Ikawalong Aytem: Agarang Iulat at Hanapin Kung Paano Lutasin ang mga Kalituhan at Paghihirap na Nararanasan sa Gawain (Ikalawang Bahagi)

Noong nakaraan, nagbahaginan tayo tungkol sa ikawalong aytem ng mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa: “Agarang iulat at hanapin kung paano lutasin ang mga kalituhan at paghihirap na nararanasan sa gawain.” Bagama’t isang linya lang ang haba ng ikawalong aytem, at karaniwang iisang bagay lang ang hinihingi mula sa mga lider at manggagawa pagdating sa mga responsabilidad nila, na napakasimple, ginugol natin ang isang pagtitipon sa pakikipagbahaginan tungkol sa paksang ito. Anong mga aspekto ng paksang ito ang partikular na pinagbahaginan natin noong nakaraan? Anong mga pangunahing responsabilidad ng mga lider at manggagawa ang tinatalakay nito? (Na dapat silang magtipon-tipon at makipagbahaginan kapag nakakaranas sila ng mga kalituhan at paghihirap, at agaran nilang hanapin kung paano lutasin ang mga ito at iulat ang mga ito sa ang Itaas kung hindi sila makapagkamit ng kalinawan tungkol sa mga ito sa pamamagitan ng pakikipagbahaginan.) Ang mga pangunahing responsabilidad ng mga lider at manggagawa na tinatalakay ng aytem na ito ay ang pakikilahok sa gawain, at ang pagbabad sa sarili sa iba’t ibang aytem ng tunay na gawain, upang matuklasan ang iba’t ibang problemang nararanasan sa gawain, at maagap na malutas ang mga ito. Kung nasubukan na ang iba’t ibang pamamaraan, at hindi pa rin ganap na malutas ang mga problema, at umiiral pa rin ang mga ito at nagiging mga kalituhan at paghihirap, kung gayon, hindi dapat hayaan ng mga lider at manggagawa na maipon ang mga kalituhan at paghihirap na iyon o isantabi at balewalain ang mga ito, kundi sa halip, dapat agarang mag-isip ng paraan para malutas ang mga ito. Ang pinakamainam na paraan para malutas ang mga ito ay, siyempre, ang maghanap at makipagbahaginan sa mga kapatid, pati na sa mga lider at manggagawa sa iba’t ibang antas para masolusyonan ang mga problemang ito. Kung hindi malulutas ang mga problemang ito, hindi dapat subukan ng mga lider at manggagawa na gawing tila maliliit lang ang malalaking isyu, at gawing tila hindi problema ang maliliit na isyung iyon, o basta na lang isantabi at balewalain ang mga ito. Sa halip, dapat nilang agarang iulat ang mga ito sa ang Itaas at maghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas upang malutas ang mga ito. Sa ganitong paraan, makakausad nang maayos ang gawain, nang walang mga paghihirap at walang hadlang.

Dapat Agarang Iulat at Hanapin ng mga Lider at Manggagawa Kung Paano Lutasin ang mga Kalituhan at Paghihirap na Nararanasan sa Gawain

I. Ang Depinisyon ng “Agaran”

Binabanggit sa ikawalong aytem ng mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa ang agarang pag-uulat ng mga kalituhan at paghihirap na nararanasan sa gawain—napakahalaga nito. Kung natuklasan ngayon ang isang problema, pero ang solusyon sa problemang iyon ay naantala nang walo o sampung araw, o maging nang anim na buwan o isang taon, kung gayon, matatawag pa ba iyon na “agaran”? (Hindi na.) Kung gayon, ano ang ibig sabihin ng “agaran”? (Nangangahulugan ito ng pag-aasikaso sa problema nang agad-agad, deretso, at ora mismo.) Hindi ba’t medyo mahigpit naman iyon? Kung gagamit tayo ng bokabularyo na may kaugnayan sa oras para ipaliwanag ito, nangangahulugan ang “agaran” ng paglutas sa problema nang agad-agad, deretso, at ora mismo, pero kung titingnan ang literal na kahulugan ng mga salitang ito, hindi ito madaling makamit ng mga tao, at hindi rin ito makatotohanan. Kaya, paano natin dapat bigyang-depinisyon ang salitang “agaran” sa tumpak na paraan? Kung hindi naman malaki ang problema pero nagiging hadlang pa rin ito sa gawain, at kung kaya itong malutas sa loob ng ilang oras, dapat itong lutasin sa loob ng ilang oras—maituturing ba ito na “agaran”? (Oo.) Ipagpalagay na medyo komplikado at mahirap ang problema, at maaari itong malutas sa loob ng dalawa o tatlong araw, pero nagsisikap ang mga tao na hanapin ang katotohanan, maghanap ng karagdagan pang impormasyon, at nagpupunyaging lutasin ito sa loob ng isang araw—hindi ba’t magiging mas kapaki-pakinabang iyon sa gawain? Sabihin nang may isang problema na hindi kayang makilatis ngayon, at kinakailangan itong siyasatin at saliksikin, na tatagal nang ilang panahon. Ang partikular na problemang ito, sa pinakamatagal, ay aabot ng tatlong araw para malutas. Kung lalampas ito sa tatlong araw, magkakaroon ng hinala na sinasadyang ipagpaliban ang solusyon, at ibig sabihin nito ay nasasayang ang oras. Kaya, dapat iulat ang problema, hanapan ng solusyon, at lutasin sa loob ng tatlong araw. Ito ang ibig sabihin ng “agaran.” Kung ang paglutas ng problema ay nangangailangan ng maraming antas ng komunikasyon at pagsisiyasat, pati na ng pagkolekta ng impormasyon mula sa iba’t ibang antas, at iba pa—kung masyadong komplikado ang iba’t ibang proseso—hindi pa rin ito dapat tumagal nang isang buwan. Sabihin na, maaaring malutas ang problema sa loob ng isang linggo kung ang mga lider at manggagawa ay magmamadali, gagawa nang mas mabilis, at pipili at gagamit ng ilang naaangkop na tao, kung gayon, sa sitwasyong ito, nangangahulugan ang “agaran” na limitahan sa isang linggo ang paglutas sa problema. Ang lumampas ng isang linggo sa paglutas ng problema ay hindi na angkop—hindi iyon agaran. Ito ang limitasyon para sa pangangasiwa sa gayong mga medyo komplikadong usapin. Saan nakabatay ang sukat ng oras na ito? Tinutukoy ito batay sa laki ng usapin at sa tindi ng kahirapan nito. Gayumpaman, karamihan sa mga bagay gaya ng mga problemang may kinalaman sa mga propesyonal na kasanayan o mga isyu ng pagiging hindi malinaw sa mga tao ng mga prinsipyo, ay maaaring malutas sa ilang pangungusap—gaano kahaba ang oras na dapat itakda sa paglutas ng mga problemang ito upang maituring ito na “agaran”? Kung bibigyang-depinisyon natin ang “agaran” batay sa laki ng usapin at tindi ng kahirapan nito, kung gayon, maaaring malutas ang karamihan sa mga usapin sa wala pang kalahating araw, at kakaunti sa mga ito ang mangangailangan marahil ng mga isang linggo sa pinakamatagal upang malutas; kung lilitaw ang isang panibagong problema, ibang usapin na iyon. Samakatwid, kung bibigyang-depinisyon natin ang “agaran” bilang agad-agad, deretso, at ora mismo, tila isa itong mahigpit na kahilingan para sa mga tao kung ibabatay natin sa literal na kahulugan ng mga salitang ito, pero kung titingnan ang itinakdang oras, karamihan sa mga usapin ay maaaring malutas sa loob ng kalahating araw o isang araw sa pinakamatagal kung agarang mag-uulat at maghahanap ang mga tao kung paano lutasin ang mga ito. Maituturing ba itong mahirap sa aspekto ng oras? (Hindi.) At dahil hindi ito mahirap sa aspekto ng oras, dapat madali ito para sa mga lider at manggagawa na tugunan ang hinihingi na agarang iulat at hanapin kung paano lutasin ang mga kalituhan at paghihirap na nararanasan sa gawain, at hindi dapat patuloy na umiiral at hindi nalulutas ang mga kalituhan at paghihirap na ito, at lalong hindi dapat hayaan na maipon ang mga ito sa gawain sa loob ng mahabang panahon. Dapat alam na ninyong lahat ngayon ang konsepto ng “agaran” pagdating sa oras—ito ang isyu kung paano dapat kalkulahin ng mga lider at manggagawa ang mga sukat ng oras kapag inaasikaso ang mga kalituhan at paghihirap na nararanasan sa gawain. Sa madaling salita, ang pinakatumpak na depinisyon ng “agaran” ay ang kumilos nang mabilis hangga’t maaari—ibig sabihin, kung maaaring iulat, hanapan ng solusyon, at lutasin ang isang problema sa loob ng kalahating araw, iyon ang dapat gawin, at kung maaari itong lutasin sa loob ng isang araw, iyon ang dapat gawin—at ang magsumikap na hindi magdulot ng anumang mga pagkaantala at na hindi pahintulutang maapektuhan ang gawain. Ito ang responsabilidad ng mga lider at manggagawa. Kapag may mga problema na nararanasan at natutuklasan sa gawain, dapat agarang makipagbahaginan ang mga lider at manggagawa at lutasin ang mga ito. Kung hindi nila kayang lutasin ang mga ito, dapat nilang iulat ang mga ito at hanapin mula sa ang Itaas kung paano lutasin ang mga ito nang mabilis hangga’t maaari, sa halip na isantabi, balewalain, at hindi seryosohin ang mga ito. Kapag may mga problemang lumitaw, dapat agarang lutasin ng mga lider at manggagawa ang mga ito, sa halip na magpatumpik-tumpik, maghintay, o umasa sa iba—hindi dapat magpakita ng ganitong mga pagpapamalas ang mga lider at manggagawa.

II. Ang mga Kahihinatnan ng Hindi Agarang Paglutas sa mga Problema

Ang pangunahing prinsipyo sa paglutas ng mga problema ay na dapat itong agarang gawin. Bakit kailangan itong agarang gawin? Kung maraming problema ang lilitaw at pagkatapos ay hindi agarang malulutas ang mga ito, sa isang banda, ang mga tao ay mananatili sa isang nalilitong kalagayan at hindi malalaman kung paano kikilos, at sa kabilang banda, kung patuloy na susulong ang mga tao batay sa isang maling pamamaraan, at sa kalaunan ay kailangan nilang gawing muli at ituwid ang gawaing nagawa nila, ano ang mga kahihinatnan, kung gayon? Marami ang maaaksaya at mauubos na tauhan, mga pinansiyal na mapagkukunan, at materyal na mapagkukunan—isa itong kawalan. Kapag may mga problemang lumitaw sa gawain, at bulag ang mga lider at manggagawa, at hindi nila agarang matuklasan at malutas ang mga problemang ito, maraming tao ang magpapatuloy gumawa batay sa isang maling pamamaraan. Kapag natuklasan nga ng mga tao ang mga problemang ito at gusto nilang lutasin at ituwid ang mga ito, nakapagdulot na ng mga kawalan sa gawain ng iglesia ang mga isyung ito. Hindi ba’t masasayang lang ang lahat ng tauhan, at ang mga pinansiyal na mapagkukunan at materyal na mapagkukunan, kung gayon? May kaugnayan ba sa pagitan ng gayong mga idinulot na kawalan at ng hindi agarang paglutas ng mga lider at manggagawa sa mga problema? (Oo.) Kung kaya ng mga lider at manggagawa na magsubaybay, mangasiwa, mag-inspeksiyon, at magbigay ng mga tagubilin para sa gawain, tiyak na magagawa nilang agarang matuklasan at malutas ang mga problema. Kung pabaya ang mga lider at manggagawa, at hindi sila magsusubaybay, mangangasiwa, mag-iinspeksiyon, at magbibigay ng mga tagubilin para sa gawain, at kung masyado silang pasibo sa aspektong ito, at maghihintay silang dumami nang sobra ang mga problema hanggang sa tuluyan nang hindi makontrol ang mga isyu bago pa nila maisipang lutasin ang mga ito o iulat ang mga ito sa ang Itaas at maghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas, kung gayon, natupad ba ng gayong mga lider at manggagawa ang mga responsabilidad nila? (Hindi.) Ito ay isang malubhang pagpapabaya sa responsabilidad; hindi lang sa hindi nalutas ng mga lider at manggagawa ang mga problema, kundi sa halip, nagdulot sila ng mga kawalan sa tauhan at mga materyal na mapagkukunan ng sambahayan ng Diyos, gayundin ang paglikha ng napakalaking balakid sa gawain ng iglesia. Dahil sa pagpapabaya ng mga lider at manggagawa sa responsabilidad nila, dahil sa kanilang kawalang-ingat, pagiging manhid at mapurol ang isip, at dahil hindi nila magawang agarang tuklasin at lutasin ang maraming problemang lumilitaw sa gawain, at ni hindi kayang agarang iulat ang mga ito sa ang Itaas at maghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas, maraming gampanin ang kailangang gawin muli at, pagkatapos magawang muli ang mga ito, maraming problema ang lumilitaw dahil wala silang abilidad na hanapin ang mga prinsipyo. Habang nagpapatuloy ang ganitong mga bagay, lubhang naaantala ang petsa ng pagkokompleto sa gawain, at ang isang trabaho na dapat isang buwan ang itinatagal ay umaabot na ng tatlong buwan para matapos, at ang isang trabahong dapat tatlong buwan ang itinatagal ay umaabot na ng walo o siyam na buwan para matapos—may direktang kinalaman ito sa hindi paggawa ng tunay na gawain ng mga lider at manggagawa. Dahil ang mga lider at manggagawa ay hindi umaako ng responsabilidad sa kanilang gawain—ibig sabihin, hindi nila magawang agarang hanapin at ituwid ang mga problema kapag lumilitaw ang mga ito—patuloy na nabibigong magtamo ng mga resulta at nananatiling paralisado ang iba’t ibang aytem ng gawain. At sino ang direktang responsable sa problemang ito? (Ang mga lider at manggagawa.) Samakatwid, napakahalaga para sa mga lider at manggagawa na gumawa ng tunay na gawain, at napakahalaga rin para sa kanila na makatuklas ng mga problema habang gumagawa sila ng tunay na gawain. Minsan, natutuklasan ng mga lider at manggagawa ang mga problema pero hindi nila alam kung paano lutasin ang mga ito, pero nagagawa nilang agarang iulat ang mga ito sa ang Itaas at maghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas para lutasin ang mga ito, na higit na mas mahalaga. Iniisip ng maraming lider at manggagawa, “May sarili kaming mga paraan ng paggawa. Kailangan lang sabihin sa amin ng ang Itaas ang mga prinsipyo at kami na mismo ang gagawa sa natitirang tunay na gawain. Kung mahaharap kami sa anumang mga paghihirap, sapat na para sa amin ang makipagbahaginan at magdasal lang nang sama-sama dito sa ibaba.” Tungkol naman sa kalakasan ng paglutas ng mga problema, o kung masusi o epektibo ang mga solusyon nila, pareho silang walang anumang pakialam o hindi nagtatanong tungkol sa mga bagay na ito. Ito ang uri ng iresponsableng saloobin na kinikimkim nila kapag gumagawa sila, at sa huli, nangangahulugan ito na ang lahat ng aytem ng gawain sa iglesia ay hindi makakausad nang maayos, at naglalaman ng malulubhang problema na hindi nalulutas. Ito ang kahihinatnang dulot ng napakahinang kakayahan ng mga lider at manggagawa, o ng hindi nila pag-ako ng responsabilidad at hindi paggawa ng tunay na gawain.

Paghihimay-himay sa Ilang Uri ng Huwad na Lider Batay sa Ikawalong Responsabilidad

I. Mga Huwad na Lider na Nagpapanggap na Espirituwal

Noong nakaraan, nagbahaginan tayo tungkol sa kung ano ang mga kalituhan at paghihirap, at tinukoy natin ang ilang problema na dapat agarang iulat at agarang hanapan ng mga solusyon. Sa pangkalahatan, may dalawang pangunahing uri ng mga problema. Ang unang uri ay ang mga problema sa gawain na hindi matiyak ng mga tao o hindi makilatis. Pagdating sa mga ganitong problema, masyadong nahihirapan ang mga tao na maarok ang mga prinsipyo. Bagama’t maaaring nauunawaan nila ang mga prinsipyo pagdating sa doktrina, hindi nila alam kung paano isagawa o gamitin ang mga ito. May kinalaman ang mga ganitong problema sa mga kalituhan. Ang isa pang uri ay ang mga tunay na paghihirap at problema na hindi alam ng mga tao kung paano lutasin. Medyo mas seryoso ang ganitong uri ng problema kumpara sa mga kalituhan, at ang mga ito ay mga problemang dapat ding iulat at hanapan ng mga solusyon ng mga lider at manggagawa. Noong nakaraan, pangunahin nating pinagbahaginan na responsabilidad ng mga lider at manggagawa na iulat at hanapin kung paano lutasin ang mga problemang nararanasan sa gawain, at nagbahaginan tayo mula sa positibong perspektiba tungkol sa ilang bagay na dapat gawin at bigyang-pansin ng mga lider at manggagawa. Ngayon, hihimayin natin kung anong mga pagpapamalas ang taglay ng mga huwad na lider kaugnay sa ikawalong aytem, at kung ginagawa ba nila o hindi ang gawain na dapat gawin ng mga lider at kung tinutupad ba o hindi ang mga responsabilidad na dapat tuparin ng mga lider. Pagdating sa paglutas ng mga problemang nararanasan sa gawain, tiyak na hindi mahusay ang mga huwad na lider sa aspektong ito; nabibigo silang gawin ang aspektong ito ng gawain at nabibigo silang tuparin ang responsabilidad na ito. May isang uri ng huwad na lider na nagkikimkim ng isang kuru-kuro kapag gumagawa, iniisip, “Hindi ako nakikisali sa mga pormalidad na iyon kapag gumagawa ako, ni binibigyang-pansin ang anumang bagay tulad ng kaalaman, pagkatuto, mga kasanayan, o dogma. Sinisiguro ko lang na malinaw kong naibabahagi ang tungkol sa katotohanan ng mga salita ng Diyos sa mga pagtitipon, at sapat na iyon. Nagdaraos ako ng dalawang pagtitipon tuwing linggo para sa maliliit na grupo, nagdaraos ako ng isang pagtitipon kada dalawang linggo para sa mga lider at manggagawa, at kada buwan, nagdaraos ako ng isang malaking pagtitipon para sa lahat ng kapatid. Sapat nang inoorganisa ko nang maayos ang lahat ng ganitong klase ng mga pagtitipon.” Ito ang batayan at pamamaraan nila sa paggawa ng gawain. Ang ganitong uri ng lider at manggagawa ay patuloy lang na nagsasanay sa pangangaral ng mga sermon, at nagsisikap sila nang husto sa pagsasangkap sa sarili nila ng mga salita at doktrina—naghahanda sila ng mga balangkas, nilalaman, mga halimbawa, at katotohanang pagbabahaginan para sa bawat pagtitipon, at naghahanda rin sila ng ilang plano para sa paglutas ng ilang kalagayan at problema ng mga tao. Iniisip nila na bilang isang lider o manggagawa, kailangan lang nilang mangaral nang maayos, at pagkatapos ay natupad na nila ang mga responsabilidad nila. Iniisip nila na hindi nila kailangang mag-alala tungkol sa ibang mga bagay, gaya ng kung naaangkop ba o hindi ang paraan ng pagkapangaral sa ebanghelyo, o kung paano itinatalaga ang mga tauhan ng iglesia, o kung ang mga tauhan na gumagampan ng iba’t ibang uri ng propesyonal na gawain ay mahusay at pasok sa pamantayan—naniniwala sila na sapat na ang hayaan lang ang mga superbisor na pangasiwaan ang mga bagay na ito. Samakatwid, kahit saan magpunta ang ganitong uri ng tao, nakatutok siya sa mga pagtitipon at pangangaral ng mga sermon, at anumang uri ng pagtitipon ang idinaraos, palagi siyang nangangaral ng sermon. Sa panlabas, inaakay niya ang mga tao sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at sa pagkatutong kumanta ng mga himno, at paminsan-minsan siyang nagtatalakay tungkol sa gawain. Alam ng ganitong uri ng tao ang tungkol sa mga problemang madalas na pinagbabahaginan, gaya ng kung alin sa mga salita ng Diyos ang dapat gamitin para ikumpara sa mga problemang nararanasan ng iba’t ibang uri ng tao, pati na rin kung bakit nakakaramdam ng kahinaan ang mga tao at kung anong mga kalagayan ang umusbong sa kanila, at kung aling mga katotohanan sa mga salita ng Diyos ang dapat pagbahaginan para malutas ang mga bagay na ito. Sa kabuuan, tumatalakay ang mga sermon at pagbabahaginan ng taong ito sa maraming aspekto ng katotohanan at pagsasagawa; ang ilan ay may kinalaman sa pagpupungos, ang iba ay may kinalaman sa mga pagsubok at pagpipino, ang ilan ay may kinalaman sa pagdarasal-pagbabasa ng mga salita ng Diyos, ang ilan pa ay may kinalaman sa kung paano danasin ang paghatol at pagkastigo, at iba pa—kaya niyang makipagbahaginan nang kaunti tungkol sa iba’t ibang aspekto ng katotohanan. Kapag nakakatagpo siya ng mga bagong mananampalataya, nangangaral siya ng mga sermon para sa mga bagong mananampalataya, at kapag nakakatagpo siya ng mga taong matagal nang nananampalataya sa Diyos, kaya rin niyang mangaral ng ilang sermon tungkol sa buhay pagpasok. Pero pagdating sa gawaing may kinalaman sa anumang propesyonal na kasanayan, hindi siya kailanman nag-uusisa tungkol sa gawain o nag-aaral ng mga bagay-bagay na kaugnay rito, at lalong hindi siya nagsusubaybay, nakikilahok, o nagsisiyasat sa anumang aytem ng gawain para lutasin ang mga problema. Sa mga mata niya, sa pangangaral ng mga sermon, pagbabasa ng mga salita ng Diyos, at pagkatuto ng mga himno, gumagawa siya ng gawain, at ang mga ito ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa; bukod pa rito, ang lahat ng ibang gawain ay walang kabuluhan, problema na iyon ng ibang tao, at wala itong kinalaman sa kanya, at hangga’t maayos siyang nakakapangaral ng mga sermon, puwede na siyang makampante. Ano ang ibig sabihin ng “makampante”? Nangangahulugan ito na ang pagtapos ng isang pagtitipon ay pareho ng pagtapos sa gawain niya, at kapag oras na para magpahinga, nagpapahinga siya. Anumang mga problema ang lumilitaw sa gawain ng iglesia, binabalewala niya ang mga ito, at kapag hinahanap siya ng mga tao para lutasin ang isang problema, napakahirap niyang hanapin. Gaano man kaabala ang gawain, dapat siyang makaidlip sa hapon, at nagpapasasa siya sa kaginhawahan habang ang ibang tao ay kinakayang magtiis ng paghihirap at magbayad ng halaga. Iniisip niya, “Tapos na akong mangaral, tapos na rin ang pagtitipon, at nasabi ko na ang lahat ng dapat kong sabihin sa inyo. Ano pa ba ang gusto ninyong sabihin ko? Tapos na ang gawain ko. Kayo na ang bahala sa iba. Sinabi ko na sa inyo ang mga salita ng Diyos, kaya kumilos na lang kayo ayon sa mga prinsipyo. Tungkol naman sa anumang mga problemang lumilitaw, nasa sa inyo na iyon, at wala itong kinalaman sa akin. Dapat lumapit kayo mismo sa Diyos at magdasal, magtipon, at magbahaginan para lutasin ang mga problema. Huwag ninyo akong hanapin.” Pagkatapos ng isang pagtitipon, hindi niya kailanman hinahayaan ang sinuman na magtanong, ayaw na ayaw niyang lutasin ang mga problema, at lalong wala siyang kakayahang makatuklas ng isang problema. Pagkatapos ng pagtitipon, itinuturing niyang tapos na ang gawain niya, at siya ay natutulog, kumakain, at palagiang naglilibang. Hindi ba’t isa siyang huwad na lider na hindi gumagawa ng anumang tunay na gawain? (Oo.)

May ilang kaso kung saan ang isang lider o manggagawa ay anim na buwan nang nasa posisyon niya, at bukod sa malalapit sa kanya, na madalas siyang nakikita, karamihan sa mga kapatid ay hindi siya magawang makita. Madalas lang siyang naririnig ng mga ito na nagbibigay ng mga sermon online, pero kapag may problema, hindi niya ito nilulutas. May ilang kapatid na nakakaranas ng mga paghihirap sa mga tungkulin nila na hindi nila alam kung paano lutasin, at masyado silang nababalisa na hindi sila mapakali, at kapag hinahanap nila ang lider nila, hindi nila ito matagpuan. Maaari bang maging mahusay sa trabaho ang ganitong uri ng lider? Walang ideya ang mga kapatid kung ano ang labis na pinagkakaabalahan ng kanilang lider araw-araw, maraming naipong problema at suliranin, at hindi nila alam kung kailan darating ang lider nila para lutasin ang mga ito. Masugid na inaabangan ng lahat ang pagdating ng lider para tumulong, pero kahit gaano sila katagal maghintay, hindi kailanman nagpapakita ang lider. Ang gayong mga lider at manggagawa ay napakailap, at magaling silang magtago! Napakahusay nilang maghatid ng mga sermon, at pagkatapos magbigay ng sermon, nagbibihis sila nang napakagara at hindi gumagawa ng gawain, nagtatago sila sa isang tagong lugar kung saan puwede silang magpasasa sa kaginhawahan. At sa kabila ng lahat ng ito, iniisip pa rin nila na gumagawa sila nang napakahusay at nang napakawasto. Akala nila ay hindi sila nagpapakatamad, na nakapagbigay na sila ng mga sermon nila, nakapagdaos na ng mga pagtitipon nila, nakapagsabi na ng lahat ng dapat nilang sabihin, at nakapagpaliwanag na tungkol sa lahat ng bagay na dapat nilang ipaliwanag. Ayaw na ayaw nila ng malalim na pakikipag-ugnayan sa mga kapatid para magsubaybay at makilahok sa gawain, tulungan sila sa pamamagitan ng pagsasagawa ng pagsusuri, at tulungan silang agarang pangasiwaan at lutasin ang mga problema. Kung makakatagpo sila ng isang problema na hindi nila kayang lutasin, hindi rin nila alam kung paano ito iulat sa ang Itaas at maghanap ng solusyon mula sa ang Itaas. Hindi rin sila nagbubulay sa isipan nila, “Kaya bang sundin ng mga kapatid ang mga prinsipyo matapos marinig ang mga ito sa pagbabahaginan? At kapag muli silang makakaranas ng mga paghihirap at kalituhan sa gawain, magagawa ba nilang panghawakan ang katotohanan at pangasiwaan ang mga bagay ayon sa mga prinsipyo? Dagdag pa rito, sino ang gumaganap ng positibong papel sa gawain? At sinong mga tao ang gumaganap ng negatibong papel sa gawain? At mayroon bang sinumang mga tao na nagdudulot ng mga pagkagambala at kaguluhan, o sinumang sumisira sa mga bagay-bagay, o sinumang kakatwang tao na palaging nakakaisip ng masasamang ideya? Kumusta ang pag-usad ng gawain kamakailan?” Pare-pareho silang hindi nag-aalala o nag-uusisa tungkol sa gayong mga isyu. Sa panlabas, mukhang gumagawa ng gawain ang mga ganitong tao—naghahatid sila ng mga sermon, nagdaraos ng mga pagtitipon, naghahanda ng mga draft ng sermon at mga balangkas, at nagsusulat pa nga ng mga ulat sa gawain. May ilang lider na madalas ding magsulat ng mga sermon tungkol sa mga karanasan nila sa buhay; nananatili sila sa loob ng mga silid nila at nagsusulat sa loob ng tatlo o limang araw nang sunod-sunod, at nangangailangan pa nga sila ng isang tao na partikular na magsasalin ng tubig para sa kanila at maghahatid sa kanila ng pagkain, at walang ibang puwedeng makakita sa kanila. Kung sasabihin mo na hindi sila gumagawa ng tunay na gawain, pakiramdam nila ay ginawan sila ng mali: “Paanong hindi ako gumagawa ng tunay na gawain? Nakatira ako kasama ng mga kapatid at palagi akong nagdaraos ng mga pagtitipon at naghahatid ng mga sermon. Nangangaral ako ng mga sermon hanggang sa matuyo nang husto ang bibig ko, at minsan ay nagpupuyat pa nga ako.” Sa panlabas, mukhang abala talaga sila at hindi tamad—naghahatid sila ng maraming sermon, at nagsisikap nang husto sa pagsasalita at pagsusulat, regular silang nagpapadala ng mga mensahe at liham, at nagpapahayag ng mga prinsipyong hinihingi ng ang Itaas, at masigasig at matiyaga rin silang nakikipagbahaginan at nagbibigay-diin sa nilalaman sa mga pagtitipon—talaga ngang marami silang sinasabi, pero hindi sila kailanman nakikilahok sa partikular na gawain, hindi nila kailanman sinusubaybayan ang gawain, at hindi nila kailanman hinaharap ang anumang mga problema kasama ang mga kapatid. Kung tatanungin mo sila tungkol sa kung kumusta ang pag-usad ng kung ano-anong aytem ng gawain o kung ano ang mga resulta ng gawain, wala silang alam at kailangan pa muna nilang magtanong sa iba. Kung tatanungin mo sila kung nalutas na ba ang mga problema mula noong nakaraan, sasabihin nilang nagdaos sila ng pagtitipon at nagbahaginan tungkol sa mga prinsipyo. Ipagpalagay na tatanungin mo pa sila, “Talaga bang nakaunawa ang mga kapatid matapos kang makipagbahaginan tungkol sa mga katotohanang prinsipyo? Posible pa rin bang malihis sila? Sino sa kanila ang may medyo mas mahusay na pagkaunawa sa mga prinsipyo, sino ang mas bihasa sa mga propesyonal na kasanayan, at sino ang may mas mahusay na kakayahan at karapat-dapat linangin?” Hindi nila alam ang mga sagot sa alinman sa mga katanungang ito; wala silang kaalaman sa alinman dito. Sa tuwing tatanungin mo sila tungkol sa estado ng gawain, sasabihin nila, “Nakipagbahaginan ako tungkol sa mga prinsipyo, kakatapos ko lang magdaos ng pagtitipon, at pinungusan ko lamang sila. Ipinahayag nila ang dedikasyon nila, at may determinasyon silang gawin nang maayos ang gawaing ito.” Pero pagdating sa pag-usad ng kasunod na gawain, wala silang ideya. Maituturing ba sila na pasok sa pamantayan bilang mga lider at manggagawa? (Hindi.) Ang paraan ng paggawa ng ganitong uri ng lider at manggagawa ay ang magbasa lang ng mga salita ng Diyos at mangaral ng ilang salita at doktrina sa mga tao, pero hindi nila binibigyang-pansin ang paglutas ng mga tunay na problema, at mas lalong takot pa nga silang iulat ang mga ito sa ang Itaas at maghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas—takot na takot silang malaman ng ang Itaas ang aktuwal nilang sitwasyon. Ano ang kalikasan ng gayong mga pagkilos? Anong uri ng tao sila batay sa diwa nila? Sa tumpak na salita, ang gayong mga tao ay mga tipikal na Pariseo. Ang mga pagpapamalas ng mga Pariseo ay ganito: Marangal silang kumikilos sa panlabas, pino ang pananalita at asal nila, at binabase nila sa Bibliya ang lahat ng salita at kilos nila, at kapag nakikipagkita at nakikipag-usap sila sa mga tao, bumibigkas sila ng mga salita mula sa Bibliya, at kaya nilang ulitin ang napakaraming linya ng Bibliya mula sa memorya nila. Ang mga huwad na lider ay katulad lang ng mga Pariseo—sa panlabas, wala kang makikitang anumang kamalian sa kanila, at mukha silang napaka-espirituwal. Hindi ka makakakita ng anumang mga problema sa panlabas nilang pananalita, mga kilos, at pag-uugali, pero hindi nila kayang lutasin ang maraming problemang umiiral sa gawain ng iglesia. Kaya, ano kung gayon ang ibig sabihin ng “espirituwal” na ito? Sa mahigpit na termino, ito ay mapagpanggap na espirituwalidad. Ang mga nagpapanggap na espirituwal na tao na katulad nito ay pinanatiling labis na abala ang kanilang sarili araw-araw, palipat-lipat sa malalaki at maliliit na grupo, nangangaral ng mga salita ng Diyos kahit saan sila magpunta. Sa panlabas, tila mas mahal nila ang mga salita ng Diyos kaysa sa sinuman, na mas nagsusumikap sila sa mga salita ng Diyos kaysa sa sinuman, na mas marami silang kaalaman tungkol sa mga salita ng Diyos kaysa sa sinuman, at kaya nilang sabihin ang numero ng pahina ng anumang mahalagang sipi ng mga salita ng Diyos mula sa isipan nila. Kapag may nakakaranas ng problema, binibigyan nila ang taong ito ng numero ng pahina ng isang nauugnay na sipi ng mga salita ng Diyos at sinasabihan siyang basahin ito. Sa panlabas, tila ginagamit nila ang mga salita ng Diyos bilang pamantayan nila sa lahat ng bagay, tila pinatototohanan ang mga salita ng Diyos tuwing may nangyayari sa kanila, at tila walang anumang mga problema sa kanila. Pero kung titingnan mong mabuti ang gawaing ginagawa nila, nakakatuklas at nakakalutas ba sila ng mga problema habang ipinapangaral nila ang mga salita at doktrinang ito? Kung, sa pamamagitan ng pakikipagbahaginan sa katotohanan, makakahanap sila ng isang problema na hindi pa natuklasan noon sa isang aytem ng gawain, at makakalutas sila ng mga problemang hindi kaya ng iba, kung gayon, ipinapakita nito na nauunawaan nila ang mga salita ng Diyos at malinaw silang nakikipagbahaginan sa katotohanan. Ang mga nagpapanggap na espirituwal na tao ay ang mismong kabaligtaran nito. Isinasaulo nila ang mga salita ng Diyos at ipinapangaral ang mga ito kahit saan, at puno ng mga salita ng Diyos ang mga puso at isipan nila. Gayumpaman, hindi mahalaga kung lumilitaw ang isang malaki o maliit na problema sa gawain, hindi nila ito kayang makita o matuklasan. Pagkatapos ng mga pagtitipon, ang pinakakinatatakutan nila ay ang may magbanggit ng tunay na isyu at humiling sa kanila na lutasin ito, at kaya agad silang umaalis kapag tapos na ang mga pagtitipon, iniisip nila, “Kung may magtatanong sa akin at hindi ko ito masasagot, masyadong nakakaasiwa at nakakahiya iyon!” Ito ang tunay nilang tayog at tunay na kalagayan.

Isipin ninyo kung sinong mga lider at manggagawa sa paligid ninyo ang magaling sa pakikipagbahaginan tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga problema, at may kakayahang makisalamuha sa mga kapatid at makapagpatuloy sa gawain kasama ang mga ito kapag ginagampanan ang mga tungkulin nila—nagagawang tuparin ng mga lider at manggagawang ito ang mga responsabilidad nila. Isipin ninyo kung sinong mga lider at manggagawa sa paligid ninyo ang magaling sa pagtuklas at paglutas ng mga problema, at pinakanakatutok sa paggawa ng tunay na gawain at nakakakuha ng pinakamaraming resulta sa gawain nila—ang mga lider at manggagawang ito ay mga tapat na tao na napakaresponsable at napakamaingat. Sa kabaligtaran, kung ang isang lider ay napakahusay sa pangangaral ng mga salita at doktrina, at nangangaral sa lohikal at organisadong paraan, na may sentral na punto at nilalaman, at sa isang sistematikong paraan, at nasasabik ang mga tao sa mga sermon niya, pero palagi niyang iniiwasan ang mga kapatid, palaging natatakot na magtanong ang mga kapatid, at natatakot na lutasin at pangasiwaan ang mga problema kasama ang mga kapatid, kung gayon, nagpapanggap na espirituwal ang lider na iyon, at isa siyang huwad na lider. Anong klaseng mga tao ang mga lider at superbisor sa paligid ninyo? Sa karaniwan, bukod sa pagdalo sa mga pagtitipon at paghahatid ng mga sermon, nagsusubaybay at nakikilahok ba sila sa gawain, madalas ba silang nakakatuklas at nakakalutas ng mga problema sa gawain, o naglalaho na lang sila pagkatapos magpakita sa mga pagtitipon? Ang mga nagpapanggap na espirituwal na huwad na lider ay palaging natatakot na wala silang maipapangaral, at na wala silang masasabi kapag nakikipagkita sila sa mga kapatid, kaya, nagsasanay silang isaulo ang mga salita ng Diyos at kung paano maghatid ng mga sermon sa kanilang mga silid. Naniniwala sila na ang pangangaral ng mga sermon ay isang bagay na maaaring matutunan at makamit sa pamamagitan ng pagsasaulo, tulad ng pagtatamo ng kaalaman o pag-aaral sa unibersidad, at na dapat nilang taglayin ang isang diwa ng walang sawa at puspusang pag-aaral. Hindi ba’t baluktot ang pagkaarok ng mga huwad na lider na ito? (Oo, ganoon nga.) Ang mga taong gaya nito ay nangangaral ng mga doktrina mula sa mataas nilang posisyon, at pinag-aalala ang kanilang sarili sa ilang usapin na walang kaugnayan, at pagkatapos, inaakala nilang ginagawa nila ang gawain ng pamumuno. Hindi sila kailanman pumupunta sa lugar ng trabaho para patnubayan ang gawain o lutasin ang mga problema, kundi sa halip, madalas silang nakaupo sa mga silid nila, “nagkukulong para pagtuunan ang paglilinang sa sarili nila,” sinasangkapan ang sarili nila ng mga salita ng Diyos—kinakailangan ba ito? Sa anong mga sitwasyon puwedeng isantabi ng mga lider at manggagawa nang pansamantala ang gawain ng iglesia at ang mga kapatid at pagkatapos ay sangkapan ang sarili nila ng katotohanan? Kapag hindi abala ang gawain, at nalutas na ang lahat ng problemang dapat lutasin, at ang lahat ng usaping nangangailangan ng atensiyon at mga prinsipyong dapat ipaliwanag ay naipaliwanag na, at walang anumang mga katanungan o paghihirap ang mga kapatid, at walang sinuman ang nagdudulot ng mga kaguluhan at pagkagambala, at nakakausad nang maayos ang gawain, at wala nang mga balakid, kung gayon, puwedeng basahin ng mga lider at manggagawa ang mga salita ng Diyos at sangkapan ang sarili nila ng katotohanan—ito lang ang paggawa ng tunay na gawain. Hindi ganito gumawa ang mga huwad na lider; palagi silang nakatuon sa pag-ani ng atensiyon para sa sarili nila, at gumagawa lang sila ng kaunting gawaing madaling makita ng iba upang magpakitang-gilas. Kung makakakita sila ng ilang bagong kaliwanagan sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos o sa pakikinig sa isang sermon, pakiramdam nila ay may nakamit sila, na mayroon sila ng katotohanang realidad, at pagkatapos ay nagmamadali silang maghanap ng pagkakataon para mangaral ng sermon sa iba. Nangangaral sila ng mga doktrina sa isang sistematiko, lohikal, at organisadong paraan, nang may sentral na punto at nilalaman, at sa paraang mas makapangyarihan at mas malalim pa kaysa sa isang talumpati ng isang tanyag na tao o sa isang lekturang pang-akademya, at lubos silang nasisiyahan dito. Ngunit nagbubulay sila sa kanilang sarili, “Ano ang ipapangaral ko sa susunod kapag natapos ko na ang sermon na ito? Wala na akong ibang masasabi.” Kaya naman, nagmamadali silang umalis at muling “nagkukulong para pagtuunan ang paglilinang sa sarili nila,” naghahanap muli ng malalalim na doktrina. Hindi sila kailanman nakikita sa lugar ng gawain ng iglesia, at kapag may mga paghihirap ang mga tao at naghihintay na malutas ang mga ito, hindi matagpuan ang mga huwad na lider na ito. Hindi ba nakakaramdam ng kawalan ng kumpiyansa at pagkabagabag ang mga huwad na lider? Hindi nila kayang lutasin ang mga tunay na problema, pero gusto pa rin nilang mangaral ng matatayog na sermon para magpakitang-gilas. Ang mga taong ito ay sobrang walang kahihiyan.

Lahat ng huwad na lider ay kayang mangaral ng mga salita at doktrina, lahat sila ay mga nagpapanggap na espirituwal, hindi nila kayang gumawa ng anumang tunay na gawain, at hindi nila nauunawaan ang katotohanan kahit na maraming taon na silang nananampalataya sa Diyos—masasabing wala silang espirituwal na pang-unawa. Iniisip nila na ang pagiging lider ng iglesia ay nangangahulugan na kailangan lang nilang mangaral ng ilang salita at doktrina, bumigkas ng ilang islogan, at magpaliwanag ng mga salita ng Diyos nang kaunti, at pagkatapos ay mauunawaan na ng mga tao ang katotohanan. Hindi nila alam kung ano ang ibig sabihin ng paggawa ng gawain, hindi nila alam kung ano mismo ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa, at hindi nila alam kung bakit pinipili mismo ng sambahayan ng Diyos ang isang tao na maging lider o manggagawa, o kung anong mga problema ang dapat nitong lutasin. Kaya, gaano man makipagbahaginan ang sambahayan ng Diyos na ang mga lider at manggagawa ay dapat magsubaybay sa gawain, magsiyasat sa gawain, at mangasiwa sa gawain, na dapat nilang agad na tuklasin at lutasin ang mga problema sa gawain, at iba pa, hindi nila iniintindi ang anuman sa mga ito at hindi nila ito nauunawaan. Hindi nila kayang abutin o kamtin ang mga hinihingi ng sambahayan ng Diyos sa mga lider at manggagawa, at hindi nila maunawaan ang mga problemang nauugnay sa mga propesyonal na kasanayan na may kinalaman sa paggampan sa mga tungkulin, pati na ang isyu ng prinsipyo sa pagpili ng mga superbisor, at iba pa, at kahit na alam nila ang mga problemang ito, hindi pa rin nila kayang pangasiwaan ang mga ito. Samakatwid, sa ilalim ng pamumuno ng gayong mga huwad na lider, hindi nalulutas ang lahat ng uri ng problemang lumilitaw sa gawain ng iglesia. Hindi lang ang mga problemang nauugnay sa mga propesyonal na kasanayan ang nararanasan ng hinirang na mga tao ng Diyos kapag ginagawa ang mga tungkulin nila, kundi pati na rin ang mga suliranin sa buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos, ay hindi nalulutas sa loob ng mahabang panahon, at kapag hindi makagawa ng tunay na gawain ang ilang lider at manggagawa o mga superbisor ng iba’t ibang aytem ng gawain, hindi sila agarang natatanggal o hindi agad naiaayos ang kanilang mga tungkulin, at iba pa. Wala sa mga problemang ito ang nalulutas sa agarang paraan, at dahil dito, patuloy na bumababa ang kahusayan ng iba’t ibang aytem ng gawain sa iglesia, at patuloy na nababawasan ang pagiging epektibo ng gawain. Sa usapin ng mga tauhan, ang mga may kaunting kaloob at magaling magsalita ang nagiging mga lider at manggagawa, samantalang ang mga nagmamahal sa katotohanan, ang mga kayang magsikap sa mabigat na gawain, at walang kapagurang gumagawa nang walang reklamo, ay hindi naiaangat at hindi nalilinang, at itinuturing na parang mga trabahador, at ang iba’t ibang teknikal na tauhan na may mga partikular na kalakasan ay hindi nagagamit nang makatwiran. Isa pa, ang ilang taong tapat na gumagawa ng mga tungkulin nila ay hindi nakakatanggap ng panustos sa buhay, kaya nalulugmok sila sa pagkanegatibo at kahinaan. Bukod pa rito, gaano man karaming kasamaan ang ginagawa ng mga anticristo at masasamang tao, parang hindi ito nakikita ng mga huwad na lider. Kung may maglalantad sa isang masamang tao o anticristo, sasabihin pa sa kanya ng mga huwad na lider na dapat niyang tratuhin ang taong iyon nang may pagmamahal at bigyan ang mga ito ng pagkakataong magsisi. Sa paggawa niyon, tinutulutan nila ang masasamang tao at mga anticristo na gumawa ng kasamaan at magdulot ng mga kaguluhan sa iglesia, at nagdudulot ito ng mahabang pagkaantala sa pagpapaalis o pagpapatalsik sa mga masamang taong ito, hindi mananampalataya, at anticristo, at patuloy silang gumagawa ng kasamaan sa iglesia at nanggugulo sa gawain ng iglesia. Hindi kaya ng mga huwad na lider na pangasiwaan at lutasin ang alinman sa mga problemang ito; hindi nila kayang tratuhin nang patas ang mga tao o isaayos ang gawain sa makatwirang paraan, sa halip ay kumikilos sila nang walang-ingat at gumagawa lang ng ilang walang saysay na gawain, na nagreresulta sa pagkakasira at pagkakagulo sa gawain ng iglesia. Gaano man makipagbahaginan ang sambahayan ng Diyos tungkol sa katotohanan o gaano man nito binibigyang-diin ang mga prinsipyong dapat sundin kapag isinasagawa ang gawain ng iglesia—pinaghihigpitan ang mga dapat paghigpitan at pinapaalis ang mga dapat paalisin mula sa iba’t ibang uri ng taong gumagawa ng masama at mga hindi mananampalataya, at inaangat at nililinang ang mga taong may mahuhusay na kakayahan at abilidad na makaarok, at mga taong kayang hangarin ang katotohanan, na dapat iangat at linangin—kahit maraming beses nang pinagbahaginan ang mga bagay na ito, hindi nauunawaan o naaarok ng mga huwad na lider ang mga ito at patuloy lang nilang pinanghahawakan ang kanilang mga huwad na espirituwal na pananaw at mga “mapagmahal” na pamamaraan. Naniniwala ang mga huwad na lider na, sa ilalim ng masigasig at matiyaga nilang tagubilin, lahat ng uri ng tao ay gumagampan sa mga papel nila nang maayos, nang walang kaguluhan, at lahat ay may napakalakas na pananalig, handang gawin ang mga tungkulin nila, hindi natatakot na makulong at humarap sa panganib, at bawat tao ay may determinasyong magtiis ng pagdurusa at hindi gustong maging isang Hudas. Naniniwala sila na ang pagkakaroon ng magandang atmospera sa buhay iglesia ay nangangahulugang naging mahusay sila sa trabaho. Hindi mahalaga kung may mga pagkakataon na nagdudulot ng mga kaguluhan ang masasamang tao o nagpapakalat ng mga maling paniniwala at kamalian ang mga hindi mananampalataya sa iglesia, hindi nila itinuturing ang mga bagay na ito bilang mga problema, at nararamdaman nilang hindi na kailangang lutasin ang mga ito. Pagdating sa isang taong pinagkatiwalaan nila ng gawain na kumikilos nang walang-ingat ayon sa sarili nitong kagustuhan at nanggugulo sa gawain ng ebanghelyo, lalo pang bulag ang mga huwad na lider. Sinasabi nila, “Ipinaliwanag ko na ang mga prinsipyo ng gawain na dapat kong ipaliwanag, at paulit-ulit ko nang sinabi sa kanila kung ano ang dapat gawin. Kung may mga lumilitaw na problema, wala iyong kinalaman sa akin.” Gayumpaman, hindi nila alam kung tamang tao ang taong iyon, hindi sila nag-aalala tungkol doon, at hindi nila alam kung makakapagkamit ba ng mga positibong resulta ang sinabi nila nang ipinaliwanag at sinabi nila sa taong iyon kung ano ang dapat gawin, o kung ano ang mga kahihinatnan nito. Sa tuwing nagdaraos ng pagtitipon ang mga huwad na lider, walang tigil silang naglilitanya ng napakaraming salita at doktrina, pero ang resulta, hindi pala nila kayang lutasin ang anumang problema. Gayumpaman naniniwala pa rin sila na gumagawa sila ng dakilang gawain, natutuwa pa rin sila sa sarili nila at iniisip na kamangha-mangha sila. Sa katunayan, ang mga salita at doktrinang sinasabi nila ay kaya lamang linlangin ang mga taong naguguluhan, mangmang, at hangal, na ignorante at mahina ang kakayahan. Matapos marinig ng mga taong ito ang mga salitang ito, nalilito sila at naniniwala na talagang tama ang sinabi ng mga huwad na lider, na walang mali sa sinabi ng mga ito. Napapalugod lang ng mga huwad na lider ang mga nalilitong tao na ito at wala talaga silang kakayahan na lutasin ang mga tunay na problema. Siyempre, lalong hindi kayang harapin ng mga huwad na lider ang mga problemang may kinalaman sa mga propesyonal na kasanayan at kaalaman—ganap silang walang kapangyarihan pagdating sa mga bagay na ito. Gamitin nating halimbawa ang gawaing nakabatay sa teksto ng sambahayan ng Diyos. Ito ang gawaing pinakanagpapasakit sa ulo ng mga huwad na lider. Hindi nila matukoy nang eksakto kung sinong mga tao ang may espirituwal na pang-unawa, mahusay na kakayahan, at ang angkop sa paggawa ng gawaing nakabatay sa teksto, at itinuturing nilang may mahusay na kakayahan at espirituwal na pang-unawa ang sinumang nakasalamin at may mataas na antas ng edukasyon, kaya isinasaayos nila na ang mga taong iyon ang gumawa ng gawaing ito, sinasabi nila sa mga tao na iyon, “Lahat kayo ay may talento sa paggawa ng gawaing nakabatay sa teksto. Hindi ko nauunawaan ang gawaing ito, kaya nakasalalay ang lahat ng ito sa inyo. Wala nang iba pang hinihingi ang sambahayan ng Diyos sa inyo, kundi ang gamitin ninyo ang inyong mga kalakasan, huwag mag-atubili, at ibahagi ang lahat ng inyong natutuhan. Dapat kayong matutong maging mapagpasalamat at pasalamatan ang Diyos sa pagtataas sa inyo.” Pagkatapos magsalita ng mga huwad na lider ng ilang di-epektibo at paimbabaw na mga salita, pakiramdam nila ay naisaayos na ang gawain, at nagawa na nila ang lahat ng kailangan nilang gawin. Hindi nila alam kung angkop o hindi ang mga tao na isinaayos nila na gumawa ng gawaing ito, at hindi nila alam kung ano ang mga kakulangan ng mga taong ito pagdating sa propesyonal na kaalaman, o kung paano nila dapat punan ang mga kakulangang iyon. Hindi nila alam kung paano tingnan at kilatisin ang mga tao, hindi nila nauunawaan ang mga propesyonal na problema, ni nauunawaan ang kaalamang may kaugnayan sa pagsusulat—lubos silang ignorante sa mga bagay na ito. Sinasabi nilang hindi nila nauunawaan o naaarok ang mga bagay na ito, pero sa puso nila, iniisip nila, “Hindi ba’t kayo ay mas edukado at mas may kaalaman lamang nang kaunti kaysa sa akin? Kahit na hindi ko kayo magabayan sa gawaing ito, mas espirituwal ako kaysa sa inyo, mas mahusay ako sa pagbibigay ng mga sermon kaysa sa inyo, at mas nauunawaan ko ang mga salita ng Diyos kaysa sa inyo. Ako ang namumuno sa inyo, ako ang nakatataas sa inyo. Dapat akong mamahala sa inyo, at kailangan ninyong gawin ang sinasabi ko.” Itinuturing ng mga huwad na lider ang sarili nila bilang nakatataas, pero wala silang maisip na anumang kapaki-pakinabang na mungkahi kaugnay ng anumang gawain na nauugnay sa mga propesyonal na kasanayan, at hindi rin nila kayang magbigay ng anumang paggabay. Sa pinakamainam, mahusay nilang naisasaayos ang mga tauhan; hindi nila kayang gawin ang anuman sa mga kasunod na gawain. Hindi nila sinusubukang magkamit ng propesyonal na kaalaman, at hindi nila sinusubaybayan ang gawain. Lahat ng huwad na lider ay nagpapanggap na espirituwal; ang kaya lang nilang gawin ay mangaral ng ilang salita at doktrina at pagkatapos ay iniisip nila na nauunawaan nila ang katotohanan at palaging nagpapakitang-gilas sa harap ng hinirang na mga tao ng Diyos. Sa bawat pagtitipon, nangangaral sila sa loob ng ilang oras, gayumpaman, lumalabas na hindi nila kayang lutasin ang anumang problema. Lubos silang ignorante pagdating sa mga problemang may kaugnayan sa propesyonal na kaalaman sa mga tungkulin ng mga tao; malinaw na mga karaniwang tao sila, pero nagpapanggap silang espirituwal, pinamamahalaan ang gawain ng mga eksperto—paano nila magagawa nang maayos ang gawain sa ganitong paraan? Nakakasuklam na sa mga tao ang hindi pagsisikap ng mga huwad na lider na matuto ng propesyonal na kaalaman at ang kawalan nila ng kakayahang gumawa ng anumang tunay na gawain, at dagdag pa rito, nagpapanggap sila bilang mga espirituwal na tao at ipinagmamalaki nila ang kanilang mga espirituwal na salita, na lubhang walang katwiran! Wala itong pagkakaiba sa mga Pariseo. Ang pinakamalaking pagkukulang ng mga Pariseo sa katwiran ay kinasusuklaman sila ng Diyos, pero wala silang lubos na kamalayan dito at itinuturing pa rin nila ang sarili nila na napakahusay at napaka-espirituwal. Ganito kawalang kamalayan sa sarili ang mga huwad na lider; malinaw na hindi nila kayang gumawa ng anumang tunay na gawain at gayumpaman ay nagpapanggap silang espirituwal, sila ay nagiging mapagpaimbabaw na mga Pariseo. Sila mismo ang mga itinataboy at itinitiwalag ng Diyos.