Umawit tayo ng isang himno: Buong Sangnilikha Dapat Sumailalim sa Dominyon ng Diyos

1  Nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, kaya nga ginagawa Niyang sumailalim ang lahat ng nilikha sa Kanyang kapamahalaan at magpasakop sa Kanyang kapamahalaan; pamamahalaan Niya ang lahat ng bagay, para lahat ng bagay ay nasa Kanyang mga kamay. Lahat ng nilikha ng Diyos, pati na ang mga hayop, halaman, sangkatauhan, kabundukan at mga ilog, at mga lawa—lahat ay kailangang sumailalim sa Kanyang kapamahalaan. Lahat ng bagay sa kalangitan at sa lupa ay kailangang sumailalim sa Kanyang kapamahalaan. Hindi sila maaaring magkaroon ng anumang pagpipilian at kailangang magpasakop ang lahat sa Kanyang mga pamamatnugot. Ito ay iniutos ng Diyos, at ito ang awtoridad ng Diyos.

2  Pinamamahalaan ng Diyos ang lahat, at inaayos at inihahanay ang lahat ng bagay, na ang bawat isa ay nakakategorya ayon sa uri, at pinaglaanan ng sarili nilang posisyon, ayon sa mga pagnanais ng Diyos. Gaano man iyon kalaki, walang anumang bagay ang makakahigit sa Diyos, lahat ng bagay ay nagsisilbi sa sangkatauhang nilikha ng Diyos, at walang anumang bagay ang nangangahas na maghimagsik laban sa Diyos o humingi ng anuman sa Diyos. Kaya ang tao, bilang isang nilikha, ay kailangan ding tuparin ang tungkulin ng tao. Siya man ang panginoon o tagapag-alaga ng lahat ng bagay, gaano man kataas ang katayuan ng tao sa lahat ng bagay, maliit na tao pa rin siya sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos, at isang walang kabuluhang tao lang, isang nilikha, at hindi kailanman makahihigit sa Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao

Ano ang katotohanan sa himnong “Buong Sangnilikha Dapat Sumailalim sa Dominyon ng Diyos”? Aling linya ang katotohanan? (Ang lahat ng linya ay katotohanan.) Ano ang sinasabi ng huling linya? (“Gaano man kataas ang katayuan ng tao sa lahat ng bagay, maliit na tao pa rin siya sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos, at isang walang kabuluhang tao lang, isang nilikha, at hindi kailanman makahihigit sa Diyos.”) Hindi kailanman mangingibabaw ang tao sa Diyos, hindi kailanman mangingibabaw ang mga nilikha sa Diyos; ang lahat bukod sa Diyos ay mga nilikha. Hindi kailanman mangingibabaw ang tao sa Diyos; ito ang katotohanan. Magbabago ba ang katotohanang ito? Magbabago ba ito sa katapusan ng panahon? (Hindi.) Ito ang katotohanan. Sino ang makapagsasabi sa Akin kung ano ang katotohanan? (Ang katotohanan ang pamantayan para sa asal, mga kilos, at pagsamba ng tao sa Diyos.) Dalawang beses na tayong nagbahaginan tungkol sa paksang “kung ano ang katotohanan,” kaya’t pag-usapan natin kung ano ang mga pamantayan. Ang mahalaga dito ay ang pamantayan. (Ang pamantayan ay ang mga huwaran, tamang prinsipyo, kautusan, at tuntunin. Ang batayan ng pamantayan ay ang mga salita ng Diyos.) Sino pa ang gustong magpatuloy? (Ang pamantayan ay ang mga pinakahuwaran, pinakatamang prinsipyo, kautusan, at tuntunin na hango mula sa mga salita ng Diyos.) Idinagdag ang salitang “pinaka” rito, pero kailangan ba itong “pinaka”? Ano ang pagkakaiba sa pagitan ng pagdaragdag ng salitang “pinaka” at hindi pagdaragdag nito? Gamit ang “pinaka,” may pangalawa sa pinaka, may pangatlo sa pinaka, at iba pa. Ano ang palagay mo tungkol sa pagdaragdag ng “pinaka”? (Hindi ito angkop, dahil ang katotohanan ay ang tanging huwaran. Kapag idinagdag ang “pinaka,” nagmumungkahi ito ng isang uri ng pagiging relatibo, kung saan ang iba pang bagay ay pangalawa at pangatlo rito.) Tama ba ang paliwanag na ito? (Oo.) May kaunting katuturan ito. Kung mayroon kayong tamang pananaw at pang-unawa sa depinisyon ng “kung ano ang katotohanan,” at malinaw ninyong nauunawaan na ang Diyos ang katotohanan, mauunawaan ninyo kung dapat bang idagdag ang salitang “pinaka,” kung tama ba ang pagdaragdag nito, kung anong kaibahan ang magagawa sa pagdaragdag nito, kung ano ang ibig sabihin sa hindi pagdaragdag nito, at kung ano ang ibig sabihin kung idaragdag ninyo ito. Ngayon, nakumpirma nang tama ang hindi pagdaragdag ng “pinaka.” Ano ang pagkakamaling nagawa ng taong nagdagdag ng salitang ito? Naisip niya na, anuman ang aspekto ng Diyos na inilalarawan, dapat idagdag ang salitang “pinaka.” Saan siya nagkamali sa pagkukumparang ito? Alin sa mga pahayag ng Diyos, aling katotohanan, ang nasalungat? (Ang mga nilikha ay hindi kailanman mangingibabaw sa Diyos; ang pagdaragdag ng salitang “pinaka” ay tila nagmumungkahi na may mga pangalawa at pangatlong ranggo sa pagitan ng mga nilikha at ng Diyos.) Tama ba ito? (Oo.) May kaunting katuturan ito; maipaliliwanag ito sa ganoong paraan. May iba pa bang pahayag na makapagpapatunay na hindi tama ang pagdaragdag ng salitang “pinaka” sa unahan? (May naaalala ako, na ang katotohanan ay maaari lang magmula sa Diyos, ang Diyos lang ang katotohanan, kaya hindi maaaring magkaroon ng mga relatibong ekspresiyon ng ikalawang pinaka, ikatlong pinaka, at iba pa.) Tama rin ito. (Ang katotohanan ang pamantayan para sa asal, mga kilos, at pagsamba ng tao sa Diyos. Dahil ang mga kautusan, tuntunin, at pamantayan ay maaari lang magmula sa Diyos, walang pamantayan o kautusan ang mga tao para sa kanilang mga pagkilos, at hindi rin sila makakapagtakda ng mga tuntunin para sa kanila, kaya hindi na kailangang idagdag ang salitang “pinaka.”) Medyo mas praktikal ang paliwanag na ito. May iba pa ba? (Ang awtoridad ng Diyos at ang diwa ng Diyos ay natatangi. Ang diwa ng Diyos ay ang katotohanan, at walang maikukumpara dito. Nagmumukhang hindi na natatangi ang katotohanan sa pagdaragdag ng salitang “pinaka.”) Kumusta ang pahayag na ito? (Mabuti.) Ano ang mabuti rito? (Tinutukoy nito na natatangi ang Diyos.) “Natatangi”—nakalimutan ninyong lahat ang terminong ito. Natatangi ang Diyos. Matatagpuan ba sa sangkatauhan ang mga pamantayang ipinahahayag sa bawat pangungusap na binigkas ng Diyos, gayundin ang bawat hinihingi ng Diyos sa tao? (Hindi.) Naglalaman ba ng mga bagay na ito ang kaalaman, tradisyonal na kultura, o mga kaisipan ng sangkatauhan? (Hindi.) Kaya bang bumuo ng mga ito ng katotohanan? Hindi, hindi kaya ng mga ito. Samakatwid, ang pagdaragdag ng “pinaka” ay nagmumungkahi ng mga pangalawa at pangatlong ranggo, pinag-iiba ang mataas, mababa, at mas mababa pa, at hinahati ang mga bagay sa unang antas, ikalawang antas, ikatlong antas…. Nangangahulugan ito na ang lahat ng wastong bagay ay maaaring maging isang pamantayan ayon sa isang tiyak na pagkakasunud-sunod. Mauunawaan ba ito sa ganitong paraan? (Oo.) Kaya, ano ang problema sa pagdaragdag ng salitang “pinaka”? Binabago nito ang mga salita ng Diyos, ang katotohanan ng Diyos, sa isang bagay na relatibo, mas mataas lang kung ikukumpara sa kaalaman, mga pilosopiya, at iba pang wastong bagay na nasa mga tao na Kanyang nilikha. Hinahati nito ang katotohanan sa mga ranggo. Bilang resulta, ang mga wastong bagay na nasa mga tiwaling tao ay nagiging katotohanan din. Bukod dito, ang gayong mga bagay ay nagiging pamantayan din para sa mga pagkilos at asal ng tao—sa medyo mas mababang antas lang. Halimbawa, ang mga bagay tulad ng pagiging sibilisado, pagiging magalang, kabaitan ng tao, at ilan sa magagandang bagay na taglay ng mga tao pagkapanganak ay nagiging pamantayan lahat—ipinahihiwatig nito na naging ano ang mga ito? (Ang katotohanan.) Naging katotohanan ang mga ito. Tingnan ninyo, binabago ng pagdaragdag ng salitang “pinaka” ang likas na katangian ng pamantayang ito. Kapag nagbago na ang kalikasan ng pamantayan, nagbabago rin ba ang depinisyon ng Diyos? (Oo.) Ano ang nagiging depinisyon ng Diyos? Sa depinisyong ito, hindi natatangi ang Diyos; ang awtoridad, kapangyarihan, at diwa ng Diyos ay hindi natatangi. Ang Diyos ay simpleng ang pinakamataas-na-ranggong katungkulan na may kapangyarihan at awtoridad sa sangkatauhan. Ang sinumang indibidwal sa sangkatauhan na may abilidad at katanyagan ay maituturing na kapantay ng Diyos at matatalakay bilang kapantay Niya, hindi lang kasing-taas o kasing-dakila Niya. Iyong mga medyo positibong tao at lider sa sangkatauhan ay maihahanay sa likod mismo ng Diyos, nagiging pangalawa, pangatlo, pang-apat sa katungkulan…, na ang Diyos ang pinuno. Hindi ba’t ganap na binabago ng gayong interpretasyon ang pagkakakilanlan at diwa ng Diyos? Sa isang salita lang na “pinaka,” ang diwa ng Diyos ay ganap na nagbabago. Problema ba ito? (Oo.) Kaya, kung hindi idaragdag ang salitang “pinaka,” sa paanong paraan wasto ang mga salitang ito? (Nagpapahayag ang mga ito ng katunayan.) Ano ang katunayang ito? (Ito ay na ang Diyos ang katotohanan, prinsipyo, huwaran, at pamantayan.) Ito ay na ang Diyos ang pinagmumulan ng lahat ng pamantayang ito. Walang gayong pamantayan sa mga tiwaling tao, sa mga nilikha. Ang Diyos ang tanging pinagmumulan na nagpapahayag ng mga pamantayang ito. Ang Diyos lang ang nagtataglay ng diwang ito. Ang realidad at pamantayan ng lahat ng positibong bagay ay maaari lang magmula sa Diyos. Kung may alam ang isang tao tungkol sa mga prinsipyo para sa asal, pagkilos, at pagsamba ng tao sa Diyos, may alam tungkol sa pamantayan, at nauunawaan ang ilang katotohanan, maaari ba siyang maging Diyos? (Hindi.) Siya ba ang pinagmumulan ng katotohanan? Ang tagapagpahayag ng lahat ng katotohanan? (Hindi.) Kung gayon ay maaari ba siyang tawaging Diyos? Hindi. Ito ang mahalagang pagkakaiba. Nauunawaan mo ba? (Oo.) Bagaman dalawang beses ko na ngayong tinalakay ang paksang “kung ano ang katotohanan,” ang mga sagot ninyo ay naglalaman pa rin ng gayong napakalaking pagkakamali, na ang Diyos ay ginagawang isa sa mga nilikha, ginagawang kapantay ng Diyos ang mga nilikha, pinagpapantay ang relasyon sa pagitan ng dalawa. Binabago nito ang kalikasan ng isyu, na kapareho ng pagtanggi sa Diyos. Ang Diyos ang Lumikha, ang mga tao ang mga nilikha—ang dalawang ito ay hindi mga katungkulan ng parehong ranggo. Pero ano ang mangyayari kapag idinagdag mo ang salitang “pinaka”? Magiging pareho sila pagdating sa diwa at ranggo, nagkakaiba lang pagdating sa kahigitan o kababaan. Nang tinanong Ko kayo nang detalyado tungkol dito, naisip ninyo sa sarili ninyo, “Hindi ba’t pangmamaliit ito sa amin? Lahat tayo ay edukadong tao, paano natin makakalimutan ang kaunting salitang ito? Mapag-uusapan natin ang tungkol dito nang walang kahirap-hirap nang hindi na nga kinakailangang tingnan ang ating mga tala.” Nalantad ang problema sa sandaling ibinuka ninyo ang inyong bibig. Pagkatapos Kong magsalita, binasa ninyo ito nang ilang beses at hindi ninyo pa rin ito kayang ulitin nang tama. Ano ang dahilan nito? Hindi ninyo pa rin nauunawaan ang katotohanan kaugnay nito. May nagdagdag ng salitang “pinaka” at inisip na, “Wala sa inyo ang nagdagdag ng ‘pinaka’; wala kayong gaanong pananalig sa Diyos, ha? Tingnan ninyo ako, idinagdag ko ang ‘pinaka.’ Ipinakikita niyon na edukado ako—hindi nasayang ang oras ko sa kolehiyo!” Pagkatapos niyang idagdag ang “pinaka,” hindi napansin ng karamihan sa inyo ang problema. Naramdaman ng ilan sa inyo na may mali, pero hindi maipaliwanag kung bakit. Pagkatapos itong ipaliwanag ng iba, naunawaan ninyo ito sa teorya, at alam ninyong wasto ang paliwanag. Pero naunawaan ninyo ba ito sa konteksto ng katotohanan? (Hindi.) Nagbahagi Ako tungkol sa kung bakit mali ang pagdaragdag ng salitang “pinaka,” at naunawaan ninyo ito, pero tunay ninyo bang naunawaan ang diwa ng isyu? (Hindi.) Hindi ninyo ito nakita nang malinaw. Bakit ganoon? (Hindi namin nauunawaan ang katotohanan.) At bakit hindi ninyo nauunawaan ang katotohanan? Hindi ba ninyo naunawaan ang sinabi Ko? Kung naunawaan ninyo, paanong hindi ninyo pa rin nauunawaan ang katotohanan? Ilang kabanata ang mayroon sa paksang “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi”? Ilang beses ninyong binasa ang mga ito? Talaga bang nauunawaan ninyo ang mga salitang ito? (Hindi.) Hindi ninyo nauunawaan, kaya ginawa ninyong hangal ang inyong sarili ngayon. Inilantad kayo ng mga salitang ito. Hindi ba’t ganoon? (Oo.) May natutunan ba kayong anuman mula rito? Kikilos pa rin ba kayo sa sarili ninyong inaakalang katalinuhan sa susunod na makatagpo kayo ng ganito? Hindi kayo mangangahas, tama? Kung hindi nauunawaan ng isang tao ang katotohanan, walang halaga ng edukasyon o kaalaman ang magiging kapaki-pakinabang. Kung hindi ka edukado at hindi mo alam kung paano gamitin ang salitang ito, maaaring hindi mo idagdag ang salitang “pinaka,” at maaaring hindi lumitaw ang problemang ito. Kahit papaano, hindi mo sana nagawa ang pagkakamaling ito at hindi mo sana pinagmukhang hangal ang iyong sarili. Pero dahil edukado ka at nauunawaan mo ang kahulugan at paggamit ng ilang partikular na salita, inilapat mo ang mga ito sa Diyos. Bilang resulta, idinulot mong lumitaw ang isang problema, ginagawang kapalpakan ang katalinuhan. Kung ilalapat mo ito sa isang tao, pang-iidolo at pambobola lang ito, na sa pinakamalala ay kasuklam-suklam lang. Pero kung ilalapat mo ito sa Diyos, nagiging seryoso ang problema. Nagiging salita ito na tumatanggi sa Diyos, lumalaban sa Diyos, at kumokondena sa Diyos. Ito ang pagkakamali na pinakamalamang na magagawa ng mga tiwaling tao na walang katotohanan. Sa hinaharap, mag-ingat na huwag basta-bastang magdagdag ng mga pang-abay o pang-uri. Bakit? Dahil iyong may kinalaman sa pagkakakilanlan, diwa, mga salita, at disposisyon ng Diyos ay ang mga larangan kung saan pinaka-nagkukulang ang mga tiwaling tao, at kung saan pinakamababaw at pinakakapos ang kanilang pang-unawa. Samakatwid, ang mga taong hindi nakauunawa sa katotohanan ay dapat maging maingat na huwag kumilos nang padalus-dalos; mas mabuting maging mahinahon.

I. Isang Paghihimay sa Ideya ng “Huwag Pagdudahan ang mga Taong Kinukuha Mo sa Trabaho, at Huwag Mong Kuhain sa Trabaho ang mga Taong Pinagdududahan Mo”

Kakapaliwanag lang ng ilang tao sa depinisyon at konsepto ng katotohanan. Nauunawaan ninyo ang depinisyon at konsepto ng katotohanan, pero nauunawaan ninyo ba talaga kung ano ang katotohanan? Kailangan Ko kayong subukin dito. Paano Ko kayo susubukin? Gagamitin Ko ang inyong mga kalakasan para subukin kayo. At ano ang inyong mga kalakasan? Pamilyar kayo sa pagkatuto, mga salita, at bokabularyo; sa iba’t ibang pilosopiya at diskarte sa mga makamundong pakikitungo na taglay ng mga tao sa bawat pulutong; at sa mga tradisyonal na kultura ng tao, pati na rin sa kanilang mga kuru-kuro at imahinasyon. Pamilyar din kayo sa iba’t ibang kautusan at kuru-kuro na isinasabuhay ng mga tao sa lahat ng lahi, etnisidad, at nasyonalidad. Hindi ba’t ang mga ito ang kalakasan ninyo? Kabilang sa mga ito ang ilang medyo hindi mababagong idyoma, ang ilan ay mga salawikain, at ang ilan ay mga kasabihan; ang ilan ay mga nakakaakit na kolokyalismo na karaniwang ginagamit ng mga ordinaryong tao. Tanungin ninyo ang inyong sarili, ano ang mga bagay kung saan madalas magkaroon ang mga tao ng malalalim na kaisipan at pananaw na ginagawa nilang idyoma? Himayin muna natin ang ilang kasabihan, idyoma, at kautusan, gayundin ang diskarte ng mga tao sa mga makamundong pakikitungo at ang kanilang mga tradisyonal na kuru-kuro, para eksakto nating maunawaan kung ano ang katotohanan. Tatalakayin natin kung ano talaga ang katotohanan mula sa negatibong perspektiba. Magandang diskarte ba ito? (Oo.) Kaya, bigyan mo kami ng isa bilang pasimula. (Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.) Tama ba ang pahayag na ito? (Hindi.) “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Simulan muna nating magbahagi tungkol dito. Sige at ipaliwanag mo kung ano ang ibig sabihin ng kasabihang ito. (Nangangahulugan ito na dapat kang magtiwala sa mga tauhan mo nang hindi nagiging mapagbantay sa kanila. Kung hindi mo pinagkakatiwalaan ang isang tao, huwag mo siyang gawing tauhan.) Ito ang literal na interpretasyon. Una, sabihin mo sa Akin, sumasang-ayon ba o hindi sumasang-ayon sa kasabihang ito ang karamihan ng tao sa mundo? (Sumasang-ayon.) Sumasang-ayon sila rito. Patas na sabihing karamihan ng tao sa lipunang ito ay sumusunod sa kasabihang, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo,” bilang isang prinsipyo para gawing tauhan ang iba, at sinusunod nila ang prinsipyong ito sa kung paano nila tinatrato ang mga tao. Kaya, tama ba ang anumang aspekto ng kasabihang ito? (Hindi.) Bakit, kung gayon, karamihan sa mga walang pananampalataya ay naniniwalang tama ang kasabihang ito at tinatanggap at inilalapat ito nang walang pag-aalinlangan? Ano ang motibasyon nila sa paggawa nito? Bakit sinasabi nila ito? May ilang tao na nagsasabi: “Kung kukunin mong tauhan ang isang tao, hindi mo siya maaaring pagdudahan; dapat kang magtiwala sa kanya. Dapat kang magtiwala na mayroon siyang talento at karakter para matapos ang trabaho, at na magiging tapat siya sa iyo. Kung nagdududa ka sa kanya, huwag mo siyang gawing tauhan. Wika nga sa isang kasabihan, ‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ Tama ang kasabihang ito.” Sa totoo lang, ang kasabihang ito ay walang iba kundi mapanlinlang na maladiyablong usapan. Saan ito nanggagaling? Ano ang intensiyon nito? Ano ang pakana nito? (O Diyos, naaalala ko na noong huling pagbabahaginan, nabanggit na ang ilang tao, kung ayaw nilang makialam ang iba sa gawain nila, ay magsasabi, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Ang ibig sabihin nila ay, “Dahil ibinigay mo sa akin ang trabahong ito at ginagamit mo ako, hindi mo dapat pakialaman ang aking gawain—hindi ka dapat makialam sa aking ginagawa.”) Anong uri ng disposisyon mayroon ang mga taong gumagamit ng kasabihang ito? (Ang disposisyon ng isang anticristo, arbitraryo at pagiging batas sa sarili nila.) Ito talaga ang disposisyon nila. Iyong mga gumagamit o nakaisip ng kasabihang ito, sila ba iyong kumukuha ng mga tauhan o ang mga tauhan? Sino ang higit na nakikinabang sa kasabihang ito? (Iyong mga tauhan.) Paano nakikinabang ang mga tauhan sa kasabihang ito? Kung paulit-ulit nilang binibigyang-diin ang kasabihang ito sa kanilang amo, itinatanim nila ang isang tiyak na uri ng kaisipan sa kanila; may kalikasan ito ng pagtatanim sa isip o indoktrinasyon. Katumbas ito ng pagsasabi sa amo: Kapag tinanggap mo bilang tauhan ang isang tao, dapat kang magtiwala na magiging tapat siya sa iyo. Dapat kang magtiwala na gagawin niya nang maayos ang trabaho, na mayroon siya ng kakayahang ito. Hindi mo siya dapat pagdudahan, dahil ang pagdududa sa kanya ay magiging sa iyong sariling kapinsalaan. Kung palagi kang nagdadalawang-isip, kung palagi mong iniisip na palitan siya ng iba, maaaring makaapekto ito sa katapatan niya sa iyo. Sa pagkarinig nito, madali bang maiimpluwensiyahan o malilihis ang amo sa kasabihang ito? (Oo.) At kapag naimpluwensiyahan o nailihis ang amo, ang tauhan ang makikinabang. Kung tatanggapin ng amo ang ganitong uri ng pag-iisip, hindi siya magkakaroon ng pagdududa o paghihinala sa tauhan niya; hindi siya mangangasiwa o magtatanong tungkol sa gawaing ginawa ng taong iyon, kung tapat ba ang taong iyon sa amo, o kung may abilidad ba ang taong iyon na gawin ang mga bagay na ito. Maaaring makaiwas ang tauhan sa gayon sa pangangasiwa at pamamahala ng amo na ito at pagkatapos ay magagawa ang anumang gustuhin niya nang hindi sumusunod sa kahilingan ng kanyang amo. Sabihin mo sa Akin, kapag ginagamit ng isang tauhan ang kasabihang ito, talaga bang mayroon siyang karakter na maging ganap na tapat sa kanyang amo? Talaga bang hindi na niya kailangang pangasiwaan? (Hindi.) Bakit natin sinasabi iyon? Ito ay isang katunayang kinikilala ng lahat mula noong sinaunang panahon hanggang sa kasalukuyan na ang mga tao ay lubhang tiwali, na mayroon silang mga tiwaling disposisyon, at na partikular silang tuso at mapanlinlang; walang matapat na tao at kahit ang hangal ay nagsisinungaling. Nagdudulot ito ng malaking paghihirap pagdating sa pagtanggap sa ibang tao bilang tauhan, at halos imposibleng makahanap ng isang tao na karapat-dapat pagkatiwalaan, lalo pa ang isang taong lubos na maaasahan. Ang paghahanap ng ilang medyo kalipikadong maging tauhan ang pinakamainam na maaasahan ng isang tao. Yamang walang taong karapat-dapat na pagkatiwalaan, paano, kung gayon, nagiging posible na “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Hindi ito posible, dahil walang sinumang maaasahan. Kaya, paano natin, kung gayon, dapat gamitin iyong mga medyo kalipikadong maging tauhan? Magagawa lang natin ito sa pamamagitan ng pangangasiwa at paggabay. Nagpapadala ang mga walang pananampalataya ng mga impormante at espiya para masubaybayan ang kanilang tauhan para magarantiya ang isang relatibong pakiramdam ng katiyakan para sa sarili nila. Kaya, niloloko ng mga tao noong sinaunang panahon ang kanilang sarili nang sabihin nila, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Ang taong lumikha ng terminong ito, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo,” ay hindi tunay na inilapat ang kasabihang ito sa kanyang sarili. Kung talagang ginawa niya, naging isa sana siyang tao na walang pagpapahalaga, isang nangungunang hangal na maaari lang malinlang at madaya. Hindi ba’t ito ay katunayan? Pag-usapan natin kung saan matatagpuan ang pinakamalaking depekto sa “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Ano ang pundasyon para sa “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Ito ay na dapat na ganap na maaasahan, at tapat at responsable ang tauhan. Dapat may 100% katiyakan na gayong tao ang tauhan para mailapat ng amo ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Sa panahon ngayon, wala nang mahahanap na gayong mga mapagkakatiwalaang indibidwal; halos hindi na umiiral ang mga ito, ginagawang walang katuturan ang pahayag na ito, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Kung pipili ka ng isang hindi mapagkakatiwalaang tao at pagkatapos ay ilalapat ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” para pigilan ang iyong mga pagdududa tungkol sa taong iyon, hindi ba’t niloloko mo ang iyong sarili? May kakayahan ba ang kinukuhang tauhan na maging mapagkakatiwalaan at gumawa ng mga bagay-bagay sa isang tapat at responsableng paraan dahil lang sa hindi mo siya pinagdududahan? Sa realidad, magpapatuloy siyang umasal ayon sa anong uri siya ng tao anuman ang iyong pagdududa. Kung mapanlinlang siyang tao, patuloy siyang gagawa ng mga bagay na mapanlinlang; kung isa siyang taong taos-puso, patuloy siyang gagawa ng mga taos-pusong bagay. Hindi ito nakasalalay sa kung nagdududa ka sa kanya o hindi. Sabihin, halimbawa, na kinuha mong tauhan ang isang mapanlinlang na tao. Alam mo sa puso mo na mapanlinlang ang taong ito, gayumpaman, ay sinasabi mo sa kanya, “Hindi ako nagdududa sa iyo, kaya’t magpatuloy ka at gawin ang iyong trabaho nang may kumpiyansa”; magiging isa bang taong taos-puso ang taong iyon na gumagawa ng mga bagay na hindi taos-puso dahil lang sa hindi mo siya pinagdududahan? Posible ba iyon? Sa kabaligtaran, kung gagawin mong tauhan ang isang taong taos-puso, magiging mapanlinlang na tao ba siya dahil nagdududa ka sa kanya o hindi mo siya nauunawaan? Hindi, hindi siya magiging ganoon. Samakatwid, ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay isang purong pagtatangka ng isang hangal para sa kapayapaan ng isipan, ito ay isang walang kuwentang panlilinlang sa sarili. Hanggang saan ang katiwalian ng sangkatauhan? Ang paghahangad sa katayuan at kapangyarihan ay nagdulot sa mga ama at mga anak na lalaki, gayundin sa magkakapatid na lalaki, na magtaksil sa isa’t isa at magpatayan; nagdulot ito na kamuhian ng mga ina at mga anak na babae ang isa’t isa. Sino ang maaaring magtiwala sa sinuman? Walang tao na lubos na maaasahan, tanging mga medyo kalipikadong maging tauhan lang. Sinuman ang ginagawa mong tauhan, ang tanging paraan para maiwasan ang mga pagkakamali ay sa pamamagitan ng pagmamatyag o pangangasiwa sa kanila. Kaya ang, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay isang kasabihang mapanlinlang sa sarili. Ito ay kalokohan, isang panlilinlang, at hindi talaga makatwiran. Bakit ipinahahayag ng Diyos ang katotohanan at ginagawa ang gawain ng paghatol para linisin at iligtas ang sangkatauhan sa mga huling araw? Ito ay dahil labis na ginawang tiwali ang sangkatauhan. Walang sinuman ang tunay na nagpapasakop sa Diyos, at walang sinumang angkop para sa paggamit ng Diyos. Kaya, paulit-ulit na hinihingi ng Diyos na maging matapat ang mga tao. Ito ay dahil masyadong mapanlinlang ang mga tao, puno sila ng tiwaling disposisyon ni Satanas at may kalikasan ni Satanas. Hindi nila mapigilan ang sarili nilang magkasala at gumawa ng kasamaan, at may kakayahan silang labanan at ipagkanulo ang Diyos kahit saan at sa kahit anong oras. Walang sinuman sa mga tiwaling tao ang maaaring magamit o mapagkakatiwalaan. Tunay na mahirap pumili at gumamit ng isang tao mula sa sangkatauhan! Una sa lahat, imposible para sa mga tao na tunay na maunawaan ang isang tao; ikalawa, hindi makikita ng mga tao ang pagkatao ng iba; ikatlo, sa mga espesyal na sitwasyon, mas imposible pa nga para sa mga tao na pigilin o pamahalaan ang iba. Sa ganitong kalagayan, ang paghahanap ng isang taong magagamit ay ang pinakamahirap na bagay na gawin. Ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” samakatwid ay lubos na mali at hindi talaga praktikal. Ang pagpili at paggamit sa isang tao batay sa kasabihang ito ay paghingi lang na malinlang. Ang sinumang itinuturing na tama at katotohanan ang kasabihang ito ay ang pinakahangal sa mga tao. Malulutas ba talaga ng kasabihang ito ang kahirapan sa paggamit ng iba? Hindi talaga. Isa lang itong paraan ng pang-aaliw sa sarili, nagsasagawa ng panlilinlang sa sarili at panloloko sa sarili.

Sa puntong ito ng ating pagbabahaginan, mayroon ka bang batayang pang-unawa kung tama ba ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Katotohanan ba ang kasabihang ito? (Hindi.) Kung gayon ano ito? (Pilosopiya ni Satanas.) Higit na partikular, nagsisilbing dahilan ang kasabihang ito para sa isang taong gustong makalusot o makawala mula sa pangangasiwa o pamamahala ng iba; isa rin itong panabing na ipinalalaganap ng lahat ng masamang tao para protektahan ang mga sarili nilang interes at makamit ang mga sarili nilang layon. Ang kasabihang ito ay isang dahilan para sa mga taong nagkikimkim ng mga lihim na motibo para gawin ang anumang gustuhin nila. Isa rin itong panlilinlang na ipinalaganap ng gayong mga tao para makatwirang kumawala mula sa pangangasiwa, pamamahala, at pagkondena sa moralidad at konsensiya. Ngayon, gayumpaman, may ilang tao na naniniwalang praktikal at tama ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” May pagkilatis ba ang gayong mga tao? Nauunawaan ba nila ang katotohanan? Problematiko ba ang mga kaisipan at pananaw ng gayong mga tao? Kung ang isang tao sa loob ng iglesia ay nagpapalaganap ng kasabihang ito, ginagawa niya ito nang may motibo, sinusubukan niyang ilihis ang iba. Sinusubukan niyang gamitin ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” para pawiin ang mga pag-aalinlangan o pagdududa ng iba tungkol sa kanya. Sa di-tuwirang salita, nangangahulugan ito na gusto niyang magtiwala ang iba na magagawa niya ang gawain, na magtiwala na siya ay isang taong maaaring gamitin. Hindi ba’t ito ang kanyang intensiyon at layon? Ito dapat. Iniisip niya sa sarili niya, “Hindi kayo kailanman nagtitiwala sa akin at palagi kayong nagdududa sa akin. Sa isang punto, malamang na makakakita kayo ng kaunting problema sa akin at tatanggalin ninyo ako. Paano ako makakapagtrabaho kung palaging ito ang nasa isip ko?” Kaya’t ipinalalaganap niya ang pananaw na ito para pagkatiwalaan siya ng sambahayan ng Diyos nang walang pag-aalinlangan at hayaan siyang magtrabaho nang malaya, sa gayon ay nakakamit ang kanyang layon. Kung hinahangad talaga ng isang tao ang katotohanan, dapat niyang tratuhin nang maayos ang pangangasiwa ng sambahayan ng Diyos sa kanyang gawain kapag nakikita niya ito, alam na ito ay para sa kanyang sariling proteksiyon at, higit sa lahat, na pagiging responsable rin ito para sa gawain ng sambahayan ng Diyos. Bagaman maaari niyang ibunyag ang kanyang katiwalian, maaari siyang manalangin sa Diyos para hilingin sa Kanya na siyasatin at protektahan siya, o manumpa sa Diyos na tatanggapin niya ang Kanyang pagpaparusa kung gagawa siya ng kasamaan. Hindi ba nito mapatatahimik ang kanyang isipan? Bakit magpapalaganap ng panlilinlang para ilihis ang mga tao at kamtin ang sariling layunin? May ilang lider at manggagawa na palaging may saloobin ng pagtutol sa pangangasiwa ng hinirang na mga tao ng Diyos o sa mga pagsisikap ng mga nakatataas na lider at manggagawa na malaman ang tungkol sa kanilang gawain. Ano ang iniisip nila? “‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ Bakit palagi ninyo akong pinangangasiwaan? Bakit ginagamit ninyo ako kung hindi ninyo ako pinagkakatiwalaan?” Kung tatanungin mo sila tungkol sa kanilang gawain o magtatanong tungkol sa pag-usad nito at pagkatapos ay magtatanong tungkol sa kanilang personal na kalagayan, magiging mas depensibo pa nga sila: “Ipinagkatiwala sa akin ang gawaing ito; nasa loob ito ng aking saklaw. Bakit kayo nakikialam sa aking gawain?” Bagaman hindi nangangahas na sabihin ito nang tahasan, magpapasaring sila, “Gaya nga ng kasabihan, ‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ Bakit ka masyadong mapagdudang tao?” Kokondenahin at huhusgahan ka pa nila. At paano kung hindi mo nauunawaan ang katotohanan at wala kang pagkilatis? Pagkatapos marinig ang pasaring nila, sasabihin mo, “Mapagduda ba ako? Kung gayon ay mali ako. Mapanlinlang ako! Tama ka: Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Hindi ba’t sa gayon ay nailihis ka? Naaayon ba sa katotohanan ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Hindi, kalokohan ito! Tuso at mapanlinlang ang mga buktot na taong ito; inihaharap nila ang kasabihang ito bilang katotohanan para ilihis ang mga taong magulo ang isip. Ang isang taong magulo ang isip, kapag narinig ang kasabihang ito, ay tunay na nalilihis, at nalilito siya, iniisip na: “Tama siya, nagkasala ako sa taong ito. Siya mismo ang nagsabi: ‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ Paano ko siya nagawang pagdudahan? Hindi maaaring gawin nang ganito ang gawain. Dapat kong palakasin ang loob niya nang hindi nanghihimasok sa kanyang gawain. Dahil ginagamit ko siya, kailangan kong magtiwala sa kanya at hayaan siyang magtrabaho nang malaya nang hindi siya pinipigilan. Kailangan ko siyang bigyan ng espasyo para sa kanyang pagganap. May abilidad siyang gawin ang trabaho. At kahit wala pa siyang abilidad, naroon pa rin ang Banal na Espiritu na gumagawa!” Anong klaseng lohika ito? Umaayon ba ang alinman dito sa katotohanan? (Hindi.) Tila tama lahat ang salitang ito. “Hindi natin maaaring pigilan ang iba.” “Walang magagawa ang mga tao; ginagawa ng Banal na Espiritu ang lahat. Sinisiyasat ng Banal na Espiritu ang lahat. Hindi natin kailangang magduda dahil ang Diyos ang ganap na namamahala.” Pero anong uri ng mga salita ito? Hindi ba’t ang mga nagsasalita ng mga ito ay mga taong magulo ang isip? Hindi nila maunawaan kahit ito at nailihis sila ng isang pangungusap lang. Ligtas na sabihin na halos lahat ng tao ay itinuturing ang kasabihang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” bilang katotohanan, at nalilihis at nakatali sila rito. Naguguluhan at naiimpluwensiyahan sila nito kapag pumipili o gumagamit sila ng mga tao, at hinahayaan pa nila itong diktahan ang kanilang mga kilos. Dahil dito, maraming lider at manggagawa ang palaging nahihirapan at nag-aalala tuwing sinusuri nila ang gawain ng iglesia at itinataas nila ng ranggo at ginagamit ang mga tao. Sa huli, ang tanging magagawa nila ay aliwin ang sarili nila sa mga salitang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Tuwing nagsisiyasat sila o nagtatanung-tanong tungkol sa gawain, iniisip nila na, “‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ dapat akong magtiwala sa aking mga kapatid, tutal naman, sinisiyasat ng Banal na Espiritu ang mga tao, kaya hindi ako dapat palaging magduda at mangasiwa sa iba.” Naimpluwensiyahan na sila ng kasabihang ito, hindi ba? Ano ang mga resultang dulot ng impluwensiya ng kasabihang ito? Una sa lahat, kung ang isang tao ay sumasang-ayon sa ideyang ito ng “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo,” sisiyasatin at gagabayan ba niya ang gawain ng iba? Pangangasiwaan at susubaybayan ba niya ang gawain ng mga tao? Kung nagtitiwala ang taong ito sa lahat ng ginagamit niya at hindi kailanman sinisiyasat o ginagabayan ang mga ito sa gawain nila, at hindi sila kailanman pinangangasiwaan, ginagawa ba niya nang tapat ang kanyang tungkulin? Magagawa ba niya nang mahusay ang gawain ng iglesia at makukompleto ang atas ng Diyos? Nagiging tapat ba siya sa atas ng Diyos? Pangalawa, hindi lang ito kabiguang sundin ang salita ng Diyos at gawin ang iyong mga tungkulin, ito ay ayon sa mga pakana at pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo ni Satanas na para bang ang mga ito ang katotohanan, at pagsunod at pagsasagawa ng mga iyon. Sinusunod mo si Satanas at namumuhay ka ayon sa isang satanikong pilosopiya, hindi ba? Hindi ka isang tao na nagpapasakop sa Diyos, lalo nang hindi ka isang taong sumusunod sa mga salita ng Diyos. Ganap na salbahe ka. Ang pagsasantabi ng mga salita ng Diyos, at sa halip ay sinusunod ang isang satanikong kasabihan at isinasagawa ito bilang katotohanan, ay pagkakanulo sa katotohanan at sa Diyos! Gumagawa ka sa sambahayan ng Diyos, pero ang mga prinsipyo ng iyong mga pagkilos ay mga satanikong lohika at pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo, anong klaseng tao ka? Ito ay isang taong nagkakanulo sa Diyos at isang taong labis na hinihiya ang Diyos. Ano ang diwa ng kilos na ito? Hayagang pagkondena sa Diyos at hayagang pagtanggi sa katotohanan. Hindi ba’t iyon ang diwa nito? (Iyon nga.) Dagdag pa sa hindi pagsunod sa kalooban ng Diyos, hinahayaan mong lumaganap sa iglesia ang isa sa maladiyablong kasabihan ni Satanas at ang mga satanikong pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo. Sa paggawa nito, nagiging kasabwat ka ni Satanas at inaalalayan mo si Satanas sa pagsasagawa ng mga gawain nito sa iglesia, at ginugulo at ginagambala ang gawain ng iglesia. Napakalubha ng diwa ng problemang ito, hindi ba?

Sa panahon ngayon, karamihan sa mga lider at manggagawa ay nagkikimkim ng lason ni Satanas sa kanilang puso at namumuhay pa rin ayon sa mga satanikong pilosopiya, at kakaunti ang mga salita ng Diyos na may kapangyarihan sa kanilang puso. Problematiko ang gawain ng maraming lider at manggagawa—hindi nila kailanman sinisiyasat o pinangangasiwaan ang gawain pagkatapos gumawa ng mga pagsasaayos ng gawain, kahit na alam talaga nila sa puso nila na hindi kayang gawin ng ilang tao ang gawain at siguradong lilitaw ang mga problema. Gayumpaman, dahil hindi alam kung paano lulutasin ang problemang ito, tinatanggap lang nila ang pananaw na “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” at iniraraos lang, mayroon pa ngang kapayapaan ng isipan. Humahantong ito para ang ilang tao ay hindi makagawa ng tunay na gawain, at ginagawa lang abala ang sarili nila sa mga pangkalahatang usapin, wala sa loob ang ginagawa. Bilang resulta, nagugulo nila ang gawain ng iglesia, at sa ilang lugar, nananakaw maging ang mga handog sa Diyos. Ang hinirang na mga tao ng Diyos, na hindi ito kayang makita, ay nag-ulat ng usaping ito sa Itaas. Ang huwad na lider, nang malaman ito, ay nabigla at nakaramdam na parang paparating na ang sakuna. Pagkatapos ay kinuwestiyon siya ng Itaas: “Bakit hindi mo siniyasat ang gawain? Bakit maling tao ang ginamit mo?” Kung saan sumagot ang huwad na lider: “Wala akong pang-unawa sa diwa ng isang tao, kaya sinusunod ko lang ang prinsipyo ng ‘Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.’ Hindi ko inasahang magamit ang maling tao at magdulot ng gayong sakuna.” Naniniwala ka ba na tama ang pananaw na “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Katotohanan ba ang kasabihang ito? Bakit gagamitin niya ang kasabihang ito sa gawain ng sambahayan ng Diyos at sa paggawa ng kanyang tungkulin? Ano ang problema rito? “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay malinaw na mga salita ng mga walang pananampalataya, mga salitang nagmumula kay Satanas—kaya bakit niya itinuturing na katotohanan ang mga iyon? Bakit hindi niya masabi kung tama o mali ang mga salitang iyon? Malinaw na mga salita ito ng tao, mga salita ng tiwaling sangkatauhan, talagang hindi katotohanan ang mga ito, lubos na salungat ang mga ito sa mga salita ng Diyos, at hindi dapat magsilbing pamantayan sa mga kilos, asal, at pagsamba sa Diyos ng mga tao. Kaya paano nararapat unawain ang kasabihang ito? Kung talagang may kakayahan ka sa pagkilatis, anong klaseng katotohanang prinsipyo ang dapat mong gamitin bilang kapalit nito para magsilbing prinsipyo mo sa pagsasagawa? Dapat ito na “isagawa ang iyong tungkulin nang buong puso mo, at buong kaluluwa mo, at buong isipan mo.” Ang kumilos nang buo mong puso, at nang buo mong kaluluwa, at nang buo mong isipan ay ang hindi mapigilan ninuman; ito ay ang maging iisa ng puso at isipan, at wala nang iba pa. Ito ang iyong responsabilidad at ang iyong tungkulin, at dapat mong gampanan ito nang maayos, dahil ang paggawa nito ay ganap na natural at makatwiran. Anuman ang mga problemang nakakatagpo mo, dapat kang kumilos ayon sa mga prinsipyo. Pangasiwaan ang mga ito ayon sa nararapat; kung kinakailangan ang pagpupungos, gawin ito, at kung kinakailangan ang pagtatanggal, gawin din ito. Sa madaling salita, kumilos batay sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan. Hindi ba’t ito ang prinsipyo? Hindi ba’t ito ang eksaktong kabaligtaran ng pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo”? Ano ang ibig sabihin ng huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo? Nangangahulugan ito na kung ginawa mong tauhan ang isang tao, hindi mo siya dapat pagdudahan, dapat mong bitawan ang mga renda, huwag siyang pangasiwaan, at hayaan siyang gawin ang gusto niya; at kung pinagdududahan mo siya, hindi mo siya dapat gawing tauhan. Hindi ba’t ito ang ibig sabihin nito? Lubhang mali ito. Ang sangkatauhan ay labis na ginawang tiwali ni Satanas. Ang bawat tao ay may satanikong disposisyon, at may kakayahang ipagkanulo ang Diyos at labanan ang Diyos. Masasabi mong walang sinuman ang mapagkakatiwalaan. Kahit sumumpa pa ang isang tao hanggang sa dulo ng mundo, walang silbi ito dahil pinipigilan ang mga tao ng kanilang tiwaling disposisyon at hindi nila makontrol ang sarili nila. Dapat nilang tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos bago nila malutas ang problema ng kanilang tiwaling disposisyon, at lubusang malutas ang problema ng kanilang paglaban at pagkakanulo sa Diyos—malutas ang ugat ng mga kasalanan ng mga tao. Ang lahat niyong hindi dumaan sa paghatol at pagdadalisay ng Diyos at nagkamit ng kaligtasan ay hindi mapagkakatiwalaan. Hindi sila karapat-dapat pagkatiwalaan. Samakatwid, kapag ginamit mo ang isang tao, dapat mo siyang pangasiwaan at patnubayan. Gayundin, dapat mo siyang pungusan at dapat madalas kang magbahagi tungkol sa katotohanan, at sa ganitong paraan mo lang makikita nang malinaw kung maaari siyang patuloy na magamit. Kung may ilang tao na kayang tumanggap ng katotohanan, tumanggap ng pagpupungos, magagawang gampanan ang kanilang tungkulin nang tapat, at may patuloy na pag-unlad sa kanilang buhay, kung gayon ang mga taong ito lang ang tunay na magagamit. Iyong mga tunay na magagamit ay may kumpirmasyon ng gawain ng Banal na Espiritu. Hindi mapagkakatiwalaan ang mga taong walang gawain ng Banal na Espiritu; sila ay mga trabahador at upahang manggagawa. Pagdating sa pagpili ng mga lider at manggagawa, ang isang medyo mataas na proporsiyon sa kanila, hindi bababa sa higit sa kalahati kahit papaano, ay itiniwalag, habang isang maliit na minorya lang ang itinuturing na magagamit o angkop para sa paggamit—ito ay isang katunayan. May ilang lider ng iglesia na hindi kailanman nangangasiwa o nagsusuri sa gawain ng iba, at hindi pinagtutuunan ang gawain kapag natapos na nila ang pagbabahaginan o paggawa ng mga pagsasaayos ng gawain. Sa halip, sinusunod nila ang pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo,” sinasabi pa nga sa sarili nila, “Hayaan ang Diyos na gawin ang iba pa.” Pagkatapos ay nagsisimula silang magpakasasa sa kaginhawahan at kaalwanan, hindi nagtatanong tungkol sa usapin at binabalewala ito. Sa paggawa sa ganitong paraan, hindi ba’t nagiging pabasta-basta sila? Mayroon ba silang anumang pagpapahalaga sa responsabilidad? Hindi ba’t mga huwad na lider ang gayong mga tao? Hinihingi ng Diyos na gawin ng mga tao ang kanilang mga tungkulin nang buong puso nila, buong kaluluwa nila, buong isipan nila, at buong lakas nila. Kung ano ang hinihingi ng Diyos sa mga tao—iyon ay ang katotohanan. Kung tumatalima ang mga lider at manggagawa sa mga salita ng mga demonyo at ni Satanas kaysa sa mga salita ng Diyos kapag nagtatrabaho o gumagawa ng kanilang mga tungkulin, hindi ba’t ito ay pagpapamalas ng paglaban at pagkakanulo sa Diyos? Bakit kailangang ang sambahayan ng Diyos, kapag naghahalal ng mga lider at manggagawa, ay pumili lang ng mga taong may kakayahang tumanggap ng katotohanan, mabubuting tao na may konsensiya at katwiran, at iyong may mabuting kakayahan at may kakayahang gumawa ng gawain? Ito ay dahil labis nang naging tiwali ang sangkatauhan at halos walang sinuman ang magagamit. Maliban kung may maraming taon ng pagsasanay at paglilinang ang isang tao, ginagawa niya ang mga bagay-bagay nang labis na hindi mahusay at sobra siyang nahihirapang gawin nang maayos ang kanyang mga tungkulin, at dapat siyang hatulan, kastiguhin, at pungusan nang maraming beses bago siya maging angkop sa paggamit. Ang karamihan ng tao ay ibinubunyag at itinitiwalag sa panahon ng kanilang pagsasanay, at ang mga lider at manggagawa ay itinitiwalag sa napakalaking bilang. Bakit ganito? Ito ay dahil masyadong labis na ginawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Karamihan ng mga tao ay hindi nagmamahal sa katotohanan, ni hindi nila naaabot ang pamantayan ng konsensiya at katwiran. Kaya karamihan sa kanila ay hindi magagamit. Dapat silang manampalataya sa Diyos sa loob ng ilang taon at maunawaan ang kaunting katotohanan para magawa ang ilang tungkulin. Ito ang realidad ng tiwaling sangkatauhan. Kaya, batay rito, mahihinuha natin na ang pariralang, “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay ganap na mali at talagang walang praktikal na halaga, at na ang taong lumikha nito ay isa lang demonyo. Masasabi natin nang may katiyakan na ang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay isang erehiya at panlilinlang; isa itong maladiyablong kasabihan, isang satanikong pilosopiya, at ang gayong paglalarawan ay ganap na angkop. Hindi kailanman sinabi ng Diyos ang anumang bagay sa kahulugan ng, “Mapagkakatiwalaan ang tiwaling sangkatauhan.” Palagi Niyang hinihingi na maging matapat ang mga tao, pinatutunayang sobrang kakaunti ang mga matapat na tao sa buong sangkatauhan, na ang lahat ay may kakayahang magsinungaling at mandaya, at na ang lahat ay may mapanlinlang na disposisyon. Bukod dito, sinabi ng Diyos na ang posibilidad na ipagkakanulo ng tiwaling sangkatauhan ang Diyos ay isandaang porsiyento. Kahit na gumagamit ang Diyos ng isang tao, ang taong iyon ay dapat dumaan sa maraming taon ng pagpupungos, at kahit na habang ginagamit, dapat niyang maranasan ang maraming taon ng paghatol at pagkastigo para maging dalisay. Ngayon, sabihin ninyo sa Akin, mayroon ba talagang sinuman na maaasahan? Walang nangangahas na sabihin iyon. At ano ang pinatutunayan ng walang nangangahas? Pinatutunayan nito na ang lahat ng tao ay hindi maaasahan. Kaya, balikan natin ang pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Sa anong paraan ito mali? Ano ang kakatwa rito? Hindi ba’t hindi na ito kailangang ipaliwanag? Kung may sinumang naniniwala pa rin na ang kasabihang ito ay tama o naaangkop sa anumang paraan, tiyak na siya ay isang taong kulang sa katotohanan at tiyak na isang kakatwang tao. Ngayon, napapansin ninyo ang problema sa pariralang ito at natutukoy na ito ay isang panlilinlang, at ito ay ganap na dahil naranasan na ninyo ang gawain ng Diyos at ngayon ay nakikita ninyo nang mas malinaw at nagkakamit kayo ng mas malinaw na pang-unawa sa diwa ng tiwaling sangkatauhan. Dahil lang dito kaya ganap na nagagawa ninyong itakwil ang maladiyablong pariralang ito, ang erehiya at panlilinlang na ito. Kung hindi dahil sa gawain ng pagliligtas ng Diyos, maililihis din kayo ng maladiyablong kasabihang ito ni Satanas at gagamitin pa nga ito na para bang ito ay isang karaniwang kasabihan o moto. Sobrang kaawa-awa iyon—hindi ka talaga magkakaroon ng katotohanang realidad.

Ang pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” ay isa sa mga dati nang narinig ng karamihan ng tao. Naniniwala ba kayo na tama o mali ang pariralang ito? (Mali.) Dahil naniniwala kayong mali ito, bakit nagagawa pa rin nitong impluwensiyahan kayo sa totoong buhay? Kapag nangyayari sa inyo ang ganitong mga bagay, lalabas ang pananaw na ito. Medyo magugulo kayo nito, at kapag nagugulo kayo nito, makokompromiso ang inyong gawain. Kaya, kung naniniwala kang mali ito at natukoy na mali ito, bakit naiimpluwensiyahan ka pa rin nito at bakit ginagamit mo pa rin ito para aliwin ang iyong sarili? (Dahil hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, nabibigo silang magsagawa ayon sa mga salita ng Diyos, kaya’t kukunin nila ang pilosopiya ni Satanas para sa mga makamundong pakikitungo bilang kanilang prinsipyo o pamantayan sa pagsasagawa.) Isa ito sa mga dahilan. May iba pa ba? (Dahil ang pariralang ito ay medyo naaayon sa mga makalamang interes ng mga tao, at natural na kikilos sila ayon sa pariralang ito kapag hindi nila nauunawaan ang katotohanan.) Hindi lang ganito ang mga tao kapag hindi nila nauunawaan ang katotohanan; kahit na kapag nauunawaan nila ang katotohanan, maaaring hindi sila makapagsagawa ayon sa katotohanan. Tama na ang pariralang ito ay “medyo naaayon sa mga makalamang interes ng mga tao.” Mas gugustuhin ng mga tao na sundin ang isang tusong panlilinlang o isang satanikong pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo para protektahan ang kanilang mga sariling makalamang interes kaysa isagawa ang katotohanan. Bukod pa rito, may batayan sila sa paggawa nito. Ano ang batayang ito? Ito ay na ang pariralang ito ay malawak na tinatanggap ng mga masa bilang tama. Kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay alinsunod sa pariralang ito, ang kanilang mga pagkilos ay maaaring maging wasto sa harap ng lahat ng iba pa at maaaring maging malaya sila sa pagpuna. Kung titingnan man mula sa moral o legal na perspektiba, o mula sa perspektiba ng mga tradisyonal na kuru-kuro, tama ang pananaw at pagsasagawang ito. Kaya, kapag ayaw mong isagawa ang katotohanan o kapag hindi mo ito nauunawaan, mas gugustuhin mong salungatin ang Diyos, labagin ang katotohanan, at umatras sa lugar na hindi lumalagpas sa isang moral na hangganan. At ano ang lugar na ito? Ito ang hangganan na “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Ang pag-atras sa lugar na ito at pagkilos alinsunod sa pariralang ito ay magbibigay sa iyo ng kapayapaan ng isipan. Bakit ka binibigyan nito ng kapayapaan ng isipan? Ito ay dahil ganito rin nag-iisip ang lahat ng iba pa. Higit pa rito, nagkikimkim din ang iyong puso ng kuru-kuro na ang batas ay hindi maipatutupad kapag lahat ay lumalabag, at iniisip mo, “Ganito mag-isip ang lahat. Kung magsasagawa ako ayon sa pariralang ito, hindi mahalaga kung kokondenahin ako ng Diyos, dahil hindi ko naman nakikita ang Diyos o nahahawakan ang Banal na Espiritu. Kahit papaano sa mata ng iba, makikita ako bilang isang taong may mga katangian ng tao, isang tao na may kaunting konsensiya.” Pinili mong ipagkanulo ang katotohanan alang-alang sa “mga katangian ng tao” na ito, para sa kapakanan ng pagtingin sa iyo ng mga tao nang walang pagkamapanlaban sa kanilang mga mata. Pagkatapos ay mabuti ang iisipin sa iyo ng lahat, hindi ka pupunahin, at makakapamuhay ka ng komportableng buhay at magkakaroon ng kapayapaan ng isipan—ang hinahanap mo ay kapayapaan ng isipan. Ang kapayapaan ba ng isipan na ito ay isang pagpapamalas ng pagmamahal ng isang tao sa katotohanan? (Hindi, hindi ganoon.) Kaya, anong uri ito ng disposisyon? Nagkikimkim ba ito ng panlilinlang? Oo, may panlilinlang dito. Medyo pinag-isipan mo ito, at alam mong ang pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo,” ay hindi tama, na hindi ito ang katotohanan. Bakit, kung gayon, kapag narating mo ang isang hadlang, hindi mo pa rin pinipili ang katotohanan, at sa halip ay sumusunod sa isang pilosopikal na parirala na nagmula sa tradisyonal na kultura, isang parirala na pinakakatanggap-tanggap sa mga tao? Bakit pinipili mo ito? May kaugnayan ito sa mga komplikadong kaisipan ng mga tao, at kapag may mga komplikadong kaisipan, anong uri ng disposisyon ang nasasangkot? (Kabuktutan.) Maliban sa kabuktutan, may isa pang aspektong umiiral dito. Hindi mo lubos na kinikilalang tama ang parirala, pero nagagawa mo pa ring sumunod dito at hinahayaan mo itong impluwensiyahan at kontrolin ka. May isang bagay na tiyak dito: Tutol ka sa katotohanan, at hindi ka isang taong nagmamahal sa katotohanan. Hindi ba’t ito ang disposisyon? (Oo, ito nga.) Tiyak ito. Naiimpluwensiyahan ang mga tao ng maraming pananaw kapag gumagawa sila ng mga bagay-bagay, at habang ikaw, sa katunayan, ay hindi talaga naniniwala sa iyong puso na tama ang gayong mga pananaw, gayumpaman ay nagagawa mo pa ring sumunod at tumalima sa mga ito, na inuudyukan ng isang partikular na disposisyon. Kahit na naniniwala kang mali ang mga pananaw na ito, maaari ka pa ring maimpluwensiyahan, mahikayat, at mamanipula ng mga ito. Isa itong buktot na disposisyon. Halimbawa, gumagamit ng droga o nagsusugal ang ilang tao habang sinasabi rin na ang paggamit ng droga at pagsusugal ay masama at pinapayuhan pa nga ang iba na huwag gawin ang gayong mga bagay, kung hindi ay baka mawala sa kanila ang lahat. Naniniwala silang mali ang gayong mga bagay, na mga negatibong bagay ang mga ito, pero kaya ba nilang isuko at itigil ang mga ito? (Hindi.) Hindi nila kailanman mapipigilan ang sarili nila, at hayagan pa nga nilang sinasabi, “Ang pagsusugal ay isang paraan din para kumita ng pera, kaya maaari itong maging isang propesyon.” Hindi ba’t pinagaganda lang nila ito? Sa realidad, iniisip nila sa sarili nila, “Anong uri ng propesyon ito? Isinanla ko na ang lahat ng pagmamay-ari ko na may halaga at naubos na ang lahat ng perang kinita ko mula rito. Sa huli, walang kahit isang sugarol ang maaaring mamuhay nang normal.” Kaya bakit pinagaganda pa rin nila ito nang ganoon? Dahil hindi nila kayang tumigil. At bakit hindi nila magawang tumigil? Dahil nasa kalikasan nila ito; nag-ugat na ito roon. Kailangan nila ang bagay na ito at hindi nila kayang maghimagsik laban dito—kalikasan nila ito. Nagbahaginan na tayo kahit papaano tungkol sa pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo.” Naiimpluwensiyahan ba ang isang tao ng pariralang ito dahil mayroon siyang pansamantalang udyok na tanggapin ang gayong pananaw, o dahil ba ito kay Satanas, na sinasamantala ang isang sandali ng kawalang-ingat, para magtanim ng gayong pananaw sa taong ito, inaakay siyang kumilos nang gayon? (Hindi.) May kinalaman dito ang tiwaling kalikasan ng tao; pinipili niya ang gayong landas dahil ang bagay na ito ay nasa kanyang kalikasan. Sa paghimay sa pariralang “Huwag pagdudahan ang mga taong kinukuha mo sa trabaho, at huwag mong kuhain sa trabaho ang mga taong pinagdududahan mo” sa ganitong paraan, nauunawaan mo na talaga ito ngayon. Ang pariralang ito ay inilalarawan bilang pilosopiya ni Satanas para sa mga makamundong pakikitungo—hinding-hindi ito ang katotohanan. May koneksiyon ba ito sa katotohanan? (Wala.) Ganap na wala itong koneksiyon sa katotohanan, at kinokondena ito ng Diyos. Hindi ito ang katotohanan; galing ito kay Satanas, hindi sa Diyos. Masasabi nang may katiyakan na ang pariralang ito ay wala talagang kinalaman sa katotohanan o sa pamantayan kung paano dapat kumilos, umasal, at sumamba sa Diyos ang mga mananampalataya ng Diyos. Ang pariralang ito ay ganap na kinondena. Ang mga mapanlinlang na katangian ng pariralang ito ay sadyang malinaw kung ikukumpara, ginagawang madali para sa inyong makilatis kung tama ba ito o hindi.