Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 26

Sino ang nanatili na sa Aking tahanan? Sino ang nanindigan na para sa Aking kapakanan? Sino ang nagdusa na sa Aking ngalan? Sino ang nangako na ng kanyang salita sa Aking harapan? Sino ang nakasunod na sa Akin hanggang sa kasalukuyan at gayon man ay hindi nawalan nang malasakit? Bakit lahat ng mga tao ay malamig at walang pakiramdam? Bakit Ako ay iniwan na ng sangkatauhan? Bakit napagod na sa Akin ang sangkatauhan? Bakit walang pagkagiliw sa mundo ng tao? Habang nasa Sion, nalasap ko na ang pagkagiliw na nasa langit, at habang nasa Sion Ako ay nagtamasa na ng pagpapalang nasa langit. Muli, Ako’y namuhay na sa gitna ng sangkatauhan, nalasap Ko na ang kapaitan sa mundo ng tao, nakita Ko na sa Aking sariling mga mata ang lahat ng mga iba’t ibang mga kalagayan na umiiral sa gitna ng mga tao. Walang kamalay-malay, ang tao ay nagbago na kasabay ng Aking mga pagbabago, at sa ganitong paraan lamang siya ay nakarating na sa kasalukuyang panahon. Ako ay hindi humihingi na makaya ng tao na gawin ang anumang bagay para sa Aking kapakanan, at hindi Ko rin kinakailangan ang kanyang pagpaparami sa Aking pangalan. Nais ko lamang sa kanya ay makayang umayon sa Aking plano, na hindi sumusuway sa Akin o nagiging marka ng kahihiyan sa Akin, at upang magdala ng umaalingawngaw na patotoo sa Akin. Sa gitna ng mga tao, mayroon yaong mga nagdala na sa Akin ng mabuting patotoo at niluwalhati na ang Aking pangalan, nguni’t paanong ang mga pagsasagawa ng tao at ang pag-uugali ng tao ay posibleng nakakapagpasaya sa Aking puso? Paano niya posibleng natutugunan ang Aking pagnanais o natutupad ang Aking kalooban? Sa mga bundok at tubig sa ibabaw ng lupa, at ang mga bulaklak, damo, at puno sa lupa, walang sinuman ang nagpapakita ng mga gawa ng Aking mga kamay, wala ni isang umiiral para sa Aking pangalan. Nguni’t bakit hindi maaabot ng tao ang mga pamantayan ng Aking hinihingi? Maaari kayang dahil ito sa kanyang kahiya-hiyang kababaan? Maaari kayang dahil ito sa Aking pagpapaangat sa kanya? Maaari kayang masyado Akong malupit sa kanya? Bakit ang tao ay laging natatakot sa Aking mga hinihingi? Ngayon, sa gitna ng napakaraming tao sa kaharian, bakit ba kayo ay nakikinig lamang sa Aking tinig nguni’t hindi nais na makita ang Aking mukha? Bakit tumitingin lamang kayo sa Aking mga salita na hindi sinusubukang itugma ang mga ito sa Aking Espiritu? Bakit patuloy ninyo Akong inilalayo sa langit sa itaas at sa lupa sa ibaba? Maaari kayang Ako, kapag Ako ay nasa lupa, ay hindi ang parehong Ako kapag Ako ay nasa langit? Maaari kayang Ako, kapag Ako ay nasa langit, ay hindi makakababa sa lupa? Maaari kayang Ako, kapag Ako ay nasa lupa, ay hindi karapat-dapat na madala sa langit? Tila ba Ako, kapag Ako ay nasa lupa, ay isang mababang-loob na nilalang, na parang Ako, kapag Ako ay nasa langit, ay dinadakilang nilalang, at para bang mayroong namamalagi sa pagitan ng langit at lupa na isang hindi-matatawid na bangin. Nguni’t sa mundo ng mga tao tila sila ay walang nalalaman sa mga pinagmulan ng mga bagay na ito, nguni’t hanggang ngayon ay patuloy na sumasalungat sa Akin, na tila ang Aking mga salita ay may tunog lamang at walang kahulugan. Ang lahat ng tao ay nagsisikap sa Aking mga salita, nagsasagawa ng kanilang sariling pagsisiyasat sa Aking panlabas na anyo, nguni’t lahat sila ay humahantong sa pagkabigo, nang walang anumang mga resulta na maipakita, bagkus ay pinababagsak ng Aking mga salita at hindi na naglalakas-loob na muling tumayo.

Kapag sinubok Ko ang pananampalataya ng sangkatauhan, walang kahit isang tao ang may kakayahang totoong sumaksi, walang kahit sinuman ang may kakayahang mag-alay ng lahat ng sa kanya; sa halip, ang tao ay laging nagtatago at tumatangging buksan ang kanyang sarili, na tila ba inagaw Ko ang kanyang puso. Kahit si Job ay hindi kailanman tunay na nanindigan sa ilalim ng pagsubok, o kaya siya ay naglabas ng katamisan sa gitna ng paghihirap. Ang lahat ng kayang gawin ng sangkatauhan ay ang maglabas ng bahagyang luntian sa kainitan ng tagsibol; siya ay hindi kailanman nanatiling luntian sa ilalim ng malamig na bugá ng taglamig. Mabuto’t payat ang hitsura, ang tao ay hindi makakatupad sa Aking hangarin. Sa buong sangkatauhan, walang sinuman ang makakapagsilbi bilang modelo para sa iba, dahil ang mga tao ay pangunahing magkakapareho at hindi naiiba sa isa’t isa, na may kaunting pagkakaiba sa isa’t isa. Sa kadahilanang ito, kahit ngayon hindi pa rin kaya ng mga tao na lubusang kilalanin ang Aking mga gawain. Saka lamang kapag ang Aking pagkastigo ay bumababa sa buong sangkatauhan na ang mga tao ay, nang hindi nila nalalaman, magkakaroon ng kamalayan sa Aking mga gawain, at kung wala ang Aking paggawa ng anumang bagay o pagpilit sa sinuman, ang mga tao ay lalapit upang kilalanin Ako, at sa gayong paraan makikita ang Aking mga gawain. Ito ang Aking plano, ito ay ang aspeto ng Aking mga gawain na nakikita, at ito ang dapat malaman ng tao. Sa kaharian, ang napakaraming bagay na nilikha ay nagsisimulang sumigla at makabawi ng lakas sa buhay. Dahil sa mga pagbabago sa kalagayan ng daigdig, ang mga hangganan sa pagitan ng isang lupain at ng isa pa ay nagsisimula ring gumalaw. Dati-rati, nagpropesiya na Ako: Kapag ang lupain ay humihiwalay sa lupain, at ang lupain sumasama sa lupain, ito ang panahon na dudurugin Ko ang mga bansa nang pira-piraso. Sa panahong ito, paninibaguhin Ko ang lahat ng nilikha at hahati-hatiing muli ang buong sansinukob, sa gayo’y maisasaayos ang sansinukob, binabago ang dating kalagayan nito at ginagawang bago. Ito ang Aking plano. Ito ang Aking mga gawain. Kapag ang mga bansa at bayan sa mundo ay bumalik na lahat sa harap ng Aking luklukan, agad Kong kukunin ang lahat ng kasaganaan ng langit at ibibigay ito sa mundo ng tao, para, dahil sa Akin, ay mapuno ito ng walang-kapantay na kasaganaan. Nguni’t hangga’t ang lumang mundo ay patuloy na umiiral, ihahagis Ko ang Aking galit sa mga bansa nito, hayagang ipoproklama ang Aking mga atas administratibo sa buong sansinukob, at kakastiguhin ang sinumang lumalabag sa mga ito:

Kapag humaharap Ako sa sansinukob upang magsalita, naririnig ng buong sangkatauhan ang Aking tinig, at sa gayon ay nakikita nila ang lahat ng Aking ginawa sa buong sansinukob. Yaong mga sumasalungat sa Aking kalooban, ibig sabihin, yaong mga tumututol sa Akin taglay sa mga gawa ng tao, ay babagsak sa ilalim ng Aking pagkastigo. Kukunin Ko ang napakaraming bituin sa kalangitan at paninibaguhin ang mga ito, at dahil sa Akin ang araw at ang buwan ay mapapanibago—ang kalangitan ay hindi na magiging gaya ng dati; ang di-mabilang na mga bagay sa lupa ay mapapanibago. Lahat ay magiging ganap sa pamamagitan ng Aking mga salita. Ang maraming mga bansa sa loob ng sansinukob ay muling hahatiin at papalitan ng Aking bansa, kaya ang mga bansa sa ibabaw ng lupa ay maglalaho magpakailanman at magiging isang bansa na sumasamba sa Akin; lahat ng bansa sa lupa ay mawawasak, at titigil sa pag-iral. Sa mga tao sa loob ng sansinukob, lahat ng nauukol sa diyablo ay lilipulin; lahat ng sumasamba kay Satanas ay ilalapag sa Aking naglalagablab na apoy—ibig sabihin, maliban sa mga sumusunod sa agos, lahat ay magiging abo. Kapag kinakastigo Ko ang maraming bayan, yaong mga nasa relihiyosong daigdig, sa iba’t ibang lawak, ay bumabalik sa Aking kaharian, nalupig ng Aking mga gawain, dahil nakita na nila ang pagdating ng Banal na nakasakay sa puting ulap. Susunod ang buong sangkatauhan sa kanilang sariling uri, at makakatanggap ng mga pagkastigo na naiiba sa kung ano ang kanilang nagawa. Yaong mga kumalaban sa Akin ay malilipol na lahat; para naman sa mga yaon na hindi Ako isinama sa kanilang mga gawa sa lupa, dahil sa paraan nila ng pagpapawalang-sala sa kanilang sarili, patuloy na iiral sa lupa sa ilalim ng pamamahala ng Aking mga anak at ng Aking bayan. Ihahayag Ko ang Aking sarili sa napakaraming tao at sa napakaraming bansa, na nagpapahayag ng Aking sariling tinig sa ibabaw ng lupa upang ipahayag ang pagkumpleto ng Aking dakilang gawain para makita ng buong sangkatauhan sa sarili nilang mga mata.

At sa paglalim ng tindi ng Aking tinig, pinagmamasdan Ko rin ang estado ng sansinukob. Sa pamamagitan ng Aking mga salita, ang hindi-mabilang na mga bagay ng sangnilikha ay ginagawang bago lahat. Ang langit ay nagbabago, at ang lupa ay nagbabago rin. Ang sangkatauhan ay inilalantad sa kanilang orihinal na anyo at, dahan-dahan, ang bawat isa ayon sa kanilang uri, ang mga tao ay hinahanap ang kanilang landas na hindi sinasadya pabalik sa sinapupunan ng kanilang mga pamilya. Sa ganito, Ako ay lubos na malulugod. Ako ay malaya sa pagkagambala, at ang Aking dakilang gawain ay nagiging ganap, ang lahat ay hindi-nakakamalay, ang hindi-mabilang na mga bagay ng sangnilikha ay binabago, ang lahat ay walang-kamalayan. Nang nilikha Ko ang mundo, ginawa Ko ang lahat ng bagay ayon sa kanilang uri, na pinagsasama-sama ang lahat ng may anyong nakikita ayon sa uri nito. Habang nalalapit ang pagtatapos ng Aking plano ng pamamahala, Aking ipanunumbalik ang dating estado ng paglikha, Aking ipanunumbalik ang lahat ng bagay sa orihinal nitong ayos, na gumagawa ng malaking pagbabago sa lahat ng bagay, upang lahat ng bagay ay bumalik sa pinagmulan ng Aking plano. Panahon na! Ang huling yugto ng Aking plano ay malapit nang matupad. Ah, maruming lumang mundo! Ikaw ay tiyak na babagsak sa ilalim ng Aking mga salita! Ikaw ay tiyak na mawawalan ng halaga sa pamamagitan ng Aking plano! Ah, ang napakaraming bagay ng paglikha! Kayong lahat ay magtatamo ng bagong buhay ayon sa Aking mga salita, kasama na ninyo ngayon ng Pinaka-makapangyarihang Panginoon! Ah, dalisay at walang-dungis na bagong mundo! Tiyak na muli kang mabubuhay ayon sa Aking kaluwalhatian! Ah, Bundok ng Sion! Huwag nang manahimik. Nakabalik na Ako nang matagumpay! Mula sa paglikha, sinisiyasat Ko ang buong mundo. Sa lupa, ang sangkatauhan ay nagsimula na ng bagong buhay, nagkamit na ng bagong pag-asa. Ah, Aking bayan! Paanong hindi kayo muling mabubuhay ayon sa Aking liwanag? Paanong hindi kayo tatalon sa kagalakan sa ilalim ng Aking patnubay? Ang mga lupain ay humihiyaw sa kagalakan, ang katubigan ay nag-iingay sa masayang paghalakhak! Ah, ang nabuhay na mag-uling Israel! Paanong hindi ka makakaramdam ng pagmamalaki dahil sa Aking itinakdang hantungan? Sino ang napaiyak? Sino ang napahagulgol? Ang dating Israel ay nawala na, at ang Israel sa ngayon ay nagbangon na, nakatayo at napakataas, sa mundo, ay napanindigan na sa puso ng buong sangkatauhan. Tiyak na maaabot ng Israel ngayon ang pinagmumulan ng pag-iral sa pamamagitan ng Aking bayan! Ah, kasuklam-suklam na Egipto! Siguro naman hindi ka na lumalaban sa Akin? Paano mo nagagawang samantalahin ang Aking awa at sinusubukang takasan ang Aking pagkastigo? Paanong hindi ka maaaring umiral ayon sa Aking pagkastigo? Lahat ng Aking iniibig ay tiyak na mabubuhay nang walang hanggan, at lahat ng lumalaban sa Akin ay tiyak na kakastiguhin Ko nang walang hanggan. Sapagkat Ako’y isang mapanibughuing Diyos, hindi Ko basta patatawarin ang mga tao sa lahat ng kanilang nagawa. Babantayan ko ang buong daigdig, at, nagpapakita sa Silangan ng mundo nang may katuwiran, kamahalan, poot at pagkastigo, ihahayag Ko ang Aking sarili sa napakaraming hukbo ng sangkatauhan!

Marso 29, 1992

Sinundan:Kabanata 25

Sumunod:Kabanata 27

Baka Gusto Mo Rin