ba ninyong may buhay pagpasok ang taong ito? Talagang wala. Paanong magkakaroon ng buhay pagpasok ang isang taong hindi nagsasagawa ng katotohanan? Ganap na imposible ito. Kung iniisip niya na isa siyang taong naghahangad sa katotohanan at may buhay pagpasok, dapat mong itanong sa kanya, “Ano ang katibayan ng buhay pagpasok mo?” Hindi sapat na basta paniwalaan na lamang ang sinasabi niya. Kung walang katibayan, hindi makatwiran ang sinasabi niya. Kung sinasabi mong isa kang taong naghahangad sa katotohanan, gaano karaming katotohanan ang nauunawaan mo? Gaano na karaming katotohanan ang naisagawa mo? Aling mga aspekto ng mga katotohanang realidad ang napasok mo na? Kaya mo bang talakayin ang iyong patotoong batay sa karanasan? Kung hindi mo kayang talakayin ang iyong patotoong batay sa karanasan, dinadaya at inililigaw mo ang mga tao sa pagsasabing isa kang taong naghahangad sa katotohanan. Bakit Ko sinasabing si Pablo ay hindi isang taong naghangad sa katotohanan? Ito ay dahil ang mga liham na isinulat ni Pablo ay talagang hindi naglalaman ng anumang patotoo ng karanasan sa buhay; hindi niya nagawang talakayin ang tungkol sa tunay na pag-unawa sa Diyos, lalong hindi ang talakayin ang tungkol sa pagmamahal o pagpapasakop sa Panginoong Jesus. Ni wala siyang pang-unawa sa sarili niyang tiwaling disposisyon. Sinabi lang niya na siya ang pinakamasamang makasalanang tao. Sinabi niya ito batay sa katunayang pinarusahan siya dahil sa paglaban sa Panginoong Jesus. Sa pagsasabing siya ang pinakamasamang makasalanang tao, inaamin lang niya ang katunayang nagkasala siya sa pamamagitan ng panatikong paglaban sa Panginoong Jesus. Ibig ba nitong sabihin ay tunay niyang naunawaan ang sarili niyang tiwaling disposisyon at diwa? (Hindi.) Iyon ang dahilan kung bakit sinasabi Kong pagdating sa kung ano ang bumubuo sa paghahangad sa katotohanan, at kung anong uri ng tao ang may buhay pagpasok, dapat itong tukuyin batay sa kung nauunawaan niya ang katotohanan at isinasagawa ang katotohanan, sa halip na sa kung ano lang ang sinasabi niya. Nauunawaan na ba ninyo ngayon ang sinasabi Ko? Bakit ba tayo nagbabahaginan nang ganito kadetalyado? Kinakailangan ba ito? (Oo.) Bakit ito kinakailangan? Nagbabahagi Ako sa ganitong paraan upang himayin ang inyong mga maling pananaw, iwasto ang mga bagay na mali ninyong iniisip na tama, tulungan kayong makahanap ng solusyon, mabitiwan ang mga bagay na mali ninyong iniisip na tama, at pagkatapos ay makapasok kayo sa landas ng tunay na paghahangad sa katotohanan. Pagkatapos ay tunay nang magkakaroon ang mga tao ng buhay pagpasok, at magagawang makamit ang tunay na paghahangad sa katotohanan. Ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa ay hindi nakauunawa ng mga usapin patungkol sa buhay pagpasok o pagbabago sa mga disposisyon. Iniisip nilang marami na silang nabago na aspekto ng kanilang sarili, at nakamit na nila ang buhay pagpasok. Halimbawa, nabago na nila ang ilang masamang gawi: Hindi na sila kumakain nang labis, natutulog nang labis, hindi na tamad, at mas masipag na sila kaysa dati, kaya iniisip nilang ibig sabihin nito ay may buhay pagpasok na sila. May ibang tao na nag-iisip kung paanong dati ay palagi silang nanenermon ng mga tao, ngunit ngayon ay hindi na; nakapagsasabi na sila ng magagandang bagay at mga kapaki-pakinabang na bagay sa mga tao, at minsan ay nakatutulong sa mga tao. Dahil kaya na nilang gawin ang mga bagay na ito, iniisip nilang nagsasagawa na sila ng katotohanan at nagdaan na sila sa pagbabago. May ilang taong nag-iisip na may buhay pagpasok sila dahil kaya nilang talikuran ang paghahangad sa kasikatan, pakinabang, katayuan, at mga pisikal na kasiyahan. Isa itong problemang taglay ng lahat ng tao. Isinagawa nila ang nauunawaan nila, ang inaakala nilang tama at mabuti alinsunod sa kanilang mga kuru-kuro, at naiwasto na nila ang maraming masamang gawi at problematikong ugali ng laman, o nabago ang paraan ng pamumuhay nila dahil sa pananampalataya sa Diyos at paghahangad sa katotohanan. Kasabay niyon, tinalikuran na nila ang maraming pakinabang ng laman, tinalikuran ang kanilang pamilya at trabaho, at tinalikuran ang kanilang asawa at ang sekular na mundo. Inaakala nilang nagbago at ligtas na sila, at sinasabing, “Mabibitiwan ko ba ang lahat ng ito kung hindi ako sumasampalataya sa Diyos? Magkakaroon ba ako ng ganito kalaking pagbabago?” Hindi ba’t ito ang pinakamaling pagkaunawa ng mga mananampalataya? (Oo, ito nga.) May espirituwal na pang-unawa man ang mga tao o wala, taglay nilang lahat ang maling pagkaunawang ito. Bakit Ko sinasabing isa itong maling pagkaunawa? Bakit Ko sinasabing may malubhang problemang umiiral dito? Pangunahin na dahil sumasampalataya ang mga tao sa Diyos ngunit hindi nila nauunawaan ang Kanyang layunin, ibig sabihin ay hindi nila nauunawaan kung ano talaga ang hinihingi ng Diyos sa mga tao. Sa halip, nag-iisip sila alinsunod sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao, naniniwala na ang magawang bumitiw sa kanilang pamilya, trabaho, mga damdamin, sa sekular na mundo, sa mga ugnayan ng laman, at maging sa kanilang mga pag-aari, ay nangangahulugang may buhay pagpasok sila. Isa itong maling pagkaunawa. Ang totoo, ang layunin ng Diyos ay kapag sumasampalataya ang mga tao sa Diyos, dapat nilang ayusin ang kanilang tiwaling disposisyon, ayusin ang kanilang problema ng paglaban sa Diyos, at lutasin ang ugat ng mga kasalanang ginagawa nila. Upang magawa ito, dapat maunawaan ng mga tao ang katotohanan at maunawaan ang disposisyon ng Diyos bago nila maiwaksi ang mga tiwaling disposisyon nila at magkaroon ng tunay na pagpapasakop sa Diyos. Ito ang hinihingi ng Diyos sa mga tao, at ito rin ang isinasakatuparan Niyang gawain ng pagliligtas sa mga tao. Walang alam ang mga tao sa gawain ng Diyos; hindi nila nakikita ang layon at epektong nais Niyang tuparin sa pamamagitan ng Kanyang gawain, kaya pinapalitan nila ang katotohanan ng mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao, at itinuturing ang mga paghahangad ng tao at ang kaya nilang maisakatuparan bilang layunin ng Diyos at ang hinihingi Niya sa mga tao. Ito ang maling pagkaunawa ng mga tao kapag sumasampalataya sa Diyos. Ang mga bagay na ito na kaya nilang maisakatuparan ay nagpapakita lang ng kanilang debosyon, at kapag tinatalikuran nila ang mga bagay, ang totoo ay pinaplano nilang makipagtransaksyon sa Diyos—ginagawa ito kapalit ng isang gantimpala at isang korona. Iniisip nilang ang mga transaksyong tulad nito ay talagang sulit at na malaki ang makukuha nila. Iyon ang dahilan kung bakit tinatalikuran nila ang lahat ng bagay. Ang pagtalikod sa mga bagay ay hindi nangangahulugang taglay nila ang mga katotohanang realidad, ni nangangahulugang nagagawa nilang magpasakop sa Diyos. Bagama’t tumatalikod sila at gumugugol sila, talaga bang nauunawaan nila ang katotohanan? (Hindi.) Kung hindi nila nauunawaan ang katotohanan, kontaminado ba ang kanilang pagtalikod at paggugol? Tiyak iyon. Kung gayon ay ano ba talaga ang hinahangad nila sa paggugol at pagdurusa nang ganito? Ang mga taong tulad nito ay hindi kailanman naging interesado sa kung ano ang katotohanan, o kung ano ang mga hinihingi ng Diyos; palagi nilang iniisip na walang kinalaman sa kanila ang mga bagay na ito. Sa kanilang mga puso, kung anuman ang inaakala nilang tama, anuman ang inaakala nilang mabuti, at anuman ang inaakala nilang buhay pagpasok, iyon ang isinasagawa nila, at pagkatapos itong isagawa, iniisip nilang ginugunita ito ng Diyos. Itinuturing nila ang mga bagay na ito bilang mga gamit para sa pakikipagtawaran at kapital. Mga pagpapamalas ba ito ng paghahangad sa katotohanan? (Hindi.) Isa itong maling pagkaunawa ng mga taong hindi naghahangad sa katotohanan. Isa ito sa mga paraan ng pagbibigay-kahulugan sa mga bagay ng mga taong mali ang pagkaunawa sa buhay pagpasok. Kaya, paano susuriin at patutunayan na ang mga bagay na ito ay hindi mga pagpapamalas ng paghahangad nila sa katotohanan, at na wala silang buhay pagpasok? Anong mga katunayan ang maaaring gamitin upang kumpirmahin na mali ang mga bagay na sinasabi nilang ito? (Kumikilos sila nang walang mga katotohanang prinsipyo.) Isang bahagi ito. Kumikilos sila batay sa imahinasyon nila. Sa panlabas, mukha silang mga tunay na mananampalataya; nagagawa nilang tumalikod sa mga bagay at gumugol ng kanilang sarili, ngunit walang prinsipyo ang kanilang mga kilos. Bakit wala silang prinsipyo? Dahil hindi nila hinahangad ang katotohanan. Ang mga perspektiba nila sa pagtingin sa mga bagay ay ang mga kuru-kuro at imahinasyon pa ring taglay nila noong simula. May isang pinakamalaking problema ang mga taong tulad nito: Nagpapasakop ba sila sa mga kapaligirang pinapamatnugutan ng Diyos? Nauunawaan ba nila kung bakit namatnugot ang Diyos sa mga kapaligirang ito? (Hindi.) Sapat na ba ito upang mapatunayan na wala silang tunay na buhay pagpasok? (Oo.) Marami na silang nabago sa kanilang masasamang gawi at problematikong ugali, at marami na silang isinakripisyo. Sa huli, kapag sila ay sinusubok, bukod sa hindi na nila nauunawaan ang layunin ng Diyos, may kakayahan pa rin silang magreklamo at hindi sila makapagpasakop. Anong problema ito? Ito ay na wala silang buhay pagpasok. Ang mga taong walang buhay pagpasok ay walang mga katotohanang realidad, tama? (Oo.) Kapag may mga nangyayari, ganap silang umaasa sa sarili nilang mga kuru-kuro, imahinasyon, at likas na kagustuhan. Kapag talagang sineryoso mo sila at hiningi sa kanilang magpasakop, hindi talaga sila mapagpasakop; umaasa lang sila sa mga dahilan, katwiran, at imahinasyon ng tao, at hinahanap nila ang lahat ng uri ng paraan upang ipagtanggol ang kanilang sarili, at isakatuparan ang layon nila ng hindi pagpapasakop sa Diyos, at pagtanggi sa gawain ng Diyos. May ilang tao pa nga na dahil sa napakalubha na, bukod sa hindi na makapagpasakop, sumusubok pa ring mag-imbento ng lahat ng paraan upang mapatunayan na tama ang sarili nilang mga kuru-kuro at imahinasyon, na tama ang mga pamamaraan at landas na naiisip nila, at na hindi naman talaga tama ang mga kilos at pamamatnugot ng Diyos. Inihahayag nitong wala silang buhay pagpasok; ang lahat ng bagay na ginagawa nila at ang lahat ng paglalaan nila ng kanilang sarili o ang pagbabago nila sa kanilang sarili ay hindi buhay pagpasok, masasamang gawi lang ang mga iyon na hindi na umiiral. Nagbago na nang kaunti ang kanilang mga pansariling gawi, nakasanayan, at ang paraan ng pamumuhay nila, at maaari pa ngang nagbago na ang ugali ng ilang tao; mas malumanay at mas pino na silang magsalita, at maaaring mas tipikal na ang panlabas nilang pag-uugali, ngunit kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay ay wala silang katotohanang realidad, at kailanman ay hindi nila ginagawa ang mga bagay ayon sa mga salita ng Diyos o sa katotohanan; pawang mga personal na imahinasyon at kahilingan lang nila ang mga ito. Wala silang tunay na pang-unawa sa Diyos; ang alam lang nila ay kung paano magtalakay ng kaunting espirituwal na teorya, at hindi na nila mabitiwan ang mga kuru-kuro, imahinasyon, at damdamin ng tao. Ano sa palagay ninyo, kaawa-awa ba ang mga taong ito? (Oo.) At marami bang taong katulad nito? (Oo.) Paano ninyo nalamang maraming ganitong tao? (Dahil isa ako sa kanila.) Naaantig kayo rito, hindi ba? Kung gayon ay talakayin ninyo ang inyong mga karanasan tungkol dito. (Magbabahagi ako ng karanasan. May isang brother na nagpaalam ng mga pagkukulang ko sa harap ng maraming kapatid, at noong panahong iyon ay napahiya ako. Upang mabawi ang pride ko, sinubukan kong ipagtanggol at pangatwiranan ang sarili ko. Hindi ko tinanggap ang mga komento ng brother na iyon.) Napipigilan ka ng pride mo. Bakit ba palaging napipigilan ng pride ang mga tao? Dahil ba ang lahat ng taong may dignidad ay balat-sibuyas, iyon ba iyon? (Hindi.) Ang totoo, ginagawa ito ng mga tao dahil gusto nilang magpanatili ng perpektong imahe sa paningin ng mga tao. Mahalaga sa kanila ang kanilang katayuan, at gusto nilang iharap ang kanilang sarili sa isang napakaperpektong paraan, nang walang kapintasan. Gusto nilang mag-iwan ng perpektong impresyon sa isipan ng mga tao, at ayaw nilang ipakita sa mga tao ang katotohanan tungkol sa kung ano talaga sila. Ito ang kinahihinatnan ng isang mapagmataas na disposisyon. Nalutas na ba ngayon ang problemang ito? (Hindi pa. Madalas ko pa rin itong naipapakita.) Kung nagagawa ng isang taong pagnilayan ang kanyang sarili at kilalanin ang sarili niyang tiwaling disposisyon, magiging madaling baguhin ito. Kung hindi niya pinagninilayan ang kanyang sarili, hindi niya nagagawang kilalanin ang sarili niyang tiwaling disposisyon, at manhid siya sa mga problema niya at wala siyang kamalayan, magiging mahirap na baguhin ito. Kung may kamalayan na siya, at nararamdaman niyang malubha ang kanyang mapagmataas na disposisyon, na baluktot ang kanyang mga paghahangad, at na malayo pa rin siya sa paghahangad sa katotohanan, ngunit kapag siya ay pinupungusan, nagiging negatibo siya nang ilang araw, at palagi siyang naghahanap ng mga paraan upang mabawi ang pride sa bawat sitwasyon, maaari bang magbago ang ganitong tao? Mahirap para sa kanyang magbago. Kaya, paano niya dapat lutasin ang problemang ito? Sa pamamagitan lang ng pagtanggap sa katotohanan at pagninilay sa kanyang sarili ay may pag-asa pa siyang maayos ang problema. Kung hindi niya matatanggap ang katotohanan, imposibleng maayos niya ang problema. Ang susi ay dapat na taglayin ng mga tao ang determinasyon at pagnanais na hangarin ang katotohanan. Kapag ang puso nila ay labis na nananabik sa katotohanan, magagawa nilang mahalin ang katotohanan at tanggapin ito, at magkakaroon sila ng lakas upang isagawa ang katotohanan at maghimagsik laban sa laman. Tuluyan lang na maaayos ng mga tao ang problema ng isang tiwaling disposisyon sa pamamagitan ng pagtanggap sa katotohanan, at sa sandaling maayos na ang kanilang tiwaling disposisyon, maisasagawa na nila ang katotohanan, at pagkatapos ay magkakaroon na sila ng buhay pagpasok.

Ang mga taong walang espirituwal na pang-unawa, at palaging mali ang pagkaunawa sa katotohanan at buhay pagpasok ay nag-iisip na madali ang paghahangad sa katotohanan, na pagbabago lang ito ng ilang masamang gawi o problematikong ugali, o paminsan-minsang pagbitiw sa mga bagay na para sa kapakanan nila, na basta’t hindi sila gumagawa ng masama, at nagpupursigi sila sa kanilang pananalig hanggang sa huli, nagtamo na sila ng buhay, at maipapalit na nila ang mga bagay na ito sa mga gantimpala at pagpapala ng Diyos. Ang mga tao bang ibinabatay ang kanilang pananampalataya sa Diyos sa ganitong mga pananaw ay mga taong naghahangad sa katotohanan? (Hindi.) Ang mga tao bang hindi naghahangad sa katotohanan ay nagkakaroon ng buhay pagpasok? (Hindi.) Maraming tao ang talagang naguguluhan kung tungkol saan talaga ang buhay pagpasok. Iniisip nilang nagkakaroon ang isang tao ng buhay pagpasok sa pamamagitan lang ng paggugol ng kaunting lakas, paggawa ng ilang tungkulin, pagbabago sa ilang masamang gawi at problematikong ugali, paggawa ng ipinagagawa sa kanya, at pagpapasakop nang kaunti. Napakasimple ng paraan ng pagtingin nila sa buhay pagpasok. Sa pananampalataya sa Diyos sa ganitong paraan, mababago ba nila ang kanilang buhay disposisyon? (Hindi, binabago lang nila ang kanilang sarili sa panlabas, hindi naman nagbago ang kanilang diwa.) Medyo nagbago na kayo ngayon, ngunit may mga pagbabago ba sa inyong panlabas na pag-uugali, o may ilang pagbabago ba sa inyong buhay disposisyon? Nakahanap na ba kayo ng solusyon sa mga mali ninyong pananaw tungkol sa buhay pagpasok, at nasimulan na ba ninyong magkaroon ng buhay pagpasok? Nagagawa ba ninyong suriin kung aling mga bahagi ng inyong sarili ang nagbago, at aling mga bahagi ang hindi? Kung bibigyan ka ng tungkuling gagampanan at noong simula ay hindi mo kayang magpasakop, hanggang saan ka na nakapagpapasakop ngayon? Halimbawa, isa kang brother, at kung hihingin sa iyong magluto ng pagkain at maghugas ng mga pinggan para sa ibang kapatid araw-araw, magpapasakop ka ba? (Tingin ko, oo.) Siguro kaya mo iyon sa maikling panahon, ngunit kung hihingin sa iyong gawin ang tungkuling ito nang pangmatagalan, magpapasakop ka ba? (Puwedeng magpasakop ako paminsan-minsan, pero sa paglipas ng panahon, maaaring hindi ko na magawa iyon.) Ibig sabihin niyon ay hindi ka nagpasakop. Ano ang nagdudulot sa mga tao na hindi magpasakop? (Ito ay dahil may mga tradisyonal na kuru-kuro sa puso ng mga tao. Iniisip nilang dapat magtrabaho ang mga lalaki sa labas ng bahay, at ang mga babae ang dapat na mag-asikaso ng mga gawaing bahay, na trabaho ng babae ang pagluluto at mapapahiya ang isang lalaki sa pagluluto. Iyon ang dahilan kung bakit hindi madaling magpasakop.) Tama iyan. May pangkasarian na diskriminasyon pagdating sa hatian ng trabaho. Iniisip ng mga lalaki, “Kaming mga lalaki ay dapat na nasa labas at naghahanapbuhay. Ang mga bagay na tulad ng pagluluto at paghuhugas ay dapat na gawin ng mga babae. Hindi kami dapat piliting gawin ito.” Ngunit ngayon ay mga espesyal na sitwasyon ito, at hinihingi sa iyong gawin ito, kaya ano ang gagawin mo? Anong mga emosyonal na problema ang dapat mong malampasan bago ka makapagpasakop? Ito ang pinakapunto ng isyu. Dapat mong malampasan ang pangkasarian na pandidiskrimina mo. Walang gawaing dapat gawin ng mga lalaki, at walang gawaing dapat gawin ng mga babae. Huwag mong hatiin ang trabaho sa ganitong paraan. Hindi dapat tukuyin ang tungkuling ginagampanan ng mga tao ayon sa kanilang kasarian. Maaari mong hatiin ang trabaho sa ganitong paraan sa iyong sariling tahanan at pang-araw-araw na buhay, ngunit ngayon ay may kinalaman ito sa iyong tungkulin, kaya paano mo ito dapat bigyang-kahulugan? Dapat mong tanggapin ang tungkuling ito mula sa Diyos at akuin ito, at baguhin ang mga maling pananaw na nasa loob mo. Dapat mong sabihin, “Totoo na lalaki ako, ngunit isa akong miyembro ng iglesia at isang nilikha sa mga mata ng Diyos. Gagawin ko ang anumang iaatas sa akin ng iglesia; hindi hinahati ang mga bagay ayon sa kasarian.” Una, dapat mong bitiwan ang mga mali mong pananaw, pagkatapos ay tanggapin ang iyong tungkulin. Ang pagtanggap ba sa iyong tungkulin ay tunay na pagpapasakop? (Hindi.) Sa mga susunod na araw, kung may magsasabing masyadong maalat ang luto mo, o medyo matabang ito, o magsasabing hindi maayos ang pagkakaluto mo sa isang pagkain at ayaw niya itong kainin, o magsasabi sa iyong magluto ng bagong putahe, matatanggap mo ba ito? Sa puntong iyon ay maaasiwa ka, at maiisip mo, “Isa akong lalaking may respeto sa sarili, at ibinaba ko na ang sarili ko sa pagluluto ng pagkain para sa lahat ng mga kapatid na ito, subalit ipinaaalam pa rin nila ang lahat ng problemang ito. Wala na talaga akong natitirang pride.” Sa puntong ito, ayaw mo nang magpasakop, hindi ba? (Ayaw ko na.) Problema ito. Sa tuwing hindi ka makapagpapasakop, dulot ito ng isang tiwaling disposisyon na nabubunyag at nagdudulot ng problema, at nagdudulot sa iyong hindi makapagsagawa ng katotohanan at makapagpasakop sa Diyos. Sa puntong ito, magtatalo ang puso mo—kinokontrol ka ng mga kaisipan mo at ipinaiisip sa iyo na napahiya ka, at masama ang loob mo. Ano ang dapat mong gawin sa puntong ito? (Hanapin ang katotohanan.) Paano mo hahanapin ang katotohanan? Dapat kang magdasal, “O Diyos, anuman ang hingin sa akin ng ibang tao, tatratuhin ko ito bilang aking tungkulin. Kahit sino pa ang panlabas kong pinaglilingkuran o ginagawan ng mga bagay, tatanggapin ko ang lahat ng ito mula sa Diyos. Tungkulin ko ito at dapat akong magpasakop; hindi ko kailangan ang pride ko. Sa sambahayan ng Diyos, hindi nahahati ang mga tungkulin sa mataas na antas at mababang antas, sa mataas na katayuan at mababang katayuan, sa mga tungkuling panlalaki, mga tungkuling pambabae, mga tungkuling pangmatanda, at mga tungkuling pambata. Tanging may mga tungkulin na ginagawa nang mabuti at mga tungkuling hindi, mga tungkuling ginagawa nang may pagkamatapat, at mga tungkuling hindi.” Pagkatapos mong mabitiwan ang iyong pride, katayuan, posisyon, at dangal, ganap mo na bang nabitiwan ang iyong sarili? (Hindi.) Magkakaroon ka pa rin ng reaksyon. Minsan, hindi ka igagalang ng mga tao, iisipin nilang hangal ka, at tatratuhin ka bilang mas nakabababa, sasabihing, “Walang halaga ang isang lalaking ganyan kasaya sa pagluluto! Hinding-hindi ko gagawin iyan.” Aakayin ka nila sa maling direksyon, magtatanim sila ng mga maling ideya at kuru-kuro sa iyo, at iimpluwensiyahan nila ang iyong pagsasagawa. Ang tingin nila sa mga positibong bagay na tulad ng iyong pagpapahalaga sa buhay pagpasok, sa pagiging normal na tao, at sa pagiging pagkamatapat sa iyong tungkulin ay isang uri ng kahihiyan, at samakatwid ay tatratuhin ka nilang mas nakabababa at huhusgahan ka nila. Kung hindi mo ito matatanggap, agad kang masasadlak sa pagiging negatibo at iisipin mong dahil sa tungkuling ito ay palagi kang napapahiya sa harap ng iba, at nagiging dahilan ito para tratuhin ka ng mga tao na mas nakabababa at utus-utusan ka. Pagkatapos ay hindi ka na ulit magpapasakop, tama ba? Kapag walang taong itinuturing kang mas nakabababa o nanghuhusga sa iyo, iniisip mong nagagawa mo nang magpasakop, na may buhay pagpasok ka na, may kaunting katotohanang realidad, at may kaunting tayog. Tama ba ang paraan ng pag-iisip na ito? Kung gayon ay bakit, kapag may nanghuhusga sa iyo at nasusubok ang iyong tayog, ay nagiging negatibo ka at naiisip mo, “Gaano katagal ko pa ba kailangang ipagpatuloy ang pagluluto bago matapos ito? Palagi akong hinahamak ng taong ito. Hindi tama na hamakin niya ako, at hindi ko ito matanggap!”? Nagkaroon na naman ng problema. Kapag hindi mo ito kayang tanggapin, nagrereklamo ka rin ba kasabay nito at nagsasabing, “Paano nagawa ng lider na iatas sa akin ang ganitong uri ng tungkulin? Bakit ako mismo ang pinili niya sa halip na pumili ng iba? Mukha ba akong madaling apihin? Inaapi ako ng mga tao, hindi ako pinapaboran ng lider, at hindi ako pinoprotektahan ng Diyos”? Lumitaw na naman ang iyong mapaghimagsik na disposisyon. Ano ang problema rito? Maaari kayang masyadong mababa ang tayog mo? Ni hindi mo kayang tiisin ang maliit na insultong ito, at nagiging negatibo ka at nagrereklamo dahil dito. Ito ba ang ibig sabihin ng pagkakaroon ng mga katotohanang realidad? Wala kang anumang katotohanang realidad. May napakasimpleng paraan upang malutas ang problemang ito: Sa puso mo, dapat mong isipin, “Kahit sino pa ang manghamak sa akin o tumingin sa akin nang may pangungutya, dapat kong gawin ang aking tungkulin. Hindi ko maaaring talikuran ang atas ng Diyos. Hindi ko ito ginagawa para sa ibang tao, ni ginagawa ito upang may maisip ang mga tao sa akin—ano ba ang saysay ng pagkakaroon ng opinyon sa akin ng iba? Dapat kong tuparin ang aking tungkulin upang mabigyang-kaluguran ang Diyos.” Ganito ka dapat mag-isip sa iyong puso. Ngayon kapag nagluluto ka, hindi ba’t may tiwala ka na sa sarili mo? Kung gayon ay nalutas na ba ang problema? Ang totoo, hindi pa ito ganap na nalulutas. Sa huli, palagi kang nasa kalagayan ng pagtatalo ng kalooban, palaging nasasadlak sa kahinaan at pagiging negatibo at pagkatapos ay babangong muli; palagi kang napatatatag. Nasuri mo na ang bawat kalagayan, at ayaw mong palaging mamuhay sa ganoon kahirap na paraan. Ayaw mong palagi kang mabagabag, magulo, o mapigilan ng mga paghihirap na ito. Gusto mong tuparin ang iyong tungkulin sa madali at simpleng paraan. Kaya paano mo ito maisasakatuparan? Dapat ay palagi mong hanapin ang katotohanan, palagi mong panindigan ang iyong paniniwala, at ang pagsasagawa ayon sa mga salita ng Diyos ang siyang palaging tamang gawin. Sasabihin mo, “Walang sinumang makagugulo sa akin. Tungkulin ko ito; ito ang atas na ibinigay sa akin ng Diyos; responsabilidad at obligasyon ko ito. Kahit sino pa ang mangutya sa akin, magmanipula sa akin upang kuwestyunin ko ang sarili ko, o manukso sa akin, hindi ito magtatagumpay. Karangalan kong magampanan ang aking tungkulin, at kung mapangangasiwaan ko ito, sa Diyos mapupunta ang lahat ng kaluwalhatian. Kung hindi ko ito mapangangasiwaan, ipinahiya ko ang aking sarili. Ang sinumang mangungutya sa akin at manghahamak sa tungkuling ito ay hindi isang taong naghahangad sa katotohanan.” Hindi ba’t totoo ito? (Oo.) Totoo ito. Noong sinubok si Job, ginulo at tinukso siya ni Satanas, ngunit nag-alinlangan ba si Job? (Hindi.) Dahil ang katotohanan, ang mga salita ng Diyos, at ang daan ng Diyos ay nasa puso niya. Kapag nahaharap sa mga sitwasyon at pagsubok, kung naitataguyod mo ang katotohanan at naitataguyod ang atas na ibinigay sa iyo ng Diyos ay nakasalalay sa kung hanggang saan mo nalalaman, naaarok, at natatanggap ang katotohanan. May ilang tao na palaging puno ng pag-aalinlangan sa katotohanan, at hindi nila kayang lumagay sa posisyon ng katiyakan dito, o tungkol naman sa kanilang tungkulin, kailanman ay hindi sila sigurado kung paano nila dapat gawin ang isang bagay, at kung ito ang tamang paraan ng paggawa rito. Kailanman ay hindi nila nagagawang panindigan ang mga bagay na tama; palagi silang nagugulo ng ilang tao, pangyayari, at bagay, at kapag may mga buktot na tao, masamang tao, demonyo, o Satanas na nakikipaglapit sa kanila at nagsasabi ng mga bagay na nanunukso o gumugulo sa kanila, nanghihina at nalilihis sila. Hindi ba’t ibig sabihin nito ay mababa ang tayog nila? (Oo.) Madali bang ayusin ang mababang tayog? Sa teorya, oo. Depende ito sa kung makasisiguro kang ang landas na tinatahak mo ay isang landas na pinangungunahan ng Diyos. Kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin, dapat mong isagawa ang katotohanan at tanggapin ang atas ng Diyos. Napakahalaga nito. Ang tanging bagay na dapat mong katakutan ay na sa iyong puso, may kinikilingan kang pananaw sa iyong tungkulin, at iniisip mong dahil sa iyong tungkulin ay napapahiya ka at nawawalan ng halaga. Kapag may kinikilingan ang iyong mga pananaw at dagdag pa roon ay ginugulo ka ng iba, lalo pa itong nagiging mahirap. Kapag litong-lito na ang iyong puso, hindi mo magagampanan nang maayos ang tungkulin mo. Noong sinubok si Job, maraming tao sa paligid niya na nanggulo sa kanya. Ano nga ba ang sinabi ng asawa niya? (“Sumpain mo ang diyos, at mamatay ka” (Job 2:9).) Doon, ang ibig niyang sabihin ay, “Huwag kang sumampalataya. Kung ang diyos talaga ang sinasampalatayanan mo, bakit nangyayari sa iyo ang mga bagay na ito?” Ano ang sinabi ni Job? (“Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng isa sa mga hangal na babae” (Job 2:10).) Kinondena ni Job ang kanyang asawa, dahil nakatitiyak na siya na ang Diyos ay ang tunay na Diyos, na ang Diyos ang may gawa nito, na ito ang Kanyang kataas-taasang kapangyarihan, at na gawa ito ng mga kamay ng Diyos. Lubhang nakatitiyak si Job, kaya sa sandaling maunawaan ngayon ng mga tao ang katotohanan, bakit hindi nila mapanindigan ang tunay na daan at mapanindigan ang kanilang patotoo? Ito ay dahil masyadong kontaminado ang puso ng mga tao; bukod sa hindi na nila nauunawaan ang katotohanan, hindi pa sila mga taong nagmamahal o naghahangad sa katotohanan. Samakatwid, kahit gaano pa karaming salita at doktrina ang kayang talakayin ng mga tao o gaano pa karaming tumataginting na salawikain ang kaya nilang bigkasin, sa huli, hindi nila kayang manindigan. Sa sandaling may isang tao sa iglesia na magsabi ng bagay na bahagyang naiiba, o may magsabi ng mga bagay na nakagugulo o nakalilihis, o na kumokondena o nanghihiya, iniisip nilang hinahamak at pinapahiya sila, at lubhang sumasama ang loob nila. Kung ang mga tao ay nagpapamalas sa ganitong paraan, palaging nagtatalo ang kalooban, at palaging ibinabagay ang kanilang mga pananaw, ngunit kasabay niyon ay palagi ring tinatanggap ang kataas-taasang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos, ipinagpapatuloy ang pag-unawa sa katotohanan, unti-unting pumapasok sa iba’t ibang aspekto ng katotohanan, pumapasok sa lahat ng katotohanan, at sa huli ay naiiwasang magulo, maapektuhan, o makontrol ng anumang uri ng tao, pangyayari, at bagay, at matibay na naniniwala na ang mga katotohanang prinsipyong kanilang isinasagawa ay tama, nabago na nila ang kanilang disposisyon.