Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Paraan para Makilala ang Diyos

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pag-aasawa: Ang Ikaapat na Sugpungan

Habang ang isa ay tumatanda at gumugulang, ang isa ay lumalaki nang mas malayo mula sa sariling mga magulang at sa kapaligiran na kung saan siya naipanganak at lumaki, at sa halip ang isa ay nagsisimulang humanap ng direksyon para sa sariling buhay at mga layunin sa paraan ng pamumuhay na kakaiba sa sariling mga magulang. Sa panahong ito, hindi na kailangan ng isang tao ang sariling mga magulang, ngunit sa halip ay isang kapareha na makakasama niya sa buhay: isang asawa, isang tao na kung sino ang sariling kapalaran ay matalik na nakapulupot. Sa paraang ito, ang unang malaking pangyayari na kakaharapin ng isa sumunod pagkatapos ng pagsasarili ay ang pag-aasawa, ang ikaapat na sugpungan na dapat daanan ng isang tao.

1. Ang Isa ay Walang Pagpipilian tungkol sa Pag-aasawa

Pag-aasawa Ang Ikaapat na Sugpungan

Ang pag-aasawa ay isang napakahalagang pangyayari sa buhay ninuman; ito ay panahon na ang isang tao ay tunay na umaako ng iba’t ibang uri ng mga katungkulan, unti-unting nagsisimula na ganapin ang iba’t-ibang mga uri ng misyon. Ang mga tao’y nagtatanim sa isip ng maraming mga ilusyon tungkol sa pag-aasawa bago nila ito maranasan, at lahat ng mga ilusyong ito ay magaganda. Inaakala ng mga kababaihan na ang kanilang kabiyak ay magiging si Prince Charming, at inaakala ng mga kalalakihan na sila’y papakasal kay Snow White. Ang mga pantasyang ito ay nagpapakita na ang bawat tao ay may tiyak na mga kinakailangan para sa pag-aasawa, ang sarili nilang mga hinihingi at mga pamantayan. Bagaman sa masamang kapanahunan ito, ang mga tao ay tuluy-tuloy na binobomba ng baluktot na mga mensahe tungkol sa pag-aasawa, na siyang lumilikha ng mas karagdagang mga kinakailangan at nagbibigay sa mga tao ng lahat ng mga uri ng bagahe at kakaibang mga saloobin, sinuman na nakaranas ng pag-aasawa ay nakakaalam na anuman ang pagkakaunawa niya nito, anuman ang salooban niya tungkol dito, ang pag-aasawa ay hindi isang bagay na pinagpipilian ng isang indibidwal.

Maraming tao ang nakakaharap ng isang tao sa kanyang buhay, subalit walang sinuman ang nakakaalam kung sino ang magiging kapareha niya sa pag-aasawa. Bagaman ang lahat ay may kani-kanilang sariling mga palagay at personal na pananaw tungkol sa paksa ng pag-aasawa, walang sinuman ang maaaring makahula kung sino sa wakas ang magiging kanilang tunay na kabiyak, at ang sariling mga haka-haka ay walang saysay. Matapos makatagpo ang isang taong iyong gusto, maari mong habulin ang taong iyon; subalit kung ang taong iyon ay interesado sa iyo, kung siya ay maaaring maging kapareha mo, ay hindi sa iyo ang pagpapasya. Ang nilalayon ng iyong pagsinta ay hindi kinakailangan ang taong iyong makakabahagi sa iyong buhay; samantala may isang kailanman’y hindi mo inaasahang papasok nang tahimik sa iyong buhay at magiging iyong kapareha, ang magiging pinakamahalagang elemento sa iyong kapalaran, ang iyong kabiyak, ang hindi-malulusutang pagtatalian ng iyong kapalaran. Kung kaya, bagaman may mga milyun-milyong mga pag-aasawa sa mundo, bawat isa ay kakaiba: Gaano karaming mga pag-aasawa ang hindi kasiya-siya, gaano karami ang maligaya; gaano karami ang masusukat sa Silangan at Kanluran, gaano karami sa Hilaga at Timog; gaano karami ang perpektong mga tambalan, gaano karami ang pantay na ranggo; gaano karami ang maligaya at magkabagay, gaano karami ang nasasaktan at nagdadalamhati; gaano karami ang kinaiinggitan ng iba, gaano karami ang mali ang pagkakaintindi at minamaliit; gaano karami ang puno ng kaligayahan, gaano karami ang tubig ng mga luha at sanhi ng kawalan ng pag-asa. Sa hindi mabibilang na mga pag-aasawang ito, ibinubunyag ng mga tao ang katapatan at panghabambuhay na pagtatalaga sa pag-aasawa, o pagmamahal, pagkagiliw, at kawalan ng kakayahang maghiwalay, o pagbibitiw at kawalan ng pag-unawa, o pagkakanulo nito, pati na ng pagkamuhi. Kung ang pag-aasawa mismo ay magdadala ng kaligayahan o sakit, ang misyon ng bawat isa sa pag-aasawa ay itinadhana ng Manlilikha at hindi mababago; bawat isa ay dapat tupdin ito. At ang indibidwal na kapalaran na nasa likod ng bawat pag-aasawa ay walang pagbabago; matagal na itong naitadhana ng Manililikha.

2. Ang Pag-aasawa ay Isinilang sa mga Kapalaran ng Dalawang Magkapareha

Pag-aasawa Ang Ikaapat na Sugpungan

Ang pag-aasawa ay isang mahalagang sugpungan sa buhay ng isang tao. Ito ay bunga ng kapalaran ng isang tao, isang mahalagang kawing sa sariling kapalaran; ito ay hindi itinatag sa kaninumang indibidwal na pagkukusa o mga kagustuhan, at hindi naiimpluwensiyahan ng anumang panlabas na mga kadahilanan, subalit ganap na natutukoy sa pamamagitan ng mga kapalaran ng dalawang panig, sa pamamagitan ng mga pagsasaayos at pagtatadhana ng Manlilikha hinggil sa kapalaran ng magkapareha. Sa ibabaw nito, ang layunin ng pag-aasawa ay ipagpatuloy ang sangkatauhan, subalit sa katotohanan ang pag-aasawa ay walang iba kundi isang ritwal na dinadaanan ng isang tao sa proseso ng pagtupad sa sariling misyon. Ang mga papel na ginagampanan ng mga tao sa pag-aasawa ay hindi lamang sa pag-aaruga sa susunod na henerasyon; ang mga ito ay iba’t-ibang mga papel na inaako ng isang tao at ng mga misyon na dapat niyang tupdin sa daanan ng pagpapanatili sa isang pag-aasawa. Yamang ang sariling kapanganakan ay nakakaimpluwensiya sa pagbabago sa mga tao, mga pangyayari, at mga bagay sa paligid ng isang tao, ang pag-aasawa ng isa ay hindi rin maiiwasang makaapekto sa kanila, at saka, babaguhin sila sa iba’t-ibang di-magkakatulad na mga paraan.

Kapag ang isang tao ay nagsasarili, sinisimulan ng isa ang kanyang sariling paglalakbay sa buhay, na hahantong sa hakbang bawat hakbang patungo sa mga tao, mga pangyayari, at mga bagay na kaugnay ng sariling pag-aasawa; at kasabay nito, ang isa pang tao na bubuo sa pag-aasawahang ito ay papalapit, hakbang bawat hakbang, tungo sa parehong mga tao, pangyayari at mga bagay. Sa ilalim ng dakilang kapangyarihan ng Manlilikha, ang dalawang di-magkaanu-ano na makikibahagi sa magkaugnay na kalaparan ay unti-unting pumasok sa pag-aasawa at magiging, mahimala, isang pamilya, “dalawang balang na kumakapit sa parehong tali.” Kaya kapag ang isa ay pumasok sa pag-aasawa, ang paglalakbay ng isa ay makakaimpluwensya at makakahipo sa buhay ng kabiyak, at ganoon din ang paglalakbay ng kapareha sa buhay ay makakaimpluwensiya at makakahipo sa sariling kapalaran sa buhay. Sa ibang salita, ang kapalaran ng mga tao ay magkakaugnay sa isa’t isa, at walang sinuman ang maaaring makatupad ng sariling misyon ni magampanan ang sarili niyang papel na ganap na walang ugnayan sa iba. Ang sariling kapanganakan ay may kinalaman sa malaking tanikala ng mga ugnayan; ang paglaki ay kinasasangkutan din ng isang masalimuot na tanikala ng mga ugnayan, at katulad nito, ang pag-aasawa ay di-maiiwasang umiral at mapanatili ng isang malawak at masalimuot na sapot ng pantaong mga koneksyon, sinasangkot ang bawat kaanib at nakakaimpluwensiya sa kapalaran ng bawat isang bahagi nito. Ang pag-aasawa ay hindi bunga ng kapwa miyembro ng mga pamilya, ang mga kalagayan na kinalagyan nila, ang kanilang mga anyo, ang kanilang mga edad, ang kanilang mga katangian, ang kanilang mga talento, o anumang mga kadahilanan; sa halip, ito ay nagmumula sa isang pinagsaluhang misyon at isang magkaugnay na kapalaran. Ito ang pinanggalingan ng pag-aasawa, isang bunga ng pantaong kapalaran na pinagtugma at isinaayos ng Manlilikha.

mula sa Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Sinundan:Pagsasarili: Ang Ikatlong Sugpungan

Sumunod:Supling: Ang Ikalimang Sugpungan

Baka Gusto Mo Rin