Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Tanging sa pamamagitan ng Aking Sariling Pagpasok sa Katotohanan Maaari Akong Tunay na Makatulong sa Iba

14

Du Fan Lalawigan ng Jiangsu

Kamakailan, nagdaos ang iglesia ng botohan upang pumili ng bagong pinuno, ngunit sinalungat ng nangungulong lider ang mga prinsipyo ng iglesia, ginagamit ang kanyang sariling paraan upang isagawa ang botohan. Nang ipahayag ng ilang mga kapatid na lalaki at babae ang kanilang mga opinyon, hindi lamang sa hindi niya kinilala sila, ngunit iginiit na sundin ang kanyang sariling paraan. Kasunod nito ay nagkaroon ng kalituhan sa iglesia dahil sa mga kilos ng pinuno. Nang nalaman ko ito, tuluyan akong nagalit: Paano magiging napakayabang at mapagmagaling ang isang tao? Ang pagpapatupad sa mga tungkulin ng isang pinuno ng iglesia na walang Diyos sa kanyang puso, minamaliit ang mga pagsasaayos sa gawain, pinabubulaanan at tinatanggihan ang mga iminumungkahi ng mga kapatid na lalaki at babae—sino pa ba ang dapat sisihin para sa kalituhan sa iglesia kung hindi ikaw! Kaaagad kong inutusan ang isang tao na makipag-usap sa pinuno ng iglesia at, samantala, binasa ang salita ng Diyos na naghahanap ng mga katotohanang may kaugnayan dito na maaari kong sabihin sa pinuno upang kumbinsihin siyang mali ang kanyang mga paraan. Kinagabihan, nakipagkita ako sa pinuno. Sa aming pag-uusap, kinausap ko siya nang may tonong nag-aakusa, hindi ko mapigilan ang aking sariling galit. Sa aking pagkagulat, makalipas ang sampung minuto ng aming pagpupulong, biglang tumayo ang pinuno at tumakbo palabas habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata. Pagkaraan nang ilang sandali bumalik ang kapatid na lalaki na humabol sa kanya at sinabing, “Wala na siya at alam niyang nagkamali siya.” Hindi pa rin ako humuhupa, galit na sumisigaw: “Pagdating sa ganoong mahalagang bagay ukol sa prinsipyo, nakahanda kang iwanan lang ang mga bagay-bagay na hindi nalutas? Napakayabang at napaka-mapagmagaling mo naman! Sasalungatin mo ang mga prinsipyo ng iglesia at hindi hinahayaan ang sinuman na magbigay ng opinyon. Paano ka makapagpapatupad ng kahit anong bagay sa hinaharap? Napakamapanganib na hinaharap! Hindi ito maaari, kung bigla ka na lang aalis nang hindi nagpapaalam, kinakailangan kong sumulat na lang ng liham sa iyo.” Sa sandali ring iyon, umupo ako at sumulat ng liham para sa kanya kung saan ipinahiwatig ko na ang aking asal sa aming pag-uusap ay hindi tama at hiningi ko ang kanyang pagpapatawad. Sa liham, tinugunan ko rin ang kanyang mga isyu, binabanggit ang mga prinsipyo upang ipaliwanag ang problema. Inisip ko na natukoy ko ang mga bagay nang mabuti. Sa isang banda, naipakita ko na isinantabi ko ang aking sarili at nagtamo ng mas malalim na pagkaunawa sa aking sarili, habang kasabay na ginagamit ang katotohanan upang lutasin ang mga isyu. Naisip ko, batay sa pangangasiwa ko sa mga bagay, siguradong makukumbinsi ang pinunong ito at makakatamo ng bagong pag-unawa.

Tanging sa pamamagitan ng Aking Pagpasok sa Katotohanan Ako Maaaring Tunay na Makatulong sa Iba

Minsan, noong ako ay nakikipag-usap sa aking pinuno tungkol sa bagay na ito, tinanong ako ng pinuno kung paano ako nakapasok sa katotohan habang nilulutas ang isyu na ito. “Paano ako pumasok sa katotohanan? Masama ba ang ginawa ko? Hindi ba nararapat ang aking mga kilos?” Nakaramdam ako ng kaunting pagkalito. Nagpatuloy ang pinuno: “Ang tanong ay hindi kung gaano kahusay mong nilutas ang isyu, ngunit sa halip, sa paglutas sa isyu, ginamit mo ba ang iyong katayuan at kapangyarihan upang kumbinsihin ang iba o ginamit mo ba ang katotohanan upang dakilain at magpatotoo sa Diyos, at hayaan ang iba na magtamo ng mas malalim na pag-unawa sa kanilang mga sarili? Sa panlabas, parang nakikipag-usap ka sa salita ng Diyos, ngunit ang totoo, sinusubukan mo lamang na bumigay siya sa iyong pananaw. Bakit siya umalis sa kalaunan? Maliwanag na umalis siya dahil hindi niya matanggap ang iyong argumento, hindi siya nakumbinsi. Kung pagtutuunan lamang natin ang pagbabahagi ng katotohanan sa iba at kakaligtaang pagtuunan ang ating sariling katiwalian, mapapabayaang makilala ang ating sarili, at magtrabaho para lamang sa trabaho, tayo ay nakatakdang walang matututuhang bago at walang pagbabago sa ating sariling disposisyon. Kung ganoon, hindi ba’t kapareho tayo ni Pablo, na nagbigay ng pagpapatnubay sa iba ngunit, siya, sa ngalan ng paglilingkod sa Diyos, ay naging mas lalo pang nagtuon sa kanyang masasamang paraan? Sa kanyang kayabangan, siya ay naging isang tao na naniwala sa Diyos subalit tinutulan ang Diyos, na nakamtam ang kanyang katapusan sa walang-hanggang kaparusahan.” Ang pakikipag-usap na ito ay parang isang tawag na gumigising sa akin mula sa mahabang pagkakahimbing. Talagang noong ipinakita ng Diyos ang sitwasyong ito sa akin, hindi ko hinangad ang katotohanan o hinanap ang layunin ng Diyos, hindi isinaalang-alang kung paano pumasok sa katotohanan o wariin ang aking sariling emosyonal na tugon sa sitwasyon. Ang tangi kung nagawa ay isipin kung paano malulutas ang mga problema ng ibang tao. Sa ganitong paraan, isinaalang-alang ko ba ang paghahangad ng Diyos na dalhin ang iba sa Kanyang harapan? O ginagamit ko lamang ba ang aking sariling katayuan upang pilitin ang iba na tanggapin ang aking pananaw? Pinasama ako ni Satanas, walang katotohanan, pagkatao o katwiran. Ako rin ay biktima. Paano ako naging mas magaling kaysa sa sinuman? Hindi ko kilala ang aking sarili, walang pag-unawa sa katotohahan. Nang hindi natatanto, gumamit ako ng magaspang na tono at nagalit, ipinangalandakan ang aking katayuan sa pagtuturo sa iba. Ang aking malasatanas na kayabangan at kapalaluan ay nalantad na! Noong umalis na umiiyak ang aking kapatid na babae, hindi ko winari ang aking mga kilos, sa halip, naghinanakit sa kanya at sumiklab ang galit ko. Hindi ba’t ang naging asal ko ay kapareho ng mga mapaniil na kilos ng malaking pulang dragon?

Salamat sa Diyos sa Kanyang patnubay. Ang karanasang ito ay niliwanagan ako sa kahalagahan ng pagpasok sa realidad ng katotohanan. Tanging ang pagpasok sa realidad ng katotohanan maaari nating matanggap ang pagprotekta ng Diyos at hindi tutulan ang Diyos. Sinabi sa sermon: “Maraming mga tao ang nagiging huwad na mga pinuno o anticristo dahil hindi nila talaga hinahangad ang katotohanan at, bilang resulta, wala sila kahit kaunting realidad ng katotohanan. Sa sandaling nakakakamit sila ng katayuan at nagkakaroon ng kaunting kapangyarihan, nagsisimula silang kumilos nang walang-pakundanagn, tumatayong mataas sa lahat, naghahari-harian, at nagnanasa para sa biyaya ng katayuan. Sa huli, ang ganitong mga tao ay kinasusuklaman at tinatanggihan ng hinirang ng Diyos, tuluyang bumibigay sa ganap na kabiguan. Maaari kaya itong isang bihirang pangyayari? Bakit hindi makaunawa ang mga tao? Ano ang gamit ng paniniwala sa Diyos para lamang magtamo ng awtoridad, gamitin ang kapangyarihan at mag-imbot sa biyaya ng katayuan? Ito ay pag-uugali ng mga taong makasarili, mababa at masama, ito ang mababang hangarin ng mga tao na tumatahak sa landas ng anticristo” (Ang Pagbabahagi mula sa Itaas). Sa pamamagitan ng sipi na ito, natanto ko na silang mga hindi pumapasok sa katotohahan, pagkatapos makamit ang katayuan, ay ipapahayag ang kanilang sarili bilang hari at mayabang na gagamitin ang kanilang katayuan upang pigilin, magpakana para pagbintangan, at kontrolin ang iba. Sila ay tuluyang magiging huwad na mga pinuno at mga anticristo. Hindi kapangyarihan ang sumira sa mga taong ito, kundi ang hindi maiwasang bunga ng pagkabigo sa paghahanap sa katotohanan! Bagama’t ang karanasang ito ay parang hindi gaanong katakot-takot, ang aking kalagayang pangkaisipan at totoong kalikasan sa pagtutol sa Diyos ay hindi maikakailang inilalarawan na aking tinatahak ang daan na pasalungat kay Cristo. Kung hindi ko taglay ang direksyon ng Diyos, siguradong hindi ko mababatid ang aking kahangalan at mananatili pang namumuhay sa pagmamagaling. Sa pagpapatuloy sa landas na iyon, tuluyan na akong malalantad at matatapos! Kapag iniisip ko kung paano matatapos ang mga bagay, tumatayo ang aking mga balahibo. Anong mapanganib na tubig ang aking tinatahak, naniniwala sa Diyos nang maraming taon at nananatili pa ring hindi malaman kung paano pumasok sa katotohanan kagaya ni Pablo, na namuhay sa loob ng guniguning pagkaintindi ng katotohanan, ngunit nagpatuloy na maniwala at magsilbi sa Diyos ayon sa kanyang likas na katangian at masamang kalikasan. Kung hindi ko babaliktarin ang kasalukuyang kalagayan ng mga pangyayari, maaari kong makita ang aking sariling isinumpa sa walang hanggang kaparusahan. Sa hinaharap, kailangan kong bigyan ng higit na pagpapahalaga ang personal na pagpasok at paghahanap sa katotohanan.

Hindi katagalan pagkatapos nangyari ito, nakatanggap ako ng liham mula sa isang kapatid na babae na nagsimula sa pamamagitan ng pagsasaad na siya ay nahihirapang unawain ang katotohanan at hiningi ang aking pagpapatnubay. Pagkatapos basahin ang liham, nagalit ulit ako: Napakayabang mong tao! Hindi mo kayang makipagtulungang mabuti sa mga pinuno at manggagawa ng iglesiang ito. Sa tuwing binibigyan ka nila ng mga mungkahi, nagdadahilan ka lang, patuloy na kumikilos nang walang pakundangan. Ang gawain ng ebanghelyo na iyong responsibilidad ay hindi nagtagumpay at palaging iniuulat ng mga iglesia ang iyong sitwasyon. Ngayon, sumusulat ka sa akin upang humingi ng pagpapatnubay: Sigurado ka ba na matatanggap mo ang aking patnubay? Akala mo lahat nang iyong nagawa ay angkop at tama at lahat ng iyong kabiguan ay mga bunga ng hindi pagsasagawa ng ibang tao sa katotohanan: Gaano mo ba talaga kakilala ang iyong sarili? … Habang lalo akong nag-iisip, lalo akong nagagalit, nararamdaman ko ang pag-alab ng matinding galit sa aking puso: Hindi ba’t humingi ka sa akin ng patnubay? Matagal ko nang gustong makipag-usap sa iyo, ngayon nagkaroon na ako sa wakas ng pagkakataon. Iniwan ko ang aking kasalukuyang mga takdang gawain at nagtrabaho upang hanapin ang mga salita ng Diyos na may kaugnayan sa kanyang sitwasyon na maaari kong banggitin para kumbinsihin siya. Ang nangyari, habang lalo akong naghahanap para sa angkop na mga sipi, mas lalo namang kaunti ang aking natagpuan—nalito ako kung saan napunta ang lahat ng mga sipi na mayroon akong kaunting pagkaunawa. Nang ako ay nagsimulang mabahala, bigla kong nadama ang paninisi: Saan mo ba hinahanap ang salita ng Diyos? Narito itong taong sa harapan mo, paano ka pumapasok sa katotohanan? Bakit mo palaging sinusubukang lutasin ang mga problema ng ibang tao? Ano ang iyong nailantad sa iyong sarili? Sa sandaling ito, kalmado ang aking puso at sinimulan kong isipin sa aking sarili: Nakalimutan mo na ba ang nangyari noong huli? Huwag kang matrabaho para lamang sa trabaho—lutasin mo ang iyong sariling mga isyu bago mo subukang tulungan ang iba. Sa puntong ito, naalala ko ang siping ito ng salita ng Diyos: “Dapat mo munang ayusin ang lahat ng kaguluhan sa loob ng iyong sarili sa pamamagitan ng pananalig sa Diyos. Wakasan mo na ang iyong napababang mga disposisyon at kayanin na tunay na maunawaan ang iyong sariling mga kalagayan at alamin kung paano mo dapat gawin ang mga bagay-bagay; panatilihin mo ang pagsasalamuha sa anumang bagay na hindi mo nauunawaan. Ito ay hindi katanggap-tanggap para sa iyo na hindi mo kilalanin ang iyong sarili. Hilumin mo muna ang iyong sariling karamdaman, at sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng Aking mga salita nang higit pa, pagbubulay-bulay sa Aking mga salita, isabuhay ang buhay at gawin ang mga bagay-bagay ayon sa Aking mga salita; kung ikaw man ay nasa tahanan o nasa iba mang lugar, dapat mong hayaan ang Diyos na gumamit ng kapangyarihan sa loob mo. … Maaari bang ang buhay ng isa na hindi kayang mabuhay sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos ay gumulang? Hindi, ito ay hindi kaya. Ikaw ay dapat na mabuhay sa pamamagitan ng Aking mga salita sa lahat nang sandali. Sa buhay, ang Aking mga salita ang dapat na maging panuntunan ng iyong asal. Sasanhiin ng mga ito na iyong maramdaman na ang paggawa ng mga bagay-bagay sa isang tiyak na paraan ay siyang kinalulugdan ng Diyos, at ang paggawa ng mga bagay-bagay sa isa pang paraan ang siyang kinamumuhian ng Diyos; dahan-dahan, ikaw ay makararating sa paglakad sa tamang landas” (“Kabanata 22” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). “Dapat may pagkaunawa ka sa mga taong iyong pinakikisalamuha at pagsasalamuha tungkol sa mga espirituwal na usapin sa buhay, saka mo pa lamang matutustusan ng buhay ang iba at mapupunuan ang kanilang mga kakulangan. Hindi ka dapat gumamit ng tonong nagsesermon sa kanila, na pangunahing ang maling posisyon na taglayin. Sa pagsasalamuha dapat kang magkaroon ng pagkaunawa sa mga espirituwal na bagay. Dapat may karunungan ka at makayang maunawaan kung ano ang nasa mga puso ng ibang tao. Dapat kang maging isang taong nasa tama kung maglilingkod ka sa iba at dapat nagsasalamuha kung ano ang mayroon ka” (“Kabanata 13” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Ang mga salita ng Diyos ay kasing-liwanag ng isang lawa sa bundok at tinulungan akong matanto ang aking sariling mga kakulangan: Kapag nasangkot ako sa anumang sitwasyon, hindi ko kailanman namamalayan ang aking sarili at hindi pinapahalagahan kung ano ang aking inilalantad sa aking sarili. Unang-una, wala ang Diyos sa aking puso at hindi ko alam kung paano umasa sa Kanya. Dagdag dito, hindi ko nauunawaan ang napakarami sa mga salita ng Diyos at wala akong kakayahang tingnan ang mga bagay o kumilos ayon sa mga salita ng Diyos. Hinihingi ng Diyos na tayo ay mamuhay ayon sa Kanyang salita sa bawat sandali ng bawat araw at gamitin natin ang salita ng Diyos bilang panuntunan kung paano tayo kumilos. Hinihingi Niya na gawin natin kung ano ang gusto Niya at iwanan kung anuman ang hindi naaayon sa Kanyang layunin. Hindi ba’t kinamumuhian ng Diyos kung anuman ang aking ibinunyag sa aking sarili ngayon? Sa anong paraan natupad ng aking mga kilos ngayon ang aking mga tungkulin? Hindi, malinaw na ako ay gumagawa ng masama. Kalaunan, nabasa ko: “Ang mga Prinsipyo ng Pagtulong sa Iba nang May Mapagmahal na Puso,” at ang unang prinsipyo na nagsabing: “Dapat mong makilala ang mga iba’t ibang uri ng mga tao ayon sa salita ng Diyos. Para sa mga tunay na naniniwala sa Diyos at tinatanggap ang katotohanan, dapat mo silang tulungan nang may mapagmahal at matapat na puso” (Pagsasagawa at mga Pagsasanay para sa may Prinsipyong Pag-uugali). Natagpuan ko rin ang mga salitang ito ng Diyos, “Ano ang hinihingi ng salita ng Diyos bilang prinsipyo sa pakikitungo sa iba? Mahalin ang minamahal ng Diyos, kamuhian ang kinamumuhian ng Diyos. Iyon ay, ang mga taong minamahal ng Diyos na tunay na naghahabol ng katotohanan at gumagawa ng kalooban ng Diyos, ang mga taong dapat mong mahalin. Ang mga hindi gumagawa ng kalooban ng Diyos, yaong mga namumuhi sa Diyos, yaong mga sumusuway sa Diyos, at yaong mga kinasusuklaman ng Diyos, ay mga taong dapat nating kasuklaman at tanggihan. Iyan ang hinihingi ng salita ng Diyos” (“Nakikilala Mo ang Iyong Sarili sa Pamamagitan Lamang ng Pagkilala sa Iyong Mga Lisyang Pananaw” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo). Dahil mahal tayo ng Diyos, Siya ay nagkatawang-tao at mapagpakumbabang ikinubli ang Kanyang sarili, walang tigil upang iligtas ang buong sangkatauhan. Kinasusuklaman Niya ang masasamang aspeto ng tao, ngunit nakikiramay sa kanilang mga kahinaan, hindi kailanman tinatawag ang mga tao ayon sa kanilang pagiging masama, kung hindi palaging hinihimok ang mga tao nang may taimtim na pagpapayo, walang kapagurang pagtuturo at pagmamahal upang matanto ang kamalian ng kanilang mga paraan at hanapin ang bagong paraan tungo sa hinaharap. Ipinagkakaloob ng Diyos sa akin ang Kanyang biyaya, itinataas ako at hinahayaan akong gampanan ang tungkuling ito para maaari kong mahalin kung ano ang mahal ng Diyos, tulungan at suportahan ang aking mga kapatid nang may mapagmahal na puso kapag nasangkot sila sa gulo at tratuhin ang lahat ng tao nang may matapat na puso. Subalit, ako ay sumalungat sa Kanyang mga prinsipyo: Dahil nagkaroon lang ako ng kaunting katayuan at nakita ang iba na naglantad ng ilan sa kanilang pagkamasama, napabayaan kong makiramay sa kanilang kahinaan, kundi sa halip ay ginamit ang salita ng Diyos na parang sandata upang pigilin sila at pilitin silang sumang-ayon sa akin. Hindi ba ito isang asal ng pagkasuklam? Bigla kong naramdaman ang lubos na pagkapahiya at hiyang-hiya sa aking kayabangan at kamangmangan. Pagkatapos, nabasa ko ang isang sipi ng salita ng Diyos mula sa ika-43 na Prinsipyo, “Ang Prinsipyo ng Pagbabahagi Mula sa Puso”: “Sa‘pagbabahagi at pagniniig ng mga karanasan,’ ang ibig sabihin ay pagsasabi ng bawat kaisipan sa iyong puso, iyong kalagayan, iyong mga karanasan at kaalaman sa mga salita ng Diyos, gayundin ang tiwaling disposisyon sa loob mo. At matapos iyan, natatalos ng iba ang mga bagay na ito, at tinatanggap ang positibo at kinikilala yaong negatibo. Ito lamang ang pagbabahagi, at ito lamang ang talagang pakikipagniig” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo). Sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng salita ng Diyos, natutuhan ko kung paano makipag-usap sa aking kapatid na babae sa paraan na magiging kapaki-pakinabang sa kanya. Sa pagkakataong ito, nang kinuha ko ang aking pluma, nakaramdam ako ng daluyong ng pagmamahal na umaagos mula sa loob ko. Nakaramdam ako ng matinding pagnanais na ihayag ang aking puso sa pakikipag-usap sa aking kapatid. Sa pagkakataong ito, tinalakay ko ang aking mga kabatiran sa aking sariling mayabang at palalong kalikasan at hindi makataong ugali–hindi ko pinakitunguhan ang mga kapatid nang tama, nakaligtaang magpakita ng pagmamahal at awa sa kanila. Isinulat ko sa liham ang mga sumusunod: Tunay kong pinasasalamatan ang Diyos dahil sa pagdadala Niya sa iyo sa aking harapan, hinahayaan akong makita ang malisya sa loob ng aking puso. Bilang pinuno, wala akong katotohanan o realidad. Hindi ako karapat-dapat na maging pinuno, dahil ako ay nabigo na akuin ang responsibilidad para sa tungkuling ipinagkaloob ng Diyos sa akin–nabigo akong kumilos bilang lingkod sa harap ng Diyos. Sa halip, itinuring ko ang aking tungkulin bilang isang posisyon ng awtoridad, katayuan, iniisip na mas mataas ako kaysa sa iba. Noong nakita ko ang iyong liham, napuno ako ng paghamak at paghatol, at naninwala pa na taglay ko ang kapangyarihan upang pungusin at pakitinguhan ka. Naging mayabang at palalo ako! Ang totoo, ang iyong mga kakulangan ay akin ding mga kakulangan at kamalian. Kapag ako at ang aking mga kapatid ay hindi magagawang magtulungan nang mapayapa, ito ang Diyos na naglalantad sa katunayan na ang buong kasawiang ito ay bunga ng aking kawalan ng kakayahan na makapasok sa katotohanan sa mapayapang pakikipagtulungan. Salamat sa Diyos sa pagbubunyag na ito, na tumulong sa aking mabatid na sa kabila ng paniniwala sa Diyos sa maraming taon, kailangan ko pang makatamo ng kabatiran sa pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan. Kinakailangan ko pa ring maunawaan ang layunin ng Diyos sa pagliligtas sa sangkatauhan. Hindi ko alam kung sa anong paraan dapat mailigtas ang mga tao at magawang perpekto. Dahil dito, sa kahit anong sitwasyon na maaari kong harapin, hindi ko pa rin magawang tanggapin ang paghatol at pagkastigo, pakikitungo at pagpupungos ng Diyos. Sa halip, palagi akong nalulublob sa mababaw na mga bagay. Kung hindi mo ipinadala sa akin ang liham na ito na naglantad sa akin, hindi ko makikita ang kalikasan ng aking isyu. Isagawa nating pareho ang pagpasok sa realidad ng katotohanan sa hinaharap.

Nang pinakawalan ko na nga ang aking sarili, nalaman at hinimay ang aking sarili, at ginamit ang tunay na kondisyon na naranasan ko sa pakikipag-usap at pagpasok sa katotohanan kasama ang aking kapatid na babae, naramdaman ko ang matinding pagpapakumbaba at kapayapaan at naramdaman na wala nang namamagitan at pagkakahiwalay sa aming dalawa. Tunay kong nakita ang tatak ng pagpapala ng Diyos sa mga sitwasyon kung saan isinagawa ko ang katotohanan. Tanging sa pamamagitan ng patuloy na patnubay at kaliwanagan ng Diyos na ako, na kayang magsalita lamang tungkol sa katotohanan ngunit hindi maisabuhay ito, na basta lamang sumailalim sa mga karanasang kusa nang hindi pumapasok sa realidad ng katotohahan, ay unti-unting nagsimulang magbago. Nakita ko ang banal at matuwid na disposisyon ng Diyos sa aking nakaraang mga karanasan. Gaya lamang ng sipi sa isang sermon na nagsabing, “Kung saan mayroong katiwalian, magkakaroon ng paghatol, kung saan mayroong kasamaan, magkakaroon ng pagkastigo” (Ang Pagbabahagi mula sa Itaas). Lalo ko ring mas nabatid na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ang atin lamang kailangan. Ang maranasan ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay isang handog ng malalim na kaligtasan at biyaya. Tanging sa pamamagitan ng pagtanggap sa paghatol at pagkastigo na ito maaari tayong maagaw mula sa madilim na impluwensiya ni Satanas, itakwil ang kadiliman, hanapin ang liwanag at ang katotohanan, pumasok sa katotohanan, at isagawa ang katotohanan. Ipinagdarasal ko na sundan ako ng paghatol at pagkastigo ng Diyos saan man ako magpunta, upang maaari kong matamo ang pagkadalisay at mabuhay bilang isang tunay na tao.

Kaugnay na Content

  • May Paraan upang Lutasin ang Kayabanga

    Xiaochen Lunsod ng Zhengzhou, Probinsiya ng Henan Nakamamatay na kahinaan ko ang kayabangan. Madalas ko dating ipakita ang aking mayabang na disposisy…

  • Tanggalin ang Maskara, at Magsimula ng Panibagong Buhay

    Kung marami kang nagaatubiling di-maibahaging pinagkakatiwalaan at tumatangging ilantad ang iyong mga lihim—nangangahulugan, iyong paghihirap—sa kapwa upang hanapin ang daan tungo sa liwanag, masasabi Ko na isa ka sa mga taong hindi madaling makatatanggap ng kaligtasan at hindi kaagad makakaahon sa kadiliman.

  • Ito ang Tunay na Mabuting Tao

    Moran Linyi City, Shandong Province Mula noong bata pa ako, palagi ko nang binibigyan ng importansya ang tingin ng ibang tao sa akin at ang kanilang o…

  • Paglabas Mula sa Pagkalito

    Gaya ng sinabi ng Diyos: “Sa ngayon, hindi ka maaring masiyahan na sa kung paano ka nalupig, kundi dapat mo ring isaalang-alang ang daan na iyong tatahakin sa hinaharap. Dapat kang magkaroon ng mga hangarin at ng lakas-ng-loob upang magawang perpekto, at hindi mo dapat isipin na hindi kaya ng iyong sarili. May pinapanigan ba ang katotohanan?”