Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Recital-kingdom-selection-5
Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Kategorya

Recital-the-word-appears-in-the-flesh-6
Mga Pagbigkas ni Cristo ng mga Huling Araw (Mga Seleksyon)

Ang Kabanalan ng Diyos (II)

Unang bahagi

Magandang gabi sa inyong lahat! (Magandang gabi sa Diyos na Makapangyarihan sa Lahat!) Ngayong araw, mga kapatid, kumanta tayo ng isang himno. Humanap ng isa na gusto ninyo at regular na ninyong kinakanta noon pa. (Nais naming kumanta ng isang himno ng salita ng Diyos “Dalisay na Pag-ibig na Walang Kapintasan.”)

Ang pag-ibig ay isang dalisay na damdamin,

dalisay na walang dungis.

Gamitin ang iyong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Ang pag-ibig ay 'di nagtatakda ng mga kondisyon

o mga hadlang o agwat.

Gamitin ang 'yong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Kung ikaw ay nagmamahal, 'di ka manlilinlang,

magrereklamo at tatalikod,

naghihintay ng kapalit.

Kung ikaw ay umiibig magpapakasakit ka,

tinatanggap ang hirap at makaisa ng Diyos sa pagkaayon.

Sa pag-ibig walang hinala, walang tuso, walang daya.

Gamitin ang iyong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Sa pag-ibig walang agwat at walang hindi dalisay.

Gamitin ang 'yong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Kung ikaw ay nagmamahal, 'di ka manlilinlang,

magrereklamo at tatalikod,

naghihintay ng kapalit.

Kung ikaw ay umiibig magpapakasakit ka,

tinatanggap ang hirap at makaisa ng Diyos sa pagkaayon.

Ibibigay mo iyong pamilya,

kabataa't hinaharap na makikita mo,

ibigay 'yong buhay-asawa para sa Diyos;

ibibigay mo iyong lahat para sa Kanya.

O ang pagmamahal mo'y 'di pagmamahal,

kundi pandaraya, kataksilan sa Diyos.

Gamitin ang 'yong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Ang pag-ibig ay hindi nagtatakda ng mga kondisyon

o mga hadlang o agwat.

Gamitin ang 'yong puso,

sa pag-ibig at makaramdam at mangalaga.

Ang pag-ibig ay isang dalisay na damdamin,

dalisay na walang dungis.

Ito ay isang magandang awitin upang piliin. Gusto ba ninyong kantahin ang awiting ito? (Oo.) Ano ang inyong nararamdaman matapos kantahin ang awiting ito? Naramdaman ba ninyo ang ganitong uri ng pag-ibig sa inyong mga sarili? (Hindi pa gaano.) Aling mga salita mula sa awit ang pumukaw sa iyo nang pinakamatindi? (Ito ay magiging: Ang pag-ibig ay walang mga kundisyon o walang mga hadlang o walang distansya. Sa pag-ibig walang paghihinala, walang katusuhan, walang panlilinlang. Sa pag-ibig, walang distansya at walang hindi dalisay. Ngunit sa kaibuturan ng aking sarili nakikita ko pa rin ang mga kasalaulaan at nakikita ko rin kung saan sinusubukan kong makitungo sa Diyos, mga lugar kung saan ako ay nagkukulang, kaya kapag iniisip ko ang tungkol sa aking sarili ngayon, hindi ko talaga naabot ang uri ng pagmamahal na dalisay at walang kapintasan.) Kung hindi mo natatamo ang uri ng pagmamahal na dalisay at walang kapintasan, anong uri ng pag-ibig ang mayroon ka? Anong antas ng pagmamahal ang mayroon ka sa kaibuturan ng iyong sarili? (Nasa yugto lamang ako kung saan ako ay nagkukusang maghanap at ako ay nananabik) Ayon sa iyong sariling tayog at paggamit ng iyong mga sariling salita mula sa iyong mga sariling karanasan, anong antas ang iyong naabot? Mayroon ka bang panlilinlang, mayroon ka bang mga reklamo? (Oo.) Mayroon ka bang mga pangangailangan sa kaibuturan ng iyong puso, mayroon bang mga bagay na gusto mo hinahangad mula sa Diyos? (Oo, mayroong mga magkakahalong bagay na ito.) Sa anong mga pagkakataon sila lumalabas? (Kapag ang sitwasyon na ang Diyos ang nagsaayos para sa akin ay hindi tumutugma sa aking mga idea kung ano dapat ito, o kapag ang aking mga paghahangad ay hindi naabot, ipapakita ko ang ganitong uri ng tiwaling disposisyon.) Madalas ba ninyong kantahin ang awiting ito? Maaari mo bang talakayin kung paano ninyo naiintindihan ang “dalisay na pag-ibig na walang kapintasan”? At bakit ipinapakahulugan ng Diyos ang pag-ibig sa ganitong paraan? (Gusto ko talaga ang kantang ito dahil nakikita ko talaga na ang pag-ibig na ito ay isang ganap na pagmamahal. Gayunman, pakiramdam ko’y talagang malayo ako mula sa pamantayang iyon. Ngayon, nasa yugto lamang ako kung saan kusa akong naghahain ng ilang mga bagay at nagtitiis ng kaunting paggugol sa paghanap ng katotohanan, ngunit sa lalong madaling panahon na ang isang bagay ay nakakaapekto sa aking sariling kinabukasan at kapalaran, nakakaramdam ako ng hindi pagkakasundo sa aking kalooban. Nakikita ko na sa kaibuturan ng aking sarili na mayroon akong kaunting pagtitiwala sa Diyos.) (Nararamdaman ko ngayon na napakalayo ko pa rin mula sa pagtamo ng tunay na pag-ibig, ngunit mayroong ilang bahagi kung saan nakayanan kong gumawa ng pag-unlad tungo rito, isang paraan ng paggawa ko nito ay sa pamamagitan ng lakas na ibinibigay sa akin ng salita ng Diyos at isa pang paraan ay sa mga sitwasyong ito nakikiisa ako sa Diyos sa pamamagitan ng dasal. Gayunpaman, kapag ito ay nangangailangan ng aking mga pananaw sa pamumuhay, nararamdaman kong minsan hindi ko mapagtatagumpayan ang mga ito.) Naisip mo na ba ang mga bagay na maaaring humahadlang sa iyo sa mga oras na hindi mo mapagtatagumpayan ang mga ito? Naging mapanimdim ka ba sa mga isyung ito? (Oo, ako ay naging mapanimdim at kadalasan ito ay aking sariling prinsipyo at kapalaluan pati na rin ang aking mga inaasahan para sa aking kinabukasan at kapalaran na matitinding sagabal.) Kapag ang mga inaasahan sa iyong kinabukasan at kapalaran ay isang malaking sagabal, naisip mo ba kung bakit ito ay isang matinding hadlang? Paano nagiging hadlang ang kinabukasan at kapalaran na ito? Ano ang iyong nais mula sa iyong kinabukasan at kapalaran? (Hindi ako lubusang nalilinawan sa isyung ito, minsan nahuhulog ako sa mga sitwasyon kung saan nararamdaman kong wala akong kinabukasan at kapalaran o minsan nararamdaman ko pa na wala akong hantungan sa kung ano ang ibinunyag sa akin ng Diyos. Sa mga oras na ganito, nakararamdam ako ng labis na pagkahina at nararamdaman kong ito ay naging sarili kong malaking hadlang. Gayunpaman, matapos ang isang panahon ng karanasan at sa pamamagitan ng dasal, ang katayuan kong ito ay maaaring makaabot sa isang punto ng pagbabago, ngunit madalas pa rin akong nababagabag ng isyung ito.) Ano ang totoo mong pinupunto kapag sinasabi mong “kinabukasan at kapalaran”? (Ito ay nangangahulugang kapag ang Diyos ay nag-ayos ng ilang pangyayari para sa akin, pakiramdam ko’y napakalayo ko mula sa Kanyang mga pangangailangan. Minsan, napapaisip akong ibinubunyag ako ng Diyos o hindi at nararamdaman kong wala akong kapalaran o hantungan, at pakiramdam ko’y napakahina ko.) Ano ang totoo mong pinupunto kapag sinasabi mong “kinabukasan at kapalaran”? Mayroon bang isang bagay na maaari mong ituro? Ito ba ay isang larawan o isang bagay na iyong inakala o ito ba ay isang bagay na maaari mo talagang makita? Ito ba ay tunay na bagay? (Ito ay hantungan.) Ano ang hantungan? Ano ang iyong kinabukasan? Sa inyong mga puso, dapat na isipin ninyo, ano ang pag-aalala na mayroon kayo sa inyong puso tungkol sa inyong kinabukasan at kapalaran na sumasangguni dito? (Ito ay upang maligtas at mamuhay nang ligtas, at ang pag-asa na unti-unting maging akma para kasangkapanin ng Diyos at magsagawa ng aking tungkulin na ayon sa pamantayan sa pamamagitan ng pamamaraan ng paggawa ng aking tungkulin. Ang mga bagay na ito ay madalas na ibinubunyag ng Diyos, at pakiramdam ko ay nagkukulang ako.) Ang ibang mga kapatid ay dapat tumalakay, paano mo nauunawaan “dalisay na pag-ibig na walang kapintasan”? (Walang anumang bagay ang hindi dalisay mula sa indibiduwal at hindi nakokontrol ang mga ito ng kanilang kinabukasan at kapalaran. Hindi alintana kung paano sila tinatrato ng Diyos, kaya nilang sumunod nang lubusan sa gawa ng Diyos, pati na rin sumunod sa mga pagsasaayos ng Diyos at sundan Siya hanggang sa pagtatapos. Ang ganitong uri lamang ng pag-ibig para sa Diyos ang dalisay na pag-ibig na walang kapintasan. Kapag ikinukumpara ko lamang ang aking sarili sa aking ginagawa na natutuklasan ko na sa maikling panahon na naniniwala ako sa Diyos maaaring mayroon akong, sa panlabas, isinakripisyong ilang bagay o natiis na ilang gastusin, ngunit hindi ko nakayanang tunay na ibigay ang aking puso sa Diyos. Noong ibinubunyag ako ng Diyos, pakiramdam ko’y wari’y nakilala ako bilang isang tao na hindi kayang mailigtas, at nanahan ako sa ganitong negatibong katayuan. Nakikita ko ang aking sarili na gumagawa ng aking tungkulin, ngunit sa parehong panahon ay sumusubok na gumawa ng mga pakikitungo sa Diyos, at hindi kayang mahalin ang Diyos nang buong puso, at ang aking hantungan, ang aking kinabukasan, at ang aking kapalaran ay laging nasa aking isip. Naaalala kong minsang sinabi ng pagsasamahan ng tao na dapat nating ibalik ang pag-ibig ng Diyos sa paggawa ng ating tungkulin, na ang pag-ibig ay dapat totoong maipahayag, at hindi lamang mga salitang walang nilalaman. Sa paghahambing, nararamdaman kong napakalayo ko sa pag-ibig na ito.)

Tila kinakanta ninyo nang madalas ang awiting ito at mayroong kaunting pagkaunawa nito at mayroon itong ilang kaugnayan sa inyong aktuwal na mga karanasan. Gayunman, halos lahat at mayroong iba’t ibang antas ng pagtanggap sa bawat isa sa mga kataga sa awiting “Dalisay na Pag-ibig na Walang Kapintasan.” Ang ilang mga tao ay pumapayag, ang ilan ay sumasamong isantabi ang kanilang kinabukasan, ang ilan ay sumasamong isantabi ang kanilang mga pamilya, ang ilan ay hindi sumasamong makatanggap ng anuman. Hanggang ngayon, ang iba ay inaatasan ang kanilang mga sarili na hindi magkaroon ng panlilinlang, mga reklamo, at hindi maghimagsik laban sa Diyos. Bakit gugustuhin ng Diyos na magmungkahi ng ganitong uri ng pag-ibig at kailanganin ang mga tao na ibigin Siya sa ganitong paraan? Ito ba ay isang uri ng pag-ibig na kayang maabot ng tao? Ibig sabihin, kaya ba ng mga tao na umibig sa ganitong paraan? Maaaring makita ng mga tao na hindi nila kaya, dahil silang lahat ay hindi nagtataglay ng ganitong uri ng pag-ibig, at kapag hindi nila taglay ito, at hindi nila pangunahing nauunawaan ang tungkol sa pag-ibig, winiwika ng Diyos ang mga salitang ito, na siyang hindi pamilyar sa kanila. Dahil nakatira ang mga tao sa mundong ito, nakatira sa kanilang masamang disposisyon, kung mayroon ang mga tao ng ganitong uri ng pag-ibig o kung ang isang tao ay maaaring magtaglay ng ganitong uri ng pag-ibig, ang hindi pagkakaroon ng mga kahilingan at mga pangangailangan, bilang pumapayag na ilaan ang kanilang mga sarili at pumapayag na tiisin ang paghihirap at isuko ang lahat ng kanilang pag-aari, paanong ang isang taong nagtataglay ng ganitong uri ng pag-ibig ay huhusgahan ng mga mata ng ibang tao? Hindi ba iyon isang perpektong tao? (Oo.) Ang isang perpektong taong kagaya niyon ay namumuhay ba sa mundong ito? Hindi siya umiiral, siya nga ba? Ang ganitong uri ng tao ay talagang hindi umiiral sa mundong ito, maliban na lamang kung sila ay maninirahan sa isang bakyum, tama? Samakatuwid, ang ilang mga tao—sa pamamagitan ng kanilang mga karanasan—ay gumugugol ng matinding pagsisikap upang maging katulad ng mga paglalarawan ng mga salitang ito. Nakikitungo sila sa kanilang mga sarili, pinipigilan ang kanilang mga sarili, at palagi pa nilang tinatalikdan ang kanilang mga sarili: Tinitiis nila ang pagdurusa at isinusuko ang mga maling pakahulugan na kanilang pinanghahawakan. Isinusuko nila ang mga paraang naging mapaghimagsik sila sa Diyos, isinusuko ang kanilang sariling mga pagnanasa at pagnanais. Ngunit sa huli, hindi pa rin nila kayang matugunan ang mga pangangailangang iyon. Bakit iyon nangyayari? Sinasabi ng Diyos ang mga bagay na ito upang magbigay ng isang pamantayan para sundin ng mga tao, upang malaman ng mga tao ang pamantayang kinakailangan ng Diyos para sa kanila. Ngunit sinasabi ba kahit minsan ng Diyos na dapat itong makamit ng mga tao kaagad? Sinasabi ba kahit minsan ng Diyos kung gaano karaming oras ang mayroon ang mga tao upang makamit ito? (Hindi.) Sinasabi ba ng Diyos kahit minsan na kailangang ibigin Siya ng mga tao sa ganitong paraan? Sinasabi ba iyon ng siping ito? Hindi nito sinasabi. Sinasabi lamang ng Diyos ang tungkol sa “pag-ibig” na Kanyang tinutukoy. Bilang ang mga tao na kayang umibig sa Diyos sa ganitong paraan at tratuhin ang Diyos sa ganitong paraan, ano ang mga kinakailangan ng Diyos? Hindi kinakailangang maabot ang mga ito kaagad, o ngayon din dahil hindi iyon kayang gawin ng mga tao. Naisip ba ninyo kahit minsan ang tungkol sa anong uri ng mga kalagayan ang kailangang maabot ng mga tao upang umibig sa ganitong paraan? Kung madalas nababasa ng mga tao ang mga salitang ito, unti-unti ba silang magkakaroon ng ganitong pag-ibig? (Hindi.) Kung gayon, ano ang mga kundisyon? Una, paano makakalaya ang mga tao mula sa mga paghihinala tungkol sa Diyos? (Ang mga tapat na tao lamang ang kayang magkamit niyon.) Paano naman ang pagiging malaya mula sa panlilinlang? (Kailangan rin nila maging matapat na mga tao.) Upang maging isang tao na hindi nais na makitungo sa Diyos? Iyon ay dapat ding maging isang matapat na tao. Paano naman ang hindi pagiging tuso? Ano ang tinutukoy nito sa pagsasabing walang pagpili sa pag-ibig? Lahat ba ng mga ito ay tumutukoy sa pagiging isang matapat na tao? Maraming mga detalye roon; ang kakayahan ng Diyos na magmungkahi ng ganitong uri ng pag-ibig o ang kakayanan ng Diyos na bigyang kahulugan ang ganitong uri ng pag-ibig, upang sabihin ito sa ganitong paraan, ano ang pinatutunayan nito? Masasabi ba natin na nagtataglay ang Diyos ng ganitong uri ng pag-ibig? (Oo.) Saan kayo nakakita nito? (Sa pag-ibig na mayroon ang Diyos para sa tao.) Ang pag-ibig ba ng Diyos para sa tao ay may kundisyon? (Wala.) Mayroon bang mga hadlang o distansya sa pagitan ng Diyos at ng tao? (Wala.) Mayroon bang mga paghihinala ang Diyos sa tao? (Wala.) Inoobserbahan ng Diyos ang tao, iniintindi ang tao, tama? (Oo.) Mm, tunay Niyang inuunawa ang tao. Mapanlinlang ba ang Diyos tungo sa tao? (Hindi.) Dahil nangungusap ang Diyos nang perpekto tungkol sa pag-ibig na ito, magiging perpekto ba ang Kanyang puso o ang Kanyang kalooban? Binigyang kahulugan ba ng mga tao kahit minsan ang pag-ibig sa ganitong paraan? (Hindi.) Saang mga pagkakataon binigyang kahulugan ng tao ang pag-ibig? Paano nangungusap ang tao tungkol sa pag-ibig? Hindi ba iyon pagbibigay o pag-aalay? (Oo.) Ang pakahulugan ng tao ng pag-ibig ay payak, ay nagkukulang sa nilalaman.

Ang pakahulugan ng Diyos sa pag-ibig at ang paraan na nangungusap ang Diyos tungkol sa pag-ibig ay kaugnay ng isang aspeto ng Kanyang kalooban, ngunit anong aspeto ng Kanyang kalooban? Noong huli tayo ay nagkaroon ng pagsasamahan para sa isang napakahalagang paksa, ito ay isang paksa na madalas tinatalakay ng mga tao at iminumungkahi noon, at ito ay isang salitang madalas na nababanggit sa konteksto ng paniniwala sa Diyos, ngunit ito ay isang salita na tila ba parehong pamilyar at kakaiba sa mga tao, ngunit bakit ito ganoon? Ito ay isang salita na nanggagaling mula sa mga wika ng tao, sa tao, ang pakahulugan nito ay parehong naiiba at malabo, ngunit ano ang salitang ito? (Kabanalan.) Ah, kabanalan: iyan ang paksa noong huling beses na tayo ay nagkaroon ng samahan. Nagsama-sama tayo at nag-usap-usap nang bahagya tungkol sa paksang ito, ngunit ang ating pagsasamahan ay hindi kumpleto. Ayon sa bahagi kung saan tayo ay nagsama noong huling beses, ang lahat ba ay nagkaroon ng bagong pagkaunawa tungkol sa kalooban ng kabanalan ng Diyos? (Oo.) Ano sa ang tingin ninyo ang bagong pagkaunawa? Iyon ay, ano ang nasa pagkaunawang iyon o ang nasa mga salitang ito ang nagparamdam sa inyo na ang inyong pagkaunawa ng kabanalan ng Diyos ay kaiba o iba-iba mula sa ating pinagsamahan tungkol sa kabanalan ng Diyos? Natatandaan ba ninyo? Nag-iwan ba ito ng impresyon? (Sinasabi ng Diyos ang Kanyang nararamdaman sa Kanyang puso; ito ay dalisay. Ito ay isang aspeto ng kabanalan.) Ito ay bahagi nito, mayroon pa bang idaragdag? (Mayroong kabanalan kapag nagagalit ang Diyos sa tao, ito ay walang kapintasan.) (Nakikita ko sa awtoridad ng Diyos ang Kanyang pagka-perpekto, ang Kanyang katapatan, Kanyang karunungan, at Kanyang dominyon na nangingibabaw sa lahat ng bagay. Naiintindihan ko ang mga bagay na ito.) “Ang dominyon na nagingibabaw sa lahat ng bagay,” iyon ay tungkol sa awtoridad ng Diyos, ngayon ay pinag-uusapan natin ang tungkol sa kabanalan ng Diyos. (Kaugnay ng kabanalan ng Diyos, naiintindihan kong mayroong galit at awa ng Diyos sa Kanyang matuwid na disposisyon, ito ay nag-iwan ng napakalakas na impresyon sa akin. Iminungkahi rin nito na ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay natatangi, na noong nakaraan ay hindi ako nagkaroon ng pagkaunawa o pakahulugan nito. Ngunit sa Iyong pagsasamahan, tinalakay Mo na ang galit ng Diyos ay kaiba sa galit ng tao. Ito ay isang bagay na walang nilikha ang may taglay. Ang galit ng Diyos ay isang positibong bagay at ito ay may prinsipyo; ito ay ipinadala dahil sa likas na kalooban ng Diyos. Ito ay dahil nakikita Niya ang isang bagay na negatibo at kaya pinapakawalan ng Diyos ang Kanyang galit. Sa awa ng Diyos, nakikita ko rin na ito ay isang bagay na walang nilalang ang nagtataglay. Kahit na ang tao ay may mabubuting mga gawa o matuwid na mga kilos na itinuturing na kaparehas ng awa, ang mga ito ay hindi dalisay at mayroong motibo sa likod ng mga ito. Ang ilang mga uri ng tinaguriang awa ay peke pa nga at walang nilalaman. Ngunit nakikita ko na ang pagliligtas ng Diyos noong nagpapamalas Siya ng awa sa mga tao, at ang awang ito ay naglalagay sa tao nang direkta sa landas para maging ligtas. Nilalagay nito ang mga tao sa tamang landas ng paniniwala sa Diyos para makatanggap sila ng kanilang magandang hantungan at pag-asa. Kaya naman ang awa ng Diyos ay tinataglay ng Kanyang kalooban. Samakatuwid, kahit na wasakin ng Diyos ang isang siyudad dahil sa Kanyang galit, dahil Siya ay may maawaing kalooban, kaya Niya sa anumang oras o lugar na magpamalas ng awa upang iligtas at ingatan ang mga tao sa siyudad na iyon. Ito ang aking pagkaunawa.) Mayroon kang kaunting pagkaunawa ng matuwid na disposisyon ng Diyos.

Nang tinanong ko kayo ng ilang mga katanungan ngayon lamang, ang karamihan sa inyo ay nakilala na ang pag-ibig ng Diyos ay napakadakila at napakatotoo, ngunit kulang kayo sa kaalaman ng banal na kalooban ng Diyos. Sa ating kasalukuyang paksa, tatalakayin ko ang bahaging ito, na siyang kaalaman ng kabanalan ng Diyos. Madalas na iniuugnay ng mga tao ang matuwid na disposisyon ng Diyos sa Kanyang kabanalan at alam nilang lahat at naririnig ang ilang mga detalye tungkol sa Kanyang matuwid na disposisyon. Tangi pa rito, maraming mga tao ang madalas na pinagsasama ang kabanalan ng Diyos at matuwid na disposisyon sa kanilang pagsasamahan, na sinasabing ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay banal. Ang lahat ay pamilyar sa salitang “banal” at ito ay isang salitang palaging ginagamit, ngunit kaugnay ng mga konotasyon ng salitang iyon, anong mga pagpapahayag ng kabanalan ng Diyos ang kayang makita ng mga tao? Ano ang ibinunyag ng Diyos na kayang makilala ng tao? Natatakot ako na ito ay isang bagay na walang nakakaalam. Sinasabi natin na ang disposisyon ng Diyos ay matuwid, ngunit kung iisipin mo ang matuwid na disposisyon ng Diyos at sasabihin na ito ay banal, tila ito ay medyo malabo, medyo nakakalito; bakit kaya ganito? Sinasabi mo na ang disposisyon ng Diyos ay matuwid, o sinasabi mong banal ang Kanyang matuwid na disposisyon, kaya sa inyong mga puso, paano ninyo kinikilala ang kabanalan ng Diyos, paano ninyo nauunawaan ito? Sa madaling sabi, ano ang ibinunyag ng Diyos o ano ang mayroon sa lahat ng mayroon ang Diyos at makikilala ng mga tao bilang banal? Naisip mo na ba ito noon? Ang aking nakita ay ang mga tao ay madalas na nagsasabi ng mga salitang madalas gamitin o mayroong mga katagang nasabi na nang paulit-ulit, ngunit hindi nga nila alam ang kanilang sinasabi. Iyon ay kung paano sinasabi iyon ng lahat, at sinasabi nila ito nang madalas, kaya ito ay nagiging karaniwang kataga. Gayunpaman, kung sila ay mag-iimbestiga at pag-aaralang mabuti ang mga detalye, makikita nila na hindi nila alam ang tunay na kahulugan nito o kung ano ang tinutukoy nito. Kagaya ng salitang “banal,” walang sinuman ang nakakaalam ng eksaktong aspeto ng kalooban ng Diyos na tinutukoy nito kaugnay ng Kanyang kabanalan. Kasing-layo ng pagtutugma ng salitang “banal” sa Diyos, walang may alam at ang mga puso ng mga tao ay nalilito, at sila ay malawak sa kung paano nila nakikilala na ang Diyos ay banal. Ngunit kapag inisip mo nang mabuti ito, paano naging banal ang Diyos? Mayroon bang nakakaalam? Natatakot ako na walang sinuman ang klaro sa isyung ito. Ngayon, tayo ay magsasama para sa paksa upang kilalanin ang salitang “banal” sa Diyos upang makita ng mga tao ang aktuwal na nilalaman ng kalooban ng kabanalan ng Diyos, at iiwasan nito ang ibang tao mula sa palagiang paggamit ng salita nang walang pag-iingat at pagsasabi ng mga bagay nang walang tiyak na kaayusan kapag hindi nila alam ang kanilang ibig sabihin, o kahit kapag sila ay tama at eksakto o hindi. Laging nasasabi ng mga tao ito sa ganitong paraan; nasabi mo ito, nasabi ko ito, at ito ay naging isang pamamaraan ng pagsasalita at ang mga tao ay hindi sinasadyang niyurakan ang salitang “banal.”

Kaugnay ng salitang “banal,” sa panlabas tila ito ay napakahirap intindihin, tama? Minsan, naniniwala ang mga tao na ang salitang “banal” ay nangangahulugang malinis, walang bahid ng dumi, sagrado, at dalisay, kagaya na lamang ng nasa himnong ating kinanta “Dalisay na Pag-ibig na Walang Kapintasan,” kung saan ang “banal” at “pag-ibig” ay pinagsama, na siyang tama; ito ay bahagi nito, ang pag-ibig ng Diyos ay bahagi ng Kanyang kalooban, ngunit hindi ito ang kabuuan nito. Gayunman, sa pananaw ng mga tao, nakikita nila ang salita at nauuwi sa pag-ugnay nito sa mga bagay na sila mismo ay nakikita itong dalisay at malinis, o sa mga bagay na personal nilang naiisip na walang bahid ng dumi o walang kapintasan. Halimbawa, sinasabi ng iba na ang bulaklak na lotus ay malinis, paano pinakahulugan ng mga tao ang bulaklak na lotus sa ganitong paraan? (“Ang bulaklak na lotus ay tumutubo sa putik ngunit yumayabong nang walang kapintasan.”) Ito ay sumisibol nang walang kapintasan mula sa maruming tubig, kaya nagsimula ang mga tao na gamitin ang salitang “banal” sa bulaklak na lotus. Ang ilang tao ay tinitingnan din ang mga kuwento ng pag-ibig na ginawa ng iba at ang nilalaman ng mga ito bilang banal, o tinitingnan nila ang mga gawa-gawang karapat-dapat na mga bida bilang banal. Higit pa rito, ang ilan ay itinuturing ang mga tauhan sa Biblia, o ang ibang nasusulat sa mga aklat na espirituwal—kagaya ng mga santo, mga apostol, o mga iba na minsang sinundan ang Diyos habang Siya ay nagsagawa ng Kanyang gawa—dahil sa pagkakaroon ng mga karanasang espirituwal na banal. Ang lahat ng mga ito ay mga bagay na naiisip ng mga tao at ang mga ito ay mga pag-iisip na pinanghahawakan ng mga tao. Bakit humahawak ang mga tao ng mga pag-iisip gaya nito? Mayroong isang dahilan at ito ay napakasimple: Ito ay dahil naninirahan ang mga tao sa kabila ng masamang disposisyon at namumuhay sa isang mundo ng kasamaan at karumihan. Ang lahat ng kanilang nakikita, lahat ng kanilang nahahawakan, lahat ng kanilang nararanasan ay kasamaan at pagpapasama ni Satanas pati na rin ang panloloko, paglalabanan, at digmaan na nagaganap sa mga tao na nasa ilalim ng impluwensya ni Satanas. Samakatuwid, kahit kapag isinasagawa ng Diyos ang Kanyang gawa sa mga tao, o kahit kapag Siya ay nangungusap sa mga tao at ng Kanyang disposisyon at kalooban ay ipinapakita sa mga tao, hindi nila kayang makita o matanggap kung ano ang kabanalan. Higit pa rito, ito ang dahilan kung bakit madalas sinasabi ng mga tao na ang Diyos ay banal. Dahil naninirahan ang mga tao sa karumihan at katiwalian at nasa ilalim ng sakop ni Satanas, hindi nila nakikita ang liwanag at hindi alam ang mga positibong isyu o mga bagay at higit pa rito, hindi alam ang katotohanan. Samakatuwid, walang sinuman ang tunay na nakakaalam kung ano ang banal. Bilang pagwiwika nito, mayroon bang anumang banal na bagay o banal na mga tao sa tiwaling sangkatauhan na ito? (Wala.) Masasabi natin nang may katiyakan na hindi, wala nito, dahil ang kalooban lamang ng Diyos ang banal.

0(Mga) Resulta ng Paghahanap