Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Bahay ng Diyos

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 11

Ang bawat tao sa sangkatauhan ay dapat tumanggap sa pagmamasid ng Aking Espiritu, dapat siyasating mabuti ang kanilang bawat salita at gawa, at, higit pa rito, dapat tumingin sa Aking nakakamanghang mga gawa. Ano ang inyong pakiramdam sa panahon ng pagdating ng kaharian sa lupa? Kapag umagos ang Aking mga anak at bayan tungo sa Aking trono, pormal Kong sinisimulan ang paghatol sa harap ng malaking puting trono. Na ang ibig sabihin, kapag sinisimulan Ko ang Aking gawain sa lupa nang personal, at kapag ang panahon ng paghatol ay malapit na sa pagtatapos nito, sinisimulan Kong pamahalaan ang Aking mga salita sa buong sansinukob, at inilalabas ang tinig ng Aking Espiritu sa buong sansinukob. Sa pamamagitan ng Aking mga salita, huhugasan Kong malinis ang lahat ng tao at mga bagay kasama ang lahat ng nasa langit at nasa lupa, upang ang lupain ay hindi na marumi at mahalay, kundi isang banal na kaharian. Paninibaguhin Ko ang lahat ng bagay, upang ang mga iyon ay mailalaan para sa Aking paggamit, upang hindi na tataglayin ng mga iyon ang panlupang amoy, at hindi na mabahiran ng lasa ng lupa. Sa lupa, ang tao ay nangapa na para sa mithiin at mga pinagmumulan ng Aking mga salita, at namasid na ang Aking mga gawa, gayon pa man walang sinuman ang tunay na nakaalam na sa pinagmumulan ng Aking mga salita, at walang sinuman ang tunay na nakapagmasid na sa pagiging kamangha-mangha ng Aking mga gawa. Ngayon lamang, nang Ako ay personal na dumarating sa gitna ng tao at binibigkas ang Aking mga salita, na ang tao ay may kaunting pagkakilala sa Akin, inaalis ang lugar para sa “Akin” sa kanilang mga iniisip, sa halip ay lumilikha ng isang lugar para sa praktikal na Diyos sa kanilang kamalayan. Ang tao ay may mga pagkaintindi at puno ng pag-uusisa; sino ang hindi magnanais na makita ang Diyos? Sino ang hindi mag-aasam na makaharap ang Diyos? Nguni’t ang tanging bagay na sumasakop sa isang tiyak na lugar sa puso ng tao ay ang Diyos na sa pakiramdam ng tao ay malabo at mahirap maunawaan. Sino ang makakatanto nito kung hindi Ko sinabi sa kanila nang malinaw? Sino ang totoong maniniwala na Ako ay talagang umiiral? Sigurado bang walang hiwatig ng pagdududa? May napakalaking pagkakaiba sa pagitan ng “Ako” sa puso ng tao at ng “Ako” ng realidad, at walang sinuman ang may kakayahang humugot ng mga paghahambing sa pagitan nila. Kung hindi Ako naging tao, hindi Ako kailanman makikilala ng mga tao, at kahit na nakilala niya Ako, hindi ba’t ang naturang pagkakilala ay magiging isa pa ring pagkaintindi? Sa bawat araw ay naglalakad Ako sa gitna ng walang-tigil na daloy ng mga tao, at sa bawat araw ay kumikilos Ako sa loob ng bawat tao. Kapag Ako ay totoong nakikita ng tao, makakaya niyang makilala Ako sa Aking mga salita, at matatarok ang mga paraan kung paano Ako nagsasalita pati na rin ang Aking mga hangarin.

Kapag ang kaharian ay pormal nang dumarating sa lupa, ano, sa lahat ng bagay, ang hindi tahimik? Sino, sa lahat ng tao, ang hindi takót? Lumalakad Ako sa lahat ng dako ng mundong sansinukob, at lahat ng bagay ay personal Kong inaayos. Sa panahong ito, sino ang hindi nakakaalam na ang Aking mga gawa ay kahanga-hanga? Itinataguyod ng Aking mga kamay ang lahat ng bagay, gayon pa man Ako ay nasa ibabaw ng lahat ng bagay. Ngayon, hindi ba ang Aking pagkakatawang-tao at ang Aking personal na presensiya sa tao ay ang totoong kahulugan ng Aking pagpapakumbaba at pagiging tago? Sa panlabas, maraming tao ang pumapalakpak sa Akin bilang mabuti, at pinupuri Ako bilang kaibig-ibig, nguni’t sino ang totoong nakakakilala sa Akin? Ngayon, bakit Ko hinihingi na kilalanin ninyo Ako? Ang Akin bang layunin ay huwag ipahiya ang malaking pulang dragon? Hindi Ko nais na pilitin ang tao na purihin Ako, kundi para kilalanin niya Ako, na magiging daan upang mahalin niya Ako, at sa gayon ay pupurihin Ako. Ang ganoong papuri ay karapat-dapat sa katawagan nito, at hindi walang-lamang pagsasalita; tanging ang papuring tulad nito ang makakaabot sa Aking trono at makakapailanglang tungo sa mga papawirin. Sapagka’t ang tao ay natukso at nagawang tiwali na ni Satanas, dahil siya ay nasakop na ng pag-iisip ng mga pagkaintindi, Ako ay naging tao upang personal na lupigin ang buong sangkatauhan, upang ilantad ang lahat ng pagkaintindi ng tao, at upang suriing mabuti ang pag-iisip ng tao. Bilang resulta, hindi na muling nagmamarangya ang tao sa harapan Ko, at hindi na muling naglilingkod sa Akin gamit ang kanyang mga sariling pagkaintindi, at sa gayon ang “Ako” sa mga pagkaintindi ng tao ay ganap na naiwawaksi. Kapag ang kaharian ay dumarating, una Kong sinisimulan ang yugtong ito ng gawain, at ginagawa Ko ang gayon sa gitna ng Aking bayan. Sa pagiging Aking bayan na ipinanganganak sa lupain ng malaking pulang dragon, tiyak na hindi lamang maliit, o isang bahagi, ng kamandag ng malaking pulang dragon ang nasa loob ninyo. Samakatuwid, ang yugtong ito ng Aking gawain ay pangunahing nakatutok sa inyo, at ito ay isang aspeto ng kabuluhan ng Aking pagkakatawang-tao sa Tsina. Karamihan sa mga tao ay hindi kayang matarok kahit na kapiraso ng mga salita na Aking sinasabi, at kapag nagagawa nila, ang kanilang pagkakaunawa ay malabo at magulo. Ito ay isa sa mga pagbabago ng paraan ng Aking pagsasalita. Kung kayang basahin ng lahat ng tao ang Aking mga salita at kayang unawain ang mga kahulugan ng mga iyon, kung gayon sino sa gitna ng mga tao ang maliligtas, at hindi maihuhulog patungong Hades? Kapag nakikilala Ako ng tao at sumusunod sa Akin saka lamang Ako makapagpapahinga, at ang mismong sandali na nakakayang tarukin ng tao ang kahulugan ng Aking mga salita. Ngayon, masyadong mababa ang inyong tayog, ito ay halos nakakaawa sa kababaan, hindi man lamang karapat-dapat upang maiangat—wala nang masabi tungkol sa inyong pagkakilala sa Akin.

Kahit na sinasabi Ko na ang mga anghel ay nasimulan nang ipadala upang akayin ang Aking mga anak at bayan, walang sinuman ang may kakayahang unawain ang kahulugan ng Aking mga salita. Kapag Ako ay personal na dumating sa gitna ng mga tao, ang mga anghel ay sabay na nagsisimulang gawin ang pag-aakay, at sa panahon ng pag-aakay ng mga anghel, ang lahat ng anak at bayan ay hindi lamang nakakatanggap ng mga pagsubok at pag-aakay, kundi nakakaya ring pagmasdan, ng kanilang sariling mga mata, ang kaganapan ng lahat ng uri ng mga pangitain. Dahil Ako ay gumagawa nang tuwiran sa pagka-Diyos, lahat ng bagay ay pumapasok sa isang bagong simula, at dahil itong pagka-Diyos ay gumagawa nang tuwiran, hindi ito napipigilan ng pagkatao kahit katiting, at sa wari ng tao ay malayang kumikilos sa ilalim ng higit-sa-karaniwang mga kalagayan. Gayon pa man, sa Akin, lahat ay normal (ang tao ay naniniwala na ito ay higit-sa-karaniwan dahil hindi pa niya nakaharap nang direkta kailanman ang pagka-Diyos); ito ay walang taglay na anumang mga pagkaintindi ng tao, at ito ay hindi nabahiran ng pantaong pakahulugan. Makikita lamang ito ng mga tao kapag lahat sila ay pumasok tungo sa tamang landas; dahil ngayon ay ang simula, pagdating sa kanyang pagpasok, ang tao ay maraming pagkukulang, at ang ganitong mga pagkakamali at kalabuan ay mahirap maiiwasan. Ngayon, yamang napangunahan Ko na kayo hanggang sa puntong ito, Ako ay nakagawa na ng angkop na mga pagsasaayos, at mayroong sarili Kong mga layunin. Kapag sinabi Ko sa inyo ang tungkol sa mga iyon ngayon, talaga bang kaya ninyong malaman ang mga iyon? Aking lubos na kilala ang kaisipan ng tao at ang mga kagustuhan ng puso ng tao: Sino ang hindi kailanman nakapaghanap na ng daan palabas para sa kanilang sarili? Sino ang hindi kailanman nag-isip na tungkol sa kanilang mga sariling pagkakataon? Nguni’t kahit na ang tao ay nagtataglay ng isang mayaman at maningning na katalinuhan, sino ang nagawang hulaan ito na, pagkatapos ng mga kapanahunan, ang kasalukuyan ay magiging kung ano ito ngayon? Ito ba talaga ang bunga ng iyong sariling pagsisikap? Ito ba ang kabayaran para sa iyong walang-pagod na kasipagan? Ito ba ang magandang pagsasalarawang nakinikinita ng iyong isipan? Kung hindi Ko ginabayan ang buong sangkatauhan, sino ang makakagawang ihiwalay ang kanilang mga sarili mula sa Aking mga pagsasaayos at maghanap ng ibang daan palabas? Ang mga saloobin at kagustuhan ba ng tao ang nakapagdala na sa kanya sa kasalukuyan? Maraming tao ang nagugugol ang kanilang buong buhay nang hindi natutupad ang kanilang mga inaasam. Ito ba talaga ay dahil sa isang kamalian sa kanilang kaisipan? Maraming buhay ng tao ang puno ng hindi inaasahang kaligayahan at kasiyahan. Ito ba talaga ay dahil sa ang kanilang inaasahan ay masyadong maliit? Sino sa buong sangkatauhan ang hindi kinakalinga sa paningin ng Makapangyarihan? Sino ang hindi nabubuhay sa gitna ng pagtatadhana ng Makapangyarihan? Kaninong kapanganakan at kamatayan ang nagmumula sa kanilang sariling mga pagpili? Kontrolado ba ng tao ang kanyang sariling kapalaran? Maraming tao ang tumatawag para sa kamatayan, gayon pa man ito ay malayo sa kanila; maraming tao ang nais na maging yaong mga malakas sa buhay at takot sa kamatayan, gayon pa man lingid sa kaalaman nila, ang araw ng kanilang kamatayan ay nalalapit na, pinabubulusok sila sa kailaliman ng kamatayan; maraming tao ang tumitingin sa papawirin at malalim na bumubuntong-hininga; maraming tao ang umiiyak nang malakas, humahagulhol; maraming tao ang bumabagsak sa gitna ng mga pagsubok; at maraming tao ang nagiging bilanggo ng tukso. Kahit na hindi Ako nagpapakita nang personal upang hayaan ang tao na malinaw Akong mamasdan, maraming tao ang takot na makita ang Aking mukha, takot na takot na pababagsakin Ko sila, na papatayin Ko sila. Totoo bang kilala Ako ng tao, o hindi? Siguradong walang sinuman ang nakakapagsabi. Hindi ba ganito? Pareho ninyong kinatatakutan Ako at ang Aking pagkastigo, gayon pa man kayo rin ay tumitindig at lantarang kinakalaban Ako at hinahatulan Ako. Hindi ba ito ang nangyayari? Na hindi Ako kailanman nakikilala ng tao ay dahil hindi niya kailanman nakita na ang Aking mukha o narinig ang Aking tinig. Kaya, kahit nasa loob Ako ng puso ng tao, mayroon bang puso ng sinuman kung saan hindi Ako malabo at di-maaninag? Mayroon bang puso ng sinuman kung saan Ako ay ganap na malinaw? Hindi Ko nais para sa Aking bayan na nakikita rin Akong malabo at mahirap unawain, kaya't pumapasok Ako sa dakilang gawaing ito.

Tahimik Akong dumarating sa gitna ng tao, at dahan-dahang lumilisan. Mayroon bang nakakita na sa Akin kahit kailan? Kaya ba Akong makita ng araw dahil sa nagliliyab na ningas nito? Kaya ba Akong makita ng buwan dahil sa maningning na kaliwanagan nito? Kaya ba Akong makita ng mga konstelasyon dahil sa lugar ng mga ito sa papawirin? Kapag dumarating Ako, hindi alam ng tao, at ang lahat ng bagay ay nananatiling walang-alam, at kapag Ako ay lumisan, hindi pa rin namamalayan ng tao. Sino ang makapagpapatotoo sa Akin? Maaari kayang ang papuri ng mga tao sa lupa? Maaari kayang ang mga liryo na namumukadkad sa kagubatan? Ang mga ibon ba na lumilipad sa himpapawid? Ang mga leon ba na umaatungal sa mga bundok? Walang sinuman ang lubos na makakasaksi sa Akin! Walang sinuman ang makakagawa ng Aking mga gagawin! Kahit na ginawa nila ang gawaing ito, anong epekto mayroon ito? Sa bawat araw minamasdan Ko ang bawat pagkilos ng maraming tao, at sa bawat araw sinisiyasat Ko ang mga puso at isipan ng maraming tao; walang sinuman ang nakatakas na sa paghatol Ko kahit kailan, at walang sinuman ang nakapaghubad na sa kanilang mga sarili ng realidad ng Aking paghatol kahit kailan. Nakakatayo Ako sa ibabaw ng papawirin at tumitingin sa malayo: Hindi mabilang na mga tao ang Aking napabagsak na, bagaman gayon, hindi rin mabilang na mga tao ang nabubuhay sa gitna ng Aking awa at mapagmahal-na-kabaitan. Hindi ba nabubuhay din kayo sa ilalim ng naturang mga kalagayan?

Marso 5, 1992

Sinundan:Kabanata 10

Sumunod:Kabanata 12

Baka Gusto Mo Rin